Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Coming Out. What the Fuck???

Πριν κάποιες μέρες με αφορμή την τρίτη μέσα στο χρόνο αυτοκτονία ενός νέου ομοφυλόφιλου στην Ιταλία, ένας δημοσιογράφος δημοσίευσε μια επιστολή του σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα. Το κείμενο μιλά σχετικά με το θέμα της ομοφοβίας απο την ίδια την κοινωνία, την πολιτική ηγεσία, τον διπλανό με τις επιπτώσεις που έχει στην ζωή των ομοφιλόφυλων, που περιλαμβάνει απο το να «κρύβονται», μέχρι να αυτοκτονούν λόγω της όποιας αρνητικής στάσης. Η επιστολή κλείνει όμορφα στηλιτεύοντας  την απουσία out gay δημόσιων προσώπων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα είδος πρότυπου για κάποιο νέο gay που ζει σε τούτη τη χώρα. Ένα πρότυπο, αναγκαίο όπως όλα, για μια περίοδο πριν κι μετά την ενηλικίωση, όπου καθένας ψάχνει τον τρόπο να σταθεί στην κοινωνία και τη ζωή του. Ένα πρότυπο που να μπορεί να δώσει ελπίδα, δύναμη, θέληση κι όνειρα.  Κι τελειώνει με έναν δεξιοτεχνικό χειρισμό του λόγου, όπου ο ίδιος, ως δημόσιο πρόσωπο, κάνει την αρχή(;) για να αρθούν οι προκαταλήψεις με ένα διφορούμενο coming out προκαλώντας σωρεία σχολίων στα κοινωνικά δίκτυα, στα οποία δεν θα σταθώ. Άλλωστε η γνώμη είναι σα την κωλοτρυπίδα, όλοι έχουν απο μια.

Στέκομαι όμως στο θέμα του coming out, στο γεγονός δηλαδή που ένας ομοφυλόφιλος αποφασίζει να γνωστοποιήσει τη σεξουαλική του ταυτότητα στον οικογενειακό, κοινωνικό του περίγυρο   ( χρησιμοποιώ το κόμμα κι όχι το «και» καθότι πρόκειται για δυο διαφορετικές περιπτώσεις).  Στην Ελλάδα, μια και ζω σε αυτή τη χώρα ακόμα,  οι ομοφυλόφιλοι είτε αποσιωπούν την ομοφυλοφιλία τους, είτε το γνωστοποιούν σε κάποιους στενούς φίλους κι ελάχιστοι θα έρθουν αντιμέτωποι με την οικογένεια  τους. Έλλογα μπορεί ο καθένας να σκεφτεί «Ποιος ο λόγος να λέει ο καθένας το τι κάνει στο κρεββάτι του;» ή όπως έχω ακούσει απο νεο trendy ετεροφιλόφυλο κόσμο « Μα καλά δεν είναι πια ξεπερασμένο το coming out

Το θέμα όμως είναι ότι δεν γνωστοποιώ το ποια στάση προτιμώ στο σεξ, ούτε τα φετίχ ή βίτσια μπορεί να γουστάρω. Γνωστοποιώ τον γεννετήσιο σεξουαλικό μου προσανατολισμό που είναι ένα κομμάτι του Εαυτού μου ως Άνθρωπος. Και δυστυχώς δεν είναι «πασέ», γιατί ακόμα οι ομοφιλόφυλοι αντιμετωπίζονται ως πολίτες κατώτερης κατηγορίας. Γιατί θεωρούνται φρικιά, ανώμαλοι, παιδεραστές και δεν έχουν το δικαίωμα να ζήσουν όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Γιατί αν πιάσουν το χέρι του συντρόφου τους σε δημόσιο χώρο θα ακούσουν να τους βρίζουν και στην καλύτερη περίπτωση θα έρθουν αντιμέτωποι με γελάκια και χαμηλόφωνους ψιθύρους. Γιατί υπάρχει επίσημη δεοντολογία που επηρρεάζει τις μάζες αποκηρύσσοντας τους ως οντότητες είτε αυτή είναι απο τη θρησκεία είτε απο την πολιτική. Και γιατί υπάρχουν πολλοί απο εσάς που η trendy φιλελευθερία σας κάνει να ονοματίζετε τους ομοφιλόφυλους «γνωστούς» σας σα παράσημα του ανοιχτού σας μυαλού, όμως στην ουσία «χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί» για τα όποια δικαιώματα μας ως πολίτες και που δεν έχετε πρόβλημα με τους gay αρκεί να μην είναι ο γιός ή η κόρη σας. Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν κάθε coming out είναι μια διαμαρτυρία και κάθε ανάστημα που υψώνετε εσείς οι υπόλοιποι μπροστά στο γιουχάρισμα κάποιας αδελφής, είναι μια ηχηρή διαμαρτυρία απέναντι σε όλα αυτά.

