Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Φέτος στις Απόκριες θα ντυθώ Πουτάνα !

Απο τότε που αποφάσισα να φύγω απο το σπίτι μου, για την ακρίβεια με έδιωξαν και δεν καταδέχτηκα να ξαναγυρίσω επειδή είπα ότι είμαι πούστης, είχα υποσχεθεί στον Εαυτό μου πως τη Ζωή μου θα την ζήσω όπως θέλω εγώ. Μεγάλη κουβέντα ξεστομισμένη μέσα στο υπερφίαλο της νιότης, όμως θεέ μου τι θάρρος κι ακόμα περισσότερο τι θράσσος να το διεκδικίσω και να το Ζήσω.

Είχα χάσει άλλωστε ότι ήταν πιο «ιερό», πιο «ασφαλές», το ίδιο μου το «σπίτι», τι είχα να χάσω πιο πολύτιμο ύστερα; Τζόγαρα τότε με τον Διάβολο και η υπεροψία της νιότης μου με έκανε να αμφιβάλλω και να αμφισβητώ το κάθε τι. Αξία ανεκτίμητη η διδασκαλία, αν σου τύχει καλός καθηγητής στο σχολειό και σε μάθει να σκέφτεσαι, για να ατενίζεις τη Ζωή με ένα Ερωτηματικό και αυθάδικο ύφος.

Και το κάνεις και Ζεις και πληρώνεις τις αποφάσεις σου και τα Λάθη σου καθώς και τους Έρωτες σου, για να μεγαλώσεις, ωριμάζεις το λένε κάποιοι, για να πιάνεις τον Εαυτό σου να ακουμπά και να στριμώχνεται σε νόρμες. «Πρέπει», λες κι ακούς, γιατί δεν έχεις πλέον την δικαιολογία της επιπόλαιας νιότης να δικαιολογεί το ατίθασο σου πνεύμα, την όποια «επιπολαιότητα», έτσι βαφτίζεται η δική σου απόφαση να Ζήσεις και να πληρώνεις βέβαια την κάθε σου απόφαση, πράγματα τα οποία οι «άλλοι», αυτοί που σε κράζουν και λένε «καλό παιδί αλλά...», δεν τολμούν να κάνουν και υποβαθμίζοντας ή παραγκωνίζοντας εσέ, χαϊδεύουν την α-Άρχιδη ύπαρξη τους μπας και καυλώσει για να νιώσουν εκείνοι καλά. Παρόλ’ αυτά έχουν εμφυσήσει σε σένα τον σπόρο της αμφιβολίας και σε κάνουν να σκέφτεσαι:Λες;

Όμως Μαλακία, το καταλαβαίνεις ύστερα που είναι αργά. Σε κόλλησαν τη δική τους αρρώστια του βολέματος, της «ασφάλειας», της α-Αρχής, προσωπικής εννοείται και πρέπει να πετάξεις τα παρτάλια με τα οποία είσαι η Πάρτη σου κι η Ύπαρξη σου για να χωρέσεις σε ένα μεταποιημένο «φράγκο»,προκειμένου να χορέψεις σε ένα «ball maske”. Και παρασύρεσαι απο τους ρυθμούς του χορού, νομίζοντας πως αυτό είναι τελικά η πεμπτουσία της Ζωής, ξεχνώντας ρε Φίλε πως στο ξεκίνημα σου τα είχες όλα αυτά χιεσμένα κι ήθελες να χορεύεις ξυπόλητος καστανιέτες με τους Τσιγγάνους.


Ναι, φέτος στις Απόκριες λέω να ντυθώ Πουτάνα, γιατί μόνο τώρα που ανοίγουν τα Τριώδια μπορώ να αγοράσω ένα ζευγάρι αρχίδια ώστε να προσποιηθώ πως είναι δικά μου, για να μπορέσω να παραδεχτώ πως: “Ναι! Πληρώνομαι για να με πηδάς!” κι αυτό το λέμε “Δόξα το Θεό! Έχω δουλειά!”

23 σχόλια:

  1. Καλημέρα,
    Που είναι ο παλιός Ben? Καλύτερα να σκέφτεσαι λιγότερο και να ζεις περισσότερο.. οι σκέψεις πονάνε ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζωή δίχως Σκέψη...τι Ζωή είναι Ηφαιστίωνα?

      Διαγραφή
    2. Ναι ρε παιδί μου, με σκέψη, αλλά όχι να πεθάνουμε κιόλας!!! Σκέψη επιλεκτική..

      Διαγραφή
  2. συχνά σκέφτομαι αυτό που έκανες φευγοντας από το σπίτι σου ,ειχες δεν ειχες δίκιο.....σίγουρα όμως είχες αρχίδια!

    ντύσου παιδί μου ,όπως θες ,μπας και ξεκολλήσουμε κι εμείς!

    άι σιχτίρ πια με όλους τους ''αγίους'' !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τριώδιο και πορνίδιο... πρωτότυπο. Να χαίρεσαι κείνες τις ώρες, αλλά να σκεφτείς πως η πραγματική ζωή βρίσκεται πέρα από μεταμφιέσεις.
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπερδέψαμε πολύ τις μάσκες με τις προσωπικότητες κι χάσαμε την πραγματικότητα με τις ψευδαισθήσεις.

