Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Gay…in Veritas



Έχω ένα γλυπτό στο σπίτι που αγαπώ πολύ, δώρο μιας λατρεμένης φίλης και έργο δικό της, το οποίο το λέμε χαριτολογώντας “Πατσαβουράκι”. Είναι ένα κεραμικό που μοιάζει  με ένα τέλειο ορθογώνιο κουτί, το οποίο τσακίστηκε, σα μια πατσαβούρα που χρησιμοποιήσαμε και το πετάξαμε σε μια γωνιά. Την πρώτη φορά που το είδα στο σπίτι της, Πρωτοχρονιά του ’11, το λάτρεψα τόσο πολύ, που η φίλη, συγκινημένη για την αναγνώριση του έργου της, μου το χάρισε και πλέον κοσμεί σε περίωπη θέση το σπίτι μου. Κάποια στιγμή με ρώτησε γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτό το έργο και της είπα: Γιατί μου θυμίζει τον εαυτό μου.

Τον τελευταίο καιρό λόγω της έκτασης που πήρε ένα post μου, ξαφνικά οι followers μου διπλασιάστηκαν. Ευθαρσώς αναφέρω, που λένε και στο Στρατό, ότι ουδέποτε με ένοιαζε αν θα είμαι δημοφιλής κι αν θα έχω αναγνωσιμότητα. Αυτό που γράφω στο profile μου ισχύει και το πιστεύω ακράδαντα. Γράφω γιατί το έχω ανάγκη. Γιατί είναι φορές που εαν δεν βγουν οι σκέψεις μου προς τα έξω παύω να είμαι Εγώ και ίσως, ευελπιστώ σε κάποιον να με ακούσει. Κι αυτός ο Κάποιος, ευελπιστούσα να είναι κάποιος Γονέας που σε αναζήτηση στο internet, ίσως να τον παρέπεμπε κάποια στιγμή σε ένα δικό μου post και διαπιστώσει πως δεν είναι όλοι οι ομοφυλόφιλοι έτσι όπως παρουσιάζονται στην τηλεόραση. Πως μπορεί  να είμαστε ενεργοί πολίτες, επαγγελματίες, σκεπτόμενοι, με φιλοδοξίες, με λάθη, με όνειρα...όπως αυτός κι απλά να αποδεχτεί το γιο/κόρη του. Και πάνω απο όλα μη και τύχει και διαβάσει κάποιο παιδί που αναζητά την αποδοχή του εαυτού του και βρει μέσα απο κάποιες γραμμές το κουράγιο να μην θέσει τέρμα στη ζωή του, γιατί «Τα πράγματα θα φτιάξουν!»

Επειδή όμως αισθάνομαι αμήχανα με τα «θετικά» σχόλια θα ήθελα να αποσαφηνίσω ή ακόμα και να απομυθοποιήσω κάποια πράγματα με την πάρτη μου και για άλλη μια φορά να αναφερθώ στους gay, προκειμένου οι απόψεις να αποκρυσταλλωθούν και ίσως να φιλτραριστούν. Οπότε, εαν επιθυμείτε να διαγραφείτε απο το blog μου έπειτα, είστε ελεύθεροι δίχως παρεξήγηση να το κάνετε κι όσοι παραμείνετε, τότε είμαι σίγουρος ότι με βλέπετε κι μας βλέπετε ως ανθρώπους. In Veritas λοιπόν λέμε:

Όταν ήμουν νεανίσκος ονειρευόμουν όλη εκείνη τη ρομάντζα των παραμυθιών με τα οποία αναγκαστικά μεγάλωσα, τα οποία μιλούσαν για τον Έρωτα, τον Αιώνιο, τον Αληθινό και το «Ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.» Έκανα λοιπόν κι εγώ μια Πρώτη σχέση, άβγαλτος πιο πολύ εκείνος απο μένα και ορκιστήκαμε αιώνια πίστη και ζούσαμε το παραμυθάκι μας σε ένα σπίτι με κήπο κάπου στα περίχωρα της Αθήνας. Και σκεφτόμουν κι εγώ ότι πάει τον έδεσα τον γαϊδαρό μου και θα γεράσουμε παρέα και θα είμαστε ευτυχισμένοι κι όλα τα διάφορα που τώρα που τα σκέφτομαι και αυτοφασκελώνομαι. Κι έρχεται η στιγμή της χλαπάτσας και το κέρατο πάει σύννεφο και προσγειώνομαι στην πραγματικότητα και το όνειρο έγινε μια αναθυμίαση σα πορδή που αιωρείται στο δωμάτιο κι εγώ μένω στον Άσσο να παριστάνω την Αντιγόνη... « Τάφε μου, κρεββάτι νυφικό μου...» Κι εκεί που λέω να ρεφάρω να σου ο επόμενος, σαραντάρης παρά κάτι, που εκεί που μου έταζε λαγούς με πετραχείλια κι εγώ με την ποδιά στην κουζίνα να παριστάνω τον καλό σύζυγο, ονειρεύοντας το επόμενο σπίτι με λευκό φράχτη, να σου ξανά ανακαλύπτω ότι πήδαγε άλλους φράχτες και βεράντες και διαπιστώνω ότι έγινα κολλητός του Ρούντολφ το ελαφάκι, έτοιμος να κάνω αίτηση για το έλκυθρο του Αϊ Βασίλη. Ε, μετά επήλθε το τέλος της αθωότητας. Κάθομαι εγώ και σκάω την ζαχαρένια μου με τον κάθε παπάρα και απαγγέλω μονολόγους Αρχαίας Τραγωδίας ρυτιδιάζοντας τις παριές απο το κλάμα; Ε, όχι! Ανασκουμπώθηκα κι αποφάσισα να εξαργυρώσω τα νιάτα μου όπως μου καπνίσει.

Με το «Καλημέρα», ο λεγάμενος είχε φάει ήδη το πρώτο κέρατο και το μόνο που με ένοιαζε ήταν να περνάω «καλά». Γιατί όχι άλλωστε; Ήμουν τεκνάκι, κορμάρα, ανεξάρτητος, φιλόδοξος και διαπίστωσα πως τουλάχιστον η πλειοψηφία σε αυτή την χώρα σκέφτονται, όσο τους επιτρέπει το κάτω κεφάλι τους. Ενοχές δεν ένιωθα σε αυτόν τον τομέα για τίποτα και για κανέναν, ακόμα κι όταν ένα καλοκαίρι σε κάποιο νησί τα είχα για δυο εβδομάδες με όλη την οικογένεια. Μπαμπάς, μαμά και υιός. Ούτε όταν έδινα ραντεβού στην ίδια καφετέρια με τρεις, γιατί βαριόμουν να μετακινούμαι, τον έναν μετά τον άλλον και για κάποιο διάστημα φώναζα τον Βαγγέλη, Παναγιώτη, «Μα δεν με λένε έτσι!», έλεγαν κι απαντούσα «Τον διευθυντή μου που μου την είπε σκεφτόμουν αγάπη μου, είμαι πολύ αγχωμένος με τη δουλειά» και τα χαϊβάνια το χάφτανε κι εκεί ξενέρωνα ακόμα περισσότερο.

Ναι, το sex  αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου, όπως και του κάθε gay. Οι άντρες, ακόμα και στα πρόθυρα Εγχείρησης, «σκέφτονται» με το κάτω κεφάλι κι αν σταθεί άντρας να μου πει ότι ποτέ δεν σκέφτηκε με αυτό, κρεμάστε τον γιατί είναι ψεύτης. Και διαπίστωσα με το πέρασμα των χρόνων πως κάθε γνωριμία, κάθε μέρα, κάθε σκέψη γίναμε επιφανειακοί και ρηχοί. Κάθε γνωριμία αποσκοπεί στο sex, στο εφήμερο, στο τώρα κι έπειτα κλεινόμαστε στα κάβουκια μας και φορούμε τις μάσκες μας, έτοιμοι για ένα Βενετσιανικό πάρτυ. Υποσχέσεις δίχως μπέσα. Διπλές και τρίδιπλες ζωές. Τι αναζητούμε, δεν ξέρω πια, έχασε ακόμα και το σαρκικό την έννοια του. Ζηλεύω τις λεσβίες, έχουν ακόμα συναίσθημα, δίχως τον κανιβαλλισμό της τεστοστερόνης, παρά το γεγονός ότι μπερδεύεται ο φεμινισμός με την ασυδοσία σε κάποιες. Αλλά ναι, δίνουμε το “παρών” μας στο Γκάζι, που είναι μια μορφή προόδου απο την εποχή που τα μαγαζιά του “είδους” ήταν σε θεοσκότεινα σοκάκια και παράλληλα δίνουμε ψεύτικες υποσχέσεις σε αμέτρητα profiles στο internet, πουλώντας ένα παραμύθι σα εκείνα που μας διάβαζαν στο νηπιαγωγείο.

Θα μου πείτε, “Τα σκέφτομαι όλα αυτά γιατί σκατζάρισα τα τριάντα πέντε.”( σημείωση: για τους gay τα τριάντα είναι το ορόσημο και το τέλμα) η απάντηση είναι όχι. Δόξα τον Ύψιστο, απο όποια φυλή κι αν είναι, λόγω γονιδίων μοιάζω με εικοσιπέντε, αλλά να, έτυχε να ζήσω σε ξένες χώρες, να γνωρίσω ξένους ανθρώπους και να καταλάβω πως όσο το κοινωνικόπολιτικό πλαίσιο μας πιέζει, τόσο κι εμείς απαρνιόμαστε την εξέλιξη μας, παραμένοντας πρωτεύοντα θηλαστικά σκεπτόμενα με το κάτω κεφάλι, κρυβόμενοι πίσω απο μια παρανυχίδα καθωσπρεπισμού.

