Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Γιαλαντζί Ντολμάδες

      «Σα σήμερα γεννήθηκα! Σοφίας, Αγάπης, Πίστεως κι Ελπίδας κι  τα ‘χω όλα αυτά!», θυμάμαι την κυρία Μαρία να μου λέει περήφανα τυλίγοντας τα ντολμαδάκια της, όταν την ρώτησα πότε ήταν τα γενέθλια της. Δέκα χρονώ θαρρώ πως ήμουν, τότε που τα γεννέθλια μου είχαν μεγαλύτερη σημασία από τα «α-γενέθλια».
     «Γιαλαντζί», τα ‘λεγε. Φτωχά δηλαδή δίχως κιμά, μονάχα με κουκουνάρι κι σταφίδα, ότι δίνει δηλαδή η μάνα γη κι τάισε τα φτωχά τα στόματα. Κι σήμερα, ανήμερα της εορτής , χρόνια μετά το θάνατο της, ακόμα τα θυμάμαι τα γενέθλια της κι ας έχω λησμονήσει πια την ημέρα που έφυγε για πάντα. Ίσως γιατί με ‘μαθε να δίνω μεγαλύτερη αξία στη Ζωή παρά στον Θάνατο κι «Ω! Τι σύμπτωση», στη Ζωοδόχου Πηγής την τάξανε ίσως γι’ αυτό είχε κι μπόλικη από δαύτη.
      Βάλσαμο στην Ψυχή το φαϊ και στην Καρδιά συνάμα. Τόσες μνήμες, τόσες ιστορίες μα πάνω από όλα τόση Αγάπη, ποιο άλλο μπορεί να ανασύρει; Για αυτό την αγαπάμε την Μαγειρική όλοι Εμείς. Εμείς που μας μάθανε πως το φαγητό είναι Αγάπη κι την Αγάπη πρέπει να την μοιράζεσαι.
     «Τι τα κάνουνε οι ζωντανοί τα κόλλυβα; Σάμπως κι καταλαβαίνουν οι νεκροί; Φαϊ πρέπει να φτιάχνεις. Να το μοιράζεσαι, να το τρώνε οι ζωντανοί και να ενθυμούνται τους πεθαμένους! Μ’ ακούς;»
 
Σ’ ακούω Γιαγιά.
 
 
Γιαλαντζί Ντολμάδες
 
Υλικά:
2  ½  φλυτζάνια ρύζι «Νυχάκι»
1 φλυτζάνι λάδι
1 Κρεμμύδι ψιλοκομμένο
3 Σκελίδες σκόρδο
2 τριμμένες ντομάτες
1 χούφτα σταφίδα ξανθιά
1 χούφτα κουκουνάρι καβουρντισμένο
Σουμάκ κι Κύμινο, τόσο ώστε να το αναζητάς
Αλάτι, Πιπέρι χοντροκομένο στον μύλο κι λίγη ζάχαρη, ανάλογα τη γλυκάδα της ντομάτας.
Κρασί λευκό ή τσίπουρο.
Αμπελόφυλλα, όσα πάρει. Τα υπόλοιπα κράτα τα σε αλατόνερο κι δεν παθαίνουν τίποτις.
 Εκτέλεση:
 
«Σα ζεσταθεί το λάδι, μα να μην κάψει, ρίξε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Θα το δείς να «μαραίνεται» κι όταν ασπρίσει ρίξε το ρύζι. Ανακάτευε γρήγορε, ε; Γιατί θα σου κολλήσει στον πάτο. Ρίξε  κρασί ή τσίπουρο. Μια γουλιά για σένανε κι μια  για τους πεθαμένους σου. Πρόσθεσε μετά τη ντομάτα κι όταν αρχίσει να βράζει, αψές ρίξε τη σταφίδα να μαλακώσει. Νερό βάλε άμα χρειαστεί κι καλύτερα ζωμό, από την κοτόσουπα που περίσσεψε χθες.
 Σα το δεις να στεγνώνει, ρίξε τα υπόλοιπα όπως τραβάει η όρεξη σου, μα κράτα μονάχα για το τέλος, αφού κρυώσει κι πριν αρχίσεις να τυλίγεις, το κουκουνάρι. Να κρατάει πρέπει, να ‘ναι τραγανό!
 Ένα- ένα να τα τυλίγεις. Να μην τα σιχτιρίζεις! Μα να σκέφτεσαι, σα έτσι, μια –μια  να σου ‘ρχονται οι χαρές. Κι θα με θυμηθείς! Καλύτερους ντολμάδες δεν θα ‘χουν ματαφάει!»

 Καλή σας Όρεξη!
 
 
 
 

6 σχόλια:

  1. μα να πεθαίνω από την πείνα και να μου προσφέρεις αυτό το πιάτο ,δεν πρόκειται να πειράξω! Έργο τέχνης , σαν όλα τα πιάτα σου !
    Να ζήσεις ,πάντα με χαρές ,να τη θυμάσαι Μπεν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σου μαγειρέψω, δεν θα σου μαγειρέψω μια φορά; Ε;

      Διαγραφή
  2. Πραγματικα ,πολυ ωραια η περιγραφη ! Γεματη μνημες ,ριζες ,.....αρωματα....και χρωματα! Πιστευω και εγω,οτι το φαγητο ,ειναι μια διαδικασια που δημιουργει σε ολους μας,θυμηση και δεσιμο ,κυριως με την οικογενειακη εστια μας . Φυσικα, εξαρταται και πως θα ''δωθει'' στον καθε ανθρωπο . Αν θα ειναι μια καθημερινη διαδικασια , αγαπης ,φροντιδας και μοιρασματος , η , μια αναγκαιοτητα . Σας ανακαλυψα , ως μπλογκ απο πριν τις 18 Σεπτεμβριου....εχω διαβασει ,πολλες απο τις προηγουμενες σας,αναρτησεις . Ομορφες . Να ευχηθω υγεια και καλη συνεχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραίες μνήμες,γεμάτες νοστιμιά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...