Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Τρεις Ευκαιρίες


Εχθές έπεσε στην αντίληψη μου ένα κείμενο δημοσιευμένο στην ηλεκτρονική σελίδα της LIFO, το οποίο  εαν σας κινήσει  την περιέργεια μπορείτε να το διαβάσετε από την παραπομπή που παρατείθεται παρακάτω. Αναφέρεται σε έναν πρώη κατάδικο, λίγο μικρότερο από μένα και πολλούς από εσάς σε ηλικία, ο οποίος μιλούσε για μια ευκαιρία στη ζωη του. Μια ευκαιρία για δουλειά, μια ευκαιρία για μια νέα αρχή, μια ευκαρία να αγαπηθεί, να μην γυρίσει πάλι στη φυλακή, να αποκτήσει μια Ζωή. Τα σχόλια που ακολούθησαν ήταν ποικίλα. Άλλοι δείξανε συμπόνια, άλλοι ενδιαφέρον, άλλοι προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν (;) συγκινημένοι από την ανάρτηση( για πόσο δεν ξέρω) και άλλοι απλά «έκραζαν» με τον δικό τους τρόπο, τον συγγραφέα, τους αναγνώστες και όλους τους υπόλοιπους. Ο καθένας όπως μπορεί, άλλωστε σε αυτή τη χώρα η γνώμη είναι σαν την κωλοτρυπίδα. Όλοι έχουν από μια.

Δεν ξέρω εάν το κείμενο αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα, σε υπαρκτό πρόσωπο ή εάν ο δημιουργός του  πραγματικά βιώνει τις καταστάσεις που περιγράφονται, δε νομίζω όμως πως έχει κι καμμία σημασία. Άλλωστε ακόμα και τα μεγαλύτερα παραμύθια, έχουν έναν κόκκο αλήθειας και η ιστορία που διάβασα, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πραγματική όπως και πολλές άλλες.  Προσωπικά μιλώντας όμως, με έκανε να σκεφτώ το θέμα των «Ευκαιριών» στη Ζωή, ένα θέμα που συγκυριακά σκεφτόμουν το τελευταίο διάστημα, λόγω των δικών μου θεμάτων στην τωρινή μου εργασία. Σχετικά με αυτό λοιπόν, ως άνθρωπος θεωρώ πως στη ζωή υπάρχουν τριών ειδών ευκαιρίες: Αυτές που μας δίνονται ή αλλιώς προκύπτουν, αυτές που δίνουμε κι αυτές που οι ίδιοι δημιουργούμε για τους εαυτούς μας.

Στην πρώτη κατηγορία είναι όλες εκείνες οι οποίες δεν εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους. Που εξαρτώνται από εκείνον των «Χ» παράγοντα της τύχης ή από κάποιον άλλον που για τη δική μας  πάλι τύχη ή για τον δικό του λόγο, αποφασίζει να μας δώσει μια ευκαιρία για κάτι. Κάτι τέτοια με κάνουν να σκέφτομαι ένα γέρο που γνώρισα κάποτε σε έναν καφενέ στις σκοτεινές μου διαδρομές, ο οποίος μου είχε πει πως: "Η Ευκαιρία, είναι σα μια ωραία γκόμενα. Όταν σου την πέφτει, απλά την αρπάζεις γερά και την πηδάς." Ευτυχώς στην δική μου ζωή, γνώρισα κάτι τέτοιες γκόμενες. Ίσως ήμουν τυχερός, δεν ξέρω, αλλά βρέθηκε κάποτε ένας άνθρωπος στη ζωή μου που μου πρόσφερε μια δουλειά

. Μια δουλειά η οποία θα ήταν στο δικό μου χέρι να την κυνηγήσω και να εξελιχτώ ή απλά να έχω μια δουλειά, ένα μεροκάματο που λένε. Προσωπικά την κυνήγησα κι εξακολουθώ να την κυνηγώ. Χάρη σε αυτήν, έγινα αυτό που είμαι κι ευελπιστώ να με πάει ακόμα πιο πέρα. Χάρη σε αυτήν απέκτησα όλα όσα απέκτησα και που με κάνουν χαρούμενο κι ευτυχισμένο. Που έχω τη δυνατότητα να κάνω πράγματα που στερήθηκα ή που απλά ονειρευόμουν σα παιδί στην ψάθα μου κι εννίοτε να έχω την πολυτέλεια να κάνω ή να βιώνω πράγματα που ο «μέσος» όρος των ανθρώπων απλά δεν θα ζήσουν ποτέ. Έτσι λοιπόν απαγορεύω στον εαυτό μου να μεμψιμοιρεί και να πει ότι είμαι «άτυχος» στη ζωή μου.