Όμως το coming out είναι κάτι πάρα πολύ προσωπικό, ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Προσωπικά το έχω κάνει σε όλες του τις εκτάσεις και το έχω πληρώσει κι εξακολουθώ να το πληρώνω καθημερινά σε όλες του τις μορφές. Για αυτό το λόγο καταννοώ, με σκεπτική εμπάθεια όμως, όλους εκείνους που δεν αποτολμούν να προβούν σε μια τέτοια πράξη, απλούστατα γιατί «οι βάρβαροι δεν θα έρθουν» και κάθε αλλαγή ξεκινά πρώτα απο όλα απο εμάς τους ίδιους. Και πως μπορεί να επέλθει όταν ακόμα και μεταξύ μας οι ίδιοι τρέμουμε στην ιδέα να βρεθούμε με κάποιον άλλον που δεν πληρεί στο 1000% τα χαρακτηριστικά της αρρενωπότητας κι ανδροπρέπειας που υιοθετήσαμε απο το marketing μη και μας πάρει μπάλα η ρετσινιά της αδελφής. Γέμισε πια ο τόπος με μουσάτους γυμνασμένους κλώνους κατά το Αρχαιο Ελληνορωμαϊκό πρότυπο κι το μουστάκι έγινε ο φερετζές του πούστη, όμως αυτό είναι ένα άλλο θέμα για μια άλλη ανάρτηση.

Εύχομαι για εκείνη την ημέρα όπου το coming out θα είναι πια “πασέ” γιατί τότε  θα σημαίνει πως δεκάδες παιδιά και νέοι δεν θα πηδούν απο τον εντέκατο όροφο μη μπορώντας να αντιμετωπίσουν την όποια απόρριψη. Για μένα, για την γενιά μου και την παλιότερη ειλικρινά χιέστηκα. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας! Μιας μοίρας που δεν τολμήσαμε να αλλάξουμε παρά καθόμαστε αναπαυτικά βολεύοντας τον κώλο μας επι κανα-πέος κάνοντας την “επανάσταση” μας με κλεμμένα status στα κοινωνικά δίκτυα. Όμως τα παιδιά. Οι νέοι. Εκείνοι που ξεκινούν τη ζωή τους γεμάτα όνειρα κι ελπίδες, γιατί πρέπει να μάθουν να πετούν με τσακισμένα φτερά; Ποιος είσαι Εσύ, ποιος είμαι Εγώ που θα τους σπρώξει απο τον τελευταίο όροφο για ένα salto mortale; Γιατί για κάθε ένα παιδί που θέτει τέρμα στη ζωή του λόγω της ομοφοβίας φταίμε όλοι. Φταίμε γιατί ποτέ δεν ορθώσαμε το ανάστημα μας απέναντι σε κάποιον που αποκαλεί κάποιον  άλλον “Πούστη”. Που γελάμε κι αδιαφορούμε με τις διαφημίσεις γεμάτες φτερά και πούπουλα  όμως  κάποιο παιδί  είναι ακριβώς έτσι και θα βρεθεί αντιμέτωπος την επόμενη μέρα με την χλεύη, το φτύσιμο και το ξύλο. Φταίμε γιατί δεν τολμήσαμε να κοιτάξουμε τον Εαυτό μας κατάματα και να αποδεχτούμε το γεγονός πως “Ναι είμαι Πούστης. Ε και;” Που σα πρόβατα υιοθετούμε και διαιωνίζουμε συμπεριφορές κι εικόνες προκειμένου να κρύψουμε την ανασφάλεια μας, αλλά κάποιο άλλο παιδί που παρεκλίνει πληγώνεται ανεπανόρθωτα απο αυτό. Θυμήσου άλλωστε πόσες φορές μακάρισες την τύχη σου επειδή εσένα “δεν σου φαίνεται”. Για όλους αυτούς τους λόγους συγχαίρω τον κύριο Θεόδωρο Ανδρεάδη Συγγελάκη. Για την κίνηση του κατά της ομοφοβίας, την υποστήριξη υπέρ των ομοφυλόφιλων, για την “αρχή” που έκανε ως δημόσιο πρόσωπο καθώς και για την ευγλωττία της τελευταίας παραγράφου του κειμένου του. Όμως ενώπιον λαού κύριε Ανδρεάδη Συγγελάκη, για την όποια κριτική που μπορεί να επακολουθήσει, δηλώνεται a priori «Αθώος ή Ένοχος». Οι γκρίζες απωχρώσεις απλά δεν πρέπει να υφίστανται.

