Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Σμπαράλια

Σμπαράλια, νομίζω ότι μια λέξη η οποία εκφράζει το πως νιώθω γενικότερα τον τελευταίο καιρό και δυστυχώς δεν είναι το αίσθημα του “συντρίβομαι”, γίνομαι θρύψαλα, που υποδηλώνει ένα Τέλος για να γίνει μια νέα Αρχή. Είναι εκείνο το ανατριχιαστικό “σμπαράλια” σα τις κούκλες της βιτρίνας που έπεσαν απο κάποια μεταφορά και βλέπεις ένα χέρι εδώ, ένα πόδι εκεί, το κεφάλι παραπέρα και νιώθεις ψυχαναγκαστικά πως όλο αυτό δεν μπορεί να πάει στη χωματερή, αλλά πρέπει να την ανασυνθέσεις, προσέχοντας να ταιριάξεις τα κατάλληλα κομμάτια. Για αυτό “χάθηκα”. Με τι “χέρι” να γράψω όταν κάπου το ‘χασα μαζί τις σκέψεις μου σε σκοτεινά σοκάκια.

“Γιατί όμως;”, είναι ένα έλλογο ερώτημα, το οποίο θα ήταν η χαρά του ψυχαναλυτή-ψυχολόγου – ψυχίατρου, εαν καταδεχόμουν να κάτσω στην καρέκλα – ντιβάνι που μου προσέφερε, όμως δεν καταδέχομαι κανέναν να με τρατάρει γιατρειά. Άλλωστε ποιος είπε πως δεν ξέρω την απάντηση. Το πραγματικό ερώτημα είναι “γιατί δεν κάνω κάτι για αυτό”, όμως αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο.

Παύουμε να Ζούμε, όταν στερεύουν τα Όνειρα μας. Όταν κάθε “Τι” που χρωματίζαμε με “κεφαλαίο”, γίνεται “μικρό”. Όταν η σφοδρή επιθυμία γίνεται ευσεβής πόθος κι εκείνος με τη σειρά του μια άυλη παρουσία ανίκανη να κάνει  γκελ στο τέρμα του κυνισμού μας. Έχω πει κι πιστεύω πως πρέπει να γεννιόμαστε γέροι και να πεθαίνουμε παιδιά. Τότε η ανικανότητα του γήρατος θα μετρίαζε τα όνειρα κάνοντας την απομάκρυνση εξ αυτών πιο ανώδυνη, όμως τότε πιο το νόημα της Ζωής, αν απομακρύνεις τον Πόνο ή έστω τον ταϊζεις αναλγητικά. Όμως πόσο πόνο μπορεί μια ζωή να αντέξει;

Υπάρχει η Ελπίδα θα μου πεις. Εκείνη μας σώζει. Να σας πω κάτι όμως για την Ελπίδα; Η Ελπίδα είναι σα ένας κήπος γεμάτος μαργαρίτες. Κάποια στιγμή θα μείνεις με την τελευταία μαδημένη στο χέρι. Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως τα όνειρα σου είναι ανυπόστατα. Πως δεν πρόκειται να λάβουν μορφή, όχι γιατί δεν προσπάθησες ή γιατί δεν τα πόθησες πραγματικά, αλλά γιατί απλά κάποια όνειρα είναι καταδικασμένα να μην γίνουν. Θα μου πεις «Ας έκανες άλλα όνειρα», όμως «κατα παραγγελία» όνειρα, τι Ονειρόσκονη θα είχαν πασπαλισμένα επάνω; ...Κι ύστερα λες εμένα κυνικό.


Της Ζωής το Τέλος, είναι δυο τα μονοπάτια, πεθαίνεις ή αυτοκτονείς. Πεθαίνεις όμως μονάχα εαν Έζησες κι αυτοκτονείς όταν απλά έθαψες τα Όνειρα σου με βουβά δάκρυα. Κάπου σε αυτό το σημείο με βρίσκω κι ακόμα δεν κάνω «κάτι». Ίσως γιατί στέκομαι στην μέση του Κήπου με τις Μαργαρίτες και μετρώ πόσες μου έχουν μείνει ακόμα.

24 σχόλια:

  1. πώς είσαι τόσο σίγουρος πως δε θα παραγματοποιηθει ΠΟΤΕ αυτο το όνειρο;
    η ζωή μπορει να αντέξει ΠΟΛΥ πόνο! Δεν το λεω θεωρητικά.....
    στενοχωρήθηκα ,δεν εχω τι να σχολιάσω.....ελπίζω να βρεις και 3ον δρόμο και να τον δείξεις και σε εμάς!
    φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αμφιβολία για το "αν", είναι αυτό που λέγεται ελπίδα...

