Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Η Απάτη της Ευγένιας

Το να είσαι Ευγενής πλέον δεν είναι θέμα καταβολών, αλλά θέμα παιδείας, προσωπικότητας, καταγωγής και τώρα τελευταία αναρωτιέμαι εαν είναι και θέμα επιλογής. Θέλω δηλαδή να πιστεύω πως μπορεί να είναι και θέμα επιλογής, κάτι σα έναν διακόπτη δηλαδή που τον πατάς και “τσαφ” ως δια μαγείας εξαφανίζεται κάθε ίχνος ευγένιας απο μέσα σου και γίνεσαι ένας κάφρος ο οποίος μπορεί και συνεννοείται άψογα με τον κόσμο κι άρα να ταιριάξει και σε αυτόν.

Πριν κάποιες μέρες περπατούσα με το ποδήλατο παραδίπλα σε έναν αστικό δρόμο, απολαμβάνοντας τη λιακάδα σε μια γειτονιά της Αθήνας. Λίγα βήματα πιο μπροστά απο μένα περπατούσε ένα νέο παιδί, άρρεν, της γενιάς των  20-30, απο εκείνα που επενδύουν αρκετή ώρα στον καφρέφτη πριν βγουν απο το σπίτι προκειμένου να φτιάξουν τη μοϊκάνα φράντζα που πετάγεται σα τον Ταϋγετο και πολύ την έχω την απορία του πως στέκεται όρθια. Απο τα αριστερά, επάνω στο πεζοδρόμιο μας πλευρίζει μια γυναίκα  στα πρώτα της –όντα, με το καρότσι της λαϊκής φορτωμένο μέχρι πάνω, που ειλικρινά σκεφτόμουνα μη τη ματιάξω, με τόσες περικοπές στις συντάξεις μαγκιά της που το έχει φουλάρει. Η γυναίκα ρίχνει μια ματιά σε μένα, μια στο νεαρό κι αποφασίζει να απευθυνθεί για ευννόητους λόγους στον τελευταίο λέγοντας του, «Με βοηθάτε να κατεβάσω το καρότσι;» απο το πεζοδρόμιο εννοούσε η γυναίκα. Απο το πεζοδρόμιο, το οποίο πέρασε σε απόσταση μερικών εκατοστών ο νεαρός και συνέχισε το δρόμο του σα να μην άκουσε τίποτα. Ακουστικά ή Bluetooth δεν είχε στα αυτιά, το τσέκαρα όταν είδα πως φευγαλέα έστριψε το κεφάλι του προς τη γυναίκα που του απευθύνθηκε κι συνέχισε αμέριμνος την πορεία του.

Δεν ξέρω τι πρόλαβε να σκεφτεί εκείνη η γυναίκα μπροστά στην αδιαφορία για κάτι τόσο ασήμαντο μα καίριο για εκείνη, όμως αυτόματα ακινητοποίησα το ποδήλατο στη μέση του δρόμου κι έτρεξα δίπλα της, κατεβάζοντας το καροτσάκι απο το πεζοδρόμιο κι έφυγα εξίσου γρήγορα πετώντας ένα χαμόγελο και μια «καλημέρα». Η όλη διαδικασία κράτησε ούτε 10 δευτερόλεπτα κι αναρωτιόμουν συνεχίζοντας την πορεία μου, πόσο μα πόσο δύσκολο ήταν για εκείνο το νεαρό να σταματήσει για αυτά τα δευτερόλεπτα και να βοηθήσει μια ηλικιωμένη γυναίκα.

Μια άλλη μέρα φεύγοντας απο ένα κατάστημα στο οποίο είχα μπει να πληρώσω έναν λογαριασμό, άνοιξα την πόρτα, την κράτησα και περίμενα να περάσει πρώτα μια κοπέλα απο την είσοδο πριν κάνω τη δική μου έξοδο. Εκείνη απαθέστατα πέρασε απο μπροστά μου, μη λέγοντας έστω ένα ξερό «Ευχαριστώ», ούτε καν να κάνει ένα νεύμα με το κεφάλι της. Και σκεφτόμουν μετά, μήπως θεωρούσε πως ήταν υποχρέωση μου λόγω αλλοδαπών καταβολών να της κρατώ την πόρτα να περάσει; Μήπως δεν ήμουν κατάλληλα ακριβά ντυμένος; Η αλήθεια είναι ότι ήμουν με κάτι παλιές φόρμες κι ένα σακίδιο στην πλάτη, λόγω μετακίνησης με το ποδήλατο. Όμως ότι δικαιολογίες κι αν έψαχνα να βρω, δεν μπορούσα να καταλήξω σε καμμία που να αιτιολογεί τις παραπάνω συμπεριφορές, οι οποίες απλά αποτελούν ένα μικρό, απειροελάχιστο δείγμα της έλλειψης ευγένιας σε αυτή χώρα. Ένα γεγονός που πλέον καταλήγω να επικροτώ και να θεωρώ πως το πρόβλημα είμαι Εγώ κι όχι οι άλλοι.