Μπορεί οι νεανικές αυτοκτονίες να συμβαίνουν σε άλλες χώρες, άλλωστε στην Ελλάδα δεν έχει δημοσιοποιηθεί καμία που να οφείλεται σε ομοφοβία, σοβαρευτείτε τώρα ποιος Έλληνας γονιός θα έλεγε ότι το παιδί του αυτοκτόνησε επειδή ήταν πούστης. Πολύ φοβάμαι όμως πως δεν θα αργήσει να έρθει και στη χώρα μας αυτή η νοσηρή «μόδα», αν κρίνω απο τον αριθμό των νέων στην Ελλάδα που έχουν το θάρρος ενός coming out με τις όποιες επιπτώσεις. Και τότε μπορεί να είναι το δικό σου παιδί Έλληνα γονέα. Τι θα κάνεις λοιπόν όταν εκείνο έρθει να σου μιλήσει για τον Εαυτό του; Κι αν εφησυχάζεις τις ανησυχίες σου αποκλείοντας αυτή την πιθανότητα, κατάλαβε πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι ιλλαρά για να έχει συμπτώματα κι ενδείξεις. Εξάλλου αν κάτι ξέρουμε να κάνουμε καλά εμείς οι gay, είναι να κρυβόμαστε κι αναγκαζόμαστε να το κάνουμε απο τη στιγμή που έχουμε επίγνωση της πραγματικότητας. Κάνε λοιπόν Εσύ την Αρχή κι άσε κατά μέρος τους διάσημους και τα «δημόσια πρόσωπα». Άλλωστε το καλύτερο πρότυπο για τη Ζωή ενός ανθρώπου, είναι ο ίδιος του ο Γονέας.



Το παρακάτω βίντεο δείχνει τι συμβαίνει σε ένα παιδί που απορρίπτεται απο τους γονείς του λόγω της ομοφυλοφιλίας. Είναι απο μια LGBT οργάνωση που εδρεύει στο Los Angeles και βοηθά τα αποκηρυγμένα gay παιδιά.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στοιχεία για τα ίδια φαινόμενα, είτε γιατί δεν εκδιώκεται το παιδί, αλλά υπόκειται όλες τις συνέπειες, είτε γιατί δεν υπάρχει ακόμα υψηλό ποσοστό που θα κάνει coming out σε τέτοιες ηλικίες. 

Εύχομαι να μην χρειαστεί ποτέ να υπάρξει τέτοια οργάνωση...




28 σχόλια:

  1. Ben έχεις δίκιο πως κανενας γονέας δε θα χαρεί αν το παιδί του γίνει ομοφυλόφιλο....εγω ειλικρινα δε θα χαιρόμουν μόνο και μόνο για την αντιμετώπιση που θα εχει και ειναι αυτη που περιγραφεις!
    καθε γονιός θελει το παιδί του να είναι ευτυχισμένο ! Αν θα γινει gay το μόνο που θα σκέφτομαι θα ήταν οι κοροϊδίες των άλλων γι αυτό τα μαθαίνω να μην κοροϊδεύουν ποτέ κανέναν για κανένα λόγο.....όμως νομίζω πως στην Ελλάδα και σε πολλες άλλες χώρες θα περασουν εκαντοντάδες ,για να μην πω χιλιαδες,(δηλαδή ποτέ) για να αλλάξουν οι αντιλήψεις σε τέτοια θέματα!
    οι περισσότεροι που θα το διάβασαν είμαι σίγουρη πως δεν σκέφτηκαν ν'αλλάξουν τη σκέψη τους ,όπως ζητάει ο δημοσιογράφος ,αλλά θα είπαν : κάτι μας είπε τώρα ο π.......

    καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νάσια, αν διάβαζες τα σχόλια κάτω από κάθε ανάρτηση της εν λόγω επιστολής, θα σου ερχόταν αναγούλα !!! Εγώ δεν άντεξα !!!