Συχνά όμως στη ζωή μας, οι «ευκαιρίες» είναι απλά η ευχάριστη συνέπεια των πράξεων μας. Είναι το αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς που κάναμε και μας έφερε μια καλύτερη πρόταση για δουλειά. Είναι το αποτέλεσμα του χαρακτήρα μας που δαμάσαμε, η ομορφιά που σμιλέψαμε με κόπο μέσα μας, το αποτέλεσμα του μόχθου, του κόπου, της προσπάθειας μας για το κάθε τι κι απλά αναγνωρίζεται με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Ναι, αν η Ευκαιρία είναι θέμα τύχης, οι άλλες, οι αυτού του τύπου ευκαιρίες πουείναι και οι αγαπημένες μου, έρχονται και υπάρχουν για να μας βουλώσουν πάλι το στόμα ότι είμαστε «άτυχοι» ή ότι στη ζωή μας δεν είχαμε ευκαιρίες.

Όμως όταν κάποιος είχε «ευκαιρίες» στη ζωή του, τι οφείλει να κάνει με τους άλλους; Για μένα θεωρώ πως κάθε τι καλό που λαμβάνουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οφείλουμε στον Εαυτό μας πρώτα από όλα να το ανταποδώσουμε όποτε μπορούμε. Η Καλοσύνη, η Ομορφιά, το Καλό, η Ευκαιρία είναι απλά τα πολλά ονόματα αυτού που ορίζεται η Πεμπτουσία της έννοιας του Αν-θρώπου, που μας διαφοροποίησε από τα υπόλοιπα είδη και  μας εξέλισε μέσα στα 10.000 χρόνια της ύπαρξης μας σε αυτόν τον πλανήτη κι αυτό, οφείλουμε να το εκφράζουμε με κάθε τρόπο κι κάθε δυνατότητα δοθείσας.  Συχνά, μπορεί να μετανοιώνουμε  για αυτό. Να θεωρήσουμε ότι «δεν άξιζε» κι ακόμα να πληγωθούμε. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το «Ουδείς πιο αχάριστος από τον ευεργεθέντα», όμως έχει σημασία αυτό; Το πώς διαχειρίζεται κανείς το «εισητήριο» του τρένου της Ζωής, δεν είναι δική μας ευθύνη, από τη στιγμή που έχει φύγει από το χέρι μας και σα σκυτάλη το παραδώσαμε σε κάποιον άλλον. Εξάλλου, ότι κάνει ο καθένας σε τούτη τη ζωή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το βρίσκει μπροστά του.

Όλα αυτά σκεφτόμουν από εχθές το βράδυ, καταλαγιάζοντας την οργή κι απογοήτευση μου, οδηγώντας με δίπλα στη θάλασσα να γράφω αυτές τις γραμμές, κάνοντας με πάλι να χαμογελώ σκεφτόμενος πως είμαι τυχερός στη Ζωή μου, για τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν, για εκείνες που δημιούργησα και πάνω από όλα, για εκείνες που ήμουν σε θέση να δώσω. Σηκώνω λοιπόν το ποτήρι στη Σελήνη που μου χαμογελά κι Εύχομαι σε εκείνον που αναφέρεται το προαναφερθέν κείμενο να μην περιμένει καμία ευκαιρία να του δοθεί, αλλά να την δημιουργήσει.

Καληνύχτα και Καλημέρα.

   

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Ο Διάβολος φοράει Σαμπό


Είναι κάποιες συνήθειες που όταν τις αποχωρίζεσαι σου στοιχίζουν. Βασικά επειδή είμαστε πλάσματα της συνήθειας, όλες μας στοιχίζουν, απλά είναι κάποιες που πραγματικά, ότι κι αν κάνεις, με ότι κι αν τις αντικαταστήσεις, σου λείπουν πραγματικά και για μένα αυτό είναι το blogging.

