Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Οι Ζωές των Άλλων

Φθόνος, ένα απο τα εφτά Θανάσιμα Αμαρτήματα τα οποία είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, όλοι μας έχουμε νιώσει. Κι ομολογώ! Τις τελευταίες ημέρες είναι το αμάρτημα στο οποίο έχω οργιαστικά υποπέσει, δίχως στάλα ηδονής όμως, που συνήθως γλυκαίνει τις τύψεις όταν υποκύπτεις στην αμαρτία. Ζηλεύω, παράφορα, ασυγκράτητα και βίαια τις Ζωές των Άλλων.

Των άλλων, εσάς, που γεννηθήκατε με το αυτόνομο δικαίωμα στην ευτυχία που χαρίζει η έκφραση του Έρωτα δίχως φόβο, δίχως επίκριση. Που περπατάτε πιασμένοι χέρι –χέρι κι αβίαστα παραδίνεστε στη γλυκύτητα των φιλιών σας ή ακόμα και στο εφήμερο των λέξεων που με ύβρη εκστομίζονται, έχοντας ως εφαλτήριο την αιτιολογημένη σας χαρά. Που μπορείτε, χαζεύοντας τα πεφταστέρια, να μιλάτε δίχως θάρρος και θράσσος για το κοινό σας μέλλον και να διαφωνείτε στο χρώμα που θα βάψετε τους τοίχους της στέγης σας κι αργότερα, ίσως κι εφόσον το επιλέξετε, μπορείτε να διαφωνείτε για το χρώμα του παιδικού δωματίου. Σας βλέπω στους δρόμους, στις συναντήσεις μας, είτε μόνους σας, είτε ζευγαρωμένους και βλέπω τις επιλογές που έχετε. Επιλογές που μπορείτε να αξιοποιήσετε, ακόμα και να χλευάσετε, όμως είναι δικές σας να τις κάνετε ότι θέλετε.

Βολτάρω στην πόλη, σε αυτήν την πόλη που όλοι λατρεύουν να μισούν όμως εγώ μισώ πραγματικά, σκεφτόμενος γνωστούς κι αγνώστους που δεν στερούνται τα όσα στερούμαι εγώ γιατί ζουν σε μια άλλη πόλη, μακρινή ή κοντινή δεν έχει σημασία, μα τόσο εξωπραγματική για εμένα. Κι όσο παλεύω να απαγκιστρωθώ απο την πόλη τούτην, η ειρωνία της ζωής δεν μ’ αφήνει κι εξακολουθώ να κοντοστέκομαι μπροστά απο βιτρίνες χαζεύοντας βέρες, που σε τόσους θυμίζουν κάτι το πεπερασμένο, σκεφτόμενος  λέξεις που θα ήθελα, εαν ήταν εφικτό να ειπωθούν. Και μέσα σε αυτή την παράνοια του «αν» αφήνομαι ώρες-ώρες, έχοντας απογυμνωθεί απο τον κυνισμό μου που με βαστά να προχωρώ και ντύνομαι την τρέλλα της στέρησης όλων εκείνων που ποθώ.

 Με αυτήν την αμφίεση  κάθομαι πότε – πότε στα πάρκα, σκεφτόμενος πως θα ήταν αν στην άδεια κούνια γέλαγε ένα παιδί, δικό μου παιδί, εκείνο το παιδί που με έκανε μια μέρα να μπω σε ένα μαγαζί με βρεφικά είδη και η πωλήτρια με ρώτησε: Πόσο μηνών είναι ο γιος σας; Θέε μου, πόσο γελοίος ένιωσα! Και θυμήθηκα, πριν χρόνια στην πρώτη μου νιότη, ένα απόβραδο, στη σκοπιά να μιλώ με ένα φίλο, φτασμένος καλλιτέχνης τώρα, να με ρωτάει εαν θέλω να κάνω παιδιά και να του απαντώ δίχως να με νοιάζει: Δεν μπορώ να κάνω παιδιά. Πόσο αλλάζει ο χρόνος τον άνθρωπο! Εκείνο το «δεν μπορώ», που πηγάζει απο την έλλειψη εγωϊσμού να φέρεις  ένα παιδί σε μια κοινωνία που θα το καννιβαλίσει, να σε πονά σήμερα τόσο, που  σου φέρνει δάκρυα στα μάτια βλέποντας τα παιδιά των άλλων.

