Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Το γιασεμί και το σπουργίτι

«Θα μ’ αγαπάς για πάντα;»
ρώτησε το σπουργιτάκι το γιασεμί
κι εκείνο του απάντησε:
«Θα σ’ αγαπώ μέχρι να πεθάνω.»

«Χαζό!»,
του αποκρίθηκε το σπουργίτι
κι πέταξε μακριά.

Για δες πως έριξε,
σε μια ανάσα μέσα,
το γιασεμάκι μου
τα άνθη του τα όλα.

Πέρασε όμως ο καιρός,
διπλοχειμώνιασε θωρώ
κι ένας παιχνιδιάρης ουρανός
μας έμπαιζε ντυμένο τ’ άσπρα.

Να το πάλι το σπουργιτάκι
στην κάμαρα μου αντίκρυ βλέπω
ακόμα ψάχνει  να κουρνιάσει
ένα «για πάντα» να γυρεύει.

Σα το είδε το γιασεμί
(βρε πως μύρισε ένας ανθός του)
σύστηκε το δόλιο ολόκληρο
(φοβήθηκα μη σπάσει ο κορμός του)

«Δε μ’αγάπησες γιασεμάκι!».
στη βουή επάνω του τιτιβίζει.
«Σ’ αγάπησα! Σ’ αγάπησα πολύ»
το άκουσα αλήθεια να  φωνάζει.

«Δεν θέλω μονάχο το «πολύ»
το «πάντα» μοναχά  για πάντα.»
είπε
και πέταξε δίχως να μ’ ακούσει:

Αχ ανόητο πολύ!
στο «για πάντα»
πάντα ψεύδεται η αλήθεια,
σκοντάφτει βρε η θνητότητα
και σκοτώνει τα «Σ’ αγαπώ» μας.