      Διαγραφή
  4. Πόσο σύμφωνη με βρίσκουν τα λόγια της Νάσιας: πόσα κιλά αρχίδια χρειάστηκαν για να ρίξεις πέτρα μαύρη πίσω σου, για να αποκοπείς από την ασφάλεια και την αγκαλιά της μάνας;

    Εγώ πάλι ...τι να ντυθώ;;;;;;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ζωή σε πάει απο μόνη της, το θέμα είναι εαν εσύ την ακολουθείς.

      Διαγραφή
  5. Για να το λες θα έχεις τα δίκια σου!!!!
    Είναι τόσο δύσκολο να σε αφήσουν να είσαι αυτό που θες.
    Πόσο μάλλον...
    Να δουν το πόσο υπέροχος είσαι...

    Και ναι... Μου πετάς το μπαλάκι να γράψω επιτέλους την ανάρτηση που θέλω για τους τσιγγάνους...

    Σε φιλώ Ben,
    Στ' αλήθεια δε νιώθεις το φιλάκι στο μάγουλό σου ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γράψε marron μια και πέρασε ο "Καιρός των Τσιγγάνων" και γίναμε όλοι αριστοκρά(χ)τες!

      Διαγραφή
    2. Ναι, ο καιρός των τσιγγάνων έχει περάσει προ πολλού, μιας και πλέον έχουμε να κάνουμε με "γύφτους" κι αυτούς ούτε οι τσιγγάνοι δεν του θέλουν.
      Το να είσαι (και το να είμαστε όλοι, εντέλη) ο εαυτός σου, δεν χρειάζεται ταμπέλες για να γίνει. Δεν χρειάζεται φορεσιές, δεν χρειάζεται ούτε γεννητικά όργανα. Χρειάζεται θάρρος κι ενίοτε θράσος, χρειάζεται αγάπη και πάθος για τον εαυτό σου, και πάνω από όλα έχει ανάγκη από τη δική σου κατανόηση (του εαυτού σου και κανενός άλλου) και σεβασμό. όταν λοιπόν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη τίποτα και κανέναν.
      Να σε προσέχεις...

      Διαγραφή
  6. Να φύγεις από το σπίτι σου θέλει πραγματικά κότσια!
    Να ζήσεις τη ζωή που θέλεις χρειάζεται ακόμα περισσότερη δύναμη αλλά και τύχη.

    Να είσαι καλά Ben!
    Να κάνεις αυτό που θέλει η ψυχή σου!

    Πολλά φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς το να κάνεις μόνο εκείνο που θέλει η ψυχή σου είναι εκείνο που φέρνει σε κρούση το καθαρό Εγώ σου με εκείνο του "πρέπει".

      Διαγραφή
  7. Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι αυτό που είπε η Νάσια...αλλά δεν μπορώ και να αγνοήσω την τελευταία σου φράση...μάλλον θα ντυθούμε το ίδιο!
    Να είσαι καλά Μπεν...φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και σε κείνη τη φράση είναι όλη η ουσία του post...
      Καλά μας κουράγια Μαρία.

      Διαγραφή
  8. Πολλή πίκρα βλέπω τελευταία.
    αλλά το ξέρω στην καρδιά σου δε μετανιώνεις.

    Δε μετανιώνουμε. Γι αυτό και σου θυμίζω του Καβάφη:

    Che fece .... il gran rifiuto

    Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
    να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
    έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

    πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
    Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
    όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
    εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ! Νομίζω ότι ήταν το καταλληλότερο στην περίσταση Δάφνη.

      Διαγραφή
  9. δε σε φοβάμαι εσένα
    τα κατάφερες
    με τέτοια κείμενα οι υπόλοιποι απλα ρεσπεκτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. τώρα θα με κάνεις να επαναλάβω οτι γραφούν και πάρα πάνω,αγαπή μου γλυκιά τα αρχίδια τα εχεις και είναι στο μέγεθος που πρέπει για να γράφεις πράγματα και καταστάσεις ,αντίθετα με μερικούς "αντρες" που τα έχουν σε μέγεθος ρεβιθιού....
    την καλημέρα μου και τα φιλιά μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Να ξεκινήσω με μια δήλωση: "Μισώ τις απόκριες"! Ωστόσο, αν σκεφτείς τις Απόκριες σαν μια συνέχεια των διονυσιακών εθίμων, τότε κάλλιστα μπορεί να δικαιολογηθεί η ελευθερία των ηθών. Όσο για το θέμα της πουτάνας μέσα μας..λίγο πολύ όλοι έχουμε βρεθεί στο ρόλο...συχνότατα και εκείνο της Ποντίας που αγνοούσε το γεγονός ότι έπρεπε να πληρώνεται κιόλας. Καταλαβαίνω τι θες να πεις. Καταλαβαίνω το κόστος που πλήρωσες και εν πολλοίς μπορεί να πληρώνεις. Θα έλεγα ότι απλά οφείλεις να χαλαρώσεις, να πάρεις 2-3 βαθιές ανάσες και να πιάσεις κάποιον γύρω σου....μη χουφτώνεις καλέ...δεν εννοώ ερωτικά μόνο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...