Λένε πως το κλάμα είναι υγιές. Για μένα είναι αδυναμία. Είναι υγιές όταν έχεις έναν ώμο να ακουμπήσεις και κάποιον να σου σφουγγίξει τα μάτια, μα αν είσαι μοναχός, αυτή τη δουλειά, αυτό το φορτίο το επωμίζεσαι εσύ και είναι βαριά δουλειά γαμώτο! Πλύστρα στην ίδια σου την ψυχή! Να στέκεσαι μετά κατάκοπος έχοντας μαζέψει τα δικά σου δάκρυα, μη και γλιστρίσει η Ύπαρξη σου σε αυτά και σε αφήσει σακάτη. Που καιρός να αναρώσεις, όπως δεν έχεις και την πολυτέλεια να ξαποστάσεις. Για αυτό είναι αδυναμία το κλάμα. Σου παίρνει όλη την ενέργεια που έχεις φορτίσει την ύπαρξη σου χάρη σε όλα όσα απαρνιέσαι, για να μην σου λείπουν, για να έχεις δύναμη μετά να αντιμετωπίσεις τη Ζωή που σε περιμένει στη στροφή. Δεν υπάρχουν βλέπεις περιθώρια για λιγοψυχίες. Για λάθη όμως;

Ω! Μα τα λάθη είναι λατρεμένα! Χάρη σε αυτά δικαιολογούμε τις πράξεις μας με τις οποίες ξεγελούμε τη μοναξιά κι ξορκίζουμε τους φόβους μας. Έννοιες τις οποίες ενσταλάξαμε στην ψυχή μας απο τότε που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο, απο τότε δηλαδή που συνειδητοποιήσαμε πως το κάθε τι διαφορετικό, είναι κι απορριπτέο. Όμως η ίδια η ύπαρξη μας, κραυγάζει κι αντιδρά! Σα άλλος Ερυχθίονας τρώμε τις σάρκες μας με πράξεις κι ενέργειες που πληγώνουν τους εαυτούς μας, διότι έτσι ο πόνος, ο δοσμένος απο τους άλλους γίνεται πιο υποφερτός.

Όμως συγχωρέστε με, παρασύρθηκα σε ένα μελό παραλλήρημα και δεν συστήθηκα. Είμαι ομοφυλόφιλος κι εσείς ετεροφυλόφιλοι. Θέλετε κι όνομα; Ολόκληρη σύσταση; Εντάξει λοιπόν: Με λένε Ben. Γιός, Φίλος, Συνάδελφος, Συνεργάτης, Αδελφός και πολλά άλλα. Τον χρόνο χρήσης του ρήματος «Είμαι» τον καθορίζετε εσείς, είτε σε αόριστο, είτε σε ενεστώτα εσείς επιλέγετε. Σας δηλώνω απλά πως δεν χρειάζεται να με βρίζετε, ούτε να μου επιτίθεστε. Βλέπετε, οι επιλογές στην ευτυχία που εσείς έχετε κι εγώ όχι είναι αρκετά οδυνηρές για να μου προκαλέσετε περαιτέρω πόνο.

Να ‘στε Καλά.


http://vimeo.com/88060788




Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Κατάλληλο μόνο για Ενηλίκους

Η τηλεόραση, θέλοντας και μη, αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Εκπομπές, ειδήσεις, ντοκιμαντέρ και χίλια δυο άλλα «ψυχαγωγούν» και είτε το παραδεχόμαστε, είτε όχι διαμορφώνουν αντιλήψεις και πεποιθήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος θαρρώ που στην Ελληνική τηλέοραση υπάρχουν και τα ειδικά σηματάκια στην εκάστοτε εκπομπή, που προειδοποιούν την καταλληλότητα ή μη του περιεχομένου του για τους ανήλικους, μη και αλλοτριωθούν απο την όποια ανηθικότητα και διαστροφή που προβάλλεται. Θυμάμαι πριν χρόνια σε ελληνική σειρά όπου «κόπηκε» η ακατάλληλη προφανώς σκηνή ενός ομόφυλου ζευγαριού να φιλιούνται κι έπειτα πάλι μια αντίστοιχη σκηνή σε κάποιο videoclip πριν λίγα χρόνια.

Πέρισυ η άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής θεάματος, εισήγαγε δεκάδες νέους ομοφυλόφιλους χαρακτήρες στην τηλεόραση και τη μουσική βιομηχανία, ίσως γιατί έγινε και της μόδας λόγω της προεδρίας του Ομπάμα και ένα απο τα πράγματα που ξεχώρισα ήταν το τραγούδι του Macklemore & Ryan Lewis “Same Love”. Το τραγούδι μιλά σχετικά με την ομοφυλοφιλία και το αντίστοιχο  του videoclip αφηγείται την ιστορία ενός παιδιού απο τη στιγμή της γέννησης του έως το θάνατο του, μέσα απο το πρίσμα της σεξουαλικής του ταυτότητας. Το τραγούδι  λόγο του μηνύματος που ήθελε να περάσει βραβεύτηκε σα το καλύτερο videoclip  στα βραβεία Grammy, ενώ υπήρξε υποψήφιο στην κατηγορία “Καλύτερο Τραγούδι της Χρονιάς”. Δεν θα σας πω εαν είναι όντως καλό τραγούδι, καθότι δεν έχω μουσική παιδεία, θα πω μονάχα πως είναι απο τις ελάχιστες φορές στις οποίες εκτίμησα την τηλεόραση και το ρόλο που πραγματικά θα μπορούσε να παίξει στη διαμόρφωση αντιλήψεων.

