Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Ακούς Κοπελιά;


μα εκείνον 
θα θάψω εγώ· γλυκός για μένα θα 'ναι, 
σαν θα το κάμω, ο θάνατος· μαζί του, 
σ' αγαπημένον πλάι αγαπημένη 
θα κοίτωμαι, για τ' άγιο αυτό μου κρίμα· 
γιατ' ειν' ο χρόνος πιο πολύς που πρέπει 
στους κάτω πάρα στους εδώ ν' αρέσω, 
αφού με κείνους θα 'μαι αιώνια· εσύ 
μπορείς, αν θέλης, να περιφρονής 
τα τίμια των θεών.


Αντιγόνη, Σοφοκλής
Μετάφραση Ι.Ν. Γρυπάρης





Η επίγνωση του Θανάτου, σε κάνει να Ζεις, λέγανε οι Αρχαίοι. Για αυτό δίπλα από το κρεββάτι τους τοποθετούσαν ένα κρανίο, για να τους θυμίζει τη θνητότητα τους κάθε μέρα που ξυπνούσαν, μη και ξεχαστούν. Περίεργο δεν είναι; Το μόνο βέβαιο στη ζωή μας, είναι ο θάνατος μας και παρόλ’ αυτά τον ξορκίζουμε φτύνοντας στον κόρφο μας, όπως θαρρώ πως πολλοί από σας κάνετε αυτή τη στιγμή. Σκεφτόμαστε, ειδικά στα πρώϊμα μας χρόνια, με όλη τη βιαιότητα της νιότης, πως είμαστε άφθαρτοι. Ευθαρσώς χρησιμοποιούμε αλόγιστα κι απερίσκεπτα  το «για πάντα», με αφέλεια, μολονότι όλα έχουν μια αρχή κι ένα τέλος, το οποίο  αγνοούμε επιδεικτικά.

Πριν χρόνια, όταν πλέον αυτονομήθηκα και πλήρωσα τον Δοσά μου για αυτό, σκεφόμουν τι θα γινόταν εάν πέθαινα. Ποιος θα έκανε την κηδεία μου; Με τι λεφτά; Κι ακόμα χειρότερα, ποιος θα ανακάλυπτε ίσως το πτώμα μου; Μήπως τίποτα γείτονες θα ειδοποιούσαν την αστυνομία ενοχλημένοι από την μυρωδιά της σήψης; Κι αργότερα όταν απέκτησα το σκυλί, σκεφτόμουν τι θα απέγινε εκείνο; Αδέσποτο, σα τόσα που διαβάζω καθημερινά, παρατημένο επειδή οι συγγενείς του νεκρού δεν το θέλουν; …Μα εγώ δεν έχω συγγενείς, σκοντάφτουν οι σκέψεις μου.

Όλα αυτά τα μακάβρια, για μένα είναι καθημερινές σκέψεις που ανα καιρούς με κάνουν και προβληματίζομαι αναζητώντας λύσεις. Λύσεις όπως για παράδειγμα, να έχω κάποια χρήματα για την κηδεία μου. Τα ρούχα με τα οποία θα με «ντύσουν», το τηλεφώνημα που πρέπει να γίνει για την αναγνώριση του πτώματός μου και την αγωνία για την κατάληξη του σκυλιού, τόσο που δεν θέλω να ξαναποκτήσω ποτέ ξανά, για να μην έχω κι αυτόν το βραχνά. Κι ενώ θα έπρεπε να είμαι εξοικειωμένος με όλες αυτές τις γκόθικ σκέψεις, φανταστείτε πως στα γεννέθλια μου αντί για τούρτα γενεθλιων φτιάχνω ένα ταψί κόλυβα αυτοσαρκαζόμενος σε γνωστούς και φίλους πως όταν έρθει η ώρα δεν θα μου τα κάνει κανείς,  εχθές που εμαθα πως μια τρανς γυναίκα βρέθηκε νεκρή, έπειτα από δέκα μέρες κι οργανώνεται δράση για τη συγκέντρωση χρημάτων για την κηδεία της, μούδιασα. Δεν ξέρω γιατί, απλά μούδιασα. Θα μου πείτε γιατί; Κάθε μέρα πεθαίνουν δεκάδες άνθρωποι, έτσι στα αζήτητα και κανένας δεν νοιάζεται, όμως με τον συγκεκριμένο άνθρωπο, δεν ξέρω γιατί αλλά ταυτίστηκα.

