Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Παρλέ βου φρανσέ;

Η ευγένια σε αυτή τη χώρα είναι πλέον κάτι σα το «γαλλικά και πιάνο» που κάποτε, όλοι οι γόνοι καλών οικογενιών ή αν τουλάχιστον ήθελες να προαχθείς κοινωνικά, έπρεπε οποσδήποτε να είχες λάβει ως παιδεία. Αυτά ίσχυαν πριν απο εκατό περίπου χρόνια, διότι στο σήμερα χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί για τα «γαλλικά και πιάνο» που μπορεί να ξέρεις, παρόλο που κάποτε οι γονείς σου θέλοντας να σου προσφέρουν την καλύτερη δυνατή παιδεία, σε έγραψαν έστω με το ζόρι και στα Γαλλικά και στο πιάνο.  Πλέον όμως η μόνη χρησιμότητα τους είναι άντε για κανά ταξίδι στο Παρίσι, ώστε να βρίζεσαι άνετα με τους Γάλλους διότι η σπουδή στο πιάνο άκλαφτη πήγε. Έτσι κι η ευγένια. Το να την κατέχεις, είναι κάτι «πασέ» πια. Ένα κατάλοιπο μιας μάλλον αστικής κουλτούρας περασμένης γενιάς. Επειδή όμως όπως προ-είπα, μεγάλωσα με γαλλικά και πιάνο, η ευγένια μου είναι σημαντική στη ζωή και την καθημερινότητα μου.

Και λέγοντας ευγένια, δεν αναφέρομαι στα νερόβραστα τύπου «Down Town Abbey» με την κουραστική  χρήση πληθυντικού μεταξύ των «κοντινών» ανθρώπων, αλίμονο μη με θεωρήσετε τόσο «δεινόσαυρο». Απλά αναφέρομαι  στη χρήση του πληθυντικού στις απλές καθημερινές συναλλαγές ή όταν γνωρίζεις κάποιον για πρώτη φορά. Στη χρήση της ευκτικής στον προφορικό λόγο ή έστω της λέξης «παρακαλώ» όταν ζητάς κάτι και της «συγνώμης» όταν διακόπτεις ή «ενοχλείς» τον άλλον μα πάνω απο όλα τη δημιουργία  οπτικής επαφής όταν συνομιλείς με κάποιον. Όλα αυτά, όταν έρχομαι αντιμέτωπος με την έλλειψη τους με εξοργίζει αφάνταστα και ειδικότερα το τελευταίο. (Εξηγούμαι βέβαια πως απο τα παραπάνω εξαιρούνται  όσοι εργάζονται στην Κουζίνα μαζί μου, για να μην παίρνει κανένας απο δαύτους θάρρος εαν τύχει και διαβάζει τούτο το post, καθότι «άτιμη φάρα» τα μαγείρια έχουμε έναν ιδιόμορφο κώδικα μεταξύ μας που και πάλι υποκρύπτει μέσα του την ευγένια.)

Έχοντας κάνει λοιπόν το τελευταίο μήνα τέσσερις μαγνητικές και τρεις ακτινογραφίες, που αρχίζω να σκέφτομαι πότε θα μου φυτρώσει τρίτο χέρι και θα αρχίσω να μοιάζω με τη θεά Κάλι, μπαίνω στο ορθοπεδικό τμήμα μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου και χαμογελώντας, ίσως και λάμποντας απο τη ραδιενέργεια, χαιρετάω τις τρεις κυρίες της υποδοχής. Οι δυο απο αυτές, συμπαθέστατες μεγαλοκοπέλες, ανταποδίδουν το χαιρετισμό ενώ η τρίτη δεν απαντά. Δεν χαιρετά, δεν γύριζει καν το κεφάλι της να με κοιτάξει παρά συνέχισε να διαβάζει το περιοδικό της, ευτυχώς πετάρισε κανά δυο φορές τα ματόκλαδα της και βεβαιώθηκα ότι είναι ζωντανή κι όχι κέρινο ομοιώμα με οξυζενομένο μαλλί και δυο δάχτυλα ρίζα που έβαλαν στην τρίτη καρέκλα για να καλύψει το κενό. Δεν δίνω σημασία στη μαντάμ, λέω πρωϊ είναι μπορεί να κάνει καμιά ασάνα στη στάση της Σφίγγας κι απευθύνομαι στις δυο κυρίες αναφέροντας τους το όνομα μου κι επισημαίνοντας το ραντεβού που είχα κλείσει. Για κακή μου τύχη με εξυπηρετεί η άλλη, ας την πούμε Ηλίθια, η οποία αφήνει με ύφος δυσκοιλιότητας το περιοδικό της, φτιάχνει τη στάση της στην καρέκλα, προφανώς είχε πιαστεί απο την προηγούμενη στάση γιόγκας και δίχως καν να με κοιτάξει, αρχίζει να ζητά τα στοιχεία μου στον ενικό βεβαίως-βεβαιώς, σαν να ήμουν για εξακρίβωση στοιχείων στο αλλοδαπών. Αρχίζω εγώ τώρα και φουντώνω κι επειδή είμαι σε κρίσιμη για τον άντρα ηλικία ήταν η σειρά μου να πάρω τη στάση του Μαλάκα και να θυμηθώ τα μαθήμα της γιόγκας, μη πάνε χαμένα κι αυτά τα χρήματα και προσπαθώ να θυμηθώ τις ασάνες και τα πραγιανάμα για να μην αφήσω να ξυπνήσει ο Μαγειράκος απο μέσα μου σα τον Hulk ένα πράμα, ώσπου με λέει η μανταμίτσα : «Κάτσε και περίμενε. Ο γιατρός θα έρθει σε λίγο.», δείχνοντας μου με το κεφάλι της τις καρέκλες.