      Διαγραφή
  2. εκνευριζομαι πολυ οταν ανθρωποι αξιολογοι η ανθρωποι που αγαπω,νιωθουν ετσι..μπορει να ειμαστε μακρια ,ομως σ αγαπω και σε σκεφτομαι πολυ!!.καποιος σου εκλεψε τις "Μαργαριτες "σου...αλλα εχει ακομα πολλες!!!!εχω να σε δω καιρο,αλλα παντα εισαι στην καρδια μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μικρέ μου, τοξόταρέ μου, προχώρα. τίποτα δεν τελειώνει. Η ζωή μας είναι μοναδική και γι αυτό πιο πολύτιμη απ το κάθε τι. Το ξέρεις αυτό. Σφίξε τα δόντια και προχώρα, έχεις περάσει δύσκολα, έχεις ζήσει πράγματα που δεν μπορώ ούτε να τα διανοηθώ - και όμως προχώρησες. Και κάπως έτσι θα ευτυχήσεις. Γιατί είσαι δυνατός. Και όμορφος. Και ξεχωριστός. Προχώρα. Χαμογέλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε κάποιον τοίχο της σχολής, όταν ήμουν φοιτήτρια, δέκα και πλέον χρόνια πριν, υπήρχε γραμμένο το εξής σύνθημα:
    "Ζήσε για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει".
    Από το κείμενό σου κατάλαβα πως μάλλον έχεις καεί. Δεν ξέρω τι σου συμβαίνει, θα σου πω όμως πως έχω νιώσει όπως περιγράφεις. Πάνε χρόνια από τότε. Το χειρότερο είναι, πως εγώ θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα για να πραγματοποιήσω το όνειρο που είχα, αλλά δεν τα έκανα. Και συνειδητοποίησα, πολύ αργότερα, ότι αυτό που μετράει είναι να δοκιμάσεις, να προσπαθήσεις - κι ας αποτύχεις. Αρκεί να μη σου μείνει μετά η απορία: "What if ... ?". Γιατί αυτή είναι που στοιχειώνει. Τον πόνο τον ξεπέρασα, αυτή η πίκρα όμως έμεινε. Μπορείς να ζήσεις με τα πάντα, αν μπορείς να ζήσεις με τον εαυτό σου.
    Κλείνοντας, θα σου γράψω ένα γνωμικό που είχαν πει σε μένα κάποτε, σε μια συζήτηση περί αντοχών και πόνου: "Να μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις". Γιατί, μέχρι να έρθουν, δε φαντάζεσαι πόσα μπορείς να αντέξεις.
    Κάτι τελευταίο. Η δυστυχία είναι εύκολη. Απλά κάθεσαι και δεν κάνεις τίποτα. Η ευτυχία είναι δύσκολη, απαιτεί να την κυνηγήσεις.
    Ελπίζω ειλικρινά να νιώσεις σύντομα καλύτερα. Και μετά, καλά. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για να σε "κάψει", πρέπει να το Ζήσεις πρώτα.
      Το θέμα είναι να μην έχεις τη δυνατότητα να "καείς" καν.

      Όσον αφορά τον πόνο...τι μένει μετά απο αυτόν?

      Διαγραφή
    2. Όταν γράφεις "να το Ζήσεις", εννοείς να πραγματοποιηθεί, έστω και για λίγο; Γιατί, για μένα, αυτό δεν είναι απαραίτητο. Μπορεί θαυμάσια να σε καίει όσο το περιμένεις να γίνει πραγματικότητα, χωρίς καμια εγγύηση ότι αυτό θα συμβεί - μπορεί να σε καίει ακόμα και αφού διαψευστεί. Μάλλον διαφέρουμε στο τι σκεφτόμαστε στη θέση της φωτιάς.
      Τι μένει μετά από τον πόνο; Μα, νομίζω, η εμπειρία της ζωής. :-)
      Καλό ξημέρωμα.

      Διαγραφή
  5. Μετράς ακόμα. Άρα έχεις ακόμα ελπίδα!

    Μη μπερδεύεις την Ελπίδα με την ξαδέρφη της τη Σούλα ( εκ του Ψευδαισθη-σούλα)!

    Άλλο η Ελπίδα, άλλο το άλλο το τσουλί!
    Κι εσύ νομίζω ότι με τόσα που έχεις ζήσει θα ξέρεις να τις ξεχωρίζεις.

    Δεν μιλώ εκ του ασφαλούς. Κάποτε χρειάστηκε να βγω από το τούνελ της κατάθλιψης.
    Εύχομαι να βρεις κι εσύ το φως σε κάποια άκρη!

    Μέτρα τις μαργαρίτες!
    Αν τελειώσουν πιάσε και τα χαμομήλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι τα χαμομήλια!!! Τα αφήνω για βάλσαμο.

      Διαγραφή
  6. κι όμως, όνειρα κατά παραγγελία υπάρχουν. Δεν τα βλέπουμε στον ύπνο και δεν λέγονται όνειρα αλλά οράματα. Ξεκινώντας απ το αξίωμα ότι μπορείς να πραγματοποιήσεις το όραμά σου, κάνοντας σχέδια (κι ας μην υλοποιούνται αμέσως, πολλά θα καταλήξουν στο καλάθι, δεν έχει σημασία), κάποια στιγμή θα γίνει το ποθούμενο, η ίδια η κίνηση θα σε οδηγήσει!
    Μακριά από ακινησία και μηρυκασμούς!
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλή δύναμη.
    Θα περάσει.
    Τίποτα δεν είναι μόνιμο σε αυτό τον κόσμο… Ούτε καν τα προβλήματά μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλημέρα! Μην ακούω ηττοπάθειες και ανεκπλήρωτα όνειρα, ποτέ δεν είναι αργά άλλωστε για οποιαδήποτε όνειρο.. Ξεκόλλα και ζήσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα γίνει κι αυτό...Το αντίθετο είναι πολυτέλεια που δεν έχω.

