Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Η Μοναξιά είναι Τρανς

Ζούμε σε μια εποχή πλασματική κι εικονική, τόσο πολύ που εύκολα μπορούμε να «πλάθουμε» τον εαυτό μας απέναντι στους άλλους απλά κι μόνο χρησιμοποιώντας όλη αυτή την πληθώρα των social media. Είμαι «χαρούμενος» με μια γελαστή selfie, “επιτυχημένος”, τρώγοντας σε ένα ακριβό εστιατόριο ή κοινοποιώντας την παρουσία μου σε  έναν εξωτικό προορισμό κι ερωτευμένος απλά με μια φωτογραφία στο κρεββάτι. Όμως όλοι ξέρουμε πως συχνά, αυτή η εικόνα που τόσο επίμονα προβάλλουμε στον “έξω” κόσμο, απέχει πολύ απο την δική μας πραγματικότητα, την οποίαν μάλλον δεν θέλουμε να αποδεχτούμε. Είναι δύσκολο πράγμα να είσαι ο Εαυτός σου. Να είσαι η Αλήθεια σου, να την ακούς, να την αντικρύζεις κάθε μέρα στον καθρέφτη στις καλές κι τις άσχημες σου μέρες και πάντα να μπορείς να την κοιτάζεις κατάματα, δίχως να επιδιώκεις την αρεστεία απο κανέναν άλλον, πέραν του Εαυτού σου. Είναι “μαγκιά” αυτό, λυτρωτικό όμως πονάει πολύ, γιατί κάθε μέρα έρχεται ο Δοσάς της Ζωής κι σου ζητά το μερτικό της.

Διάβασα ένα post  στο facebook μιας επισκέπτριας απο την Αργεντινή στη Μυτιλήνη το οποίο σας παραθέτω εδώ στο πρωτότυπο στα Αγγλικά. Πατώντας «μετάφραση» μπορεί κανείς να το διαβάσει στα ελληνικά με τα ανάλογα λάθη όμως το νόημα παραμένει ίδιο. Στη Σκάλα Συκαμινέα στη Μυτιλήνη ζει η Δημήτρης ή αλλιώς ο «Τρελλός του Χωριού». Αυτόν τον άνθρωπο θέλησε να προσεγγίσει η Rory Aurora Richards με τον Σουηδό, επίσης επισκέπτη του νησιού, Torbjörn Stenberg, να μάθει την ιστορία της με τη βοήθεια δυο ντόπιων κοριτσιών, που δουλεύουν στην τοπική ταβέρνα κι ανέλαβαν το έργο της διερμηνείας, με σκοπό να την γνωστοποιήσει. Άλλωστε  κάθε ένας που ζει στο περιθώριο μιας κοινωνίας έχει μια ιστορία που πρέπει να ακουστεί, έτσι μπας κι αλλάξουν λίγο τα μυαλά τούτου του κόσμου.

Η Δημήτρης γεννήθηκε με αρσενικό φύλο κι κάπου εκεί στα δεκατέσσερα, στο ψαροχώρι που μεγάλωσε, είπε στους γονείς της πως αισθάνεται κορίτσι. Έντρομοι οι γονείς την πήγαν κλασσικά σε ένα «τρελλάδικο» όπου ο επιστήμονας εκείνης της εποχής  της ξεκίνησε θεραπεία με ψυχοφάρμακα. Μετά  την παραμονή της εκεί ο θεράπων γιατρός σύστησε στους γονείς της ότι πρέπει να συνεχίσει τη θεραπεία της εφ όρου ζωής, κάτι το οποίο ακολούθησαν ρίχνοντας της τα φάρμακα στο φαγητό, μια και η ίδια δεν θέλησε να τα παίρνει λόγω της αίσθησης που προκαλλούν. Θα ενηλικιωθεί κι θα φύγει για την Αθήνα, αφού υπάρξει πρώτα θύμα βιασμού κατ’ εξακολούθησιν απο κάποιον συγχωριανό, απο εκείνους που θεωρούν πως εφόσον γαμάνε τους  άντρες, δεν τους κάνει πούστηδες κι γυρίζουν στη συζυγική κλίνη δίχως ενοχές ύπαρξης.

 Όμως η μεγαλούπολη της εποχής δεν διαφοροποιείται ως προς τη διαφορετικότητα, απο την επαρχία κι θα ζήσει για πέντε χρόνια στους δρόμους πριν επιστρέψει ξανά στο χωριό να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της, μέχρι εκείνη να πεθάνει πριν λίγα χρόνια. Αυτοκτονικές σκέψεις την περιτριγύριζαν εως ότου αποφασίζει πως θα ζήσει την υπόλοιπη ζωής της ακόλουθη με τη ταυτότητα φύλου της. Βάζει λοιπόν φουστάνια, φορά πέρλες στο λαιμό κι για πρώτη φορά στη ζωή της αισθάνεται καλά με τον εαυτό της. Ελεύθερη, ευτυχισμένη κι επίσημα πλέον ο «Τρελλός του Χωριού», απομονωμένη, μόνη, ζει στο ίδιο σπίτι που μεγάλωσε, ποιος θέλει άλλωστε να συναναστρέφεται ένα «έκτρωμα»;

