Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Coming Out. What the Fuck???

Πριν κάποιες μέρες με αφορμή την τρίτη μέσα στο χρόνο αυτοκτονία ενός νέου ομοφυλόφιλου στην Ιταλία, ένας δημοσιογράφος δημοσίευσε μια επιστολή του σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα. Το κείμενο μιλά σχετικά με το θέμα της ομοφοβίας απο την ίδια την κοινωνία, την πολιτική ηγεσία, τον διπλανό με τις επιπτώσεις που έχει στην ζωή των ομοφιλόφυλων, που περιλαμβάνει απο το να «κρύβονται», μέχρι να αυτοκτονούν λόγω της όποιας αρνητικής στάσης. Η επιστολή κλείνει όμορφα στηλιτεύοντας  την απουσία out gay δημόσιων προσώπων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα είδος πρότυπου για κάποιο νέο gay που ζει σε τούτη τη χώρα. Ένα πρότυπο, αναγκαίο όπως όλα, για μια περίοδο πριν κι μετά την ενηλικίωση, όπου καθένας ψάχνει τον τρόπο να σταθεί στην κοινωνία και τη ζωή του. Ένα πρότυπο που να μπορεί να δώσει ελπίδα, δύναμη, θέληση κι όνειρα.  Κι τελειώνει με έναν δεξιοτεχνικό χειρισμό του λόγου, όπου ο ίδιος, ως δημόσιο πρόσωπο, κάνει την αρχή(;) για να αρθούν οι προκαταλήψεις με ένα διφορούμενο coming out προκαλώντας σωρεία σχολίων στα κοινωνικά δίκτυα, στα οποία δεν θα σταθώ. Άλλωστε η γνώμη είναι σα την κωλοτρυπίδα, όλοι έχουν απο μια.

Στέκομαι όμως στο θέμα του coming out, στο γεγονός δηλαδή που ένας ομοφυλόφιλος αποφασίζει να γνωστοποιήσει τη σεξουαλική του ταυτότητα στον οικογενειακό, κοινωνικό του περίγυρο   ( χρησιμοποιώ το κόμμα κι όχι το «και» καθότι πρόκειται για δυο διαφορετικές περιπτώσεις).  Στην Ελλάδα, μια και ζω σε αυτή τη χώρα ακόμα,  οι ομοφυλόφιλοι είτε αποσιωπούν την ομοφυλοφιλία τους, είτε το γνωστοποιούν σε κάποιους στενούς φίλους κι ελάχιστοι θα έρθουν αντιμέτωποι με την οικογένεια  τους. Έλλογα μπορεί ο καθένας να σκεφτεί «Ποιος ο λόγος να λέει ο καθένας το τι κάνει στο κρεββάτι του;» ή όπως έχω ακούσει απο νεο trendy ετεροφιλόφυλο κόσμο « Μα καλά δεν είναι πια ξεπερασμένο το coming out

Το θέμα όμως είναι ότι δεν γνωστοποιώ το ποια στάση προτιμώ στο σεξ, ούτε τα φετίχ ή βίτσια μπορεί να γουστάρω. Γνωστοποιώ τον γεννετήσιο σεξουαλικό μου προσανατολισμό που είναι ένα κομμάτι του Εαυτού μου ως Άνθρωπος. Και δυστυχώς δεν είναι «πασέ», γιατί ακόμα οι ομοφιλόφυλοι αντιμετωπίζονται ως πολίτες κατώτερης κατηγορίας. Γιατί θεωρούνται φρικιά, ανώμαλοι, παιδεραστές και δεν έχουν το δικαίωμα να ζήσουν όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Γιατί αν πιάσουν το χέρι του συντρόφου τους σε δημόσιο χώρο θα ακούσουν να τους βρίζουν και στην καλύτερη περίπτωση θα έρθουν αντιμέτωποι με γελάκια και χαμηλόφωνους ψιθύρους. Γιατί υπάρχει επίσημη δεοντολογία που επηρρεάζει τις μάζες αποκηρύσσοντας τους ως οντότητες είτε αυτή είναι απο τη θρησκεία είτε απο την πολιτική. Και γιατί υπάρχουν πολλοί απο εσάς που η trendy φιλελευθερία σας κάνει να ονοματίζετε τους ομοφιλόφυλους «γνωστούς» σας σα παράσημα του ανοιχτού σας μυαλού, όμως στην ουσία «χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί» για τα όποια δικαιώματα μας ως πολίτες και που δεν έχετε πρόβλημα με τους gay αρκεί να μην είναι ο γιός ή η κόρη σας. Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν κάθε coming out είναι μια διαμαρτυρία και κάθε ανάστημα που υψώνετε εσείς οι υπόλοιποι μπροστά στο γιουχάρισμα κάποιας αδελφής, είναι μια ηχηρή διαμαρτυρία απέναντι σε όλα αυτά.

