Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Τα Φιλιά μου κι ο Άγιος Βαλεντίνος

Τη Γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου εγώ δεν την ήξερα, την έμαθα πιο μεγάλος, όταν ήρθα στη χώρα και μου ‘πανε τα άλλα παιδιά με σκανδαλιάρικη διάθεση και πονηρά γέλια, πως είναι μια μέρα που Γιορτάζουν τον Έρωτα και πρέπει να ανταλλάσεις φιλιά με τους άλλους. Κι έτρεχα εγώ με τον ενθουσιασμό ενός παιδιού που θέλει να ενταχτεί στον καινούργιο του κόσμο και μοίραζα τα φιλιά μου σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε αυτούς που αντιστέκονταν, λέγοντας τους πως είναι του Αγίου Βαλέντίνου κι  έτσι πρέπει να γίνεται. Όπως όταν τσουγκρίζουμε τα αυγά το Πάσχα ένα πράμα, δίχως όμως κανένα απο κείνα τα παιδιά να μου έχει εξηγήσει τι είναι Έρωτας, να με περιγελάσουν θέλανε , όμως πέρα απο αυτό σάμπας και ξέρανε τι είναι “Έρωτας”; Αργότερα το έμαθα κι εγώ απο πρώτο χέρι, παρά την πρώτη μας γνωριμία, τότε που το εξέλαβα σα κάτι το Ιερό κι ευλαβικά μοίραζα τα φιλιά μου, όμως για άλλη μια φορά με χλευάσανε, γιατί ο δικός μου Έρωτας, δεν πρέπει να γιορτάζεται. Γιατί είναι “αφύσικος”, “παράνομος”, “ανώμαλος”. Βλέπετε έτσι χαρακτηρίζεται ο έρωτας μεταξύ δυο ανδρών.

Έτσι το κρατάγαμε κρυφό. Εκείνον τον έρωτα και τον επόμενο και όλους όσους ακολούθησαν, απο τη μεριά του άλλου τουλάχιστον γιατί εμένα δεν με ένοιαζε. Δεν είχα πλέον να δώσω λογαριασμό σε κανέναν, έτσι αποφάσισα, έτσι έκανα κι  αυτό το πληρώνω. Κάθε μέρα έρχεται ο εισπράκτορας να ξέρετε. Όμως στον Έρωτα, κάνεις υποχωρήσεις. Κι ενώ απο τη μεριά μου που ήθελα να το βροντοφωνάζω, προνόμιο όταν είσαι συνεπής στον Δοσά της ζωής, σιωπούσα, σεβόμενος τα “θέλω” του άλλου που πηγάζουν απο τους φόβους του.

 Φόβο για το τι μπορεί να σκεφτούν κι ακόμα χειρότερα να πουν ή να κάνουν οι υπόλοιποι. Φόβο μην το μάθουν οι δικοί του, ότι ο γιός τους είναι ομοφυλόφιλος, αν και ήξερε πολύ καλά πως η πρώτη λέξη που θα τους ερχόταν στο νου ήταν “πούστης”. Την ίδια λέξη που φοβόταν μη σχηματιστεί έστω νοερά στην αντίληψη του αφεντικού, του συναδέλφου, εννίοτε ακόμα και του κολλητού. Ακόμα χειρότερα όμως, ορισμένοι φοβούνταν να το σκεφτούν ακόμα και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Για αυτό και ζούν πια διπλές ζωές. Γάμος, παιδιά, κοινωνική καταξίωση χάρη στη νόρμα της κοινωνικής αποδοχής, με πολλές χαμογελαστές οικογενειακές φωτογραφίες σε ιλουστρασιόν χαρτί,προκειμένου να πείθουν τους εαυτούς τους πως: Ναι, είναι ευτυχισμένοι και φυσιολογικοί. Και πιάνονται απο αυτή τη σκέψη εντονότερα όταν ο καταπιεσμένος πόθος φουντώνει ή ακόμα χειρότερα, όταν έχει καταλαγιάσει βιαστικά κι ένοχα σε κάποιο αμαρτωλό κρεββάτι.

Για αυτό οι δικοί μου έρωτες, σπάνια έβλεπαν το φως του ήλιου, παρά έμεναν κλεισμένοι σε κάποιους τοίχους. Στο έξω, αφήναμε το εμείς στο μέσα, αρκούμενοι σε φευγαλέα αγγίγματα κάτω απο το τραπέζι ή στο σκοτάδι των σινεμά. Το φιλί ερχόταν σκαστό, με αστραπιαία ταχύτητα, στρέφοντας μετά το κεφάλι δεξιά κι αριστερά μη και μας πήρε κάνα μάτι και ξαναβαφτιζόμασταν με κάποιο άλλο όνομα, γυναικείο εννοείται, για να μπορούμε κάπου κάπου να μοιραστούμε την όποια χαρά μας με τον κόσμο. Και τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αυτή τη γιορτή που όλοι λατρεύουν να μισούν, όμως εμένα μου ‘λαχε να λατρεύω, αγοράζαμε ά-φυλα δώρα ο ένας για τον άλλον ή λέγαμε στην πωλήτρια πως είναι για τον κολλητό. Δώρα που ανταλλάσαμε, όχι σε κοινή θέα, αλλά λίγο πριν βγούμε έξω ορισμένες φορές, να παριστάνουμε δυο κολλητούς μπακούρια, σφιαχταγκαλιασμένους, κάνοντας συμπαράσταση ο ένας στον άλλον, που τους έλαχε να είναι μόνοι τη μέρα των Ερωτευμένων.

