Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Στον Αστερισμό του Καρκίνου

            Ο Καρκίνος, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ήταν ένας μεγάλος κάβουρας που έστειλε η Ήρα στον Ηρακλή όταν πάλευε με τη Λερναία Ύδρα. Ο Ηρακλής τον σκότωσε με ένα χτύπημα του ροπάλου του κι η Ήρα, θαυμάζοτας το, τον ανέβασε στον Γαλαξία κι τον έκανε αστερισμό. Άλλωστε από το στήθος της  δημιουργήθηκε όταν αποτράβηξε βίαια το μικρό Ηρακλή που θήλαζε εν αγνοία της κι οι σταγόνες του γάλατος σκορπίστηκαν στον Ουράνιο θόλο κι τον σχημάτισαν. Ίσως για αυτό ο καρκίνος, όχι ο αστερισμός, ο άλλος, η «παλιαρρώστια», η επάρατος που λένε, φοβούμενοι μη κι η εκφορά του φέρει την ίδια την αρρώστια επάνω τους, είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με το γυναικείο μαστό. Αυτό σκεφτόμουν, όταν έμαθα πως μια φίλη αγαπημένη έχει καρκίνο στο μαστό κι ετοιμάζεται να προχωρήσει σε δεύτερο χειρουργείο για την ολική μαστεκτομή.
Σε ότι αφορά θέματα υγείας που αφορούν τον εαυτό μου, με θεωρώ αρκετά ψύχραιμο έως κι αναίσθητο ορισμένες φορές έπειτα από προσωπική εμπειρία, όμως σε ότι αφορά τους άλλους, είναι κάτι που δεν ξέρω κι δεν έχω μάθει να διαχειρίζομαι. Πως μιλάς σε έναν καρκινοπαθή; Πως του φέρεσαι; Τι του μαγειρεύεις; Τι του λες; Πως διαχειρίζεσαι εσύ κάποιον που πάσχει από μια αρρώστια η οποία στο πρώτο της άκουσμα το μυαλό σου το συνδέει κατευθείαν με το θάνατο όπως εσφαλμένα (ευτυχώς πια) συμβαίνει κι με την οροθετικότητα.
Θυμάμαι ακόμα έντονα τη συζήτηση της Γιαγιάς μου με μια γειτόνισσα, ο πληροφοριοδότης της γειτονιάς, να μιλάει για μια άλλη, μάνα μικρού παιδιού η οποία έπασχε από καρκίνο κι σύρεε όλη η γειτονιά  να την επισκεφτεί γνωρίζοντας πως πλησίασε να καταλήξει, απλά κι μόνο για να φτύσουν μετά τον κόρφο τους κι να μακαρίσουν την τύχη τους. «Αφήστε την να πεθάνει ήσυχα.», έλεγε η Γιαγιά μου κι η άλλη συνέχιζε να εξιστορεί το πώς ξερνοβολούσε η ασθενής αφού έφαγε «ένα τόσο δα κουραμπιέ που το λιγουρεύτηκε». Νομίζω πως μετά από λίγες μέρες κατέληξε κι «ησύχασε», όπως λέγανε. Κι αυτή η ριμάδα η τηλεόραση μας έχει θρέψει με τόσο ξένο πόνο από ανθρώπους που αργοπεθαίνουν λες κι με τον δικό τους θάνατο ξορκίζουμε το Κακό μη κι μας βρει. Γι’ αυτό ταυτίζεται με τον θάνατο η «παλιάρρώστια». Γιατί την ταϊζουμε με μακαριότητα για την «τύχη μας» κι τον  ποτίζουμε με το σάλιο που φτύνουμε στον κόρφο μας καθώς αφελώς λησμονούμε πως «Θανάτω πάντες οφειλόμεθα», όπως σοφά έχει γράψει η Δάφνη Χρονοπούλου.

 
Όμως η γνώση αυτή, η πρόστυχη θνητότητα μας, είναι που μας οδηγεί στην πρόληψη, την ενημέρωση, την δράση κι εν τέλει τροφοδοτεί με δύναμη τους καρκινοπαθείς κι τον κάθε ασθενή να παλέψει, όχι μονάχα με την ίδια την αρρώστια, αλλά με τον κρατικό μηχανισμό κι το εθνικό σύστημα υγείας. Θεσμοί οι οποίοι στερούν κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια τη στιγμή που γίνεται πιο απαραίτητη, με τις λίστες αναμονής για τα χειρουργεία, τα φακελάκια, την προτεραιότητα για τα κρεββάτια κι τις ελλείψεις των φαρμάκων. Χαραγμένο έχει μείνει μέσα στη μνήμη μου οι αναρτήσεις  ενός συν-μπλόγκερ, ασθενής με καρκίνο που πέθανε στα τριάντα του,  ο οποίος απολύθηκε με την κρίση κι δεν είχε τα απαιτούμενα ένσημα για να δικαιούται ασφάλιση, όπως και τη συναυλία που πραγματοποίησαν φίλοι κι ακόλουθοι, προκειμένου να συγκεντρώσουν τα λεφτά για τα νοσήλεια. Προσοχή, μιλώ για το μηχανισμό κι όχι για τους ανθρώπους που το στηρίζουν με το λειτούργημα τους κι ευτυχώς είναι πολλοί αυτοί.
 