Έχουν περάσει δυόμιση μήνες από την τελευταία μου επίσκεψη και το άνοιγμα του «σπιτικού» μου, δυστυχώς όχι για τους λόγους που πιστεύει η Τρελλοκαθηγήτρια της Κάσου, (σιγά μην άφηνα  μια καψούρα να με απομακρύνει από Εσάς), απλά για λόγους εργασίας και καριέρας (Μαμά Γερνάω το αγαπημένο μου τραγούδι), έφυγα από την Αθήνα (Σεζόν λέγεται) και προσεδαφίστηκα σε ένα νησί του Αιγαίου με πολύ αέρα. Ευτυχώς η τσάντα που κουβαλώ καθημερινά είναι πολύ βαριά αλλιώς θα είχα βραθεί στην απέναντι παραλία του ξενοδοχείου. Ναι δουλεύω δίπλα στη θάλασσα, αλλά πριν αρχίσετε να μακαρίζετε την τύχη μου, την θάλασσα την βλέπω από απόσταση και δεν έχω πατήσει καν στην άμμο από την ώρα που ήρθα. Βλέπετε είμαι καριερίστας και παθιασμένος με τη δουλειά μου, που σημαίνει πως αποτελεί την ΠΡΩΤΗ μου προτεραιότητα, με όλες τις συνέπειες στην προσωπική μου ζωή, τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους, την δουλειά μου και την υγεία μου.

Υποθέτω πως πολλοί από εσάς έχετε δει την ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada”  με την εκπληκτική Meryl Strip στο ρόλο της στριμμένης διευθύντριας, (το βιβλίο ήταν κάκιστο  πάντως), ε,  όταν βγήκε η ταινία οι υφιστάμενοι μου με παρομοιάσαν με εκείνην. Προσωπικά πάντως προτειμώ την Γουλιελμίνα στο  “Ugly Betty”, μια σειρά που είδα πριν κάποιο διάστημα και πραγματικά, ώρες-ώρες νομίζω πως έχουν δίκιο που λένε πως είμαι σαν εκείνη. Οκ , δεν έχω την ηθελημένη κακία, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, αλλά πραγματικά το workacholic και careerfreak νομίζω με κάνει να ταυτίζομαι πολύ με την ηρωϊδα, ειδικά αναφορικά με το γεγονός ότι το προσωπικό μου με τρέμει και δεν με αντέχει με τίποτα.

Να σκεφτείτε πως μέσα σε δυο λειψούς μήνες λειτουργίας, παραιτήθηκαν εφτά άτομα, και κάθε μέρα πρέπει να προσέχω την πλάτη μου, μην και πεταχτεί κάνα μαχαίρι ξώφαλτσα. Πριν με κακοχαρακτηρίσετε πάντως, σας ενημερώνω πως είμαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ειλικρινής με όλους τους, πριν ακόμα ξεκινήσουμε να δουλεύουμε μαζί. Συγκεκριμένα τους αναφέρω πως τουλάχιστον πέντε φορές την μέρα θα θέλουν να μου πετάξουν το μαχαίρι στην πλάτη κι ότι η εκπαίδευση που κάνω είναι τύπου Επίλεκτων Ειδικών Δυνάμεων. Η ειρωνεία είναι ότι ΟΛΟΙ όσοι το ακούν αυτό, ενθουσιάζονται και θέλουν να δουλέψουν μαζί μου, αλλά μετά στην πράξη κλάνουν μέντες. Προς υπεράσπιση μου πάντως να αναφέρω πως πρόκειται για κάτι λεβέντες που ακόμα τους ξεσκατίζει η μάνα τους και βλέπουν την σκούπα κι αναρωτιούνται από πια μεριά σκουπίζει. Κατά τα άλλα θεωρείται ένα αντροκρατούμενο επάγγελμα, μη χιέσω, γιατί δυο κοπέλες που έχω στο τμήμα τους έχουν φάει λάχανο. Εννοείται βέβαια πως αποχωρώντας, δεν ξεχνούν να αναφέρουν δεξιά κι αριστερά για το πόσο κακός είμαι, οπότε όταν κάποια στιγμή κλήθηκα να απολογηθώ γιατί από το τμήμα μου υπάρχουν τόσες αποχωρήσεις η απάντηση μου ήταν: Κακού γαμιά οι τρίχες τον ποδάνε. Μα συγνώμη, όταν έχεις εξηγήσει τα πράγματα μια, δυο, τρεις φορές κι ο άλλος κάνει αυτό που τον «βολεύει» επειδή βαριέται να κουνήσει το ποδάρι του να κάνει αυτό που ΠΡΕΠΕΙ του γαμάς το κέρατο ή όχι; Όταν εξηγείς για ποιο λόγο πρέπει να είσαι καθαρός και εσύ και ο χώρος που εργάζεσαι και σου σκάει σα φανταράκι «μαγκεψαμέ» γιατί παλιώσαμε, αξύριστος, λερωμένος κι έχει την απαίτηση να καθαρίζουν οι άλλοι για εκείνον του κατεβάζεις τα σώβρακα και τον στέλνεις στην μανούλα του; Οεο?

