Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Ψωροκώσταινα. GR

Οι λέξεις, ειδικά της Ελληνικής γλώσσας, έχουν μια δυναμική, μια παλλόμενη ενέργεια, γι’ αυτό κι αποτελούν έννοιες, που δυστυχώς πλέον, αδυνατούμε να τους προσδώσουμε την πρέπουσα αξία κι άρα χρήση. Μια λέξη που με καθηλώνει και κλυδωνίζει το Είναι μου είναι το: Πεινάω. Όταν την ακούω να διατυπώνεται ή την διαβάζω, κλονίζομαι και νιώθω σα μια κρύα μέγγενη να πιάνει και να σφίγγει τα σωθικά μου, τόσο που πάντα θα ανατρέξω στην κουζίνα  ή σε οποιαδήποτε πηγή τροφής, προκειμένου να προσφέρω φαγητό σε εκείνον, που έστω αβίαστα την διατύπωσε. Αλήθεια έχετε πεινάσει ποτέ; Και δεν αναφέρομαι στο χαϊδευτικό συναίσθημα του «πεινάω μαμά, τι θα φάμε;», αλλά σε εκείνο το κενό αίσθημα που κατατρώει τα σωθικά σου, εκμηδενίζει τις αξίες σου κι πιότερο το Εγώ σου.

Την θεά Πείνα, έστειλε η Δήμητρα να τιμωρήσει τον Ερυσίχθονα για την ασέβεια του, που βανδάλισε δάσος της κόβοντας την ιερή της βελανιδιά. Εκείνος, αφού σπατάλησε όλα τα πλούτη του βασιλείου του, πούλησε την κόρη του Μήστρα για δούλα, προκειμένου να μπορέσει να κορέσει την άκρατη πείνα του. Ο Απόλλωνας όμως, ερωτευμένος με τη Μήστρα, της έδωσε το χάρισμα να μεταμορφώνεται σε οποιοδήποτε ζώο κι εκείνη πάντα επέστρεφε στον πατέρα της προκειμένου να την πουλά ξανά και ξανά. Μια φορά όμως, μεταμορφωμένη σε ελάφι, δεν μπόρεσε να διασχίσει έναν χείμαρο κι ο Ερισίχθονας, οδηγημένος από την Πείνα του, κατασπάραξε τον ίδιο του τον εαυτό.

Τον μύθο του Ερυσίχθονα τον διάβασα κάπου στα δέκα μου, έχοντας κάνει ήδη μια πρώτη γνωριμία με την πείνα, για αυτό αργότερα όταν ξανασυναντηθήκαμε, συστηθήκαμε εκ νέου με τους δικούς μου όρους. Όμως ποτέ δε θα πάψει να τρομάζει το άκουσμα της, γι’ αυτό όταν είδα σε πρόσφατη επίσκεψη μου στην Ελλάδα τον άνθρωπο της παρακάτω φωτογραφίας, ένιωθα το γνώριμο μου αίσθημα της ανασφάλειας, του φόβου, του κενού και της ντροπής. Συχνά και κατά καιρούς έχω αναρωτηθεί πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες και πόσο εύκολο και εφικτό είναι να βρισκόμουν στη θέση του ανθρώπου αυτού, παρέα το σκύλο μου, καθισμένος καταγής με ένα χαρτόνι αναγράφοντας μονάχα μια λέξη: Πεινάω!

