Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Σελίδες Ημερολογίου: Θα με αγαπάς ακόμα ρε Μάνα;

Είναι μέρες, μήνες ή μάλλον χρόνια που θέλω  να σου μιλήσω Μάνα! Να σου πω όλα αυτά που ονειρεύομαι μα πάνω απο όλα φοβάμαι. Θυμάσαι; Μου είχες πει ένα βράδυ που είχα πυρετό και ήμουν μικρός, χωμένος στην αγκαλιά σου, ξυπνώντας  απο τον εφιάλτη μα ντρεπόμουνα να σου πω για αυτό που με φόβισε, πως σε Σένα, μπορώ να σου λέω τα πάντα! Πως εσύ, θα είσαι πάντα δίπλα μου και πως με αγαπάς ρε Μάνα, περισσότερο απο το κάθε τι.

Όμως φοβάμαι Μάνα να σου μιλήσω! Φοβάμαι πως θα στερηθώ την αγάπη σου, το χάδι σου, την αγκαλιά σου, όλα εκείνα ρε Μάνα που με κάνουν να είμαι Εγώ. Ένα Εγώ όμως τώρα λειψό, μονό, κατεστραμένο γιατί ο φόβος που έχει φωλιάσει στην καρδιά μου είναι τόσο, μα τόσο  κανιβαλλικός. Φοβάμαι Μάνα. Φοβάμαι να σου μιλήσω για μένα παρά τις διαπιστεύσεις που κάποτε μου έδωσες να σου λέω τα πάντα, γιατί σε ακούω να λες, να μιλάς, να εκφράζεσαι αγόγγυστα για όλα εκείνα κι εκείνους που θεωρείς ανώμαλους και «παρά φύσιν». Γιατί άκουσα τον φίλο μου να μου  λέει πως η δική του μάνα του είπε: Καλύτερα να σε έβλεπα πρεζόνι στη Ομόνοια, παρά ομοφυλόφυλο που λες ότι είσαι!

Με τι κουράγιο και τι δύναμη να σου πω μετά απο όλα αυτά πως είμαι κι εγώ ένας ομοφυλόφιλος.

Είναι βαριά η παραδοχή ρε Μάνα αυτού, πίστεψέ με! Το προσπάθησα, το πάλεψα να αλλάξω αλλά δεν μπορώ, Θέε μου δεν μπορώ! Και τώρα με όση ντροπή κι αυτολύπηση μου μένει προσπαθώ να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Εκείνον τον εαυτόν που με κοιτά κι λυπάται που θα σε απογοητεύσει, που θα σε κάνει να στεναχωρηθείς, να κλάψεις και περισσότερο απο όλα να με μισήσεις! Γιατί αυτό φοβάμαι περισσότερο απο όλα, το δικό σου μίσος στο πρόσωπό μου. Διότι αυτό το μίσος θα μου στερήσει εκείνο το χάδι που  έπαιρνε τη θλίψη απο την ύπαρξη μου. Θα μου στερήσει εκείνη την αιώνια αγκαλιά στην οποία μπορούσα, ότι και να γινόταν, να κουρνιάσω ρε Μάνα και να νιώσω εκείνη την ασφάλεια που με τόση αγάπη με περιέβαλες , όπως τότε που με απόθεσαν για πρώτη φορά στην αγκαλιά σου.

Αυτά φοβάμαι Μάνα και δεν σου μιλώ, ούτε απαντώ στις ερωτήσεις σου. Με βλέπεις κι πληγώνεσαι που απομακρύνομαι απο κοντά σου και κλείνομαι κάθε μέρα όλο και περισσότερο στον μίζερο εαυτό μου. Χάνεται το χαμόγελο απο τα δικά μου χείλη κι ταυτόχρονα κι απο τα δικά σου, όμως τι να σου πω, φοβούμενος όλα εκείνα που θα μου πεις, μα χειρότερα θα σκεφτείς. Κ η ενοχή αυτή με διαποτίζει με τον ένα ή τον άλλον τρόπο μη μπορώντας να βρω άλλο τρόπο να γλιτώσω,  ούτε να χαρώ τις υποκατάστατες αγκαλιές, εκείνες που ουδέποτε προσπάθησα να αντικαταστήσω με τις δικές σου, όμως είναι εκείνες που με προστάζει η ύπαρξη μου να κουρνιάσω.

Δεν ξέρω τι φταίει ρε Μάνα, σίγουρα πια κανείς απο τους δυο. Το μόνο που με κουρελιάζει είναι πως δεν μπορώ αυτή την απομάκρυνση απο σένα ρε Μάνα, όμως έτσι ίσως να γίνει πιο ανώδυνη η απόρριψη η δική σου και η παραδοχή του απο εμένα.