      Διαγραφή
    2. όχι δεν τα διάβασα ,ποτέ δε διαβάζω σχόλια σε ηλεκτρονικές εφημεριδες και σάιτ...

      Διαγραφή
    3. Δεν έχεις ιδέα τι δύναμη μπορεί να πάρει ένα παιδί το την οικογένεια του για να αντιμετωπίσει τις Χείμερες της Κοινωνίας. Εύχομαι τα δικά σου παιδιά να μην χρειαστεί ποτέ να το συνειδητοποιήσουν.

      Διαγραφή
  2. Υποκλίνομαι και ζητώ την άδειά σου για αναδημοσίευση της ανάρτησής σου στο FB. Όχι επειδή είμαι τρέντυ, αλλά επειδή έχω ακριβώς τις ίδιες ανησυχίες με σένα σε ό,τι αφορά τα παιδιά μου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε Ευχαριστώ Αγγελική και ναι με τιμάς με την αναδημοσίευση σου.

      Διαγραφή
    2. Αγαπημένε μου για άλλη μια φορά υποκλίνομαι, θα προτείνω σε μια συζήτηση που πήρα μέρος πρόσφατα να σε διαβάσουν μπας και ξεστραβωθούν!

      Διαγραφή
  3. Θα απαντήσω με τη δική μου στάση : ο κολλητός μου κάποια στιγμή μου εξομολογήθηκε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου κι έκανα τραπέζι να γνωρίσω το ταίρι του!
    Τα τελευταία χρόνια χαίρομαι που με εμένα αισθάνεται να είναι ο εαυτός του κι εγώ χαίρομαι γιατί είναι ευτυχισμένος!
    Αν είχα δικό μου παιδί ( γιο ή κόρη) και μου δήλωνε ότι είναι γκέι;
    Η μάνα αγαπά το παιδί της όχι αυτό που θα ήθελα να είναι το παιδί της!
    Τέλος!
    Δεν γελάω με αστεία εις βάρος των γκέι δεν μου αρέσει να βλέπω καρικατούρες και γελοιοποίηση στην τηλεόραση!

    Υπέροχοι προβληματισμοί Μπεν μου!
    Μπράβο και στον Θόδωρο!

    Αναδημοσίευση αν δώσεις άδεια θα κάνω κι εγώ στο ΦΒ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Airis μου, μετά απο τόσο καιρό που σε τραβολογάω, νομίζω πως δεν χρειάζεσαι τηνόποια άδεια.
      Σε Ευχαριστώ πολύ και δώσε ένα Φιλί στον Κολλητό απο μένα!

      Διαγραφή
  4. Θα σου απαντήσω σαν μάνα και θα είμαι ειλικρινής...δε θα χαιρόμουν για τον ίδιο λόγο που λέει και η Νάσια...για την αντιμετώπιση που θα είχαν από τους άλλους...δε χρειάζεται να πω πως θα τα αγαπούσα το ίδιο, έτσι δεν είναι?...
    Ο κόσμος μας όμως είναι σκληρός...και τόσο ηλίθιος που δεν μπορεί να σκεφτεί καν πως διεκδικώντας δικαιώματα για τους άλλους, μπορεί να τα βρει μπροστά του για το δικό του παιδί ή για το εγγόνι του...ή έχουν κάνει συμβόλαια και είναι σίγουροι για όλα πια?
    Θαύμασα την κίνηση του κυρίου Ανδρεάδη Συγγελάκη και μακάρι να καταλάβουν όλοι τι είναι σημαντικό σε αυτή τη ζωή και να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν καρικατούρες..
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέχασα να πω πόσο αποτυχημένη θεωρώ μια κοινωνία που κάνει τους νέους της να αυτοκτονούν...τραγικά αποτυχημένη!