Θέε μου πόση κοροϊδία πια και για πόσο; Απέναντι στους άλλους, απέναντι σε εκείνους που αγαπάμε μα το χειρότερο απέναντί σε εμάς τους ίδιους. Κι όλα αυτά μονάχα για έναν λόγο. Την Ομοφοβία.


Για αυτό σας εκλιπαρώ γιορτάστε την τούτη τη μέρα. Με ένα φιλί σε κοινή θέα όλοι εσείς, που είτε έχετε το δικαίωμα, είτε γιατί τολμάτε, διότι τα δικά μου τα σπατάλησα πριν χρόνια όταν με γέλασαν, μα δεν με ένοιαζε γιατί φορούσα την πανοπλία της αθωότητας.

27 σχόλια:

  1. λιγουλάκι γέλασα στην αρχή...συγνωμη,κι εγω σκατόπαιδο ήμουν μικρη, (τωρα ειμαι κιουρία!) με τον τρόπο που τα έγραψες....
    καλά εγω κρυβομουν ενα μηνα με τον Κωστα και τα ειχα ''παιξει'' με τις δικαιολογίες,φανταζομαι να συμβαινει για μια ζωή αυτο!

    πρεπει να σχολιασω και γρηγορα γιατι θα φυγω αλλα δεν κρατιεμαι :περνας πάντα κάτι μηνυματακια ,που μενουν ασχολιαστα....καθε μερα ερχεται ο εισπρακτορας;;;

    βρε ,ετσι που τα λες ,να δεις που θα φιλήσω το δρακουλη όταν έρθει!Α,να χαθείς ,με τις προτροπές σου!
    πιασε το δικό μου φιλί τωρα ,μεσα στην κοινη θέα του ίντερνετ ! Αν βρεθούμε βέβαια ,δε θα μπορω να σε φιλησω ,σε κοινη θεα! Τι θα πει ο κόσμος; Είμαι μια παντρεμένη,κλαψ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλα τον Δρακούλη κι εμένα μου φτάνει Νάσια μου.

      Διαγραφή
  2. Ν' αγαπάς τον έρωτα και να χαίρεσαι την αγάπη. Ο εισπράκτορας, δεν περνάει κάθε μέρα... Εμείς ψωνίζουμε, κι όταν τελειώσουμε με τα ψώνια κάποτε, περνάμε απ' το ταμείο...
    Ίσως τελικά αυτό να είναι. Γι' αυτό τόσος πόνος. Είσαι στο ταμείο, καλέ μου; Μη φοβάσαι. Κοίτα για λίγο μπρός... και πίσω σου... κάπου εκεί θα είμαι.
    Φιλί φανερό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να είσαι gay και out σε αυτή τη χώρα Ευα, πίστεψε με είναι μια πολυτέλεια που την πληρώνεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καθημερινά.

      Διαγραφή
  3. μα και εγώ γιαυτο έκανα αυτήν την ανάρτηση
    για την "κοινη θεα" ρε γαμώτο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για αυτό κι έδωσα τις Ευχές μου στα παιδιά!

      Διαγραφή
  4. Όλα τα φιλιά είναι ευλογημένα - εκτός από του Ιούδα. Κι όμως, κάποια κοινωνικά στερεότυπα, μπορεί να στείλουν οποιοδήποτε φιλί, ανεξαιρέτως, στον Καιάδα.
    Θυμάμαι, χρόνια πριν, όταν χρειάστηκε να δώσω το "φιλί της ζωής" σε έναν μεσήλικα, που αλλιώς θα πέθαινε. Ευτυχώς, σε λίγο ο άνθρωπος άνοιξε τα μάτια του. Κι εκεί απάνω, εμφανίστηκε αλλοφρων από αγωνία, ο σύντροφός του. Όπως μας είπαν, μέχρι να βρεθεί τρόπος να πάνε συνοδεία γιατρού στην Αθήνα, ήταν αχώριστοι κι αγαπημένοι για χρόνια. Κι εδώ, τελειώνει το μελό κι αρχίζει το δράμα. Όπου δεν θέλω να θυμάμαι το τι άκουσα (κι από πολύ κοντινούς μου, που δεν το περίμενα) για το ότι εγώ, μια μητέρα, "πήγα απερίσκεπτα κι έβαλα το στόμα μου όπου νά'ναι". Υπονοώντας, βέβαια, το AIDS. Που όλοι πια ξέρουν πόσο δύσκολα μεταδίδεται εκτός σεξουαλικής επαφής.
    Ο κύριος αυτός, ήξερε όμως από κόσμο και, από μόνος του, μου έστειλε αργότερα αποτελέσματα εξέτασής του, που έδειχνε ότι δεν είχε τίποτα μεταδοτικό.
    Τα κοινωνικά ταμπού, πέφτουν δυσκολότερα κι από το Τοίχος του Βερολίνου. Εμείς ωστόσο δεν πρέπει να πάψουμε να τα χτυπάμε.
    Χρόνια πολλά Ben!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να χαίρεσαι που έσωσες τη ζωή κάποιου ανθρώπου, ενάντια των συνθηκών.
      Ευχαριστώ Άννα.