Θυμάμαι όταν ήμουν στο σχολείο και με φώναζαν «πουστάρα» γιατί δεν συναγωνιζόμουν σε χοντροκοπιές  τους υπολοίπους μαθητές, όπως το ποιος θα ρευτεί πιο πολύ και πιο δυνατά απο τους άλλους ή ποιος θα κάνει την πιο ηχηρή πορδή. Έχασα το μάθημα όπου η αρρενοπότητα κι ο ανδρισμός μετριέται απο το να φτύνεις στο δρόμο και να ξύνεις τα αρχίδια σου την ώρα που μιλάς με τον άλλον ή να αποκαλείς τις γυναίκες πουτάνες κι καργιόλες. Όπως δεν έμαθα πως πρέπει να τσαμπουκαλεύεσαι με την πρώτη που κάποιος θα «θίξει» την «αξιοπρέπεια» σου επειδή έκανε το λάθος να έχει προτεραιότητα στο δρόμο ή να κορνάρεις στον μπροστινό με το που «πρασινίσει» το φανάρι.

Για αυτό λοιπόν ζητώ δημόσια Συγνώμη απο όλους εσάς, που σας έχω φέρει σε δύσκολη θέση με τη συμπεριφορά μου. Λυπάμαι. Ειλικρινά και βαθύτατα που δεν ρουφιάνεψα προκειμένου να κερδίσω την εκτίμηση του «αφεντικού». Που σέβομαι την προσωπικότητα σας και δεν απλώνω πληθωρικά τη δική μου έναντι των δικών σου αναγκών και «θέλω». Που δεν χαστούκισα καμιά γυναίκα, όσο τσουλί κι αν ήταν στην πραγματικότητα, χάνοντας την  εκτίμηση σου στο πρόσωπο μου. Που ως υπάλληλος δεν έκανα κωλοτούμπες που πέρασες απο μπροστά μου κι μετά πίνοντας μπύρες να λέω με τους λοιπούς συναδέλφους «Κοίτα τον Μαλάκα» ή  να σου πουλήσω την υπόληψη μου, έναντι μιας πενιχρής «αναγνώρισης». Για όλα αυτά και πολλά ακόμα ζητώ «Συγνώμη». Βλέπετα ορθά πράττετε απλά εγώ είμαι σε άλλη διάσταση. Κι εύχομαι ολόψυχα να μπορώ να κατεβάζω τον γαμημένο τον διακόπτη της Ευγένιας, μπας και μπορέσουμε να συνεννοηθούμε επιτέλους.


Αϊ στο Διάλο λοιπόν! Συνεννοηθήκαμε τώρα;

29 σχόλια:

  1. Benάκο κι εγω θέλω να σου ζητήσω συγνώμη ,γιατί νιώθω πως αρκετες φορες δεν ήμουν ευγενικη μαζί σου...σήμερα μάλιστα το σκεφτόμουν έντονα αυτό....
    Πάντως έρχονται στιγμές που σκέφτομαι κι εγω πως μόνο αν κατεβεις στο επίπεδο μερικων θα καταλάβουν,διαφορετικά θα σου μείνει η ευγένεια στο χέρι....

    Καληνύχτα,όνειρα γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To θέμα Νάσια μου δεν είναι να "καταλάβουν" αλλά νε μπορέσουμε επιτέλους να συνεννοηθούμε!

      Διαγραφή
  2. Η ευγένεια είναι κάτι που δεν το'χουμε σ'αυτή τη χώρα. Ευτυχώς όχι όλοι... όπως βλέπω! Να μην αλλάξεις σε καμία περίπτωση. Αλίμονο αν πρέπει να γίνουμε όλοι γαϊδούρια για να συνεννοηθούμε! Προτιμώ να μη με καταλάβει κανένας ποτέ και να με λένε και χαζή. Την καληνύχτα μου και keep walking...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ανοίξουμε club και θα συνεννοούμαστε με Κώδικες!

      Διαγραφή
  3. Μου αρέσεις όπως είσαι!
    Η ευγένεια σου ήταν το πρώτο που με κέρδισε ακόμα κι όταν το κείμενο σου πετούσε φωτιές!