Η πλειοψηφία όλων εσάς, ευλογημένοι να ‘στε πάντα, δεν έχετε βιώσει την απόρριψη από την οικογένεια. Δεν νομίζω να έχετε πεινάσει, σε σημείο που να σκέφτεσαι ή ακόμα να κάνεις πράγματα τα οποία σε άλλες συνθήκες ούτε καν θα σου περνούσε από το μυαλό. Εννίοτε όταν τα μαθαίνετε, είτε από την τηλεόραση, είτε από το ίντερνετ, νιώθετε έναν γλυκό οίκτο κιόλας, καλμάροντας τις ενοχές της καλοτυχίας σας. Μη μου ξινίζετε! Δεν τα γράφω αυτά φθονώντας την όποια καλοτυχία ή ευτυχία σας, ούτε για να παριστάνω τον αντικομφορμιστή   χιπστεράκο που θα τρέξει στην Αφρική να σώσει τα παιδιά που πεινάνε. Τόσο άξιος δεν είμαι. Είναι απλά η εξωτερίκευση ενός εσωτερικού διαλόγου με τον φόβο του θανάτου, όχι όμως ως γεγονός αλλά ως απώλεια της όποιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η γυναίκα εκείνη πέθανε, ναι για μένα ήταν γυναίκα δίχως το trans μπροστά.  Δεν γνωρίζω πως και δεν με απασχολεί κιόλας. Το θέμα είναι ότι πέθανε μόνη. Πέθανε κι αυτό που απέμεινε, η σωρός, έγινε κουφάρι, έρμαιο της σήψης επί δέκα μέρες και δεν υπήρχε κανένας να τη αναζητήσει, κανένας να την θάψει, για αυτό  γίνεται ο έρανος, όμως πάνω από όλα δεν υπάρχει  κανένας «δικός της »που να θέλει  να την κλάψει. Γιατί όλοι, ερχόμενοι στη ζωή, έχουμε κάποιους βιολογικούς δεσμούς που δεν είναι αναγκαίο να διατηρηθούν από αμφότερες πλευρές. Μπορώ όμως να σας πω με βεβαιότητα πως ένας άνθρωπος, ομοφυλόφιλος, διεμφυλικός ή οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει με μια διαφορετική σεξουαλικότητα εκτός νόρμας, επουδενί δεν επιθυμεί από μόνος του να κόψει τους όποιους δεσμούς με αυτό που ονομάζεται «οικογένεια». Ξεκινά με την ανάγκη για αποδοχή και συχνά, ειδικά όταν πρόκειται για διεμφυλικά άτομα, καταλήγει στην αποπομπή. Την απομάκρυνση του μιάσματος από την οικογένεια. Δεν είναι άλλωστε και κάτι που να μπορεί να κρύβεται, σα τη πουστιά για παράδειγμα ώστε να σχολιαστεί με πονηρά γελάκια. Η διεμφυλικότητα φαίνεται. Κυρίως όταν έχεις το σθένος να ζήσεις με το κοινωνικό σου φύλο και τότε ξεκινά ο κακοτράχηλος δρόμος που θα γίνει η ζωή κάθε τέτοιου ατόμου.

Συνήθως,αφού πλέον εκδιωχτεί κανείς από το σπίτι, επέρχεται το ζήτημα της επιβίωσης κι όχι διαβίωσης. Και τότε το μόνο έντιμο που μπορείς να κάνεις σε μια κοινωνία που αρνείται την αποδοχή σου, είναι να πουλήσεις το κορμί σου προς τέρψιν όλων εκείνων που στο φως της μέρας σε ξορκίζουν. Και διαβιώνεις, με τον όποιον τρόπο. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, που δεν θέλουν να πάρουν αυτό το μονοπάτι και παράλληλα δεν θέλουν να είναι κάτι άλλο πέρα από αυτό που είναι. Εκείνοι οι άνθρωποι, γιατί για ανθρώπους μιλάμε, δεν μπορούν να μιλούν για διαβίωση, παρά μόνο για επιβίωση καθώς είναι άποροι κι διεμφυλικοί.  Θα μου πείτε «Και τι έγινε; Τόσοι είναι άνεργοι κι άστεγοι.» Πέρα από την αναλγησία όμως με την οποία διατυπώνεται μια τέτοια σκέψη, γιατί τη συνηθίσαμε πια,  ένας άνεργος  είναι εν δυνάμει  πιθανός για διαβίωση. Ένας άστεγος θα γίνει επαίτης, ακόμα και ικέτης. Όλο και κάποιος φιλέσπλαχνος θα αφήσει τον οβολό του κάνοντας την καλή πράξη της μέρας. Όμως εάν είσαι όλα αυτά και «φρικιό», όπως αποκαλούνται οι διεμφυλικοί, τότε τι γίνεται; Όταν εκδιώκεσαι από τις Αρχές, την Πρόνοια, το Κράτος και ακόμα χειρότερα από την ίδια σου την οικογένεια, τότε τι γίνεται; Τότε πεθαίνεις στα αζήτητα και κανένας δεν θέλει να σε κλάψει.

Σε έκλαψα όμως εγώ εχθές το βράδυ. Σπαρακτικά, γοερά, λυτρωτικά. Για σένα, για μένα, για όλους εμάς που οι «δικοί» μας δεν θα θελήσουν να κλάψουν. Ευτυχώς υπάρχουν  κι άλλοι που θα το κάνουν, για αυτό ελπίζω να με θυμάσαι όταν ανταμώσουμε. Ακούς Κοπελιά;



Υ.Γ. Όποιος θέλει να συνεισφέρει για τα έξοδα της κηδείας, παρακαλώ απευθυνθείτε εδώ στην κυρία Κουρουπού. Δυστυχώς όμως υπάρχουν κι άλλοι άποροι  διεμφυλικοί άνθρωποι για τους οποίους πασχίζει ο Σ.Υ.Δ. (Σύλλογος Υποστήριξης Διεμφυλικών) κι εκεί είναι απαραίτητη η όποια βοήθεια. Η κυρία Κουρουπού είναι η Γραμματέας του Συλλόγου.