Όπως και να έχει ρε Μάνα, στο συγχώρεσα ήδη, όπως συγχώρεσες εσύ όλα τα δικά μου, πέρα απο αυτό. Είναι όμως «λάθος» ρε Μάνα; Που ακόμα κι αν είναι γιατί; Που διαφέρει απο όλα εκείνα που έκανα και δεν μπορείς ρε Μάνα να το παραβλέψεις;

Δεν μου έχεις πει τίποτα  κι όλα αυτά μπορεί κι εύχομαι να είναι παιχνίδια  του δικού μου φοβισμένου νου. Όμως ρε Μάνα, όλα εκείνα που λες και που δεν λες, πληγώνουν εμένα που λες πως με αγαπάς, περισσότερο απο  κάθε τι που με έχει πονέσει ποτέ.


Συγνώμη ρε Μάνα για τις σιωπές μου, φοβάμαι απλά τις δικές σου σιωπές απο τη δική μου ζωή.

30 σχόλια:

  1. Ποιος να φταίει άραγε; Το πιο μεγάλο αμάρτημα του ανθρώπου ξέρεις ποιο είναι; Η ιδιοκτησία. Που νομίζουμε ότι κάτι μας ανήκει. Είτε αυτό είναι σπίτι, είτε φίλος, είτε παιδί, είτε εραστής. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Από εκεί σκλαβωνόμαστε.
    Καλό κουράγιο φίλε μου.
    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κακώς δεν της έχεις μιλήσει ακριβώς όπως μιλάς εδώ!
    Φαντάζομαι δεν είναι απο πέτρα καμωμένη......πάντως δίνεις μεγάλα μαθήματα σε όσες μαμάδες σε διαβάζουμε!Αυτά που σου έλεγε όταν ησουν μικρος ,τα λέμε κι εμεις τωρα...νομιζω με αυτην σου την ανάρτηση να μην ξεχάσω κι εγω τα λόγια μου στο μέλλον......
    πολλά μουσκεμένα φιλάκια ,σου στελνω! Δεν εχω κλάψει έτσι για ανάρτηση ,δε θα συγκινηθεί η ίδια σου η μάνα!
    ΜΙΛΑ ΤΗΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για μένα ότι ήταν να ειπωθούν, ειπώθηκαν. Έννοια μου είναι εκείνα τα παιδιά που νιώθουν όπως παραπάνω, ελπίζοντας πως εκείνη η μάνα να μην φερθεί όπως η δικιά μου.

      Διαγραφή
  3. Η μάνα σου θα σε αγαπάει, είτε θα στο δείχνει είτε όχι... Δυστυχώς έχουμε μεγαλώσει σε μια κοινωνία τόσο ξεδιάντροπα κλειστόμυαλη και συντηρητική, σε μια κοινωνία που σφάζει τα παιδιά της. Γι'αυτό ίσως θα πρέπει να καταλαβαίνουμε την άγνοια και το φόβο με τον οποίο αντιμετωπίζουν και οι γονείς μας ακόμα, τις διαφορετικές μα πτυχές.
    Μίλα της. Σημασία έχει να νιώθεις εσύ καλά. Μίλα της και θα ξαλαφρύνεις... Άσχετα με το πώς θα το πάρει, εσύ να είσαι δυνατός και να πατάς στα πόδια σου... Ο καθένας στη ζωή πορεύεται μόνος.
    Φιλία :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Rockmantic εγώ είμαι καλά πια και στέκομαι όπως λες μόνος και φερά στα πόδια μου.

      Διαγραφή
  4. Η μάνα γλυκέ μου αγαπά άνευ όρων.
    Ετσι είναι φτιαγμένη, γιατί είμαστε κομμάτι της.
    Ο,τι και να πει δεν μπορεί να πάψει να σε αγαπά!
    Στο λέω γιατί θυμάμαι τη μαμά μου και πόσο ευχάριστα με είχε εκπλήξει.
    Μίλησε της......
    Αυτό θα έκανα εγώ.
    Τουλάχιστον θα δεις την αντίδραση της και θα ξέρεις.
    Δεν θα σε βασανίζουν τα 'αν'.......

    Σε φιλώ πολύ και σου απλώνω το χέρι να πιαστείς:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ serenata μου δυστυχώς στη Ζωή δεν ισχύει πάντα αυτό. Ο λόγος που έγραψα το παραπάνω είναι για να αφυπνήσω τυχόν μάνες μα μην απορρίψουν το ίδιο τους το παιδί, γιατί πίστεψε με γίνεται!

      Διαγραφή
  5. Ben μου είναι από τις φορές που δεν θέλω να μιλήσω. Να σε κάνω μια αγκαλιά μόνο θέλω. Δεν θα είναι αυτή της μάνας.. Αλλά πόνεσα σαν μάνα !
    Σε φιλώ με πολλή αγάπη!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. η μανα παντα θα σε αγαπαει , παντα αγαπαει, σε κουβαλησε μεσα της σου εδοσε πνοη
    δε γινεται να μην αγαπα
    ειναι μεταφυσικο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και η μεταφυσική μέσα στη Ζωή είναι. Γίνεται, συμβαίνει και για αυτό έγραψα τα παραπάνω ευχόμενος να σταματήσει να γίνεται.