      Διαγραφή
  9. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να στέλνουμε με ένα κλικ παρηγοριές και να λέμε 'Ζήσε' λες και ξέρουμε.
    Αυτό ενδεχμένως θα έκανα κι εγώ αν δεν το είχαν κάνει οι προηγούμενοι.
    Και θα πρόσθετα και το (επίσης ανόητο) πως εγώ που σε έχω δει κι από κόντά το λέω με διπλή ορμή ότι είσαι πολύ ωραίος, πολύ νέος, πολύ ευγενής (ψυχή και σώμα) για να πονάς ή για να δεις τις μαργαρίτες ανάποδα.

    Τώρα αφoύ διάβασα τα σχόλια και σιγουρεύτηκα ότι άλλοι έκαναν το απαραίτητο
    έχω την πολυτέλεια να σου πω μόνο
    Καλό Ξημέρωμα Ben..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To καλύτερο Δάφνη μου. Άλλωστε η Επόμενη ημέρα, είναι μια καλύτερη μέρα.

      Διαγραφή
  10. "Τα σπασίματα δεν τα φοβάμαι, έχω μάθει, να τα κλείνω με στόκο"
    έλεγε ένα τραγουδάκι.
    Κι εγώ, που τα φοβάμαι, αλλά φαίνεται πως έχω ακόμα λίγο στόκο, μένω στην τελευταία σου φράση : Η επόμενη μέρα, είναι μια καλύτερη μέρα.
    Φιλιά αιγαιοπελαγίτικα, Ben, από μια μεταφυτευμένη μαργαρίτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλέ μην ακούω βλακείες!!

    Άκου να δεις Ben μου, δεν θα σου πω ότι η ζωή είναι ωραία, ότι η Ελπίδα είναι άτιμο πράγμα, ότι η ζωή είναι ένα πολύτιμο δώρο που μας δόθηκε και προσωπικά το θεωρώ εξαιρετικά αγενές να την ξοδεύουμε αλόγιστα ή να μην της δίνουμε την αξία που της πρέπει. Και όλα αυτά που δεν θα σου τα πω, λεγοντάς τα, κυρίως γιατί τα θεωρώ εξαιρετικά γλυκανάλατα...

    Και τι θα μου πεις ρε μαλάκα, θα αναλογιστείς...και με το δίκιο σου; Βασικά θα εναντιωθώ στο όλο θέμα της ελπίδας. Όχι φίλε μου, η ελπίδα δεν είναι ένας πεπερασμένος κήπος με μαργαρίτες. Η ελπίδα είναι εξ ορισμού, εξ εργοστασιακών ρυθμίσεων μη-πεπερασμένη, ένα ανοιχτό μαθηματικό σύνολο που προσαρμόζεται στους κατά περιόδους περιορισμούς μας. Ποτέ μα ποτέ δεν μένεις χωρίς υλικό για μάδημα. Αν - λέω αν - κάποια στιγμή νιώσεις ότι ξεμένεις...τότε απλά έχεις πέσει θύμα μιας οφθαλμαπάτης. Και ξέρεις τι κάνουμε με τις οφθαλμαπάτες; Πιέζουμε τον εαυτό μας να συνέλθει! Ενίοτε καθόμαστε και σε κάνα ντιβάνι ψυχολόγου. Και τι νομίζεις ότι κάνουμε τόσα χρόνια εδώ μέσα; Αν κάτι μου έχει μάθει το blogging είναι πως κατά περιόδους έχω γλιτώσει πολλά λεφτά από ντιβάνια real...ναι...όπως λέμε "είσαι για real τώρα;"...χαχα!

    Κλείνω το λογύδριο, σε φιλώ γλυκά και στέλνω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου. Τα λέμε στα απέραντα λιβάδια με τις μαργαρίτες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο μα πόσο μου 'λειψες Μηδενικόπουλε...

      Διαγραφή
  12. Διακρίνω μια τάση εγκατάλειψης,τώρα !!!! εσυ!! εσυ που εχεις παλέψει τόσο στη ζωή σου, που μας έδινες μαθήματα δύναμης, μια πουτάνα ελπίδα σε τσάκισε!! τώρα επεσες!! πιάσε το χέρι μου και σήκω όρθιος, όπως έλεγε ένας πολύ καλός μου φίλος " στα τέσσερα θα πέσουμε μόνο για συγκεκριμένο λόγο και αφου το θέλουμε εμείς" ........ΣΕ ΦΙΛΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...