Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Οι Ζωές των Άλλων

Φθόνος, ένα απο τα εφτά Θανάσιμα Αμαρτήματα τα οποία είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, όλοι μας έχουμε νιώσει. Κι ομολογώ! Τις τελευταίες ημέρες είναι το αμάρτημα στο οποίο έχω οργιαστικά υποπέσει, δίχως στάλα ηδονής όμως, που συνήθως γλυκαίνει τις τύψεις όταν υποκύπτεις στην αμαρτία. Ζηλεύω, παράφορα, ασυγκράτητα και βίαια τις Ζωές των Άλλων.

Των άλλων, εσάς, που γεννηθήκατε με το αυτόνομο δικαίωμα στην ευτυχία που χαρίζει η έκφραση του Έρωτα δίχως φόβο, δίχως επίκριση. Που περπατάτε πιασμένοι χέρι –χέρι κι αβίαστα παραδίνεστε στη γλυκύτητα των φιλιών σας ή ακόμα και στο εφήμερο των λέξεων που με ύβρη εκστομίζονται, έχοντας ως εφαλτήριο την αιτιολογημένη σας χαρά. Που μπορείτε, χαζεύοντας τα πεφταστέρια, να μιλάτε δίχως θάρρος και θράσσος για το κοινό σας μέλλον και να διαφωνείτε στο χρώμα που θα βάψετε τους τοίχους της στέγης σας κι αργότερα, ίσως κι εφόσον το επιλέξετε, μπορείτε να διαφωνείτε για το χρώμα του παιδικού δωματίου. Σας βλέπω στους δρόμους, στις συναντήσεις μας, είτε μόνους σας, είτε ζευγαρωμένους και βλέπω τις επιλογές που έχετε. Επιλογές που μπορείτε να αξιοποιήσετε, ακόμα και να χλευάσετε, όμως είναι δικές σας να τις κάνετε ότι θέλετε.

Βολτάρω στην πόλη, σε αυτήν την πόλη που όλοι λατρεύουν να μισούν όμως εγώ μισώ πραγματικά, σκεφτόμενος γνωστούς κι αγνώστους που δεν στερούνται τα όσα στερούμαι εγώ γιατί ζουν σε μια άλλη πόλη, μακρινή ή κοντινή δεν έχει σημασία, μα τόσο εξωπραγματική για εμένα. Κι όσο παλεύω να απαγκιστρωθώ απο την πόλη τούτην, η ειρωνία της ζωής δεν μ’ αφήνει κι εξακολουθώ να κοντοστέκομαι μπροστά απο βιτρίνες χαζεύοντας βέρες, που σε τόσους θυμίζουν κάτι το πεπερασμένο, σκεφτόμενος  λέξεις που θα ήθελα, εαν ήταν εφικτό να ειπωθούν. Και μέσα σε αυτή την παράνοια του «αν» αφήνομαι ώρες-ώρες, έχοντας απογυμνωθεί απο τον κυνισμό μου που με βαστά να προχωρώ και ντύνομαι την τρέλλα της στέρησης όλων εκείνων που ποθώ.

 Με αυτήν την αμφίεση  κάθομαι πότε – πότε στα πάρκα, σκεφτόμενος πως θα ήταν αν στην άδεια κούνια γέλαγε ένα παιδί, δικό μου παιδί, εκείνο το παιδί που με έκανε μια μέρα να μπω σε ένα μαγαζί με βρεφικά είδη και η πωλήτρια με ρώτησε: Πόσο μηνών είναι ο γιος σας; Θέε μου, πόσο γελοίος ένιωσα! Και θυμήθηκα, πριν χρόνια στην πρώτη μου νιότη, ένα απόβραδο, στη σκοπιά να μιλώ με ένα φίλο, φτασμένος καλλιτέχνης τώρα, να με ρωτάει εαν θέλω να κάνω παιδιά και να του απαντώ δίχως να με νοιάζει: Δεν μπορώ να κάνω παιδιά. Πόσο αλλάζει ο χρόνος τον άνθρωπο! Εκείνο το «δεν μπορώ», που πηγάζει απο την έλλειψη εγωϊσμού να φέρεις  ένα παιδί σε μια κοινωνία που θα το καννιβαλίσει, να σε πονά σήμερα τόσο, που  σου φέρνει δάκρυα στα μάτια βλέποντας τα παιδιά των άλλων.