      Διαγραφή
  7. Μίλησέ της ,πάρε ενα τηλ να την ακούσεις ...........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα δεν υπάρχει πλέον να ειπωθεί Φούλη μου.

      Διαγραφή
  8. Ο φόβος και η άγνοια, μπορούν να κλειδώσουν την αγάπη σε βαθιά μπουντρούμια. Ίσως εκείνη, να έχει περισσότερη ανάγκη κι από σένα, να ξελευτερωθεί η φυλακισμένη της αγάπη. Τώρα, που εσύ νιώθεις πιο ώριμος από εκείνη, αγαπάς αρκετά τον εαυτό σου, ώστε να βρεις το κουράγιο να βοηθήσεις και την Μάνα να λευτερώσει την αγάπη της;
    Είσαι ένα πολύτιμο, μοναδικό, αξιοθαύμαστο δημιούργημα του ίδιου Θεού, που δημιούργησε όλους μας. Μπορείς να το πιστέψεις αυτό; Αν ναι, μπορείς να την βοηθήσεις να σε δει, με τα δικά σου μάτια. Ίσως και να νιώσει πως ξαναβρήκε το παιδί που νομίζει πως έχασε.
    Όπως και νά χει, εσύ αγάπα τον Ben. Του αξίζει και το έχει ανάγκη.
    Συγχώρα μου τα πολλά λόγια.
    Πολλά Πασχαλινά φιλιά έχεις από μένα, σαν φίλη, σαν αδερφή και σαν μάνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άννα μου κανένας γονέας, τουλάχιστον η πλειοψηφία, δεν βλάπτει ενσυνείδητα το παιδί του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το κάνει. Μπορεί για μένα να είναι η μάνα μου, αλλά είναι κι ένας άνθρωπος που έχει απορριφθεί καιρό πια απο τη ζωή μου κι καμιά ενοχή δεν θα με αγγίζει για τούτο. Ανάσταση λοιπόν.
      Απλά εύχομαι οι υπόλοιπες μάνες που λένε ότι αγαπούν τόσο τα βλαστάρια τους, όταν κι αν ερθει η ώρα, να το αποδείξουν με την αποδοχή. Αρκετά με τα ψυχολογικά τους, να κυνηγάμε την όποια "αποδοχή" των γονέων μας.

      Διαγραφή
    2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  9. Χρόνια πολλά Ben μου .
    Με υγεία κι αγάπη εύχομαι ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. https://www.youtube.com/watch?v=GyJ7lDAGpi0

    με συγχωρείς αλλά μου έφερες στο μυαλό αυτό το κομμάτι.. τόσο αληθινό όσο αυτό που διάβασα από σένα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αγαπημένε μου, πάντα τρυφερός, υπέροχος και αμείλικτα ειλικρινήε. Σου έχω ξαναπεί, έχοντας μια μάνα που με στήριξε και με στηρίζει ακόμα, δεν μπορώ καν να διανοηθώ αυτό που πέρασες εσύ και που περνούν τόσα παιδιά.

    Σου εύχομαι υγεία. Ευτυχία. Ολοκλήρωση. Αξίζεις τα πάντα γιατί είσαι σπάνιος. Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλημέρα! Χρόνια πολλά!
    Πιστεύω ότι η κάθε μάνα ξέρει τι γίνεται με το παιδί της.. το μυρίζεται.. το ένστικτό της..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και ξέρει. Όμως το αν το αποδέχεται είναι άλλο πράγμα.

      Διαγραφή
  13. Εξαιρετικό post...Ανθρώπινο και ειλικρινές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Η μάνα δεν είναι από σίδερο.
    Λυγίζει. Κι όπως το πάρει κανείς.
    Όταν σπάσει, θα ανοίξει την αγκαλιά της.
    Και κάλλιο αργά παρά ποτέ.
    Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
    Εϊναι κρίμα να καταδικάζουμε τα παιδιά μας,
    και αυτά να αγωνίζονται για την εύνοιά μας.
    Εύχομαι να ανοίξει η αγκαλιά και να είναι ζεστή όπως παλιά.
    Σε όλους όσους έχουν οποιοδήποτε θέμα με τους γονείς.
    Και είναι πιο πολλοί από όσους νομζουμε...
    Σε φιλώ, φίλε Μπεν!

    Υ.Γ. Αν έχεις διάθεση, άκουσε την τελευταία μου "εκπομπή"
    http://marronblogger.blogspot.gr/2014/06/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Να 'σαι καλά marron μου. Θα το κοιτάξω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...