 Το Σ.Υ.Δ. (Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών) έχει υποστηρίξει αμέτρητες φορές πως τα τρανς άτομα είναι απο τα αδικημένα της κοινωνίας κι φοβάμαι πως έχει δίκιο. Είναι τόσο βαθιές οι αντιλήψεις κι τα κοινωνικά πρότυπα με τα οποία γαλουχηθήκαμε που μας κάνουν να μην βλέπουμε τον άνθρωπο αλλά αυτό που καθρεπτίζεται. Τόσο που ακόμα κι ο υποφαινόμενος  όταν πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε μια εκδήλωση υποστήριξης των «Οικογενειών Ουράνιο  Τόξο», ένιωσα το αμήχανο σοκ μπροστά σε κάτι που ξεφεύγει απο τα συνήθη στερεότυπα, όταν γνώρισα άτομα που μου συστήθηκαν με το όνομα της ταυτότητας φύλου του, σε διαφορετικά στάδια μετάβασης του καθενός. Όμως ευτυχώς αυτοχαστουκίστηκα κι μπόρεσα να δω τον άνθρωπο πίσω απο την εικόνα κι να ακούσω τις ιστορίες τους. Βλέπετε σε έναν εικονικό κόσμο, το να επιδιώκει κανείς να είναι ο Εαυτός του, να ταυτήσει  το μέσα του με το έξω του με τον όποιον τρόπο, τον μετατρέπει αυτόματα στα μάτια της κοινωνίας σε «έκτρωμα» κι τίθεται αυτόματα με όλες τις συνέπειες στο περιθώριο. Κι έχει πολύ μοναξιά το περιθώριο γαμώτο.


Μελό δεν είναι όλα αυτό που γράφω; Οι άνθρωποι έχουμε μια λατρεία απέναντι στη δυστυχία των άλλων. Κατευνάζουν τη δική μας ανεπάρκεια, θρέφοντας  τον οίκτο μας  για τους άλλους, ώστε να γεμίζει τη δική μας κενότητα. Όμως το κενό του μέσα μας γεμίζει μονάχα με το να ακούμε κι αυτό με τη σειρά του να γίνει σκέψη, έπειτα ενέργεια κι τέλος στάση ζωής. Σα των κοριτσιών της ταβέρνας που έπειτα, αφού άκουσαν την ιστορία της ίδιας της Δημήτρη, κατέληξαν πως εκείνη δεν είναι η τρελλή του χωριού, αλλά «νορμάλ» κι για αυτό θα θέλανε να την ξαναεπισκεφτούν. Το ίδιο θα ήθελα κι εγώ γιατί η Μοναξιά με λίγη Ανθρωπιά κι Αγάπη γίνεται Χαρά κι Ευτυχία, για αυτό είναι τρανς.


Εδώ μπορείτε να διαβάσετε κι να καταννοήσετε τις ορολογίες σχετικά με την ταυτότητα κι έκφραση φύλου. Εκδώθηκε απο τη Μαρίνα Γαλανού, προέδρου του Σ.Υ.Δ.

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Στον Έρωτα και στο Θάνατο


Εχτές 2 Δεκεμβρίου κηδεύτηκε ο Μηνάς Χατζησάββας. Σε διαφορετικές συνθήκες θα ήταν απλά μια κηδεία ενός δημοφιλούς ηθοποιού που μας λανσάρεται κάθε τόσο και λιγάκι απο την Ελληνική τηλεόραση. Αντιθέτως ήταν μια πολιτική πράξη, για την οποίαν δεν θα αξιολογήσω εαν ήταν προμελετημένη, συμφωνημένη απο τον ίδιον ή όχι, διότι επιλέγω να σταθώ μονάχα στο γεγονός αυτό καθ’ αυτό. Δεν έχει σημασία εαν στη δημόσια εικόνα του ουδέποτε δήλωσε ανοιχτά τη σεξουαλικότητα του ή δεν δημοσιοποίησε ποτέ τη σχέση του, σημασία έχει πως με το θάνατο του έγειρε ένα πολιτικο-κοινωνικό ζήτημα που με τόσο στρουθοκαμηλισμό η Ελληνική κοινωνία αποφεύγει να θίξει. Ο Μηνάς Χατζησάββας, αυτός ο τόσο καλός κι γνωστός ηθοποιός, ήταν ομοφυλόφιλος. Κι όχι μόνο ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά απαξίωσε το θεσμό της εκκλησίας επιλέγοντας την αποτέφρωση με αποκορύφωμα βέβαια τις δηλώσεις του συντρόφου του σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης. Απο κει και πέρα ο κατήφορος. Ο νεκρός κι ο επιζών βορά στα όρνια της Ελληνικής κοινωνίας.