Όμως το coming out είναι κάτι πάρα πολύ προσωπικό, ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Προσωπικά το έχω κάνει σε όλες του τις εκτάσεις και το έχω πληρώσει κι εξακολουθώ να το πληρώνω καθημερινά σε όλες του τις μορφές. Για αυτό το λόγο καταννοώ, με σκεπτική εμπάθεια όμως, όλους εκείνους που δεν αποτολμούν να προβούν σε μια τέτοια πράξη, απλούστατα γιατί «οι βάρβαροι δεν θα έρθουν» και κάθε αλλαγή ξεκινά πρώτα απο όλα απο εμάς τους ίδιους. Και πως μπορεί να επέλθει όταν ακόμα και μεταξύ μας οι ίδιοι τρέμουμε στην ιδέα να βρεθούμε με κάποιον άλλον που δεν πληρεί στο 1000% τα χαρακτηριστικά της αρρενωπότητας κι ανδροπρέπειας που υιοθετήσαμε απο το marketing μη και μας πάρει μπάλα η ρετσινιά της αδελφής. Γέμισε πια ο τόπος με μουσάτους γυμνασμένους κλώνους κατά το Αρχαιο Ελληνορωμαϊκό πρότυπο κι το μουστάκι έγινε ο φερετζές του πούστη, όμως αυτό είναι ένα άλλο θέμα για μια άλλη ανάρτηση.

Εύχομαι για εκείνη την ημέρα όπου το coming out θα είναι πια “πασέ” γιατί τότε  θα σημαίνει πως δεκάδες παιδιά και νέοι δεν θα πηδούν απο τον εντέκατο όροφο μη μπορώντας να αντιμετωπίσουν την όποια απόρριψη. Για μένα, για την γενιά μου και την παλιότερη ειλικρινά χιέστηκα. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας! Μιας μοίρας που δεν τολμήσαμε να αλλάξουμε παρά καθόμαστε αναπαυτικά βολεύοντας τον κώλο μας επι κανα-πέος κάνοντας την “επανάσταση” μας με κλεμμένα status στα κοινωνικά δίκτυα. Όμως τα παιδιά. Οι νέοι. Εκείνοι που ξεκινούν τη ζωή τους γεμάτα όνειρα κι ελπίδες, γιατί πρέπει να μάθουν να πετούν με τσακισμένα φτερά; Ποιος είσαι Εσύ, ποιος είμαι Εγώ που θα τους σπρώξει απο τον τελευταίο όροφο για ένα salto mortale; Γιατί για κάθε ένα παιδί που θέτει τέρμα στη ζωή του λόγω της ομοφοβίας φταίμε όλοι. Φταίμε γιατί ποτέ δεν ορθώσαμε το ανάστημα μας απέναντι σε κάποιον που αποκαλεί κάποιον  άλλον “Πούστη”. Που γελάμε κι αδιαφορούμε με τις διαφημίσεις γεμάτες φτερά και πούπουλα  όμως  κάποιο παιδί  είναι ακριβώς έτσι και θα βρεθεί αντιμέτωπος την επόμενη μέρα με την χλεύη, το φτύσιμο και το ξύλο. Φταίμε γιατί δεν τολμήσαμε να κοιτάξουμε τον Εαυτό μας κατάματα και να αποδεχτούμε το γεγονός πως “Ναι είμαι Πούστης. Ε και;” Που σα πρόβατα υιοθετούμε και διαιωνίζουμε συμπεριφορές κι εικόνες προκειμένου να κρύψουμε την ανασφάλεια μας, αλλά κάποιο άλλο παιδί που παρεκλίνει πληγώνεται ανεπανόρθωτα απο αυτό. Θυμήσου άλλωστε πόσες φορές μακάρισες την τύχη σου επειδή εσένα “δεν σου φαίνεται”. Για όλους αυτούς τους λόγους συγχαίρω τον κύριο Θεόδωρο Ανδρεάδη Συγγελάκη. Για την κίνηση του κατά της ομοφοβίας, την υποστήριξη υπέρ των ομοφυλόφιλων, για την “αρχή” που έκανε ως δημόσιο πρόσωπο καθώς και για την ευγλωττία της τελευταίας παραγράφου του κειμένου του. Όμως ενώπιον λαού κύριε Ανδρεάδη Συγγελάκη, για την όποια κριτική που μπορεί να επακολουθήσει, δηλώνεται a priori «Αθώος ή Ένοχος». Οι γκρίζες απωχρώσεις απλά δεν πρέπει να υφίστανται.