Σκέφτομαι κι αποφάσισα να μετοικήσω σε μια ξένη χώρα, απλά και μόνο γιατί η δυνατότητα πως οι ομοφυλόφιλοι έχουν κι άλλες επιλογές, πέρα το να κρύβονται και να εκφράζονται σε ένα Σάββατο βράδυ στο Γκάζι. Ίσως μου προσδώσει μια «ευκαιρία» να ζήσω το δικό μου παραμύθι. Και ναι, θέλω όλο το πακέτο της Ελευθερίας κι Ευτυχίας, δίχως να συμβιβάζομαι σε κάποια κρυφά φιλιά κι in cognito υποσχέσεις. Βλέπετε το καλό του να μεγαλώνουμε είναι ότι απαιτούμε κι αναγνωρίζουμε την ποιότητα στη Ζωή μας.

Δεν μετανοιώνω για ότι έκανα. Πλήγωσα ανθρώπους, είπα ψέματα, υπήρξα κωλόπαιδο και μαλακοπίτουρας κι όλα αυτά με έκαναν αυτό που είμαι. Όμως διαβάζοντας το post του Άσωτου Υιού, ενθερμάνθηκε η άποψη μου να μετοικήσω, μόνο κι μόνο γιατί θέλω να έχω το δικαίωμα της επιλογής κι ας μην το εξαργυρώσω ποτέ.Όμως, κάποτε γίναμε ένα πλανητικό χωρίο, τώρα είμαστε απλά μια γειτονιά κι εγώ θέλω να Ζήσω.

Παίρνω το image μου, το κάνω πατσαβούρα και ρίχνω ζαριά στη Ζωή. Συχγωρέστε με αλλά αποφάσισα να είμαι Άνθρωπος.


Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Gay Only


Με λένε Ben  και είμαι ομοφυλόφιλος.

Πριν κάποιες μέρες έγραψα ένα post σχετικά με τα πολιτικά δικαιώματα που στερούνται οι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα κι έκλεισα την ανάρτηση προ(σ)καλώντας όσους με διαβάζουν να γράψουν πάνω σε αυτό το θέμα. Σας Ευχαριστώ όλους που είτε ανταποκριθήκατε με μια ανάρτηση, είτε σχολιάσατε σε αυτές. Δεν θα σας αναφέρω ονομαστικά, επειδή μια τέτοια ενέργεια θα έκανε την δική Σας πράξη ποταπή, καθώς δεν θεωρώ πως το κάνατε επιδιώκοντας κάποια «επιβράβευση» κι αναγνώριση. Θα πω μονάχα πως αρκετοί ανταποκρίθηκαν. Και τα δικά τους post, στάθηκαν αφορμή για σχολιασμό απο άλλους ανθρώπους. Και στην πλειοψηφία ήταν θετικά προκείμενοι απέναντι στους ομοφυλόφιλους, στο δικαίωμα του γάμου, της υιοθεσίας και του παιδιού. Και η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Ετεροφυλόφιλοι. Κι εγώ απλά αναρωτιέμαι: Η δική Σου «φωνή» που είναι;

Μεγάλωσα ως ομοφυλόφιλος στην Ελληνική κοινωνία κι αυτή τη στιγμή είμαι τριάντα πέντε χρονών. Το δικό μου coming out, έγινε πριν περίπου είκοσι χρόνια και ναι πιστέψτε με δεν ήταν βγαλμένο απο Χολυγουντιανή ταινία. Μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ, εδώ κι εδώ. Ένιωσα την απόρριψη, τον ρατσισμό, την περιθωριοποίηση και την κοροϊδία στο σχολείο. Οι σχέσεις μου με την οικογένεια μου διαταράχτηκαν γιατί ήμουν «διαφορετικός». Ήξερα ότι είμαι ομοφυλόφιλος κι ένιωθα πως πάνω απο το κεφάλι μου αιωρούσε μια ταμπέλα που αναβοέσβηνε με τη λέξη «Πούστης», κάτι που με έκανε να αισθάνομαι άσχημα γιατί πίστευα ότι δεν ταίριαζα με το υπόλοιπο σύνολο και το σύνολο με απομάκρυνε απο αυτό. Κι ένιωθα άσχημα, πολύ άσχημα, τόσο που ήθελα να θέσω τέρμα στη ζωή μου μέχρι που κάποια στιγμή έκανα το coming out μου. Όμως το coming out για μένα δεν ήταν  να συστήνομαι ως ομοφυλόφιλος, ούτε να το κοινοποιήσω στους γύρω μου. Ήταν πάνω απο όλα να αποδεχτώ τη «διαφορετικότητα» μου, το γεγονός απλά ότι είμαι ομοφυλόφιλος και τότε απλά η ταμπέλα που αιωρούσε πάνω απο το κεφάλι μου έσβησε.

Ζω, εργάζομαι, ονειρεύομαι, διασκεδάζω, γελάω, κλαίω, κάνω σχέσεις, χωρίζω όπως όλοι. Δεν συστήνομαι ως ομοφυλόφιλος, ούτε το σηκώνω μπαϊράκι. Πάνω απο όλα όμως δεν νιώθω άσχημα για αυτό, ούτε ντρέπομαι και απλά σε μια κοινωνική συνάθροιση δεν θα μιλήσω συγκαλυμένα για την όποια σχέση μου χρησιμοποιώντας θηλυκό γένος, ούτε θα κρύψω τον θαυμασμό μου για το τεκνό που περνάει απο δίπλα. Θα ήθελα, όταν με το καλό έχω έναν σύντροφο στο πλευρό μου να έχω το νομικό δικαίωμα του γάμου, ακόμα και της υιοθεσίας, στη χώρα στην οποίαν ζω κι είμαι πολίτης, όμως αυτό δεν εξαρτάται απο μένα ή μήπως εξαρτάται;

Είμαι ομοφυλόφιλος και επιζητώ τα δικαιώματα μου ως ομοφυλόφιλος. Λάθος! Είμαι Άνθρωπος κι διεκδικώ τα δικαιώματα για τον Άνθρωπο. Με το ίδιο σθένος οφείλω να υπερασπίζομαι τα δικαιώματα της γυναίκας στην εργασία, του μετανάστη, των ατόμων με κινητικά προβλήματα που δεν έχουν πρόσβαση στην πόλη, των παιδιών, των πολιτών, των Ανθρώπων. Αν εσύ «Σύντροφε» επιλέγεις να διεκδικήσεις μόνο τα δικαιώματα σου ως ομοφυλόφιλος, αφορίζοντας όλους τους υπόλοιπους, είσαι ίδιος με εκείνους που αφορίζουν «Εμάς». Αν εσύ «Σύντροφε» κοιτάζεις μονάχα την πάρτη σου, αναζητώντας έναν ερωτικό σύντροφο για ένα πήδημα της βραδιάς στο διαδίκτυο, δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσεις δικαιώματα. Κι αν περιμένεις μονάχα ένα Gay Pride, για να δηλώσεις την «παρουσία» σου σε κάτι που διοργάνωσαν κάποιοι άλλοι, πάλι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, πολύ απλά γιατί είσαι ένας ομοφυλόφιλος ,«κρυφός» ή μη κι όχι Άνθρωπος.

Αν θέλουμε να αποκτήσουμε «αυτά» τα δικαιώματα, οφείλουμε πρώτα απο όλα να αποδεχτούμε Εμάς τους ίδιους. Η ομοφυλοφιλία μας, μας κάνει να «διαχωριζόμαστε» απο το υπόλοιπο σύνολο (;). Ναι, εαν το βλέπεις εσύ έτσι. Για μένα τη στιγμή που αποδέχτηκα την δική μου ομοφυλοφιλία, έπαψα να βλέπω τον εαυτό μου σα κάτι το μεμπτό, σα πούστη. Είμαι απλά ένας Άνθρωπος που μαζί με όλα τα άλλα απλά έλκομαι ερωτικά απο το ίδιο φύλο και ο περίγυρός μου βλέπει μονάχα τον Άνθρωπο. Είναι όμως όλα αγγελικά πλασμένα; Και βέβαια όχι! «Η Κοινωνία, δεν είναι έτοιμη να μας αποδεχτεί.» Ναι, όντως. Όμως Κοινωνία είμαστε εμείς και πρέπει πάνω απο όλα να αποδεχτούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Όμως η φυγοπονία και το «βόλεμα», είναι πιο εύκολος δρόμος.