Δεν θα αναφέρω τα διάφορα σχόλια που ειπώθηκαν, τα social media βρίθουν απο αυτά, ούτε θα χαλάσω την αισθητική του «σπιτιού» μου με δαύτα. Θα αναφέρω μονάχα μια φράση που διάβασα κι που αποτέλεσε την αφορμή αυτής της ανάρτησης:


"Δηλαδη για να καταλαβετε ποσο ελεεινοι ειναι μερικοι...προσπαθουν μεσα απο το θανατο και την κηδεια ενος ηθοποιου να μας πεισουν πως ειναι φυσιολογικο να εισαι γκει...και επισης πως και οι γκει εχουν αισθηματα κτλ κτλ...

Ειστε σιχαμεροι ομως!

Η ειδηση απο το θανατο του ηθοποιου τωρα ειναι πως ειχε συντροφο αρσενικο.."

Σημείωση: Η έλειψη τονισμού δεν οφείλεται στη μεριά μου. Έκανα copy-paste το κειμενο.

Θα προσπεράσω το χαρακτηρισμό «φυσιολογικό» κι το γεγονός ότι οι ομοφυλόφιλοι θεωρούμαστε υποδεέστεροι κι απο ζώα, διότι ακόμα κι τα ζώα έχουν συναισθήματα, για να πω μονάχα πως χάρη σε ανθρώπους όπως αυτούς, εμείς οι γκεϊ αποκτήσαμε αισθήματα στο μέγιστο.

Γιατί μάθαμε απο νωρίς πως το σκίρτημα του έρωτα για κάποιον ομόφυλο, είναι κακό, μη «φυσιολογικό» κι για αυτό προσπαθήσαμε έντονα να αποτιναχτούμε απο αυτό. Όμως η φυσικότητα του Έρωτα είναι να θεριέβει, να φουντώνει, να παρασέρνει για να αφεθούμε εν τέλει ολοκληρωτικά σε αυτόν. Όσοι έχετε Ερωτευτεί το έχετε νιώσει, είμαι σίγουρος! Αλίμονο σε όποιον δεν έζησε την ξεφτίλα του Έρωτα! Λειψός κι μίζερος, ένα κουφάρι αδειανό γεμισμένο ενίοτε απο καθαρή κακία προκειμένου να καλύψει το κενό του. Κι επειδή όλο αυτό, το τόσο όμορφο, τη μαγεία του Έρωτα, στερούμαστε σε σύγκριση με όλους εσάς τους υπόλοιπους, τους «φυσιολογικούς», τη δυνατότητα να το ζήσουμε στο μεγαλείο του απλά κι μόνο μη μπορώντας εν κοινή θέα να εκφραστούμε με ένα χάδι, αυτό δυναμώνει να ξέρετε, σα τη χύτρα που φουντώνει. Δοκιμάστε αν θέλετε, σας προκαλώ, εσάς τους φυσιολογικούς, αντισταθείτε στις παρόρμησεις να φιλήσετε, να αγκαλιάσετε, να πείτε «Σ’αγαπώ», για μια μέρα κι μόνο κι πείτε μου μετά πως νιώσατε όταν το κάνατε. Φανταστείτε τώρα αυτό να συμβαίνει βδομάδες, μήνες, χρόνια κι κάποια στιγμή να μην έχεις πια αυτή τη δυνατότητα γιατί απλά ο άνθρωπος που αγαπάς έχει φύγει απο τη ζωή. Η θλίψη της απώλειας μετράται μονάχα απο  τα ανείπωτα «Σ’ αγαπώ».

Για αυτό μη μου λέτε πως δεν έχω αισθήματα, γιατί τα δικά μου αισθήματα γεννήθηκαν και θερίευσαν  απο το δικό σας μίσος κι σε αυτό ξέρετε να είστε γαλαντόμοι. Επειδή κάθε βρισιά, κάθε γροθιά, κάθε φτύσιμο κι κάθε ταπείνωση απο εσάς είναι που με κάνουν όταν αγαπώ, να αγαπώ ολοκληρωτικά, διότι ο Άνθρωπος μου, φίλε, είναι αυτός  που θα έχει γιάνει τις βουρδουλιές των πράξεων σου.

Όμως συγχωρέστε με παρασύρθηκα κι παραφέρομαι. Δεν αποσκοπώ να νουθετήσω κανέναν, μήτε τρέφω τη ψευδαίσθηση του «δον κιχώτη». Καθένας έχει κι πρέπει να έχει τις απόψεις του, ακόμα κι αν αυτές πληγώνουν κάποιον άλλον. Μονάχα να ελπίζω θέλω, πως ίσως κάποιος απο «εμάς» θα πάψει να φοβάται να ερωτευτεί, να αγαπήσει, να ζήσει, εκείνον που η καρδιά του ορίζει.  Κι σα έρθει εκείνη η δόλια η ώρα, περισσότερο να μην φοβηθεί να ζητήσει το κουφάρι  του ανθρώπου που αγάπησε κι να τον τιμήσει όπως επιθυμεί εκείνος. Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει εξαλοίφοντας το μίσος αλλά τον φόβο. Κι ίσως έτσι, μια κι στον έρωτα κι τον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι, να είμαστε κι στο ενδιάμεσο.