Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Στον Έρωτα και στο Θάνατο


Εχτές 2 Δεκεμβρίου κηδεύτηκε ο Μηνάς Χατζησάββας. Σε διαφορετικές συνθήκες θα ήταν απλά μια κηδεία ενός δημοφιλούς ηθοποιού που μας λανσάρεται κάθε τόσο και λιγάκι απο την Ελληνική τηλεόραση. Αντιθέτως ήταν μια πολιτική πράξη, για την οποίαν δεν θα αξιολογήσω εαν ήταν προμελετημένη, συμφωνημένη απο τον ίδιον ή όχι, διότι επιλέγω να σταθώ μονάχα στο γεγονός αυτό καθ’ αυτό. Δεν έχει σημασία εαν στη δημόσια εικόνα του ουδέποτε δήλωσε ανοιχτά τη σεξουαλικότητα του ή δεν δημοσιοποίησε ποτέ τη σχέση του, σημασία έχει πως με το θάνατο του έγειρε ένα πολιτικο-κοινωνικό ζήτημα που με τόσο στρουθοκαμηλισμό η Ελληνική κοινωνία αποφεύγει να θίξει. Ο Μηνάς Χατζησάββας, αυτός ο τόσο καλός κι γνωστός ηθοποιός, ήταν ομοφυλόφιλος. Κι όχι μόνο ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά απαξίωσε το θεσμό της εκκλησίας επιλέγοντας την αποτέφρωση με αποκορύφωμα βέβαια τις δηλώσεις του συντρόφου του σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης. Απο κει και πέρα ο κατήφορος. Ο νεκρός κι ο επιζών βορά στα όρνια της Ελληνικής κοινωνίας.

Δεν θα αναφέρω τα διάφορα σχόλια που ειπώθηκαν, τα social media βρίθουν απο αυτά, ούτε θα χαλάσω την αισθητική του «σπιτιού» μου με δαύτα. Θα αναφέρω μονάχα μια φράση που διάβασα κι που αποτέλεσε την αφορμή αυτής της ανάρτησης:


"Δηλαδη για να καταλαβετε ποσο ελεεινοι ειναι μερικοι...προσπαθουν μεσα απο το θανατο και την κηδεια ενος ηθοποιου να μας πεισουν πως ειναι φυσιολογικο να εισαι γκει...και επισης πως και οι γκει εχουν αισθηματα κτλ κτλ...

Ειστε σιχαμεροι ομως!

Η ειδηση απο το θανατο του ηθοποιου τωρα ειναι πως ειχε συντροφο αρσενικο.."

Σημείωση: Η έλειψη τονισμού δεν οφείλεται στη μεριά μου. Έκανα copy-paste το κειμενο.

Θα προσπεράσω το χαρακτηρισμό «φυσιολογικό» κι το γεγονός ότι οι ομοφυλόφιλοι θεωρούμαστε υποδεέστεροι κι απο ζώα, διότι ακόμα κι τα ζώα έχουν συναισθήματα, για να πω μονάχα πως χάρη σε ανθρώπους όπως αυτούς, εμείς οι γκεϊ αποκτήσαμε αισθήματα στο μέγιστο.

Γιατί μάθαμε απο νωρίς πως το σκίρτημα του έρωτα για κάποιον ομόφυλο, είναι κακό, μη «φυσιολογικό» κι για αυτό προσπαθήσαμε έντονα να αποτιναχτούμε απο αυτό. Όμως η φυσικότητα του Έρωτα είναι να θεριέβει, να φουντώνει, να παρασέρνει για να αφεθούμε εν τέλει ολοκληρωτικά σε αυτόν. Όσοι έχετε Ερωτευτεί το έχετε νιώσει, είμαι σίγουρος! Αλίμονο σε όποιον δεν έζησε την ξεφτίλα του Έρωτα! Λειψός κι μίζερος, ένα κουφάρι αδειανό γεμισμένο ενίοτε απο καθαρή κακία προκειμένου να καλύψει το κενό του. Κι επειδή όλο αυτό, το τόσο όμορφο, τη μαγεία του Έρωτα, στερούμαστε σε σύγκριση με όλους εσάς τους υπόλοιπους, τους «φυσιολογικούς», τη δυνατότητα να το ζήσουμε στο μεγαλείο του απλά κι μόνο μη μπορώντας εν κοινή θέα να εκφραστούμε με ένα χάδι, αυτό δυναμώνει να ξέρετε, σα τη χύτρα που φουντώνει. Δοκιμάστε αν θέλετε, σας προκαλώ, εσάς τους φυσιολογικούς, αντισταθείτε στις παρόρμησεις να φιλήσετε, να αγκαλιάσετε, να πείτε «Σ’αγαπώ», για μια μέρα κι μόνο κι πείτε μου μετά πως νιώσατε όταν το κάνατε. Φανταστείτε τώρα αυτό να συμβαίνει βδομάδες, μήνες, χρόνια κι κάποια στιγμή να μην έχεις πια αυτή τη δυνατότητα γιατί απλά ο άνθρωπος που αγαπάς έχει φύγει απο τη ζωή. Η θλίψη της απώλειας μετράται μονάχα απο  τα ανείπωτα «Σ’ αγαπώ».