Κάθομαι κι εγώ και περιμένω το γιατρό κι όσοι έχετε βρεθεί σε αίθουσα αναμονής για θέμα υγείας καταλαβαίνετε πως μια μικρή έστω αγωνία κι νευρικότητα την έχεις. Στο μεταξύ χτυπάει το κινητό της Ηλίθιας κι αρχίζει και συνομιλεί με την άλλη άκρη της γραμμής σα να βρισκόταν στο σαλόνι του σπιτιού της, αδιαφορώντας για τον άγνωστο-ασθενή που έχει στο χώρο υποδοχής και σκέφτομαι το κρίμα να έχουν επενδυθεί τόσα χρήματα στη διακόσμηση του χώρου προκειμένου να «ηρεμεί» τον ασθενή και η Ηλίθια να σε έχει κάνει τούρμπο με τη συμπεριφορά της. Ευτυχώς διέκοψα σύντομα τις βουκολικές  μου σκέψεις πριν φτάσω στο σημείο που την αρχίζω στα χαστούκια καθότι η άλλη συμπαθεστάτη κυρία μου λέει : «Παρακαλώ, μπορείτε να περάσετε.» και σηκώνομαι κι εγώ για να με αποτελειώσει ο γιατρός με την εξέταση του.

Το λοιπόν βγαίνω απο το ιατρείο, αγκιστρωμένος στην εκ φύσεως ηλιθιώδη αισιοδοξία μου, Τοξότης βλέπετε και κατευθύνομαι στην υποδοχή, πλησιάζοντας την ευγενέστατη κυρία που με φώναξε προ λίγου για να πληρώσω. Επειδή όμως αυτός ο Δίας είχε αποφασίσει ότι σήμερα ήθελε να διακορευτεί, να ξανά η Ηλίθια αφήνει πάλι δυσανασχετημένη το περιοδικό της και μου λέει: «Απο ‘δω». Κάνω κι εγώ τη καρδιά μου πέτρα και μου εύχομαι «Με ένα πόνο» και πλησιάζω προς τη μεριά της. Ξανά μανά τα στοιχεία μου για να συμπληρώσει την απόδειξη κι αφελέστατα τη ρωτάω ο αδαής: «Συγνώμη δεν σας τα έδωσα προ λίγο;» Τι το ‘θελα και το άνοιξα το στόμα μου, σταματά το γράψιμο, γυρίζει και με κοιτάζει για πρώτη φορά τόσο που συνεγχάρηκα τον εαυτό μου για αυτόν τον άθλο και την ακούω να μου λέει: «Θα μου πεις πως να κάνω τη δουλειά μου;» Κόκκαλο εγώ σηκώνω και τα δυο μου φρύδια, νομίζω ότι απο την πίεση που σήκωσα, ένιωσα και μια φλεβίτσα να σκάει στο κεφάλι, γυρίζω βλέπω και τις συναδέλφισσες της αποσβολωμένες κι αντί να κάνω πράξη τις προηγούμενες μου σκέψεις παίρνω το πιο γλυκό και αθώο μου ύφος, ξέρετε εκείνο που παίρνουν τα πεντάχρονα αγοράκια όταν τα μαλώνεις και ψελλίζω μετανοημένα: «Συγνώμη!» Ανασκουμπώνεται λοιπόν κι εκείνη, προφανώς ένιωσε την κυριαρχία του Εγώ της απέναντι στο αλλοδαπό, εμού δηλαδή, για να μου πει το ποσό με ύφος «να δούμε πως θα πληρώσεις».  Βγάζω κι εγώ ταπεινά το πορτοφόλι μου, της δίνω ένα κολλαριστό πράσινο, παίρνω την απόδειξη και κάνω να φύγω. Κοντοστέκομαι λίγο και επιστρέφω στην αρχική μου θέση και τη ρωτάω:
Εγώ: Με συγχωρείτε, μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;
Η Ηλίθια: Τι;
     Εγώ: (Με μελιστάλακτη και γεμάτη συμπόνια φωνή)
              - Πόσο καιρό το έχετε;
     Η Ηλίθια: (Εμφανώς απορημένη κι ανήσυχη)
               -Τι να έχω;
     Εγώ: Κοιτάζω με νόημα τις διπλανές της και σκύβω συνωμοτικά προς εκείνην για να της πω:
-       ΞΙΝΟΜΟΥΝΙΑΣΗ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! ΞΙΝΟΜΟΥΝΙΑΣΗ!