      Διαγραφή
  5. Ο Aizen έκανε μια ανάρτηση για τα στοιχειά που τον κατατρέχουν. http://aizen666.blogspot.gr/2013/11/blog-post.html
    Υποκλίνομαι.
    Κάθε ένα παιδί που γίνεται αυτόχειρας, είναι το δικό μου Στοιχειό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. όπως πάντα σε θαυμάζω
    έχω μια ένσταση σχετικά με τα δημοσια πρόσωπα
    πρέπει να κάνουν κι αυτά την αρχή
    μια είναι η αρχή η δικια μας και μια όσων έχουν δύναμη και διαμορφώνουν γνώμες
    μια λεσβια πολιτικος αριστερή ίσως να βοηθούσε αφού έχει τ αρχίδια να λέει τη γνώμη της σε όλα τα θέματα να έλεγε και για την ομοφυλοφιλία της, μια τραγουδίστρια το ίδιο που θεωρείται κλασσικη και έχει διαμορφώσει με τη τέχνη της τινι τροπω πολλές γενιές
    Κι ένας ηθοποιός το ίδιο, κι ένας σταρ, και ένας γνωστός συγγραφέας
    όλοι μαζι
    Κανεις δεν αποδέχεται εύκολα τον γκεη απλα τον ανέχεται στο βαθμό που αντέχει
    κα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι η τελευταία σου πρόταση τα λέει όλα Άσωτε.

      Διαγραφή
  7. Το διάβασα πριν 2 μέρες και αν δεν είχα πάρει απόφαση να σταματήσει το γράψιμο θα το έκανα κι εγω θέμα γιατί με σόκαρε...

    Με σόκαρε το γεγονός ότι όχι μόνο κάποιος αυτοκτόνησε γιατί δεν είχε γίνει αποδεκτός από την κοινωνία αλλά γιατί αυτό δεν είναι το μοναδικό περιστατικό.... εχουν ξανασυμβεί πολλά στο παρελθόν, τα περισσότερα στην Ιταλία... όχι γιατί εκεί οι άνθρωποι έχουνε περισσότερα ταμπού αλλά γιατί εκεί οι άνθρωποι αποκαλύπτουν προς τα έξω πιο εύκολα τη σεξουαλική τους ταυτότημα μ'αποτέλεσμα κάποιες φορές να μην βρίσκουν την αποδοχή που αναμένανε. Τι μου λέει εμένα ότι σήμερα ανάμεσα στις τόσες αυτοκτονίες λόγω κρίσης δεν είναι κάποιες για τον ίδιο λόγο... καλυμένες όμως άψογα από ένα πέπλο μυστηρίου που τείνει να έχει υποννοούμενα οικονομικής κρίσης...?
    Οχι... το coming out δεν ειναι πασέ...
    Η αλήθεια δεν είναι ποτέ πασέ όπως ποτέ πασέ δεν είναι η ειλικρίνεια... Ποιοι είναι αυτοί στην τελική που έχουνε άποψη τι είναι πασέ και τι όχι... τι είναι νορμάλ και μη νορμάλ... τι είναι politically correct και τι δεν είναι?
    Ποιος τους όρισε σε αυτό το ρόλο?
    Ποιος τους έδωσε τη δύναμη αυτή?
    Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ενώ το παίζουνε άνετοι και cool σε τέτοια θεματάκι αν τους τύχει στο παιδί του πέφτουν να πεθάνουν και τρέχουνε στους ψυχολόγους.
    Εχω από καιρό πάψει να ενδιαφέρομαι για τον κόσμο και ξέρεις γιατί? Γιατί κι άψογος να είσαι όταν ο άλλος θέλει να σου την πει θα στην πει... Είναι ο αέρας που αναπνέεις βρε παιδί μου που τον ενοχλεί...
    Δυστυχώς δεν ζούμε σε έναν αποκομμένο κι αποστειρωμένο κόσμο αλλά είμαστε στην ίδια γυάλα μ'άλλα ψάρια οπερ σημαίνει ότι θα πρέπει να συμβιώνουμε με όλους αυτούς τους ηλίθιους και κακοπροαίρετους ανθρώπους.
    Προσωπικά διαγω τον βίο μου με τέτοιον τρόπο ώστε όταν ξυπνώ το πρωί και κοιτάγομαι στον καθρέπτη και να μην ντρέπομαι γι'αυτό που βλέπω ελπίζοντας ότι αυτό θα έχει αντίκτυπο και στα άλλα ψάρια... Φευ!
    Δεν είναι η ομοφοβία ή ομοφυλοφιλία το πρόβλημα.
    Το πρόβλημα είναι η κακία, τα κόμπλεξ και τα χαλαμένα μυαλά του κόσμου.
    Καλή συνέχεια φίλε μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kι η πηγή του κακού η Άγνοια, θα συμπληρώσω.
      Σε ευχαριστώ πολύ Λιακάδα.