Εργάστηκα συχνά στην Ελλάδα σε επιχειρήσεις στις οποίες ο εργοδότης μου αρνιόταν να με πληρώσει με τη δικαιολογία ότι δεν είχε κάνει τζίρο, όμως ξέραμε τι ταμείο είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ. Πέρασα αμέτρητες ώρες άυπνος σκεπτόμενος πως θα πήγαινα στη δουλειά μου την επόμενη μέρα και τι ώρα θα έπρεπε να ξεκινήσω, καθότι δεν υπήρχαν λεφτά για βενζίνη, ούτε καν για το εισιτήριο του τρένου, ακόμα και να μένω νηστικός για να μάθω τελικά πως ο γιός του ιδιοκτήτη απέκτησε καινούργιο αμάξι ή ο ίδιος πήγε τελικά διακοπές για σκι, όσο εγώ έκανα «Ανάσταση» ένα πιάτο ρεβίθια. Δυστυχώς εργαζόμενος στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ούτε η νομοθεσία, ούτε το πλαίσιο στήριξης σε περίπτωση που αδικηθείς εργασιακά ή ακόμα κι εάν μείνεις άνεργος κι ακόμα χειρότερα, άστεγος. Και αυτό είναι κάτι απόλυτα αποδεκτό. Τόσο που κάνουμε σκόντα στις αρχές μας προκειμένου να έχουμε μια δουλειά ή ακόμα κι αγιοποιούμε εργοδότες που απλά είναι σωστοί απέναντί μας, όπως είχα την τύχη τα τελευταία χρόνια να συνεργαστώ.

Όμως για αυτά κι άλλα, έφυγα από τη χώρα, μαζί με τόσους άλλους κι θλίβομαι ακόμα περισσότερο βλέποντας κι συνειδητοποιώντας  τη διαφορά κι περισσότερο κάθε φορά που επιστρέφω στην Ελλάδα. Όμως έχω μάθει πως αδικία, είναι η έλλειψη ευκαιριών κι άδικος, ο έχων τη δυνατότητα να δίνει ευκαιρίες, όμως αρνείται να δώσει. Για αυτό κι αναζήτησα ανθρώπους και συνεργάτες που θα θέλανε μια αλλαγή ζωής, δίνοντας τους τη δυνατότητα να αποκτήσουν έστω την εμπειρία της εργασίας κάπου όπου η εργασιακή αξιοπρέπεια εκτιμάται κι είναι πάνω από όλα σεβαστή. Όμως εκπλήσσομαι και περισσότερο θλίβομαι, όταν συνομίλησα τελικά με δυο νέους ανθρώπους, έναν εκ των οποίων γνώριζα από προγενέστερη συνεργασία, που ενώ με διαβεβαίωναν για τις προθέσεις τους και την θέληση τους για εξέλιξη μαζί με τις όποιες ευχαριστίες, εν τέλει ακόμα αναμένω για την απάντηση τους. Για ένα «Ναι» ή ένα «Όχι». Ομοίως, όταν μαθαίνω πως επαγγελματίες που ενώ παρακαλούσαν για μια θέση εργασίας, ξαφνικά νομίζουν πως έγιναν ειδήμονες του είδους και χείριστα πως το δικό τους κεκτημένο, είναι και δεδομένο. Δυστυχώς αυτή είναι η «ιλλουστρασιόν» ψευδαίσθηση του να ζει κανείς στην Ψωροκώσταινα.

Κάποια μέρα ευελπιστώ να ανοίξω ένα δικό μου εστιατόριο και θα το ονομάσω «Δεύτερη Ευκαιρία». Θα εργάζονται άνθρωποι που ήταν άστεγοι, νηστικοί κι θεώρησαν μέσα στην πλάνη πως όλα είναι δεδομένα. Θα προσδιορίσουμε από την αρχή τι σημαίνει Γαστρονομία, Εξυπηρέτηση κι Ευχαριστώ, απλά γιατί περάσαμε στην απέναντι όχθη και μάθαμε πως η Ευκαιρίες είναι ο αντίποδας της Αδικίας.


Λένε πως η φωτογραφία είναι η Τέχνη της αδιακρισίας κι έχουν δίκιο. Εύχομαι να μπορούσα να προσφέρω μια ευκαιρία στον κύριο με το σκυλί του, αντί για κάποια σάντουιτς με ένα μπουκάλι νερό. Θα κραδαίνω όμως την εικόνα του, να την βλέπω καθημερινά ώστε να θυμάμαι, πως κάθε ευκαιρία είναι άξια εκείνου που την αρπάζει.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Feel FREE to comment...