Κοίτα να δεις που τα «γαλλικά» πιάσαν τόπο τελικά! Ευχαριστώ μπαμπά!


26 σχόλια:

  1. αχαχαχαχαχα! Να αγιάσεις Ben μου! Να αγιάσεις! Αχχχχχχχχ μέχρι και εγώ ικανοποιήθηκα που δεν την έζησα από κοντά!
    Βασικά εγώ δεν μεγάλωσα με γαλλικά και πιάνο, γιατί οι δικοί μου τα θεωρούσαν περιττά! Αλλά την ευγένεια στο βαθμό που την περιέγραψες την έχω κι εγώ ! Αν χρειαστεί όμως να δεις πώς το μιλάω κι εγώ το γαλλικό!
    Επιτέλους ...ΕΓΡΑΨΕΣΣΣΣ!
    Φιλούρες ☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε μα! Έτσι είναι οι γλώσσες, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου χρησιμεύσουν!

      Διαγραφή
  2. Ε μα την καριόλα, καλά της είπες, αν και βέβαια, η θρασύτατη θα συνεχίσει. την επόμενη φορά καταγγελία στον προϊστάμενό της, να σου πω εγώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή έχω επανεξεταση έχει και δεύτερο μέρος. ΑΥτή τη φορά θα μπω με αέρα Εκάλης και θα την σνομπάρω απο την αρχή τη τσοκαρία!

      Διαγραφή
  3. Α χα χα χα!!!Άλαλα τα χείλη των ασεβών.... ;)

    Νατάσσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ρε παιδιά ,πείτε και σ'εμένα τι σημαινει ξινομουνίαση ,που δεν ξέρω γαλλικά!
    Ιδιωτική κλινική και δεν μιλάς;;;;;; Α ρε μάνα που εισαι ,που δεν εχεις αφησει υπάλληλο για υπαλληλο που να μην τον πας στον διευθυντη και πόσο δίκιο έχεις!Πριν κανα 2 μηνες πήγε σε μια τραπεζα και ρωτησε την υπαλληλο αν αυτο γινεται και σε αλλες τραπεζες και αυτη της ειπε ναι. Τοτε η μανα μου τη ρωταει : και στην Πειραιώς;'' ''και στη Λαρίσης και στη Λαμίας''της απαντα η υπάλληλος...φευγει η μάνα μου κατευθείαν στον διευθυντη και τον αρχιζει ''πες πως ειμαι αγραμματη κ.τ.λ.πρεπει να μου απαντησει έτσι;'' ...χιλια δικια της εριξε ο διευθυντης ,καλεσε και την κοπελα που εφτασε κατασπρη....
    γενναω τα διδυμα στο καλυτερο ιδιωτικο της Πατρας ,οι νοσοκόμες άφαντες και ειρωνικες οταν εμφανιζονταν! Η μανα μου κατευθείαν στον διευθυντη :''αν ξεραμε πως θα ειχαμε τετοια περιποίηση και συμπεριφορά θα πηγαιναμε στο δημόσιο''..κάθε 5 λεπτα στο δωμάτιό μου οι νοσοκόμες χαχαχαχα ....κι άλλες φορές, δε χαριζει καστανα,αλλά σφάζει με το γάντι! Εγω τούβλο ,δε μιλάω ,να κανω τη δουλεια μου να φυγω ,αλλά τελευταια ειναι και η δική μου ηλικία επικίνδυνη και θα αρχίσω κι εγω τα γαλλικά!
    Μπενάκο ελπίζω να μην εχεις κατι σοβαρό ,σιδερένιος γρηγορα σου εύχομαι!
    Φιλάκια!
    @ αυτος ο κ.Delirium Tremens το πάει το γαλλικό ,σαν να ειναι η μητρική του γλώσσα βλέπω! Να μας κάνει κανένα μαθηματάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πριν μαγειρευα συγχρόνως και τα εγραψα γρηγορα και ακαταλαβίστικα όπως βλέπω ,αλλα θυμήθηκα πως το λέει ο πατέρας μου: κλαψομουνίαση....τσάκω κι άλλα βραδινά φιλάκια!