Το θέμα του coming out, είναι κάτι πάρα πολύ προσωπικό για τον καθένα. Τα στερεότυπα, οι φόβοι της απόρριψης, οι ενοχές, η οικογένεια κι ένα σωρό άλλα το καθιστούν δύσκολο έως “αδύνατο”. Σου ‘χω όμως νέα. Οι εποχές αλλάζουν και μπορεί να μην ζούμε σε ένα καθεστώς τύπου Ολλανδία, αλλά δεν είμαστε και στη δεκαετία το ’70 πια. Υπάρχουν  Άνθρωποι, οι “Αλλοι” που φοβάμαστε τόσο πολύ, που δεν έχουν κανένα απολύτως θέμα με Εμάς. Είναι straight και μπορεί να είναι παντρεμένοι, να έχουν παιδιά και τα μεγαλώνουν μαθαίνοντας τα να μην βλέπουν διαφορές. Ίσως σκεφτείς κυνικά πως είναι μια σταγόνα στο νερό. Ίσως και να είναι, όμως η Ζωή έχει πάντα το χρώμα που της δίνεις. Για μένα αυτοί οι Άνθρωποι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μου, με γεμίζουν αισιοδοξία για το μέλλον. Μπορεί προσωπικά να μην ζήσω αυτά τα δικαιώματα στην Ελλάδα, όμως η σκέψη πως οι επόμενες γενιές θα τα απολαμβάνουν, με γεμίζει χαρά. Άλλωστε, η Χαρά του να φυτεύεις ένα δέντρο, είναι ότι οι επόμενοι απο σένα, θα γευτούν τους καρπούς του.

Οπότε ναι. Μην κάνεις το coming out σου. Άφησε άλλους να διεκδικήσουν τα «δικά σου» δικαιώματα, ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που τολμούν, όμως ρίξε μια ματιά στα παρακάτω link και απλά σκέψου. Άφησε για ένα λεπτό τον κυνισμό σου, τον φόβο σου, την αγωνία σου, τον πόνο σου κι επέτρεψε στον Εαυτό σου να χαμογελάσει, έστω φευγαλέα, ακόμα και να πάρει κουράγιο. Βλέπεις «Τα πράγματα θα φτιάξουν».

-Με λένε Ben  και είμαι ομοφυλόφιλος!
-Ε και; Χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί!

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

All You Need is Love


Αφιερωμένο στη Φούλη, γιατί ποτέ δεν είναι αργά να κάνουμε μια νέα Αρχή.


Η αγάπη, λένε οι επιστήμονες είναι μια βιοχημική διαδικασία του εγκεφάλου στην οποίαν λαμβάνουν μέρος χιλιάδες νευρικές απολήξεις κι «ελέγχεται» απο ένα σημείο που ονομάζεται «Αμυγδαλή». Δεν είμαι ειδικός επί του θέματος και για να είμαι ειλικρινής, δεν με ενδιαφέρει να μάθω και όλη την «τεχνική» διαδικασία. Θα παραμείνω ταπεινά στην «αμάθεια» μου να αεροβατώ στην υπερβατική σφαίρα του άυλου των συναισθημάτων και των συνεπειών του στην καθημερινότητα του Ανθρώπου.

Το πρώτο ερέθισμα της Αγάπης, νομίζω το λαμβάνουμε τη στιγμή της γέννησης μας. Τη Στιγμή εκείνη που μας κρατούν δυο χέρια αγκαλιά κι επεξεργάζονται τρυφερά τα μικρά μας δακτυλάκια, παρηγορώντας μας απο τον πόνο της γέννησης, τον οποίον δηλώνουμε με κραυγή με την πρώτη μας αναπνοή. Είναι ίσως και η πρώτη μας ταύτιση πως: Η Αγάπη πονάει. Και ναι, θαρρώ πως ο δρόμος για την Αγάπη, είναι ολισθηρός, ανάμεσα σε βάτες κι κοφτερά βράχια, τον οποίον διαβαίνουμε ξυπόλυτοι κι αναπόφευκτα ματώνουμε σε κάθε βήμα.

Για λόγους που μόνο η Ζωή μπορεί να εξηγήσει, δεν είχα την ευκαιρία στα βρεφικά και παιδικά μου χρόνια να νοιώσω και να μεγαλώσω με αυτή την Αγάπη που ορίζεται απο την Οικογένεια και που είναι η πρώτη μορφή Αγάπης που λαμβάνουμε-νιώθουμε στην Αρχή της Ζωής μας. Οκ. So what? Shit happens! Αυτή όμως η «στέρηση» καθόρισε τα μετέπειτα βήματα μου και την πορεία της δικής μου Ζωής, με όχι και τελείως ειδυλλιακό τρόπο.Αποφάσεις, μονοπάτια και πράξεις καθορίζονταν απο την ανάγκη να καλύψω ένα κενό, άγνωστο ακόμα τότε στον εαυτό μου το «γιατί», με συνέπεια να κατακερματίσω το Είναι μου. Αναζητούσα την «αποδοχή», ουσιαστικά την Αγάπη», στο έξω και μπλέχτηκα σε ένα παιχνίδι ικανοποίησης του «Εγώ» των άλλων, προκειμένου να νιώσω την ψευδαίσθηση της Αγάπης. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια, με πολλά λάθη, με πολλές ώρες περισυλλογής, κάνοντας την Μοναξιά δημιουργική πως απλά αναζητούσα σε λάθος δρόμο αυτό που μου έλειπε. Βλέπετε τελικά κατάλαβα πως η Αγάπη δεν προέρχεται απο τους έξω. Προέρχεται απο Εμάς προς Εμάς.

Ο καθρέφτης στο σπίτι χρησιμεύει στο να βλέπουμε τον εαυτό μας καθημερινά. Ντυνόμαστε, βαφόμαστε και στολιζόμαστε μπροστά σε έναν καθρέφτη και η σκέψη που κυριαρχεί είναι να μας «δουν» οι άλλοι. Νιώθουμε καλά, επειδή πιστεύουμε πως βγαίνοντας απο το σπίτι οι υπόλοιποι μας αποδέχονται κι με έναν διαστροφικό τρόπο μας αγαπούν. Μας αγαπούν όμως; Πόσο «καλά» νιώθουμε όταν ανακαλύπτουμε μια ατέλεια επάνω στο φαίνεσθαι μας και ο νους μας πάει, κάθε φορά που νιώθουμε ένα βλέμα επάνω μας, στο ότι εκείνος βλέπει την ατέλεια και το βλέμα του κραυγάζει αποδοκιμασία; Πόσοι απο εμάς θα μπορούσαν να δώσουν μια απάντηση όμοια με του Γκάντι, όταν τον ρώτησαν επικριτικά γιατί δεν είναι καλύτερα ντυμένος για την συνάντηση του με τον Βασιλιά της Αγγλίας  εκείνος είπε: «Γιατί ο Βασιλιάς είναι καλά ντυμένος και για τους δυο μας.»

Τι σχέση έχει όμως ο καθρέφτης, το ντύσιμο και το φαίνεσθαι με την Αγάπη; Καμία ίσως. Πιστεύω όμως πως είναι μια απο τις εκφράσεις μας, για την ανάγκη αγάπης κι αποδοχής απο τους άλλους. Νοιαζόμαστε για το πως σκέφτονται οι υπόλοιποι για εμάς. Μας ενδιαφέρει να είμαστε αποδεκτοί κι "αγαπίσιμοι", τόσο που συχνά απομακρυνόμαστε απο τον Εαυτό μας, καταπίνουμε τις Σκέψεις μας και τα Θέλω μας, χάνοντας τον σεβασμό και την εκτίμηση για την ίδια την Ύπαρξη μας, έχοντας χτίσει μια ζωή κι ένα Είναι, πάνω στις προσδοκίες των άλλων. Προσδοκίες που οι ίδιοι εναποθέσαμε.

Ας κάνουμε όμως μια στροφή. Μια στροφή προς τον ίδιο τον Εαυτό μας, αντικρίζοντας τον κατάματα μπροστά απο τον καθρέφτη κι ας αναρωτηθούμε: Τι μας κάνει Ευτυχισμένους; Αν η απάντηση στηρίζεται σε κάποιον εξωγενή παράγοντα τότε ας αναρωτηθούμε το «Γιατί». Γιατί η δική μας Ευτυχία πρέπει να οφείλεται σε κάτι άλλο εκτός απο εμάς; Μήπως τελικά δεν Αγαπάμε τον Εαυτό μας; Μήπως μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να εκπληρώνουμε τα Θέλω των άλλων, προκειμένου να κερδίσουμε την αγάπη; Κι αν ναι, αξίζει τόσο κόπο;

Απο την άλλη ο Νάρκισσος αγαπούσε τον Εαυτό του. Στο ερώτημα: Αγαπάς τον Εαυτό σου;, η απάντηση στην πλειοψηφία είναι: ΝΑΙ! Όμως ο δρόμος για την Αγάπη, κάθε μορφής, είναι επίπονος. Οδεύοντας προς την κατεύθυνση του Εαυτού μας, θα πρέπει να απαλλαγούμε απο κάθε μορφή ασφαλιστικής δικλείδας για την επιβίωση του  Είναι μας, όπως ο ναρκισσισμός κι η εγωπάθεια και να αντικρύσουμε τον Εαυτό μας οπως πραγματικά είναι. Μπορούμε άραγε; Οι ατέλειες μας, ας πάψουν να μας φοβίζουν. Ότι μπορούμε να αλλάξουμε, είναι στο χέρι μας να γίνει κι ότι δεν αλλάζει, ας τολμήσουμε να το αποδεχτούμε κι να το αγκαλιάσουμε. Άλλωστε αυτές οι «ατέλειες», είναι που μας κάνουν διαφορετικούς και για αυτό  Μοναδικούς. Κι τότε το έψιλον του Εαυτός,  γίνεται μικρό για να μεγαλώσει το άλφα της Αγάπης, ώστε να βρεθούμε στη θέση να Την προσφέρουμε αλλά και να Την λάβουμε στην πεμπτουσία της, απλά ως παρενέργεια της δικής μας Αγάπης απέναντι στον εαυτό μας.