    (Με λένε "Χαζέα" γιατί παραβλέπω, δίνω τόπο στην οργή, δεν ειρωνεύομαι!
    Τιμή μου θα πω!)

    Φιλιά πολλά ευγενικέ μου Ben!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν θα υπάρξει κανείς αγενής απέντί σου Αριστέα μου, στείλε τις λεπτομέρειες σε μένα να μιλήσουμε στην γλώσσα που καταλαβαίνει. INternational έχω γίνει πια!

      Διαγραφή
  4. Σήμερα με ρώτησε ένας τι μου αρέσει σε έναν άντρα και είπα κατευθείαν με μεγάλη διαφορά, η ευγένεια.
    Ότι κάνει ο καθένας το κάνει για τον εαυτό του.
    Μη περιμένεις μπράβο για τα αυτονόητα. Κανε τα έτσι και αλλιώς.
    Σε φιλώ.
    Καληνύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν περιμένω "Μπράβο" Μαρία μου. Να καταλαβαινόμαστε μονάχα αποσκοπώ!

      Διαγραφή
  5. Η Συγνώμη σου γίνεται δεκτή...


    Αστειευομαι... Νομίζω ότι πολλές φορές (ή εύχομαι τουλάχιστον να ισχύει αυτό) δεν είναι τόσο έλλειψη ευγένειας όσο ότι ο καθένας έχει απορροφηθεί τόσο στη ζωή του και στις σκέψεις του που πραγματικά δεν ακούει τον διπλανό του που του ζητάει βοήθεια ή δεν βλέπει τον άνθρωπο που του κρατάει την πόρτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα Ευγένια είναι να βλέπεις έξω απο το κουτί στο οποίο βρίσκεσαι.

      Διαγραφή
  6. Ευγένεια χαμενη ,τι να πω μπορεί να είναι η κατάντια της μεγαλούπολης,όποτε έρχομαι Αθηνα με βλέπουν σαν χαζοχαρούμενο ,μια καλημέρα ,ένα χαμόγελο,από τα ταξί που μπαίνω μεχρι τα μαγαζιά,οι δε ταξιτζήδες το να λες καλημέρα και να πιάνεις συζήτηση στη διαδρομή μερικές φορές το θεωρούν "παρενόχληση"και οτι να μια ευκολη κυράτσω....τες πα εμείς οι επαρχιώτες ακομα δεν έχουμε χάσει αυτή την αθωότητα, την ευγένεια....Καλημερα Μπεν μου ο άνθρωπος δεν αλλάζει ετσι θέλω να πιστεύω,μείνε όπως είσαι για σένα και μόνο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θα συμφωνήσω μαζί σου πως η ευγένεια πλέον είναι κατ' επιλογήν!Χθες μου συνέβη το εξής τραγικό σε εισαγωγικά!Στο δίπλα διαμέρισμα μένει μια οικογένεια με δύο παιδάκια, την μητέρα την έχω βοηθήσει πολλές φόρες με ψώνια, με τα καρότσια, πότε δεν μου είπε ευχαριστώ αλλά δεν έδινα σημασία, χθες λοιπόν ερχόμουν από το σούπερ με τσάντες και παράλληλα την τσάντα της δουλειάς, η κυρία ήταν στην είσοδο και περίμενε το σχολικό δυσκολευόμουν να ανοίξω την εξώπορτα και αυτή ούτε που την άνοιξε από μέσα απλά γύρισε το κεφάλι της! Αυτά για την ευγένεια των ανθρώπων!!!
    Την Καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα!!!!
      Τι άλλο?
      Α!
      Χαχαχαχα!!!
      Στη θέση σου ΠΛΕΟΝ θα πήγαινα να της κατουρίσω την πόρτα!

      Διαγραφή
  8. ειναι θεμα παιδειας, μιας παιδειας που δεν εχουμε εμεις τα ελληνακια
    σε πολλα θεματα, στο τροπο που κατεβαινουμε τις κυλιομενες στοο τροπο που οδηγουμε σε πολλα θεματα
    Λατρευω τους ανθρωπους απο φυση ευγενικους αλλα ακομη και τους ψψευτικα ευγενικους που το κανουν λογω δουλειας η επαγγελματος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eγώ πάλι θαυμάζω πια αυτούς που ΔΕΝ είναι. Πόσο χοντρόπετσοι είναι πια?Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κι εγώ έτσι.