Για αυτό μη μου λέτε πως δεν έχω αισθήματα, γιατί τα δικά μου αισθήματα γεννήθηκαν και θερίευσαν  απο το δικό σας μίσος κι σε αυτό ξέρετε να είστε γαλαντόμοι. Επειδή κάθε βρισιά, κάθε γροθιά, κάθε φτύσιμο κι κάθε ταπείνωση απο εσάς είναι που με κάνουν όταν αγαπώ, να αγαπώ ολοκληρωτικά, διότι ο Άνθρωπος μου, φίλε, είναι αυτός  που θα έχει γιάνει τις βουρδουλιές των πράξεων σου.

Όμως συγχωρέστε με παρασύρθηκα κι παραφέρομαι. Δεν αποσκοπώ να νουθετήσω κανέναν, μήτε τρέφω τη ψευδαίσθηση του «δον κιχώτη». Καθένας έχει κι πρέπει να έχει τις απόψεις του, ακόμα κι αν αυτές πληγώνουν κάποιον άλλον. Μονάχα να ελπίζω θέλω, πως ίσως κάποιος απο «εμάς» θα πάψει να φοβάται να ερωτευτεί, να αγαπήσει, να ζήσει, εκείνον που η καρδιά του ορίζει.  Κι σα έρθει εκείνη η δόλια η ώρα, περισσότερο να μην φοβηθεί να ζητήσει το κουφάρι  του ανθρώπου που αγάπησε κι να τον τιμήσει όπως επιθυμεί εκείνος. Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει εξαλοίφοντας το μίσος αλλά τον φόβο. Κι ίσως έτσι, μια κι στον έρωτα κι τον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι, να είμαστε κι στο ενδιάμεσο.

8 σχόλια:

  1. "Ο κόσμος δεν αλλάζει εξαλείφοντας το μίσος αλλά τον φόβο"

    Τεράστια κουβέντα! Εκεί είναι όλη η ουσία!

    Μπεν με συγκίνησες για άλλη μία φορά, αν και το θέμα δεν είναι να συγκινηθούμε εμείς, οι γνωστοί...
    Να'σαι καλά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ βρε Αριστέα μου. Νομίζω ουτε για συγκίνηση είναι πια, αλλά για δράση.

      Διαγραφή
  2. Ό,τι και να πούμε εμεις θα φανεί γλύψιμο.....ας νιώσουμε μόνο τα λόγια σου οι γονείς ,ας διδάξουμε εμεις τα παιδιά μας για την ισότητα στους ανθρωπους μήπως μειωθούν τέτοιες αντιδράσεις γιατί η αλήθεια ειναι μια: με την σημερινή παιδεία ,με την θρησκευτική και πολιτική προπαγάνδα ανά τον κόσμο δεν θα εξαλειφθούν ποτέ τέτοια φαινόμενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς Νάσια μου έτσι είναι. Πάντα θα υπάρχουν οι haters, αλλά το πως ορίζει κανείς την πραγματικότητα θα εξαρτάται μοναχά απο τον ίδιον.

      Διαγραφή
  3. Θα συμφωνήσω με τη Νάσια!
    Αν και τρομάζω στη σκέψη πως όλοι αυτοί οι haters έχουν παιδιά και τι τα διδάσκουν...ή ακόμα χειρότερα, πως θα τους φερθούν αν τα παιδιά τους δεν "πληρούν τις προϋποθέσεις" που έχουν αυτοί στο ξεροκέφαλό τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα "τέτοιο" παιδί και το κάθε παιδί χρειάζεται στήριξη. Μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, ένα κείμενο, είναι ένα είδος στήριξης. Για αυτό γράφω...

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...