Μπορεί οι νεανικές αυτοκτονίες να συμβαίνουν σε άλλες χώρες, άλλωστε στην Ελλάδα δεν έχει δημοσιοποιηθεί καμία που να οφείλεται σε ομοφοβία, σοβαρευτείτε τώρα ποιος Έλληνας γονιός θα έλεγε ότι το παιδί του αυτοκτόνησε επειδή ήταν πούστης. Πολύ φοβάμαι όμως πως δεν θα αργήσει να έρθει και στη χώρα μας αυτή η νοσηρή «μόδα», αν κρίνω απο τον αριθμό των νέων στην Ελλάδα που έχουν το θάρρος ενός coming out με τις όποιες επιπτώσεις. Και τότε μπορεί να είναι το δικό σου παιδί Έλληνα γονέα. Τι θα κάνεις λοιπόν όταν εκείνο έρθει να σου μιλήσει για τον Εαυτό του; Κι αν εφησυχάζεις τις ανησυχίες σου αποκλείοντας αυτή την πιθανότητα, κατάλαβε πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι ιλλαρά για να έχει συμπτώματα κι ενδείξεις. Εξάλλου αν κάτι ξέρουμε να κάνουμε καλά εμείς οι gay, είναι να κρυβόμαστε κι αναγκαζόμαστε να το κάνουμε απο τη στιγμή που έχουμε επίγνωση της πραγματικότητας. Κάνε λοιπόν Εσύ την Αρχή κι άσε κατά μέρος τους διάσημους και τα «δημόσια πρόσωπα». Άλλωστε το καλύτερο πρότυπο για τη Ζωή ενός ανθρώπου, είναι ο ίδιος του ο Γονέας.



Το παρακάτω βίντεο δείχνει τι συμβαίνει σε ένα παιδί που απορρίπτεται απο τους γονείς του λόγω της ομοφυλοφιλίας. Είναι απο μια LGBT οργάνωση που εδρεύει στο Los Angeles και βοηθά τα αποκηρυγμένα gay παιδιά.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στοιχεία για τα ίδια φαινόμενα, είτε γιατί δεν εκδιώκεται το παιδί, αλλά υπόκειται όλες τις συνέπειες, είτε γιατί δεν υπάρχει ακόμα υψηλό ποσοστό που θα κάνει coming out σε τέτοιες ηλικίες. 

Εύχομαι να μην χρειαστεί ποτέ να υπάρξει τέτοια οργάνωση...




Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Τα «Πρέπει», η «Σχιζοφρένεια» κι Εγώ

Μεγαλώνουμε κι απο την πρώτη στιγμή της ζωής μας, μας ορίζει ένα «πρέπει». Απο τα πιο «αθώα», όπως: «Πρέπει να πιούμε όλο το γάλα μας», για αρχή, ή «Πρέπει να κοιμηθούμε το μεσημέρι» μέχρι το: «Πρέπει να είμαστε καλό παιδί» ή ακόμα και το «Πρέπει να σπουδάσουμε». Ακόμα κι όλα εκείνα τα «Δεν Πρέπει», εμπεριέχουν μέσα τους τη δύναμη κι ισχύ του Πρέπει. Αργότερα φοράμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας τους ζυγούς του «πρέπει» γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε μια ζωή ολάκερη, τόσο που η έννοια της ανθρώπινης ελευθερίας είναι τόσο σχετική όσο ο χώρος κι ο χρόνος.

