Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Athens Gay Pride or Athens Faggots Party?


Θυμάμαι πριν χρόνια το θέμα μιας έκθεσης στο Γυμνάσιο σχετικά  με την παγκοσμιοποίηση και την ξενομανία, αναφορικά με την υιοθέτηση ξένων συνηθειών στην Ελλάδα κι αυτό σκεφτόμουν όταν με προσέγγισαν να συμμετάσχω στο Πρώτο Athens Gay Pride της Ελλάδας. Άλλη μια «ξενόφερτη» Αμερικανιά που υιοθετήσαμε κι εμείς στην Ψωροκώσταινα. Δεν συμμετείχα τελικά στη διοργάνωση, όμως πήγα και συμμετείχα στη συγκέντρωση, στην πορεία, στο «πάρτυ» και μετά δεν ξαναπήγα, μονάχα άλλη μια φορά για ερευνητικούς λόγους που μπορείτε να δείτε εδώ.  Τη ιστορία των Gay Pride δεν θα την αναφέρω, το διαδίκτυο είναι πολύ πιο πληροφοριακό από μένα τον ίδιο, μα διαβάζοντας και κοιτάζοντας τις φωτογραφίες του φετινού Athens Pride, απογοητεύομαι πρώτα ως Έλληνας πολίτης και μετέπειτα ως ομοφυλόφιλος άντρας.

Τον περασμένο χρόνο, το ‘φέραν οι συγκυρίες και είχα την τύχη να παρακολουθήσω το Europride που διεξάχθηκε στο Άμστερνταμ κι μετέπειτα το Gay Pride του Αμβούργου. Πλήθος κόσμος συμμετείχε γιατί ήταν πραγματικά μια γιορτή στη «διαφορετικότητα», όχι λόγο σεξουαλικότητας ή ταυτότητας φύλου, αλλά γιατί όλοι ήταν σε θέση να κατανοήσουν  την έννοια του διαφορετικού κι παράλληλα να την αποδεχτούν. Πρώτα από όλα οι ίδιοι οι συμμετέχοντες κι έπειτα οι χιλιάδες παρευρισκόμενοι. Οικογένειες, παιδιά, ενήλικες απλά συμμετείχαν σε μια γιορτή. Δεν θα ξεχάσω στην «παρέλαση» που πραγματοποιήθηκε στο κεντρικό κανάλι του Άμστερνταμ, το πλοίο του πιο φημισμένου φετίχ club γεμάτο με τους συμμετέχοντες να είναι  ντυμένοι ανάλογα, να καταχειροκροτείται από το πλήθος κι το επόμενο πλοίο να αντιπροσωπεύεται από μια δικηγορική εταιρία, η οποία για το στολισμό του, επέλεξε τις σημαίες των χωρών στις οποίες η ομοφυλοφιλία θεωρείται έγκλημα, μα πιότερο ένα γραφείο κηδειών, που στόλισε το δικό του πλοίο με έναν πραγματικά τεράστιο σταυρό αποτελούμενο από δεκάδες λευκά οριεντάλ λουλούδια, τα οποία μοσχομύριζαν από μακριά και είχε για σύνθημα: Be yourself. You live only once time. Κι αυτό ήταν μια γιορτή για την διαφορετικότητα, την αποδοχή αυτής και την περηφάνια του να είναι κανείς διαφορετικός. Κι εμείς εχθές τι κάναμε, τι προσφέραμε;

Ένας πατέρας έγραψε πως πήγε τα παιδιά του στο Pride, κι προσωπικά εξεπλάγειν ευχάριστα αρχικά διαβάζοντας το, μα στη συνέχεια ανέφερε πως ο ίδιος απογοητεύτηκε ερωτώντας πως αυτό είναι το μέλλον των παιδιών του εάν είναι «διαφορετικά»; Να κυκλοφορεί ημίγυμνος στους δρόμους και να πανηγυρίζει, θυμίζοντας τον δικό μου πατέρα από την αντίστροφη, ο οποίος όταν έμαθε πως ήμουν ομοφυλόφιλος με πήγε μπουρδελότσαρκα προκειμένου να δω τις τρανς γυναίκες που εργάζονταν στα μπουρδέλα και τους εκδιδόμενους άντρες, λέγοντας μου πως αυτό είναι το μέλλον και συνάμα η κατάληξη μου. Τον διέψευσα και ίσως δεν θα το μάθει ποτέ, με το να είμαι απλά ένας χαρούμενος άνθρωπος, του οποίου η σεξουαλικότητα δεν καθορίζει το Εγώ του, απλά είναι μέρος αυτού.