      Διαγραφή
    2. Ξινομουνίαση είναι όταν η τύπισσα είναι ξινή. ΑΚΑ απο αγαμία διότι με τέτοιο που έχει δεν την πηδάει κανείς.
      Κλαψομουνίαση είναι όταν η γκόμενα είναι μέσα στη μίρλα και τη μιζέρια κι όλο κλαίγεται για την τύχη της....Φιλόλογος κατά τα άλλα...Τι θα μαθαίνεις στα παιδιά?

      Υ.Γ. Θεά η μάνα!

      Διαγραφή
    3. αυτην την ερμηνεια την ξερουν και τα μωρα ,αλλα καμια φορά εσείς οι άντρες άλλα λετε ,άλλα εννοείτε και δεν ήμουν σιγουρη...αμεσως να μου την πεις ,να πληρωσω εγω τη νυφη!

      Διαγραφή
  5. Και πολύ καλά της είπες!!
    Είναι τραγικό να συμπεριφέρονται έτσι κάποιοι...ακόμα θυμάμαι και φουντώνω που κάποτε έγκυος στο πρώτο μου παιδί με ξεφτίλισε σχεδόν μια υπάλληλος στο ΙΚΑ μιλώντας μου απαξιωτικά...κι εγώ δεν είπα τίποτα!..συνέχισα με το σεις και με το σας, ενώ το ήθελε το γαλλικό της η μαντάμ!
    Ακόμα να μου το συγχωρέσω κι ας έχουν περάσει χρόνια από τότε...
    Με την ευγένεια συνήθως τους φέρνεις όλους στο φιλότιμο (αν έχουν καθόλου βέβαια)...γιατί η άλλη στο ΙΚΑ που λέγαμε δεν είχε...να, σαν κι αυτή με την ξινομουνίαση που σου έλαχε κι εσένα ήταν!
    Εύχομαι γρήγορα περαστικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίτα παλιότερα ήμουν έτσι, αλλά επειδή έχει παραγίνει το κακό πια, λυπάμαι αλλά δεν χαρίζω κάστανα.

      Διαγραφή
  6. Κάγκελο η κοπελιά! χαχαχχα! Καλά της είπες!!
    Καλημέρα! Αγενέστατοι απαράδεκτοι άνθρωποι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η γαλατική ευγένεια είναι μύθος. Οι Ιταλοί είναι πιο ευγενικοί. Το ίδιο ισχύει για τις χώρες του Βορρά (ευγενέστατοι οι Γερμανοί, αρκεί να μην εμβαθύνεις υπερβολικά στην ιστορία και στον ψυχισμό τους...) Κατά τα άλλα, όπως μου μιλάνε, μιλάω. Στην Ελλάδα η καρέκλα ορίζει τους καλούς τρόπους.
    Περαστικά, πάντα με υγεία!
    Ξενούδης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην Ελλάδα το σεξ ορίζει τους τρόπους!

      Διαγραφή
  8. την ελειψη ευγενιας στους υπαλληλους την παρατηρω και εγω
    προφανως εχουν φαει κι αυτοι μειωσεις στ μισθο και χασανε το κεφι
    δυστυχως αυτη ειναι η εποχη μας
    το βλεπεις παντου στο μετρο στα καφ στις τραπεζες στα ταξι
    μη χανουμε το χιουμορ μας ομως
    ευχομαι να μην ξαναπας ποτε στο γιατρο
    τα ξερω αυτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες για να είναι κανείς αγενής και ελάχιστες για να μην είναι. Ο καθένας επιλέγει και πράττει.

      Διαγραφή
  9. Γέλασα απίστευτα με το "Ξινομουνίαση , αγάπη μου"!
    Έτσι!! Πραγματικά υπάρχει κόσμος , που χρειάζεται σεμινάρια συμπεριφοράς απέναντι σε ασθενείς και πελάτες. Δεν πιστεύω πως η αγένεια έχει να κάνει μόνο με το χαρακτήρα ή την ψυχοσύνθεση αλλά και με την εκπαίδευση/καλλιέργεια.
    Πάντως εγώ τον εξαιρετικά δόκιμο όρο "ξινομουνίαση" τον χρησιμοποιώ και για κάτι στριγγλοειδείς τύπισσες (μούντζες και λεσβίες) που έχουν θέσεις εξουσίας, βγάζουν μια αυταρχικότητα στη συμπεριφορά και δε χαμογελούν ποτέ.
    Την καλησπέρα μου και ελπίζω να διαβάζουμε συχνότερα κείμενά σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ν αγιασει ο στομας σου....!!!

    Και περαστικα βρε..!!Οτι και να εχεις...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Επρεπε να τη βγαλεις φωτογραφια να βλεπαμε τη φατσα της.Καλη σου μερα,ωραια ξηγηθηκες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μέρες που λέγονται ευχές πάρε και μια από μένα
    Μέρες γλυκές, καλές, ζεστές
    και χρόνια ευτυχισμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...