Λένε πως το κλάμα είναι υγιές. Για μένα είναι αδυναμία. Είναι υγιές όταν έχεις έναν ώμο να ακουμπήσεις και κάποιον να σου σφουγγίξει τα μάτια, μα αν είσαι μοναχός, αυτή τη δουλειά, αυτό το φορτίο το επωμίζεσαι εσύ και είναι βαριά δουλειά γαμώτο! Πλύστρα στην ίδια σου την ψυχή! Να στέκεσαι μετά κατάκοπος έχοντας μαζέψει τα δικά σου δάκρυα, μη και γλιστρίσει η Ύπαρξη σου σε αυτά και σε αφήσει σακάτη. Που καιρός να αναρώσεις, όπως δεν έχεις και την πολυτέλεια να ξαποστάσεις. Για αυτό είναι αδυναμία το κλάμα. Σου παίρνει όλη την ενέργεια που έχεις φορτίσει την ύπαρξη σου χάρη σε όλα όσα απαρνιέσαι, για να μην σου λείπουν, για να έχεις δύναμη μετά να αντιμετωπίσεις τη Ζωή που σε περιμένει στη στροφή. Δεν υπάρχουν βλέπεις περιθώρια για λιγοψυχίες. Για λάθη όμως;

Ω! Μα τα λάθη είναι λατρεμένα! Χάρη σε αυτά δικαιολογούμε τις πράξεις μας με τις οποίες ξεγελούμε τη μοναξιά κι ξορκίζουμε τους φόβους μας. Έννοιες τις οποίες ενσταλάξαμε στην ψυχή μας απο τότε που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο, απο τότε δηλαδή που συνειδητοποιήσαμε πως το κάθε τι διαφορετικό, είναι κι απορριπτέο. Όμως η ίδια η ύπαρξη μας, κραυγάζει κι αντιδρά! Σα άλλος Ερυχθίονας τρώμε τις σάρκες μας με πράξεις κι ενέργειες που πληγώνουν τους εαυτούς μας, διότι έτσι ο πόνος, ο δοσμένος απο τους άλλους γίνεται πιο υποφερτός.

Όμως συγχωρέστε με, παρασύρθηκα σε ένα μελό παραλλήρημα και δεν συστήθηκα. Είμαι ομοφυλόφιλος κι εσείς ετεροφυλόφιλοι. Θέλετε κι όνομα; Ολόκληρη σύσταση; Εντάξει λοιπόν: Με λένε Ben. Γιός, Φίλος, Συνάδελφος, Συνεργάτης, Αδελφός και πολλά άλλα. Τον χρόνο χρήσης του ρήματος «Είμαι» τον καθορίζετε εσείς, είτε σε αόριστο, είτε σε ενεστώτα εσείς επιλέγετε. Σας δηλώνω απλά πως δεν χρειάζεται να με βρίζετε, ούτε να μου επιτίθεστε. Βλέπετε, οι επιλογές στην ευτυχία που εσείς έχετε κι εγώ όχι είναι αρκετά οδυνηρές για να μου προκαλέσετε περαιτέρω πόνο.

Να ‘στε Καλά.


http://vimeo.com/88060788




23 σχόλια:

  1. Δεν μπορώ να γράψω κάτι,θεωρώ οτι θα μαγαρίσω την τόσο πονεμένη και δίκαια γραμμένη κατάθεση ψυχής σου.....
    Εγω που εχω όλα τα παραπάνω που αναφέρεις και που για "ασήμαντους" μικρούς λόγους παραπονιέμαι,δακρύζω,μελαγχολώ.....
    Ενα παράξενο χθεσινοβραδινό όνειρό μου με μια χαμένη βέρα,έναν δικό μου φίλο γκει .......δεν ξέρω πως να εξηγήσω και τι παιχνίδι έπαιξε το μυαλό μου για αυτό που είδα χθες βράδυ....
    Έχεις την αγάπη μου και ας φανεί αυτό κάπως κλισέ,αστείο,ψεύτικο....
    καλή σου μέρα, έρχεται η Άνοιξη ευχομαι να σου αλλαξει τη διάθεση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κι εγώ σαν τη Φούλη νιώθω ,γιατί συνεχώς γκρινιάζω ....είναι πάρα πολλές φορές που σκέφτομαι πόσο ωραία θα περνούσα αν δεν είχα παιδιά ,αν ήμουν μόνη...η καθημερινότητα με 3 παιδιά είναι μια τρέλα ,το άγχος για το μέλλον τους με πλακώνει ώρες ώρες και ζηλεύω όσους είναι ελεύθεροι από τέτοιες υποχρεώσεις...όταν τα ξεστομίζω και καμιά φορά στη μάνα μου ,μόνο που δεν λιποθυμά...τωρα βέβαια τα έχω και τα αγαπώ ,αλλά πολλές φορές σκέφτομαι αν....αν δεν τα είχα .....θα είχα περισσότερο χρόνο να κάνω ό,τι θέλω εγώ....όμως ο επίλογός σου ,μου προκάλεσε ένα ταρακούνημα για τις σκέψεις μου ,έναν πόνο που οι υπόλοιποι δεν είχαν καταφέρει ως τώρα με τα λόγια τους....
    Νομίζω πως αυτή είναι η καλύτερη ανάρτησή σου!
    πιασε 5 φιλάκια από όλη τη δρακουλο-οικογένεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ και δώσε στον καθένα ένα απο μένα, συμπεριλαμβάνοντας και τον Δρακούλη ΟΚ?

      Διαγραφή
  3. με λίγες εξαιρέσεις (πχ αναπηρία) όλοι μας έχουμε τις ίδιες επιλογές. Δεν είναι όμως απαραίτητο να διαλαλήσουμε τις πιο προσωπικές μας επιλογές και προτιμήσεις εν μέση αγορά, μέσα στον πολύ κόσμο. Από τις λεγόμενες "κανονικές" οικογένειες, βλέπεις πολλούς να αγκαλιάζονται στο δρόμο; να πιάνονται χεράκι-χεράκι; Σε ιδιωτικό χώρο εκδηλώνεται και χαίρεται κανείς πληρέστερα κι αυτό ΟΛΟΙ το μπορούν.
    Τα παιδιά. Μεγάλο θέμα! Ειδικά για τον ομοφυλόφιλο άνδρα το πρόβλημα δεν είναι τόσο πώς να τα αποκτήσει (κρυφά ή φανερά), όσο να τα ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ. Εκεί το σημερινό κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο ακόμα χωλαίνει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαφωνώ καθέτως Ξενικέ.
      ΔΕΝ εχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα.

      Και ναι, βλέπω πολλές οικογένειες κι ζευγάρια να εκφράζουν δημόσια το ότι όμορφο νιώθουν μεταξύ τους, άλλωστε ακόμα κι ο γάμος δεν πραγματοποιήται σα μυστικό γεγονός, αλλά δημόσιο.
      Κεκλεισμένων των θυρών κρατώ τα της κρεβατοκάμαρας, τα δικά μου Φιλιά όμως Ξενικέ, εγώ θέλω να λιάζονται ακίνδυνα.
      Έλεος πια με την αντίληψη: "Δεν με νοιάζει τι κάνεις στο κρεββάτι σου αρκεί να μην το βλέπω" και την καραμέλα "Δεν χρειάζεται να βγάζουμε τελάλη το κρεβάτι μας."

      Ομοφυλοφιλία ΔΕΝ αφορά μονάχα το τι κάνει κάποιος στο κρεβάτι του. Αφορά την ίδια τη Ζωή και την Ατομικότητα του.

      Διαγραφή
  4. μου άρεσε πολύ το κείμενο σου!
    μου άρεσε πολύ το γράψιμο σου!

    σου αφήνω μια καλησπέρα, ένα χαμόγελο και φεύγω..
    θα τα λέμε.. να είσαι σίγουρος!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ben μου, αγαπημένε μου Ben!
    Είμαι η @ριστέα, ετερόφυλη, κόρη,αδελφή, θεία, Φίλη, Συνάδελφος, Συνεργάτης, και άλλα πολλά ίσως.
    Μα συμπάσχω!
    Μάλλον συναισθάνομαι!
    Γιατί είμαι 44 και δεν θα γίνω ούτε κι εγώ μάνα. Τόσο που το ήθελα.
    Κι αναγκάστηκα να το δουλέψω μέσα μου. Και δεν υπάρχει τίποτα σκληρότερο για μια γυναίκα που το ήθελε και το ένιωθε!
    Ben μου αυτή είναι ό,τι πιο τρυφερό έχεις δημοσιεύσει !