Το μόνο ίσως καλό του να είμαι ομοφυλοφιλος στο σήμερα, είναι ότι ο δρόμος για την αποδοχή της σεξουαλικότητας μου, μου έμαθε τελικά να Αγαπώ τον εαυτό μου και να καταλάβω πως κάθε πράξη κανιβαλισμού της ύπαρξης μου, ήταν απλά γιατί δεν έμαθα τι είναι Αγάπη. Δεν έχει όμως σημασία το απο που προερχόμαστε, αλλά το που οδεύουμε και στο κατώφλι του σήμερα, περιβάλλομαι απο Ανθρώπους που με Αγαπούν για αυτό που είμαι κι ίσως λόγω αυτού. Μπορεί να είμαι «μόνος» αυτή τη στιγμή, όμως ξέρω πως κάποια στιγμή στη Ζωή μου, θα έρθει κι εκείνος ο Ένας, που θα με βάλει στην καρδιά του, όπως θα τον βάλω κι εγώ στη δική μου. Μπορεί να μην γίνουμε ποτέ αποδεκτοί απο την υπόλοιπη «κοινωνία», όμως κάθε άνθρωπος, πέρα απο τον Κόσμο, οφείλει πρώτα να ζήσει όμορφα στον δικό του Μικρόκοσμο.

Για αυτό gay, straight, μικρό, μεγάλο που κουρνιάζεις φοβισμένος σε μια γωνία, αποδέξου πρώτα τον εαυτό σου και παρά τις όποιες αντιξοότητες, «Τα πράγματα θα φτιάξουν». Οι υπόλοιποι, απλά δείξτε την αγάπη σας σε εκείνους που έχετε στην καρδιά σας, με την κάθε ευκαιρία, γιατί η καθημερινότητα μας κάνει να το λησμονούμε. Άλλωστε σε αυτή τη Ζωή, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι Αγάπη. 


Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

Στις Χαρές σας!


«Δεν με ενδιαφέρει να παντρευτώ.», μου είπε μια φίλη σε μια συζήτηση μας και μια άλλη μου είπε: «Ένα παιδί θέλω να κάνω αλλά δεν με ενδιαφέρει να παντρευτώ.», απογοητεύοντας τις μητέρες τους που θέλουν να δουν τις κόρες τους ντυμένη Νυφούλα, σιχτιρίζοντας τις χαμένες ώρες των bed time stories για τις πριγκήπισσες και τον όμορφο πρίγκηπα με το λευκό άλογο, που έλεγαν στα κοριτσόπουλα τους πριν τον ύπνο. Οι άντρες απο την άλλη, το θέμα του γάμου το βλέπουν «χαλαρά». Ούτε τους καίει, ούτε τους αφήνει τελείως αδιάφορους. Μπορεί να προκύψει, λόγω μιας ξαφνικής εγκυμοσύνης, μπορεί να τολμήσουν να κάνουν ΤΗΝ πρόταση στην εκλεκτή της καρδιάς τους, ναι υπάρχουν ακόμα τέτοιοι ή απλά να έχουν μια μακροχρόνια σχέση και να περνάνε καλά, δίχως τις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις. Όλα καλά λοιπόν. Είμαστε όλοι ελεύθεροι να κάνουμε επιλογές στη Ζωή μας και να «Ζήσουμε εμείς καλά κι εκείνοι καλύτερα.» Είμαστε όμως;

Μεγαλώνοντας σε μια κατακερματισμένη οικογένεια, δίχως παιδικά βιώματα της λεγόμενης οικογενειακής θαλπωρής, ονειρευόμουν όταν ήμουν μικρός, πως όταν μεγαλώσω θα αποκτήσω μια ΔΙΚΗ μου ευτυχισμένη οικογένεια. Θα παντρευόμουν, θα είχα δυο παιδιά και θα φρόντιζα για αυτά, για να μην τους λείψει ποτέ τίποτα. Όλα όσα εγώ στερήθηκα, θα φρόντιζα να μην τα στερηθούν τα δικά μου παιδιά, παλεύοντας για την ΤΕΛΕΙΑ οικογένεια. Αργότερα, όταν συνειδητοποίησα ότι την κούναγα την αχλαδιά, το όνειρο παρέμεινε, αλλά με την τροποποίηση, ότι αντί για γυναίκα, θα ήμουν με έναν άντρα με όλο το υπόλοιπο πακέτο ακέραιο, βασισμένο σε σενάριο Χολυγουντιανής παραγωγής. Μετά ήρθε το τέλος του ρομαντισμού και ο θάνατος της αθωότητας κι απέρριψα κάθε σκέψη περί γάμου κι οικογένειας. Βλέπετε, όταν απλά ΔΕΝ ελπίζεις σε κάτι, ΔΕΝ σε ταλανίζει κιόλας.

Έκανα σχέσεις, απλά για να περνάω καλά κι όταν σταματούσα να περνάω καλά, απλά το διαλούσα. Έκανα άπειρα one night stand με έναν, δυο, τρεις κι ούτω καθεξής και κάθε γνωριμία που έκανα απλά είχε ως απότερο σκοπό το “να περνάω καλά”. Ζωή χαρισάμενη θα μου πείτε, ελεύθερος, δίχως τα κοινωνικά καθωσπρέπει, δίχως τον βραχνά του ότι “Πρέπει” να παντρευτώ, να κάνω οικογένεια, να “ολοκληρωθώ”, που τόσο ταλανίζουν όλους Εσάς. Πριν όμως μακαρίσετε την τύχη μου, λάβετε υπόψη μια ειδοποιός διαφορά: Εσείς έχετε επιλογή. Εγώ έχω μονόδρομο.

Φοράω στον παράμεσο του αριστερού μου χεριού δυο ασημένια δαχτυλίδια τύπου “βέρας”, αγορασμένα πριν χρόνια απο κάποιον πλανόδιο, Πριν τον θάνατο του ρομαντισμού. Ονειρευόμουν, (ονειρεύομαι ακόμα;) ότι κάποια μέρα θα γνώριζα κάποιον Άνθρωπο που θα γινόταν ο Σύντροφος μου και θα του έδινα τη δεύτερη βέρα, ως σύμβολο της δικής μας ένωσης. Μιας σχέσης, ουσιαστικής μεν αλλά δίχως καμία κατοχύρωση. Βλέπετε, ο γάμος για πολλούς, είναι μια κοινωνική-οικογενειακή πίεση, όμως δεν παύει να είναι η κατοχύρωση κάποιων ανθρώπινων δικαιωμάτων μεταξύ δυο ανθρώπων και της ίδιας της κοινωνίας-πολιτείας απέναντι τους.

Προσωπικά μιλώντας, ζω μόνος δίχως κάποια οικογένεια ή κάποιον συγγενή. Στα εικοσιτρία μου έκανα μια ασφάλεια ζωής, με πληρεξούσιο ώστε σε περίπτωση θανάτου κάποιος να αναλάβει την κηδεία μου με τα χρήματα της ασφάλειας, προκειμένου να μην κηδευτώ δημοσία δαπάνη στον Κόκκινο Μύλο. Κάθε φορά που χρειάζεται να νοσηλευτώ, κάνω μια υπεύθυνη δήλωση ότι σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, να μην μείνω “στην πρίζα”. Βέβαια κανένας ιατρός στην Ελλάδα δεν μπορεί να το λάβει αυτό υπόψη για αυτό και είμαι δωρητής οργάνων, δίνοντας ένα δέλεαρ, προκειμένου να μην μείνω “στο φυτώριο”. Παράξενες και μακάβριες σκέψεις θα σκεφτείτε, είναι όμως μη ρεαλιστικές κι ουτοπικές;

Βλέπετε ακόμα και στην περίπτωση που είμαι τόσο τυχερός στη Ζωή και γνωρίσω κάποιον Άνθρωπο-Σύντροφο, εκείνος δεν θα μπορεί να λάβει καμία θέση, ούτε να προβεί σε καμία ενέργεια. Δεν έχει δικαίωμα να ενημερωθεί για την κατάσταση της υγείας μου, ούτε να λάβει κάποια απόφαση για αυτήν. Σε περίπτωση που κάποιος απο τους δυο μας πεθάνει, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε οικονομικά ο ένας τον άλλον, ούτε έχουμε δικαίωμα κληροδότησης, καθώς παρά την όποια ουσιαστική σχέση μπορεί να έχουμε μεταξύ μας, θα είμαστε απλά δυο αδελφές που συγκατοικούν. Σε περίπτωση που ένας απο τους δυο μας μείνει άνεργος, δεν μπορούμε να βάλουμε ο ένας τον άλλον στην Κοινωνική του ασφάλεια, ως προστατευόμενο μέλος. Δεν μπορούμε να κάνουμε κοινή φορολογική δήλωση, “απολαμβάνοντας” τις όποιες φορολογικές ελαφρύνσεις, ούτε μπορούμε να αποκτήσουμε κοινή περιουσία. Το σπίτι με τον λευκό φράχτη, είναι ένα ουτοπικό όνειρο, όπως και το όνειρο να υιοθετήσουμε ένα παιδί.