Η δική μου ζωή ήταν (είναι) γαλουχημένη απο τόσα φορεμένα πρέπει, που είχα χάσει την αίσθηση του δέρματος μου, παρόλα’ αυτά εξακολουθούσα κι τα φορούσα και κάθε φορά πρόσθετα κι άλλα. Μέχρι που κάποια στιγμή ήρθε εκείνος ο στίχος του Ελύτη που τρύπωσε μέσα στο νου μου και σα ενοχλητικό τζιτζίκι μεσημεριάτικα μέσα σε καυτό καλόκαιρι, με έκανε να ξεσκίσω λυσσαλέα κάθε «πρέπει» που φορούσα επάνω μου. «Πίαστο Πρέπει απο το Ιώτα και γδάρε το ίσαμε το Πι». Όμως αλίμονο, μια ζωή δίχως «Πρέπει», είναι μια ζωή δίχως σκιές. Μονάχα ο έρεβος το προσφέρει αυτό, όμως ποιοί μπορούν να ζήσουν στο απόλυτο σκοτάδι; Άλλωστε οι Άνθρωποι, είμαστε πλάσματα του Φωτός.

Το καλό της ομοφιλοφυλίας σε μένα ήταν ότι με έμαθε να λέω «Όχι» και προς αποφυγή κάθε παρεξηγήσεως απο πολλούς, δεν κάνω προμότιον αυτής, απλά αναφέρομαι προσωπικά στο γεγονός πως κάθε τι «αρνητικό», έχει μια θετική χροιά κι εξαρτάται απο εμάς πως θα την αντιμετωπίσουμε. Στην προσπάθεια μου να αποδεχτώ τον ίδιο μου τον Εαυτό, έπρεπε, να το πάλι το «πρέπει», να ξεσκίσω όλα εκείνα τα πρέπει που είχα περασμένα σα γαϊδούρι σε πανηγύρι. Και ξεκίνησα δραστικά, λυσσαλέα, απογυμνώνοντας τον εαυτό μου, αναζητώντας το άρωμα του δικού μου δέρματος. Κάθε τι όμως έχει το τίμημα του. Δε μπορείς στη Ζωή να πάρεις κάτι δίχως να Της δώσεις κάτι πίσω κι απο καμιά μάχη δεν βγαίνεις αλώβητος, πόσο μάλλον όταν η μάχη έχει αντίπαλο εσένα τον ίδιον. Αποτέλεσμα αυτών είναι κάθε φορά που ακούω ή πιάνω τον εαυτό μου να λέει «Πρέπει», αυτόματα σα τα σκυλιά του Παυλόβ, με πιάνει μια λύσσα να ΜΗΝ το κάνω.

Όμως μια ζωή δίχως «πρέπει», δεν είναι Ζωή, μα ξεφυτρώνουν ένα σωρό ζιζάνια, υποκατάστατα των μεγάλων «πρέπει» που σκίζω, που ο ψυχαναγκαστικός μου χαρακτήρας αντιβάλει εμπρός μου κάνοντας με να χορεύω ένα ζεϊμπέκικο σχιζοφρένειας. Νομίζω πως πλέον Πρέπει να χτυπήσω την πόρτα του ψυχολόγου ή απλά να ξαπλώσω κάτω και να κοιτάζω το ταβάνι μέχρι να καταλαγιάσουν οι φωνές που ακούω, απόηχοι μιας περιόδου εξουθένωσης κι άγχους. Μάλλον πρέπει να παραδεχτώ πως έχω κι εγώ τα όρια μου, ασχέτως εαν στο μέλλον τα πάω ακόμα πιο πέρα.

Για ότι προκύψει πάντως, θα σας ενημερώσω. Μετά την ψυχρολουσία που πέρασα με το blog που χάθηκε, διαπιστώνω πως μου είναι πιο συμφέρον το blogging απο τον καναπέ του ψυχολόγου.


Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.

Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή
Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

Μικρός Ναυτίλος

Οδυσσέας Ελύτης