    Και με έκανες να δακρύσω μαζί σου!
    Δεν μπορώ να γράψω άλλα ....

    Σε λατρεύω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. όσο κι αν συμβαίνει μονο στα αμερικανικα σηριαλ θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει σχέση μεταξύ αντρων και ευτυχισμένη μακρόχρονη,
    γιατί έξω μπορούν να υιοθετούν και παιδιά! φαντάζει τόσο ταινία όπλα αυτό ε?
    γιατί τρα γραφω όλα αυτά? ε
    ξέρεις γιατί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σε διαβάζω και μου έρχεται να σπάσω τα κεφάλια όσων μπορούν να έχουν τις επιλογές που δεν έχεις και δεν τις τιμούν...ούτε καν καταλαβαίνουν τι έχουν (και φυσικά μιλάω για περιπτώσεις ακραίες, που μόνο λίγες δεν είναι δυστυχώς)...μόνο σκίζουν τα ιμάτιά τους για να μην υιοθετούν παιδιά οι gay (ναι, ναι, αυτοί οι ίδιοι άθλιοι και ανάξιοι τύποι)..
    Μακάρι να αλλάξουν κάποτε τα πράγματα....!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πονάει κάθε λέξη, όποιος δεν τα έχει σκεφτεί και δεν έχει ζηλέψει έστω και μία φορά είναι ψεύτης...
    Την είδα την ταινία.. πως κράτησα το κλάμα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το μόνο που θέλω είναι να σου δώσω μια αγκαλιά. Μπορεί να μη σε γνωρίζω, να μην έχουμε μιλήσει, αλλά θέλω να σου δώσω μία απ` τις πιο ειλικρινείς και μέσα από την καρδιά μου αγκαλιές που έχω δώσει ποτέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ότι ο κανόνας θέλει τη μειονότητα να ζει στη σκιά της πλειοψηφίας. Και λέω στο "πίσω μέρος" γιατί πιστεύω ότι αυτό μπορεί και πρέπει να αλλάζει. Αν θεωρούμαστε άτυχοι που ζούμε στη μετάβαση, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

    Δεν θα τόλμαγα ποτέ να σου ζητήσω να μην ζηλεύεις εκείνους που έχουν ότι εσύ μπορεί να ποθείς. Ίσως γιατί υπάρχουν στιγμές που κι εγώ νιώθω ακριβώς όπως κι εσύ. Ειδικά όταν γνωρίζω μετά βεβαιότητος ότι η πατρότητα, την οποία διακαώς θα επιθυμούσα, είναι μάλλον υπόθεση στη σφαίρα του φανταστικού.

    Ben, δεν σεργιανώ, όμως, σε αυτό τον τόπο για να ζηλεύω! Ζω για να διεκδικώ, να προσπαθώ στο βαθμό που θέλω και μπορώ να κάνω τον κόσμο να αλλάξει. Κι ακόμα κι αν ζω στη μετάβαση, θα τη ζήσω στο έπακρο...όχι ζηλεύοντας αυτό που οι άλλοι μπορούν να ζήσουν! Σκούπισε, λοιπόν, το δάκρυ σου στον ηλεκτρονικό μου ώμο και πάμε για άλλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι ο Δον Κιχώτης Μάχη έδινε, παλεύοντας με τους ανεμόμυλους.

      Διαγραφή
    2. Αν αυτά που έχουν κερδίσει οι ομοφυλόφιλοι τις τελευταίες δεκαετίες ανά τον κόσμο θεωρείς ότι είναι Δονκιχωτικοί ανεμόμυλοι...τι να πω! Μάλλον βλέπουμε διαφορετικά το πράγμα.

      Διαγραφή
    3. Δεν ζω στον κόσμο Μηδενικέ, Ζω στην Ελλάδα. Και όσον αφορά τις λεγόμενες μάχες που λες, λυπάμαι αλλά αναφέρομαι στις δικές μου.
      Τελικώ ναι, βλέπουμε διαφορετικώς το πράμα.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...