      Διαγραφή
  9. μιλώντας γενικά, πολύ γενικά, θα τολμούσα να πω ότι οι Έλληνες είναι φιλικοί, πολλές φορές πολύ φιλικοί, αλλά όχι ιδιαίτερα ευγενικοί με συνανθρώπους που δεν γνωρίζουν. Βαθιά ριζωμένο το "ωχ αδερφέ..."
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα είναι φιλικοι Ξενικέ, τόσο που ισχύει το "Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεββάτι."

      Διαγραφή
  10. Τους έχω συναντήσει αυτούς τους ανθρώπους, και τον νεαρό που προχώρησε αδιάφορος και την κοπέλα που δεν είπε ευχαριστώ...
    Είναι παντού γύρω μας, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που σταματούν να βοηθήσουν, που λένε ευχαριστώ, που μιλάμε την ίδια γλώσσα κι έχουμε το ίδιο χαμόγελο...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ!!! Να δηλωθούν στη WWF για να μπουν στη λίστα με τα προστατευόμενα είδη!

      Διαγραφή
  11. Αχ Ben μου, πόσο μοιάζουμε....
    Ετσι νοιώθω κι εγώ κάπως σαν εξωγήινη που δεν βρίζω, δεν κουτσομπολεύω, δεν ρουφιανεύω και είμαι ευγενική.
    Η ευγένεια δεν είναι πια αυτονόητη....όπως και πολλά άλλα που θα έπρεπε να είναι.
    Διαβάζοντας την ανάρτηση σου ένοιωσα μια ανατριχίλα.
    Πολλά απ' αυτά που γράφεις τα έχω ζήσει σε άντρες που γνώρισα και απέρριψα......όπως τα ρεψίματα και τα άλλα που περιγράφεις.
    Τα δίποδα αυτά ας μείνουν στις σπηλιές τους!
    Οπως δεν θα ξεχάσω τον 'κύριο' με τον οποίο είχα πιει έναν καφέ και βγαίνοντας, πέρασε μπροστά μου και άφησε την πόρτα να με κοπανήσει στα μούτρα....
    Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις τραυματικές μου εμπειρίες από άντρες και γυναίκες που έχω γνωρίσει.
    Ο γάτος μου έχει σαφώς καλύτερους τρόπους!!
    Πάντα νόμιζα πως γεννιέσαι ευγενικός ή όχι...
    Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου πως είναι και θέμα επιλογής!
    Οσο κοιτάζω το παρελθόν μου, τόσο περισσότερο συμφωνώ.
    Εχοντας περάσει και από τον χώρο της δημοσιογραφίας θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι διαφορετική.

    Σε φιώ πολύ καλέ μου Ben:)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαβάζοντας το σχόλιο σου... απλά γέλαγα! Από συμπόνια και καταννοήση!
      Λαμβάνω τα φιλιά κι Ανταποδίδω Αγαπητή μου serenata.

      Διαγραφή
  12. Καλημέρα!
    Δείγματα ευγένιας καθημερινά.. το χειρότερο; Το έθιξες ήδη.. οι μικρότερες ηλικίες.. δεν έχουν ίχνος ευγένιας.. ούτε και ντροπής..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι ότι δεν μεγαλώνουν στον "αυτόματο". Κάποιος δεν τους το έμαθε...'η είναι πλέον στάση ζωής και τάση?

      Διαγραφή
    2. Κάποιος δεν τους το έμαθε..

      Διαγραφή
  13. Η τελευταία πρόταση σου τα λέει όλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Προσωπικά μιλώντας, δεν μπορεί η έλλειψη ευγένειας να καθορίσει το δικό μου επίπεδο ευγένειας. Εκεί που πρέπει ήμουν και θα είμαι ευγενής. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι η ευγένεια είναι κάτι που εκφράζεται μεν αυθόρμητα, αλλά η διατήρησή της κερδίζεται.

    Ben μου, διαβάζοντάς σε εδώ και πάρα πολύ καιρό (χρόνια πάνε αλήθεια) αφουγκράζομαι (μπορεί και λανθασμένα) ότι δεν πιστεύεις πλέον στη δύναμη των αλλαγών. Παρότι κι εγώ δεν πιστεύω στις μεγάλες και απότομες αλλαγές, πιστεύω ολόψυχα στη δύναμη των μικρών και οριακών. Κι ενώ, λοιπόν, ζούμε αναμφίβολα σε μια χώρα που η αβάσταχτη αναγκαιότητα της ευγένειας συνεχίζει να είναι πολύ μικρή, πιστεύω ότι σε πολλούς τομείς βιώνουμε οριακές αλλαγές. Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να ελπίζω στο καλύτερο.

    Φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μηδενικόπουλε μου μεγαλώνοντας κάνουμε γκελ στον κυνισμό μας.
      Φιλιά.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...