Θα μου πείτε, σιγά το πρόβλημα, μπορούμε να αποκτήσουμε μέσω παρένθετης μητέρας, όπως έκανε ο Ricky Martin γίνοντας το πρότυπο των Αμερικανών ομοφυλόφιλων και της υπόλοιπης οικουμένης. Βέβαια τα έξοδα για κάτι τέτοιο δεν υπολογίζονται, τα οποία ακόμα κι αν προσπεραστούν υπάρχει το θέμα του γονεϊκού δικαιώματος, διότι αναγνωρίζεται ως γονέας μονάχα εκείνος που έδωσε το σπέρμα. Το παιδί μας, θα θεωρείται πως έχει ΕΝΑΝ γονέα. Μονάχα ΕΝΑΣ μπορεί να ενημερώνεται για την κατάσταση της υγείας του στο νοσοκομείο. Μονάχα ΕΝΑΣ μπορεί να λαμβάνει τον έλεγχο και να ενημερώνεται για την πρόοδο του στο σχολείο. Μονάχα ΕΝΑΣ μπορεί να διεκπεραιώνει τα όποια νομικά θέματα προκύψουν. Και σε περίπτωση που πεθάνει αυτός ο ΕΝΑΣ, το παιδί θα καταλήξει σε κάποιο ίδρυμα ή θα αναλάβει την κηδεμονία κάποιος συγγενής του αποθανόντα, καθώς ο άλλος, είναι απλά ένα ΤΙΠΟΤΑ. Κι όλα αυτά, παρά τις όποιες αντιξοότητες του να μεγαλώνουν δυο πούστηδες ένα παιδί και το παιδί να μεγαλώνει με δυο πούστηδες «γονείς».

Τα σκεφτόμαι κατά καιρούς όλα αυτά και κυρίως τις τελευταίες μέρες. Ίσως φταίει το γεγονός ότι παρακολουθώ μια ξενόγλωσση σειρά με ήρωες ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων σε μια ξένη χώρα, όπου έχουν το νομικό δικαίωμα του γάμου και της γονεϊκότητας, γιατί ΥΠΑΡΧΟΥΝ κάποιες χώρες όπου επιτρέπεται και με κάνουν να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο της πολιτικής μετανάστευσης στα τριάντα πέντε μου. Όμως το πρωϊ που ξύπνησα, διάβασα ένα post της EVA με τον τίτλο “Για την ώρα…την Καλή! (τι πρέπει να γνωρίζετε)” και διαπίστωσα πως τίποτα απο όσα έγραφε δεν με αφορούσε. Δεν πρόκειται για μομφή απέναντι της, αντιθέτως πιστεύω πως έχουμε κοινά σημεία αναφοράς ως προς τον τρόπο σκέψης και μου αρέσει να την “διαβάζω”. Όμως ΤΙΠΟΤΑ απο όσα διάβασα ΔΕΝ με αφορούσε. Ούτε η διαδικασία για την άδεια, ούτε η αγορά της βέρας, ούτε το Δημαρχείο, ούτε το διαζευκτήριο, ούτε οι μάρτυρες, ούτε ΤΙΠΟΤΑ!  Πολλοί απο εσάς θα μου πείτε, ότι ούτε εσάς σας αφορά, έχοντας ΕΠΙΛΕΞΕΙ να μην νυμφευτείτε, έτσι δεν είναι Ζουζούνα; Η διαφορά όμως είναι ότι εσείς, ΕΧΕΤΕ επιλογή, ενώ εγώ όχι. Και λοιπόν; Χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί, που λέει κι ο λατρεμένος μου Tremens. Είμαι απλά άλλη μια αδελφή με ένα blog κι αυτό ένα post για να περάσετε την ώρα σας.

Σε αυτό το post όμως, θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα επιτρέψω το σχολιασμό. Δεν είμαι σε θέση να ανταπεξέλθω σε «καφρικά» σχόλια απο Ανώνυμους κι Ψευδώνυμους. Όπως επίσης δεν θέλω να διαβάσω «συμπονετικά» λόγια, σα της γλυκειάς Γιαγιά Αντιγόνη στο «Γράμμα σε έναν Άγνωστο», όσο όμορφα κι απο καρδιάς κι αν είναι. Βλέπεις Αντιγόνη, ωραία απάντησες στο φίλο σου, όμως εσύ έζησες όμορφα με τον Καπετάνιο σου, απέκτησες δυο παιδιά της γέννας και δυο της καρδιάς κι εγγόνια κι εύχομαι ειλικρινά να ζήσεις κι άλλα εις διπλούν όμορφα. Όμως η Μοναξιά εκείνου του Φίλου σου, έχει άλλο χρώμα απο την εν δυνάμει δική σου, απλά γιατί δεν είχε την δυνατότητα της ΕΠΙΛΟΓΗΣ, ενώ Εσύ έχεις τις αναμνήσεις σου να σε συντροφεύουν. Σας ΠΡΟΚΑΛΩ όμως! ΟΛΟΥΣ  εσάς που με «διαβάζετε» και σχολιάζετε τόσο επαινετικά για τα posts μου, post ενός Πούστη στην Ελλάδα, να κάνετε μια ειλικρινή ανάρτηση για Εμάς τους ομοφυλόφιλους και τα δικαιώματα μας ως Άνθρωποι, γιατί ΕΙΜΑΣΤΕ  Άνθρωποι, σα τη Λευκή τη Φλου, της οποίας ο αυθορμητισμός κι άποψη μιας Εικοσάχρονης με κάνουν να πιστεύω με ΟΛΟ μου το Είναι, πως οι νεότερες γενιές ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα, θα έχουν την δυνατότητα της ΕΠΙΛΟΓΗΣ και δεν θα γίνουν «Πολιτικοί Πρόσφυγες». Βλέπετε Ένας να αλλάξει άποψη, αλλάζει ο Κόσμος ολάκερος.

Ευχαριστώ και Συγνώμη.


Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Απιστίες


“Ου Μοιχεύσεις”, είναι μια απο τις Δέκα Εντολές που μεταβίβασε ο Θεός στο Μωϋσή, για να παραδώσει στους ανθρώπους.
“Σπίτι χωρίς κέρατο, δάσος δίχως έλατο”, μια απο τις αγαπημένες μου ατάκες της Ελληνικής τηλεόρασης.
“Ménage à trois ? Jamais!”, η προσωπική μου διδαχή στον στίβο της κρεβατοκάμαρας.

Αν οι ανθρώπινες σχέσεις είναι περίπλοκες, τότε οι σεξουαλικές είναι στο τετράγωνο, ειδικά στους gay, καθώς δεν υπάρχουν κοινωνικά πρότυπα καθωσπρεπισμού, απότερος σκοπός, δηλαδή γάμος, τεκνοποίηση, δημιουργία οικογένειας κι αποκατάσταση και γιατί έχει να κάνει με άντρες, γνωστά ως φαλλικά, «πολυγαμικά» όντα, σύμφωνα με τις «έρευνες» και τα άρθρα των περιοδικών κομμωτηρίου.

Πρόσφατα γνώρισα έναν «τύπο», με δεκαετή σχέση με έναν άλλον τύπο, όπου υπήρχε η «συμφωνία» μεταξύ τους ότι ο πρώτος, είχε το ελεύθερο να κορέσει τις σεξουαλικές του ορέξεις, οποτεδήποτε, με οποιονδήποτε κι οπουδήποτε, γεγονός που με έκανε να σκεφτώ: Θεωρείται απιστία αυτό; Ένα απο τα βασικά επιχειρήματα που μου πρόβαλλε ήταν ότι: Απο τη στιγμή που είσαι καλυμένος συναισθηματικά με κάποιον, αλλά στο σεξουαλικό τομέα, δεν περνάς πλέον καλά, γιατί να μην ικανοποιείς το γεννετήσιο σου ένστικτο αλλού κι ίσως και ευκαιριακά, αλλά να έχεις και τη σταθερά σου με το «σύντροφο» σου; Απο την άλλη σκέφτομαι και την «άλλη» πλευρά, έχοντας στο νου την ατάκα κάποιας θείας: Άστον να πάει όπου θέλει, αρκεί να γυρίζει σε σένα το βράδυ, πράγμα που με κάνει να σκέφτομαι  ως ομοφυλόφιλος, εαν υπάρχει κάποια ουσία στις Σχέσεις μας ή εαν απλά όλα περιστρέφονται γύρω απο το sex.