Αποτέλεσμα αυτού είναι ναι μεν να πάρω θετικά σχόλια για τη δουλεία μου γιατί είπαμε είμαι τελειομανής και ψυχαναγκαστικός, αλλά να χάσω δώδεκα κιλά, καλύπτοντας θέσεις και κενά καθώς και να δουλεύω περί τις δεκαεφτά ώρες την ημέρα. Είναι να μην εξαφανιστώ από το φτωχόσπιτο μου ή όχι, που το μόνο που θέλω και διατείθομαι να κάνω είναι να κοιμηθώ, το φαϊ το έχω ξεχάσει πια, τρώω κάθε δυο-τρεις μέρες. Για sex; Ούτε λόγος, που όλοι νομίζουν πως έχω πάρει την Άρτα και τα Γιάννενα εδώ πέρα, αλλά ειλικρινά, δεν θυμάμαι από πότε έχει να μου κάνει κου – κου, που να νομίζω πως είμαι στο πρώτο μήνα στο κέντρο εκπαίδευσης στο στρατό και ψάρωνα όταν άκουγα να μας λένε πως μέσα στον καφέ στο πρωϊνό μας ρίχνουν αντι-κουκου για να μην έχουμε στύση και παρθούμε μεταξύ μας, όχι ότι αυτό δεν γινόταν γιατί για να λέω την αμαρτία μου, αποθήκη για αποθήκη δεν είχα αφήσει.

Έτσι λοιπόν έχουν τα πράγματα κι εξαφανίστηκα, να με συγχωράτε, αλλά σήμερα είναι η ΠΡΩΤΗ μέρα που βγήκα εκτός του χώρου εργασίας και ύπνου και το γιορτάζω τρώγωντας δίπλα στην θάλασσα, γράφοντας τούτο το post, πίνοντας κρασάκι και απολαμβάνοντας την αλμύρα, το αεράκι και τον ήχο των κυμάτων. Οκ! Τώρα μπορείτε να ζηλέψετε! Αλλά σκεφτείτε πριν με γλωσσοφάτε ότι δυο μήνες είχα ο καψερός να βγω εκτός και να πατήσω άσφαλτο, ειλικρινά σα φαντάρος στην πρώτη άδεια νοιώθω, ακόμα και για τσιγάρα στέλνω άλλους να μου φέρουν. Σας υπόσχομαι όμως ότι απο δω και πέρα θα δίνω το παρόν, ίσως όχι τόσο με  post γιατί μάλλον δεν προλαβαίνω αλλά θα πετάγομαι σα την τσουτσού, ελπίζω όχι σαν την δικιά μου και να εμφανίζομαι στα δικά σας.

Μου έχετε λείψει τρελλά και εύχομαι να είστε ΟΛΟΙ καλά και σας ευχαριστώ για τα μηνύματα και τις μνείες που έχετε κάνει για μένα, ξέρετε εσείς κι επιφυλάσσομαι, αλλά τώρα λέω να καταβροχθίσω ένα καλαμάρι που μου κλείνει το μάτι μόρτικα και να πιω εκείνη τη μπύρα που ξεροσταλιάζει. Κι όλα αυτά στα γρήγορα γιατί πρέπει να πάω για ύπνο διότι αύριο έχω να κάνω μια απόλυση και τη βάρδια πάλι εγώ θα την βγάλω. Shit!