Θα παραμείνω ο κυνικός εαυτός μου λοιπόν κι θα σαρκάζουμε παρέα τον καρκίνο στους θαλάμους κι κυρίως στους διαδρόμους απλά θα της λέω πιο συχνα πως την αγαπώ., γιατί  οι ασθενείς με καρκίνο (ή όχι), δεν χρειάζονται κάτι παραπάνω από την αγάπη μας που ούτως ή άλλως είχαν. Τη δύναμη πρέπει να την βρούμε εμείς. Εκείνοι την βρίσκουν μόνοι τους μέσα από τη διαπίστωση της θνητότητας τους κι αυτό που τουλάχιστον τους οφείλουμε, είναι μια προληπτική εξέταση στον εαυτό μας.
 
 

6 σχόλια:

  1. Με συγκίνησες.
    Ασθενείς με καρκίνο ή όχι χρειάζονται αγάπη, να τους το λέμε και να τους το δείχνουμε!
    Να τους λέμε πόσο βελτιωμένους τους βλέπουμε, πως όλα θα πάνε καλά...
    Είχα μια καλή φίλη με καρκίνο...πάνε χρόνια που δεν τα κατάφερε...
    Αυτό που θυμάμαι είναι πόσο σημαντική για κείνη ήταν η παρέα που της κράταγα.
    Παρίστανα πως δεν είχε τίποτα...
    Δεν ήθελε να την λυπούνται.
    Καλέ μου φίλε, αυτές είναι οι δικές μου συμβουλές, αν και κάθε χαρακτήρας είναι διαφορετικός, αντιμετωπίζει την ασθένεια με το δικό του τρόπο.
    Εσύ ξέρεις τη φίλη σου, θα φερθείς ανάλογα.

    Πολλά πολλά φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ben πέρα από την αγαπημένη μου νονά, η οποία έφυγε στα 16 μου από καρκίνο, δεν είχα αντιμετωπίσει στην ενήλικη ζωή μου τον καρκίνο. Μέχρι πριν 11,5 χρόνια που αρρώστησε ο μπαμπάς μου. Βασικά, βούτηξα στα βαθιά, γιατί δεν μπορούσα να κάνω και διαφορετικά.
    Δεν είχα την πολυτέλεια να το σκεφτώ καθόλου. Εσπευσμένα έγινε η εγχείρηση και έπειτα ακολούθησα(με) τη ροή των γεγονότων...

    Εκείνο που έκανα εγώ ήταν να είμαι φυσική. Να είμαι εγώ. Να είμαι δίπλα του. Να του χαμογελώ. Να του λέω τι έχει και τι ακριβώς κάνουμε κάθε στιγμή. Μου είχε εμπιστοσύνη. Και είναι που σαν άνθρωπος είναι χωρίς άγχος (του έμοιασα) κι έτσι ανέτρεψε όλες τις προγνώσεις και τον έχω ακόμα κοντά μου.
    Πάντως μας έφερε ακόμα πιο κοντά όλη αυτή η ταλαιπωρία που ζήσαμε.
    Αλλά αληθινά δεν πρόλαβα να φοβηθώ. Είχα όλο το ενδιαφέρον μου στο πώς θα βοηθήσω.... Τώρα θυμάμαι εκείνη την περίοδο σαν το πιο ακριβό σχολείο της ζωής μου!

    Εύχομαι να πάνε καλά όλα με τη φίλη σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάσχει ο πατέρας μου από μεταστατικό καρκίνο που τον παλεύουμε 1.5 χρόνο τώρα και προς το παρόν, πάει καλά, ευτυχώς. Όλα αυτά μου είναι οικεία, όσα περιγράφεις, τα'χω σκεφτεί, τα σκέφτομαι ακόμα...

    μόνο αγάπη, γέλιο και προσπάθεια να συνεχιστεί η ζωή όσο πιο φυσιολογικά γίνεται..
    το "καλό" είναι οτί μπορείς να μάθεις και πράγματα μέσα από αυτή τη διαδικασία, συνειδητοποιείς πολλά, εκτιμάς ορισμένες καταστάσεις και υποτιμάς άλλες που πριν την αρρώστια τις θεωρούσες σημαντικές...

    Δύναμη και οκ, ένας καρκίνος είναι.
    Πάμε δυναμικά. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγάπη και φροντίδα...
    δυστυχώς όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο θέλει μεγάλη δύναμη να σταθείς,ευτυχώς εμείς περάσαμε ξιστά όλο αυτό με τον πατέρα μου κάποτε,και αν και είναι κάτι που με σημάδεψε,με δίδαξε πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν θα μάθουμε ποτέ να ζούμε με τον θάνατο.
    Το ζητούμενο, όμως, είναι να μάθουμε να ζούμε με την Ζωή. Όσο την έχουμε (όλοι προσωρινοί είμαστε). Όσο είμαστε εδώ, να ζούμε. Και να αγαπάμε. Και να το επιβεβαιώνουμε αδιάκοπα σ όλους τους αγαπημένους μας.
    Και να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ, στην πολυτέλεια των μικρών προβλημάτων.
    Όπως λέει μια καλή μου φίλη που επιβίωσε, γι αυτά που συνήθως μας οδηγούν στην μιζέρια :
    "Αυτά, είναι προβλήματα πολυτελείας "!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...