Ο θεσμός του γάμου και της “μονογαμίας”, θεσμοδοτήθηκε στον ετεροφυλοφιλικό κόσμο, απο την ανάγκη προστασίας της περιουσίας, μη και μεγαλώσει ο άντρας, “ξένο σπόρο”. Η προβολή του αρσενικού “Εγώ”, απαίτησε τη μονογαμία, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη του την δική του πολυγαμία, προκειμένου να προστατέψει τα δικά του κεκτιμένα και τη διαίωνιση του “δικού” ονόματος. Αφελή Νεάτερνταλ, επαναπαύτηκες στη βιολογία σου που παράγει δισεκατομμύρια σπερματοζωάρια εν αντιθέση με  Κόρες της Εύας που παράγουν μόλις κάποιες δεκάδες ωάρια, γεγονός που κάνει τις γυναίκες αισθητά λιγότερο επιρρεπείς στο κέρατο, παρόλ’αυτά γνωστή φαρμακευτική εταιρία έχει βγάλει το τεστ πατρότητας, για να σιγουρέψεις το σπόρο σου. Όπως και να έχει όμως, υφίσταται η μονογαμία μέσα σε μια σχέση; Κι πως θα έπρεπε να διαχειριζόμαστε το ενδεχόμενο της απιστίας;

Την πρώτη φορά που έφαγα κέρατο, ήμουν ένας αφελής ρομαντικός ερωτευμένος νεανίας. Θυμάμαι το αίσθημα της ανεπάρκειας που ένιωσα, ότι δεν ήμουν “αρκετός” για εκείνον όπως και ότι “πληγώθηκα”. Πλέον κατάλαβαίνω πως εκείνο που πληγώθηκε δεν ήταν τα συναισθήματα μου αλλά ο Εγωϊσμός μου. Όμως αγάπη, είναι να δίνεις ελευθερία στον άλλον. “Αν αγαπάς κάποιον, άστον ελεύθερο. Αν γύρίσει πίσω θα είναι δικός σου, αν όχι, δεν τον είχες ποτέ.”, θυμόμουν και για αυτό κατάπια τον εγωϊσμό μου, βερνίκωσα το κέρατο μου και τον συγχώρεσα, έχοντας πιστέψει τα λόγια ματάνοιας που μου έλεγε με οσκαρική ερμηνεία, κυνηγημένος απο τις Ερινύες του.

Θυμάμαι επίσης την πρώτη φορά που κεράτωσα κι επειδή γυρίζει ο τροχός, το κέρατο το έφαγε ο ίδιος, δεν ένιωσα καμία ενοχή, αντιθέτως ήταν απο τις πιο καυτές βραδιές της ζωής μου. Θυμάμαι επίσης πως είχα πάψει να είμαι ερωτευμένος. Το “Σ’αγαπώ”, δεν μου έβγαινε κι κατάλαβα πως είχα “φύγει” ήδη απο κάπου, που απλά το τράβαγα απο τα μαλλιά, για αυτό κι το έληξα μετά απο λίγες μέρες. Θα μου πείτε υπάρχουν οι περιπτώσεις, όπου “τυχαίνει”. Όπου το λίμπιντο χτυπά κόκκινο, είναι κατάλληλες οι συνθήκες, κάτι το αλκοόλ, κάτι το φεγγάρι, κάτι η Αφροδίτη στο Σκορπιό κι “έτυχε”. Προσωπικά, δεν πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία στη Ζωή. Το να κατεβάσεις τα βρακιά σου, δεν είναι μια τυχαία επιλογή, αλλά συνειδητή κι όλα τα άλλα είναι απλά δικαιολογίες για να κατευνάσουμε τις ενοχές μας ή απλά για να γλείψουμε τις πληγές μας. Άλλωστε για κάθε τι που κάνουμε, υπάρχει ένα αίτιο, απλά ως άνθρωποι, συχνά είμαστε φυγόπονοι να το αναζητήσουμε.

Εκείνο που με προβληματίζει όμως, είναι όταν υπάρχει η σιωπηρή ή μη συμφωνία για το ξενοπήδημα. Πως υφίστανται τέτοιες σχέσεις; Είμαι με κάποιον, καλύπτομαι συναισθηματικά, νοητικά, πνευματικά αλλά σεξουαλικά την βρίσκω αλλού;

Εξετάζοντας το παρελθόν μου, ανατρέχοντας στο κόκκινο καρνέ μου, διαχωρίζω απόλυτα το “Κάνω Έρωτα” με το “Κάνω Sex”. Στο πρώτο υπάρχει το αίσθημα της ένωσης και της ολοκλήρωσης και στο άλλο η ρύθμιση των ορμονών που έρχονται στα ίσα τους. Στο πρώτο, θέλω να νιώθω όλο το πακέτο της έλξης σε όλα τα επίπεδα και στο δεύτερο, για να είμαι ειλικρινής, δεν με ενδιαφέρει ούτε καν το όνομα του, σε σημείο που συχνά, συναντώντας κάποιον τυχαία στο δρόμο να αναρωτιέμαι εαν έχουμε ξανασυναντηθεί. Όμως παρά τα πέπλα του κυνισμού που έχω ντύσει τον εαυτό μου, εξακολουθώ να έχω ένα ιδεατό σχετικά με το θέμα της απιστίας μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης.

Μιας σχέσης που επιθυμώ να στηρίζεται στο σεβασμό, την επικοινωνία, την εκτίμηση, την ειλικρίνεια και πάνω απο όλα την ελευθερία. Διότι ελευθερία μέσα σε μια σχέση, δεν σημαίνει να γίνεσαι γυρολόγος, αλλά να μπορείς να εκφράζεις ελεύθερα αυτά που έχεις μέσα σου στον σύντροφο σου. Άλλωστε ο βασικότερος λόγος του ξενοπηδήματος, είναι η σεξουαλική ανικανοποίηση ανάμεσα στους ανθρώπους. Όταν υπάρχουν τα κόμπλεξ, τα ταμπού, οι ανασφάλειες, άρα κι έλλειψη Ελευθερίας, αναζητάς την ηδονή, γιατί περι αυτού γίνεται, κάπου αλλού. Πόσοι όμως μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι, με τον ίδιον μας τον Εαυτό κι έπειτα με τον Σύντροφό μας; Πόσο μπορούμε να αναζητούμε την ρίζα και το αίτιο, δίχως αυταπάτες και στρουθοκαμιλισμούς; Πόσοι είμαστε ο Εαυτός μας απέναντι στον σύντροφό μας κι δεχόμαστε τον άλλον να είναι ο Εαυτός του;

Όταν λοιπόν ο τύπος με ρώτησε ποια ήταν η άποψη μου, σχετικά με τα επιχειρήματα που μου εξέθεσε του είπα απλά πως: Ménage à trois ? Jamais! Γιατί μπερδεύομαι  πάντα με τα ονόματα. Τώρα, εαν μέσα στη σχέση μου, νιώσω την ανάγκη να κερατώσω, τότε απλά χωρίζω. Κι αν με κερατώσει ο άλλος, τότε απλά θα του σπάσω το κεφάλι και θα του δώσω τα παπούτσια στο χέρι. Βλέπεις, ο πιο γλυκός ζυγός, είναι εκείνος της Ελευθερίας και η Ζωή είναι πολύ μικρή, για να την ζήσουμε σκλάβοι των Δεσμών μας.


Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Misery




Ο κόσμος έχει αλλάξει. Περπατώ στο δρόμο και συναντώ μονάχα μουτρωμένες φάτσες, αγέλαστες, με σμιχτά τα φρύδια, ενώ ολόκληρη η παρουσία τους εκπέμπει είτε μια αρνητική ενέργεια, είτε απλά απομυζούν την δική σου. Μπαίνεις σε κατάστημα να αγοράσεις κάτι και οι πωλητές σε κοιτάζουν με το βλέμα «τι θες κι εσύ και δεν με αφήνεις στην μιζέρια μου» και είναι ράθυμοι να σε εξυπηρετήσουν, ενώ σε οποιαδήποτε συνδιαλλαγή, το «Ευχαριστώ», «Παρακαλώ» και το Χαμόγελο έχουν εκλείψει. Όλοι πάνε γυρεύοντας έναν καυγά, στους δρόμους, στα σπίτια, στα καταστήματα, στις δημόσιες υπηρεσίες, στην καθημερινότητα, στη Ζωή, θυμίζοντας το πείραμα με τα ποντίκια που κανιβάλλιζαν το ένα το άλλο, μεχρι που δεν έμεινε κανένα.

Άκουσα μια μελέτη στο ραδιόφωνο, καθώς η τηλεόραση έχει πια διακοσμητικό ρόλο στο σπίτι μου, για τις  πιο εύρωστες χώρες του πλανήτη. Η Ελλάδα κατείχε μια θέση κάπου στην ογδοντάδα μαζί με άλλες χώρες του Δυτικού κόσμου και χώρες όπως η Ταϋλάνδη, η Ουρουγουάη, η Βολιβία και γενικότερα της Νοτιοανατολικής Ασίας και Λατινικής Αμερικής ήταν στην τελευταία πενηντάδα. Η ίδια η μελέτη, εξέδωσε και τη λίστα με τις ευτυχέστερες χώρες του κόσμου, αντίποδα της πρώτης λίστας, με την Ελλάδα, να παίρνει μια θέση κάπου μετά τη μέση, ενώ εκείνες που ήταν στον πάτο, να κατέχουν τις πρώτες θέσεις, κάνοντας με να θυμηθώ διαλόγους που ακολουθούν την ερώτηση που μου κάνουν: Απο που είσαι.

Την Ταϋλάνδη την χαρακτηρίζουν «η χώρα του Χαμόγελου». Στην Κούβα τα βράδια συγκεντρώνονται στις γειτονιές και χορεύουν Σάλσα, αναζητώντας συνεχώς αφορμή για μικρές γιορτές, με μουσική και λίγο ρούμι. Στην Αργεντινή, το απόγευμα, οι άνθρωποι χορεύουν Tango και σε κάποιο νησί του Ειρηνικού, το οποίο βουλιάζει λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι κάτοικοι του ψαρεύουν για να ζήσουν και τα βράδια, με την απουσία της τηλεόρασης και της τεχνολογίας, συγκεντρώνονται στην παραλία για να τραγουδήσουν, με μόνη τους έννοια, να μην εγκαταλείψουν τον τόπο τους λόγο της άνοδου της θάλασσας και αναγκαστούν να μεταναστεύσουν στη Ν. Ζηλανδία, που τους παρέχει μια νέα πατρίδα. Παράλληλα, η Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών και κατάθλιψης και στη σημερινή Ελλάδα, το χαμόγελο πλέον σπανίζει, εαν δεν εκβιάζεται με euro στις τουριστικές περιοχές.