Δεν αμφιβάλω επ’ ουδενί πως η διαφορετικότητα κάθε μορφής καθιστά τη ζωή αυτού που την φέρει δύσκολη. Είναι δύσκολο να παρεκκλίνει κανείς  από τις νόρμες, από τα πρότυπα και τα στερεότυπα. Είναι δύσκολο να είσαι γέρος, χοντρός, άσχημος, φτωχός, μετανάστης, οροθετικός, άρρωστος και πούστης. Όμως για κάποιους αυτό αποτελεί τροχοπέδη, για άλλους «μπαϊράκι» και για άλλους μια πρόκληση ζωής. Δεν χρειάζομαι ένα  Gay Pride για να είμαι περήφανος για τον Εαυτό μου. Η σεξουαλικότητα μου επηρρέασε την προσωπικότητα  και τη ζωή μου, εξαιτίας της ανικανότητας των άλλων να αποδεχτούν το «διαφορετικό». Όμως για να αλλάξει μια κοινωνία, ένας άλλος νους, οφείλεις πρώτα από όλα να παλέψεις με τον Εαυτό σου. Να τον κάψεις, να τον σκοτώσεις κι μετέπειτα σα Φοίνικα να «αναστηθείς». Όσο ακόμα παλεύει κανείς με τους δικούς του δαίμονες, πάντα θα έχει ανάγκη από μια ημέρα το χρόνο, προκειμένου να καπηλευτεί την ελευθεριότητα εκείνης της ημέρας, προκειμένου να είναι ο εαυτός του και δυστυχώς αυτό που θα δείξει, δεν προσεγγίζει καν αυτό που πραγματικά είναι. Είναι μοναχά η ψυχοπαθογένεια που έχει συσσωρεύσει, γι’ αυτό και τις υπόλοιπες ημέρες δε τολμά να κυκλοφορήσει ημίγυμνος στους δρόμους.

Αλίμονο, δεν αναφέρομαι πως όλοι όσοι συμμετείχαν έχουν την ίδια νοοτροπία ή κίνητρα, ευτυχώς! Πάντα θα θαυμάζω το παιδί εκείνο που θα φορέσει τα ψηλοτάκουνα, θα βαφτεί έτσι γιατί το γουστάρει και θα περπατήσει στο δρόμο αντιμέτωπο με τα χίλια σχόλια, όμως εκείνος που καπηλεύεται την ελευθεριότητα της ημέρας για να ξαναμπεί την επομένη στο καβούκι του, λυπάμαι αλλά προσβάλλει το ίδιο το gay κίνημα. Γεννηθήκαμε για να είμαστε διαφορετικοί και η ζωή είναι πολύ μικρή και πάντα θα προτιμώ  να είναι κανείς απόλυτα γελοίος, παρά απόλυτα βαρετός, όμως ρε φίλε, την ίδια μέρα κάθε χρόνο, εξακολουθείς να είσαι το ίδιο γελοίος και εξίσου βαρετός. «Θέμα Παιδείας» το φετινό σύνθημα του Athens Gay Pride, ποια όμως η προβαλλόμενη Παιδεία, ασυναίσθητα αναρωτιέμαι ως Έλληνας, πούστης, πολίτης.

Δεν είμαι υπέρ των πορειών, αλλά πάντα πιστεύω στο συμβολισμό της. Για το λόγο αυτό θα θυμάμαι πάντα με συγκίνηση τη φωτογραφία της Μαρίνας Γαλανού στη σιωπηλή πορεία του ’15, την Ημέρα Μνήμης για τα τρανς θύματα, όπως επίσης και τη φωτογραφία της Άννας Κουρουπού τον Αύγουστο του ’14, στην πορεία για τον αντιρατσιστικό νόμο, φορώντας ένα μωβ φόρεμα και κραδαίνοντας, σα Άρτεμη μια σημαία Ουράνιο τόξο. Δεν έχω ανάγκη μια μέρα το χρόνο για να παρελάσω ως «περήφανος πούστης». Γνώρισα, ευτυχώς τρανς, πούστηδες, πουτάνες, ναρκομανείς, αστέγους και φτωχούς, που μου έδειξαν πως την περηφάνεια, κανείς δε μπορεί να στην δώσει, μονάχα εσύ ο ίδιος στον Εαυτό σου κι εάν το καταφέρεις τότε μονάχα το όποιο «κίνημα» έχει νόημα. Γι’ αυτο λυπάμαι  Athens Pride, αλλά αποτύχατε για άλλη μια φορά. Μην μπερδεύετε το Pride με το Party ή διαφορετικά, λαϊκιστή “την πούτσα με την βούρτσα”. Ζούμε σε μια εμπορική κοινωνία με ξεπεσμένη ανθρωπιά όπου όλα περιστρέφονται από τον φτηνό ναρκισσισμό που προσφέρουν αφείδωλα τα  social media, γι’ αυτό αντί για σύνθημα, εστίασε στο παρασύνθημα. Διότι εάν είναι θέμα παιδείας η αποδοχή, ξεκίνα με την αποδοχή του ίδιου σου του εαυτού. Κι ευτυχώς για κάποιους δεν τους χωρά μια λεωφόρο, γιατί περπατούν περήφανα κάθε μέρα στο μονοπάτι που λέγεται Ζωή.


Υ.Γ. Λένε πως για να κάνεις ένα πετυχημένο πάρτυ, πρέπει να έχεις μια «αδελφή» καλεσμένο. Αποτυχία είναι να έχεις τόσες «αδελφές» και το πάρτυ να είναι «μάπα».