Το συγκεκριμένο τραγούδι δεν ακούγεται απο την Ελληνική ραδιοφωνία, απο κανένα σταθμό. Όσον αφορά το videoclip δεν προβλήθηκε απο κανένα εγχώριο μουσικό κανάλι. Ακόμα κι αν κατά τη βραδιά της απονομής των βραβείων Grammy εκτελέστηκαν υπό τους ήχους του, τριάντα τρεις γάμοι ομοφύλων και κάποιων ετερόφυλων υποστηρίζοντας με αυτό τον τρόπο την ισότητα στο δικαίωμα του γάμου, μια και ταίριαζε με την Αμερικάνικη επικαιρότητα, η μόνη δημοσιότητα που δόθηκε ήταν υπό τον τίτλο πως η Madonna πάντρεψε κόσμο και κοσμάκη στα βραβεία Grammy. Κι έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου, σκέφτομαι το σχόλιο της συν-μπλόγκερ Νάσια στο προηγούμενο post μου, να λέει πως είχε έναν μαθητή ο οποίος έλεγε πως θα σκότωνε το παιδί του, εαν εκείνο γινόταν gay.

Δεν θα σταθώ στα κλισέ  που προκύπτουν απο ένα τέτοιο θέμα, σχετικά δηλαδή με το σπίτι, το σχολείο, την παιδεία, τους γονείς κτλπ. απλά αναρωτιέμαι, εαν εκείνο το παιδί είχε περισσότερες εικόνες σχετικά με τους ομοφυλόφιλους, θα είχε άραγε την ίδια αντίληψη; Εαν δηλαδή οι εκπομπές οι οποίες χαρακτηρίζονται και κατάλληλες δεν είχαν μόνο ημίγυμνες παρουσιάστριες, που διαιωνίζουν το πρότυπο πως μια γυναίκα πρέπει να είναι ξέκωλο προκειμένου να κάνει καριέρα κι  ο άντρας ο σωστός πρέπει να είναι μαγκιά, κλανιά κι εξάτμιση. Παράλληλα να δίνουν δικαίωμα και προβολή σε οποιοδήποτε κύρηγμα μίσους, είτε απο το στόμα ενός Μητροπολίτη, ο οποίος κηρύττει κατά τα άλλα την αγάπη, είτε απο τον κάθε πολιτικό με φασιστικές αντιλήψεις κι όλα αυτά υπό τη σήμανση «Κατάλληλο για Όλους».

Για πόσο καιρό θα πρέπει να προβάλλεται το στερότυπο του «φτερά και πούπουλα» και του gay καρικατούρα προκειμένου να προκαλέσει γέλιο. Ένα γέλιο εις βάρος κάθε παιδιού που μπορεί να θηλυπρεπίζει ή να αντροφέρνει αντίστοιχα για τα κορίτσια και να γίνεται αντικείμενο κοροϊδίας κι εκφοβισμού την επόμενη ημέρα στο σχολείο. Γέλιο που αναγκάζει την πλειοψηφία των  ομοφυλόφιλων, μικρών και μεγάλων, να λέει ψέματα για τον εαυτό του κι ακόμα χειρότερα, να αποκτήσει το ίδιο το άτομο ομοφοβία προς άλλους ομοφυλόφιλους. Ένα γέλιο που υποχρεώνει εμένα, που θέλω το ίδιο δικαίωμα με εσένα, να φιλάω δηλαδή δημόσια τον φίλο μου, να ψάχνω όχι σύντροφο αλλά ακτιβιστή, επειδή δεν ανέχομαι να Ζω μονάχα κεκλισμένων των θυρών.

Όλα αυτά μπορεί να σας φαίνονται υπερβολικά. Δεν μπορείτε να φανταστείτε όμως πως είναι να είσαι ομοφυλόφιλος, trans, transgender στην Ελληνική κοινωνία, γιατί πολύ απλά δεν είστε. Εκ του ασφαλούς λοιπόν κάθε συμπόνια μπορεί να εκφράζεται αφείδωλα προς τον γνωστό του γνωστού που μπορεί να είναι gay και να δηλώνεται άνετα το κλισέ «Δεν με νοιάζει τι κάνει ο άλλος στο κρεββάτι του.» Σας ρωτώ όμως το εξής: Θα επιτρέπατε στο παιδί σας να δει το παρακάτω videoclip; Ή ακόμα καλύτερα, όλοι εσείς που δηλώνετε τόσο άνετοι με την ομοφυλοφιλία των άλλων και το δικαίωμα στο γάμο μπλα, μπλα, μπλα, θα το ποστάρετε στη σελίδα σας στο facebook;


Εύχομαι με όλη μου την Καρδιά σε εκείνο το μαθητή της Νάσιας, να μην του «βγει» το παιδί του gay, γιατί το χειρότερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένα παιδί, είναι να απορρίψει τον ίδιο του τον γονέα.