Εχθές μπαίνοντας σε ένα κατάστημα για να ρωτήσω κάτι, η υπάλληλος με υποδέχτηκε με τέτοιον τρόπο που μετάνοιωσα όχι μόνο την ώρα που μπήκα μέσα, αλλά τη στιγμή που βγήκα απο το σπίτι μου. Η ραθυμία της, η αρνητικότητα της, η έλλειψη ενδιαφέροντος της για την εργασία που έχει και όλη της η ύπαρξη κραύγαζαν μια μιζέρια, που με έκαναν να την λυπάμαι σκεφτόμενος μέσα μου χίλια δυο δικαιολογητικά για τη θέση της. Της έχουν κόψει το μισθό, έχει τη μάνα της άρρωστη, χώρισε με τον γκόμενο, έχει περίοδο ήταν κάποιες απο τις σκέψεις που πέρασαν απο το μυαλό μου, προκειμένου να την καταννοήσω, ώστε να μην γίνω αγενής και αντιδράσω επειδή η ίδια μου συμπεριφέρεται σα σάκο του μποξ, προκειμένου να εκτονώσει τη δική της μιζέρια, μέχρι που η συμπεριφορά της ξεπέρασε κάθε όριο ανεκτικότητας που μπορεί να μου προσδώσει η βουδιστική μου νιρβάνα ώστε κοιτώντας την στα μάτια, απλά είπα φωναχτά τη σκέψη και συνειδητοποίηση που έκανα: Αν δεν σου αρέσει η Ζωή σου, δεν σου φταίω Εγώ, αλλά Εσύ, και γύρισα την πλάτη για να βγω απο κείνο το χώρο, σα να είχα βουτήξει στον υπόνομο.

Η Μιζέρια,  πλέον κατέστει ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο της σύγχρονης Ελλάδας, τα αίτια της οποίας είναι οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικά τα οποία η λεγόμενη Οικονομική Κρίση έβγαλε στην επιφάνεια. Δεν θα σταθώ στην ανάλυση του φαινομένου, δεν είμαι ο αρμόδιος, ούτε έχω τις Πανεπιστημιακές κι Ακαδημαϊκές γνώσεις για να επεκταθώ σε αυτό, ούτε καν σε επίπεδο κοινωνικής συνάθροισης τύπου «πάμε για καφέ», απλά σήμερα το πρωϊ, έψαξα για ένα βίντεο που είχα δει πριν καιρό, το οποίο παραθέτω στο τέλος του post και που αποτέλεσε το εφαλτήριο αυτού.

Απο τη στιγμή της σύλληψης μας, μαθαίνουμε πράγματα. Άλλες γνώσεις κληροδοτούνται απο το γονότυπο μας κι άλλες τις αποκτούμε στην πορεία της Ζωής μας. Καθενός η πορεία σηματοδοτείται απο επιλογές, ακόμα κι εκείνες που θεωρούμε πως «δεν είχαμε», απλά η φυγοπονία μας ήταν η δική μας επιλογή. Και ναι, υπάρχουν γεγονότα που μας σημαδεύουν, που είναι «ανωτέρας βίας», όμως ως «άνω-θρώσκω» πλάσματα, περπατάμε, έχοντας πέσει στα πρώτα μας βήματα όταν μπουσουλούσαμε και μάλιστα γελώντας. Όσοι έχετε παιδιά, θυμάστε σίγουρα το παιδί σας στα πρώτα του βήματα κι όσοι δεν έχετε όλο και κάποιο έχετε δει. Τα γέλια που κάνατε οι ίδιοι κι εκείνα όταν έπεφταν πάνω στον πωπό τους, ακόμα και το στιγμιαίο κλάμα που περνούσε και ξανά μανά απο την αρχή, μέχρι που τελικά στέκεται στα πόδια του και περπατά, για να αρχίσει να τρέχει και μαζί με αυτά κι εσείς. Το να σηκωνόμαστε, έπειτα απο μια πτώση, είναι μια απο τις γνώσεις που κληροδοτήθηκε απο τη στιγμή της σύλληψης και είναι αυτό που μας κάνει τόσο υπέροχα πλάσματα. Καλόμαθε όμως ο κώλος μας στα πουπουλένια καθίσματα κι επιλέξαμε να μείνουμε στο σημείο της πτώσης, αντί να ριψοκινδυνεύσουμε άλλη μια. Ίσως για αυτό σε εκείνες τις χώρες, τις υποανάπτυκτες, που θρέφουν τόσο καλά τον εγωϊσμό και την υπεροψία μας, να χαμογελούν και να χορεύουν, γιατί πονάει πιο πολύ ο κώλος να κάθεσαι στις πέτρες, παρά να στέκεσαι ξυπόλυτος.

Θυμάμαι τη γυναίκα που με μεγάλωσε στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής μου να μην έχει φορέσει ποτέ στη ζωή της παπούτσι. Τα πέλματά της είχαν σκληρύνει σα σόλα κι εκείνη με μεγάλωσε με τόση αγάπη, διασφαλίζοντάς με απο τα χειρότερα. Κοιμήθηκα πρώτη φορά σε στρώμα δέκα χρονών και δεν θα ξεχάσω ποτέ μου το δέος που ένιωσα, αντικρίζοντας πρώτη φορά το πλυντήριο, τόσο που τον πρώτο καιρό με έπαιρνε ο ύπνος μπροστά του, παρακολουθώντας το να λειτουργεί. Θυμάμαι καταστάσεις, πρόσωπα, γεγονότα απο κείνη τη χώρα που πλέον με κάνουν περήφανο για αυτό που είμαι, ώστε να κοιτάω συγκαταβατικά όλους εκείνους που κομπάζουν έπειτα απο ένα ταξίδι υπεροχής και να χαμογελώ με το χαμόγελο που κληρονόμησα, περασμένο ίσως στο δικό μου DNA, όπως χαμογέλασα, όταν άκουσα την προαναφερόμενη μελέτη.

Κινδυνολογώντας με την ύβρι, δεν κομπάζω σε κανέναν όμως σκέφτομαι τον Θεμιστοκλή να απαντά σε έναν Μιλήσιο, όταν του είπε πως δεν θα ήταν αυτός που είναι, εαν δεν ήταν Αθηναίος κι εκείνος του είπε: Κι εσύ εαν ήσουν Αθηναίος, δεν θα ήσουν Θεμιστοκλής. Η χθεσινή κοπέλα με εξόργισε, διότι υπάρχουν χιλιάδες άτομα που όχι μόνο έχουν ανάγκη για μια εργασία, αλλά την θέλουν κιόλας, ακόμα κι αν αυτή είναι κακοπληρωμένη. Με εξόργισε, γιατί τα νύχια της είχαν γαλλικό μανικιούρ, ενώ άλλες κοπέλες στην ηλικία της έχουν σπασμένα νύχια, γεμάτα χώμα. Με εξόργισε γιατί τα παπούτσια που φορούσε ήταν απο την βιτρίνα του διπλανού μαγαζιού και το τζην της κραύγαζε την αξία του σε χρήμα. Με εξόργισε γιατί το λαιμό της κοσμούσε ένας ολόχρυσος, βαφτιστικός ίσως σταυρός και το χαμόγελο που δεν μου ανταπέδωσε, μου θύμισε το χαμόγελο εκείνης της Γυναίκας που με μεγάλωσε, το οποίο χάριζε απλώχερα στον κάθε τουρίστα, δίπλα στο ποτάμι, πουλώντας την πραμάτεια της κάθε μέρα και γύριζε έπειτα στο σπίτι περπατώντας ξυπόλυτη, για να μαγειρέψει το φαγητό της ημέρας.

Αλίμονο όμως εαν πρέπει να νιώθουμε ενοχές που ζούμε σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία. Αλίμονο όμως κι εαν πρέπει να νιώσουμε την απώλεια, προκειμένου να είμαστε ευγνώμων. Το πλυντήριο πλέον δεν μου κάνει καμία εντύπωση. Βάζω τα άπλυτα μέσα και μετά απλώνω τα ρούχα. Κοιμάμαι σε ένα ακριβότατο στρώμα που χωρά πέντε ανθρώπους κι τα παπούτσια που έχω, δεν χωρούν πια στην ντουλάπα μου. Μπορεί να μην είμαι ο πιο Επιτυχημένος, ο Ευτυχέστερος, ο Πλουσιότερος, ο Εχθρός του καλού, το Καλύτερο, όμως ξέρω πως η καλή μπουγάδα γίνεται με πράσινο σαπούνι και πως δεν αξίζει να αναλώνω τη Ζωή στα “Αν”. Η Ζωή είναι στο Τώρα και δεν έχει χώρο για υποθετικό λόγο. Το Μετά το ατενίζεις και πρέπει να παλέψεις για αυτό. Ίσως να μην  το φτάσεις ποτέ, όμως στοχεύοντας στα Αστέρια, θα έχεις κάνει μια βόλτα στο Φεγγάρι και κοιτάζοντας έπειτα πίσω, τα “Αν” θα φαίνονται όπως η Γη απο την Σελήνη.