      Διαγραφή
  5. ti egine oles aktivistries mas bgikate ki esy ki i asoti kori?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, εδώ και χρόνια είμαι. Εσύ Ανώνυμε πόσα χρόνια είσαι μαλάκας;

      Διαγραφή
    2. Ακόμα κι η επίθεση ανώνυμα;
      Μπράβο θάρρος!

      Διαγραφή
    3. είναι πολλά χρονια μαλάκας και ήρθε και σε μένα
      εμενα με "τιμα" συχνά , είναι εμπαθής κρυφή αδερφή και ευτυχώς που υπάρχουν και τα αντί ψυχωσικά που παίρνει
      έχω να σου πω πολλά για τον εν λόγω μαλακα και κάνα δυο που του κάνουν σιγόντο

      Διαγραφή
    4. Είναι πολλοί Άσωτε αλλά δεν με νοιάζουν. Μη μου πεις για αυτούς! Πες μου για τα άλλα, τα όμορφα, εκείνα που ξέρεις εσύ να λες ;-)

      Διαγραφή
  6. Ben μου αχ αυτά τα στερεότυπα και τα κοινωνικά ταμπού!
    Και δεν είναι μόνο η ομοφοβία..... Αν είσαι στην επαρχία και 43 να είσαι (καλή ώρα) πάλι πρέπει να προσέχεις! Γιατί όταν δεν προσέχεις και κάνεις το δικό σου γίνεσαι μαύρο πρόβατο.
    Παλιά μου άρεσε αυτό το χρώμα!
    Μου φαίνεται ότι όσο μεγαλώνω ...χαλάω!

    Μου αρέσει η προτροπή σου! Και θέλω τόσο να δώσω τούτο το φιλί ...αλλά είναι μακριά Πώς δίνεται άραγε διαδικτυακά;

    Χρόνια πολλά! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε καταλαβαίνω τι εννοείς περί χρώματος.

      Διαγραφή
  7. Πιο προσεκτική επιλογή την επόμενη φορά Ben..
    Έχεις μέλλον, το ξέρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να γνωρίζεις Έλληνα gay Δάφνη μου είναι σα να παίζεις ρουλέτα...
      Πάντα ευελπιστείς να βγει το Μηδέν αλλά κάθεται στην άκρη την μπάνκας η μπίλια.

      Διαγραφή
  8. Δεν πιστεύω πως τα σπατάλησες τα φιλιά σου..
    Συνήθως κάνω πλάκα με τη μέρα αυτή, αλλά πραγματικά με έβαλες στη θέση μου τώρα...
    Σου εύχομαι του χρόνου να τη γιορτάσεις όπως την επιθυμείς και να δώσεις σε κάποιον που να αξίζει πραγματικά τα φιλιά που δεν σπαταλήθηκαν!
    Φιλιά πολλά από μένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μέχρι να βρουν τον δωστό αποδέκτη τα φιλιά γυρνούν αδέσποτα δεξιά κι αριστερά μα ποτέ όμως σπαταλημένα...
    Σπαταλημένα είναι κείνα που δίνονται σε χείλη ερμητικά κλειστά... σε γκρι άχρωμα χείλια που κρέμονται σε λευκά άχρωμα προσωπεία.
    Δε μπορώ να σε φανταστώ να έδωσες ποτέ τέτοια...
    Φιλί... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εχεις δίκιο σε αυτά που λες Μπεν μου, τα φιλιά του πάθους και του έρωτα πρέπει να μοιράζονται απλόχερα όταν ετσι νιώθεις,μα δεν είναι μόνο απαγορευμένα τα φιλια των ομοφυλοφίλων είναι και εκείνων των εγκλωβισμένων που λαχταράνε να τα δώσουν σε έναν άτυχο έρωτα που πρέπει να μείνει καθαρά πλατωνικός.....
      όπως και να είναι ξέρεις οτι εχεις το φιλι μου και σε δημόσιο χώρο αν τύχει γιατι ετσι το νιώθω απέναντι σου και το αν είμαι παντρεμένη διόλου θα με νοιάξει........

      Διαγραφή
  11. Ας είχαμε έναν έρωτα.. και θα το γιορτάζαμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...