Η Μιζέρια, είναι ένα πουπουλένιο μαξιλάρι που φαρδαίνει τον κώλο μας. Η Ευτυχία, είναι να πέφτεις και να γελάς, γιατί απλά θα ξανασταθείς στα πόδια σου. Άλλωστε, το τι μπορούμε είναι μια Ψυδαίσθηση. Εκείνο που έχει υπόσταση, είναι το τι Θέλουμε.


Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Ένα Ρεβεγιόν, διαφορετικό απο τα Άλλα


Το 2012, ήταν μια χρονιά δίσεκτη. Ακούω απο πολλούς να την χαρακτηρίζουν ως μια άσχημη χρονιά, κακιά χρονιά, γρουσούζικη χρονιά ακολουθούμενο απο την χαρακτηριστική μίρλα που διέπει τέτοιου είδους διαλόγους. Για μένα ήταν μια χρονιά, όπου έβλεπα τη ζωή μου να εκτυλίσσεται σα τρίτος θεατής ενός αδιάφορου  σήριαλ. Συναισθηματικός πάτος, δίχως επαγγελματικές προοπτικές, χάλια οικονομικά και προπάντον δίχως καμία επιτυχία και κανένα ενδιαφέρον, ήταν το σενάριο, με γεγονότα «εκτός ελέγχου»  που με έκαναν να λυσσάω, καθώς ένιωθα ότι δεν είχα τα ηνία της Ζωής μου, μια και είμαι control freak, κάνοντας με να αισθάνομαι στον κάλαθο των αχρήστων, να βαυκαλίζομαι κι εννίοτε να κανιβαλίζομαι. Θα μπορούσα να κάθομουν απέναντι απο ένα ντουβάρι και να χτυπάω αυτιστικά το κεφάλι μου στον τοίχο, κλαίγοντας τη μοίρα μου, την άσχημη και να γίνω μια κινητή μίρλα και κακομοιριά, μολύνοντας κάθε έναν που έρχεται σε επαφή μαζί μου, όμως τουλάχιστον, όσο άσχημα κι αν ήταν τα πράγματα, όσο κι αν δεν μπορούσα να «επέμβω», να δράσω, να χειραγωγήσω, γιατί πολλές φορές η Ζωή, τραβά το δικό της δρόμο, τουλάχιστον είχα ακόμα τον έλεγχο του Εαυτού μου και για αυτό είπα «ΟΧΙ!» στη μίρλα.

Ναι, το 2012 ΉΤΑΝ μια άσχημη χρονιά, όμως επιλέγω κάνοντας μια ανασκόπηση, να τη θεωρώ μια ώριμη χρονιά, γεμάτη μεταλλάξεις του ίδιου μου του Εαυτού, με βαθειά ενδοανασκόπηση και σχέσεις ουσίας. Ίσως χρειαζόταν κι αυτό, άλλωστε πιστεύω πως στη Ζωή, τίποτα δεν γίνεται τυχαία κι όλα είναι μέρος ενός συμπαντικού σχεδίου, στο οποίο έχει στηθεί, απο ποιον δεν ξέρω, ένα καβαλέτο κι εμείς κρατάμε το πινέλο, ζωγραφίζοντας σα σε παρτίδα σκάκι, με συμπαίκτη την ίδια τη Ζωή.

Η λεγόμενη οικονομική κρίση, που ταλανίζει την πλειοψηφία των ανθρώπων και που αποτελεί, αν όχι τη ρίζα του κακού, αλλά σίγουρα το αίτιο της μίρλας, έβγαλε πιστεύω στην επιφάνεια, όλα εκείνα που επιμελώς κρύβαμε κάτω απο όλα εκείνα που επιδεικτικά ντύσαμε τον εαυτό μας, αγορασμένα με δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Για μένα ήταν η αφορμή, να δω τι Είμαι και πάνω απο όλα τι Είναι, οι γύρω μου, αναθεωρώντας ανθρώπους κι απόψεις που ο ίδιος είχα επιτρέψει στον Εαυτό μου να σχηματίσω. Ναι, θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να πήγαινα διακοπές σε ένα εξωτικό μέρος, μένοντας σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο, πίνοντας κοκτέιλ ξαπλωμένος σε μια αιώρα, να ψωνίζω αλόγιστα ότι μου γυάλιζε στο μάτι και να βγαίνω κάθε βράδυ έξω για φαγητό, όμως δεν έκανα τίποτα απο αυτά. Έμαθα όμως πόσο όμορφα είναι να δημιουργείς εκείνα που ποθείς, αλλά δεν μπορείς να αγοράσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορείς να αποκτήσεις. Ένιωσα ευγνώμων, που ακόμα έχω ένα σπίτι να μένω, ένα κρεββάτι να κοιμηθώ κι ένα πιάτο φαϊ κάθε μέρα κι ανακάλυψα την χαρά σε απλά πράγματα, στα οποία δεν έδινα σημασία, θαμπομένος απο τεχνητές λάμψεις.

Οι σχέσεις μου, έγιναν σχέσεις ουσίας, διαγράφοντας τριακόσιες επαφές απο τον τηλεφωνικό μου κατάλογο, όπως διέγραψα απο τη ζωή μου ανθρώπους και φίλους του θεαθήναι. Μοιράστηκα τις αλήθειες μου, τους φόβους μου, τα όνειρα μου και γέλασα πραγματικά με Φίλους, κάτω απο τον ήλιο, ξαπλωμένοι σε μια ψάθα. Είπα «Σε αγαπώ», «Σε εκτιμώ», «Σε σέβομαι», με πράξεις και πάνω απο όλα τα «άκουσα» με τον ίδιο τρόπο, ανακαλύπτοντας πως πρέπει να μιλάμε και να ακούμε με την καρδιά και πως τα λόγια, απλά χάνονται στον αέρα. Μαγείρεψα με αγάπη, πολύ αγάπη κι ας μην ήταν σε κάποιο πεντάστερο εστιατόριο, όμως το σπίτι μου έγινε ένα τέτοιο, γεμίζοντας αγάπη, χαρά και γέλιο.

Κοιτάζω γύρω τον χώρο που με περιστοιχίζει, δίχως αντικείμενα αξίας, όμως συναισθηματικά φορτισμένα, καθένα με μια ιστορία να διηγηθούν. Μια φωτογραφία, που με κάνει καλλιτέχνη, ένα κηροπήγιο, χαρισμένο απο μια Φίλη, αγορασμένο σε έναν πεζόδρομο άνευ αξίας, όμως δοσμένο με πολύ αγάπη κι άλλα, μικροαντικείμενα, φερμένα απο μέρη μακρινά, που πιστοποιούν πως με σκέφτονταν, στις στιγμές της ευτυχίας τους. Πράγματα που δημιούργησα και με κάνουν περήφανο για τα «άξια» μου χέρια, με τις ατέλιες τους, όμως με μεράκι και δημιουργική φαντασία και φυτά, που μεγάλωσαν καλλιεργημένα απο μένα με στοργή και φροντίδα. Η γάτα χουζουρεύει στα πόδια κι ο σκύλος τρέχει χαρούμενα, αλωνίζοντας στο σπίτι, κάνοντας κουβάρι τα κιλίμια, που κάποιος ανιδειοτελή μου χάρισε, για να ζεστάνει το σπίτι μου. Ναι, η οικονομική κρίση, μαστίζει κι εμένα. Όμως αισθάνομαι πλούσιος και τυχερός, έχοντας περάσει την Ομορφότερη Πρωτοχρονιά ίσως της Ζωής μου, έτσι απροσδόκητα κι απρογραμμάτιστα.

Δυο φίλοι πέρασαν για επίσκεψη νωρίς το απόγευμα και μου έκαναν παρέα μέχρι που άλλαξε ο χρόνος. Φάγαμε ένα ταπεινό φαϊ, δίχως λούσα και φιοριτούρες και ήπιαμε χύμα κρασί, σε ποτήρια της σειράς, αλλά με απαράμιλο στυλ. Αφιερώναμε τραγούδια ο ένας στον άλλον στο you tube και βλέπαμε αποσπάσματα όπερας και μπαλέτου αναζητώντας το τελειότερο queue de pie, μοιράζοντας τα όνειρα και τους φόβους μας. Κι όταν η συγκίνηση έφτασε στο ζενίθ της, έκλαψα για όλα εκείνα που με πονούν και κρατάω κρυμμένα μέσα μου, σε έναν ώμο, χωμένος σε μια αγκαλία για να καταλάβω, πως οικογένια, είναι εκείνοι που μας έχουν στην καρδιά τους.

Ο χρόνος άλλαξε με Μεστότητα συναισθημάτων, με Ειλικρινής Ευχές, με Αγάπη. Μια «κακιά» χρονιά πέρασε κι μια Νέα ξεκινά. Τι θα φέρει δεν ξέρω. Τι μπορώ να ελένξω, άγνωστο. ΕΠΙΛΕΓΩ όμως να βλέπω την Ομορφιά στην απλότητα, την Πεμπτουσία απο την ουσία και την Χαρά απο το τίποτα, γιατί η Ζωή, μπορεί να μην μας φέρνει εκείνα που επιθυμούμε, αλλά μπορούμε να κρατάμε εκείνα που θέλουμε. Τελικά το 2012, ΉΤΑΝ μια Καλή Χρονιά.

Να ‘σαι Καλά Χριστίνα. Σε Ευχαριστώ.