      Διαγραφή
    2. Η άγνοια λες...?
      Η ημιμάθεια θα πω εγώ πως είναι το χειρότερο...
      Καλό σου βράδυ! :)

      Διαγραφή
  8. Εγώ για το μόνο που θα έτρεμα αν είχα παιδί ομοφυλόφιλο θα ήταν μήπως δεν κάνει τη ζωή του όπως επιθυμεί (ότι και να σημαίνει αυτό) λόγω αυτού. Και όχι τόσο λόγω της κοινωνικής απόρριψης αλλά μήπως το ίδιο δεν αποδεχτεί ποτέ το τι είναι και ζήσει δυστυχισμένο.

    Καλώς ήρθες πίσω.
    Καλή δύναμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το αν ένα παιδί αποδεχτεί ή όχι τον εαυτό του, εξαρτάται στο μεγαλύτερο βαθμό απο την αποδοχή που θα έχει απο την ίδια του την οικογένεια. Δεν νομίζω να υπάρχει μια τέτοια περίπτωση ενώ για το αντίθετο πολλές.

      Ευχαριστώ Μαρία.

      Διαγραφή
  9. Γειά σου Ben!
    Χάρηκα πολύ, που τελικά δεν "εξαφανίστηκες"!
    Όσο για το θέμα που θίγεις:
    Έχω την εντύπωση, πως η μη αποδοχή της διαφορετικότητας, είναι η βασικότερη πηγή διχασμού και μίσους, σε αυτήν την κοινωνία της Βαβέλ, που βιώνουμε από τότε που υπάρχει Ιστορία.
    Αν μας ήταν μπορετό να συλλάβουμε, σε όλη την απλότητά της, την έννοια της Αγάπης, όλα τ'άλλα λόγια θα ήταν περιττά.
    Ο καλύτερος φίλος μου στο Λύκειο, ήταν ένα αγόρι, που δεν ήθελε να "γίνει άντρας". Ήταν αναγκασμένος να υποστεί την πλήρη απομόνωση, τόσο από τα άλλα αγόρια (που τον απέφευγαν σαν να είχε μεταδοτική νόσο)
    όσο και από τα κορίτσια, που τον αντιμετώπιζαν σαν "καμένο χαρτί". Χάρη στην έμφυτη αντιδραστικότητά μου, ήμουν τελικά η μόνη που απόλαυσε το εξαιρετικό πνεύμα, το χιούμορ και την καλλιέργεια αυτού του ιδιαίτερα ευφυούς παιδιού.
    Τώρα, που είμαι μάνα, το μόνο που έχω να πω είναι ότι όλα τα παιδιά "θα μπορούσαν να είναι παιδιά μας"
    Φιλιά Αιγαιοπελαγίτικα.
    Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα τα παιδιά "θα μπορούσαν" να είναι παιδιά μας όμως αυτό που καθορίζει τη στάση μας απέναντι τους είναι η προσωπική σκέψη που μπορεί να έχουμε οι ίδιοι για το δικό μας παιδί.

      Σε ευχαριστώ.

      Διαγραφή
  10. To coming out προφανώς και δεν είναι πασέ. Δεν θα είναι πασέ μέχρι να είναι αυτονόητο ότι ένας άνθρωπος μπορεί κάλλιστα να επιλέξει τον όποιο σεξουαλικό προσανατολισμό. Μέχρι τότε το coming out θα είναι άλλοτε μια προσωπική υπόθεση, άλλοτε μια δύσκολη απόφαση και άλλοτε μια κοινωνική ευθύνη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δεν με νοιάζει αν οι γιοί μου μία μέρα μου πουν πως είναι ομοφυλόφιλοι. Θα χαρώ το ίδιο όταν μου γνωρίσουν το ταίρι τους, σα να ήταν ετεροφυλόφιλοι.
    Με νοιάζει τα παιδιά μου να μπορούν, να έχουν τη γενναιότητα και την ευαισθησία, ώστε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αληθινά. Αυτό. Τίποτ' άλλο στη ζωή δεν έχει σημασία. Η αγάπη, είναι άφυλη. Για όλα τα άλλα που θα αντιμετωπίσουν, εγώ αλλά και η ίδια η δύναμη της αγάπης θα τα έχουν θωρακίσει.
    Σε φιλώ αγαπημένε μου. Καλές γιορτές! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εύχομαι να είσαι καλά και να έχεις μια δυνατή, καλή χρονιά! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Την ανάρτησή σου αυτή την είχα χάσει Μπεν, ωστόσο δεν με είχε αφήσει ασυγκίνητη η είδηση. Με απόλυτη σιγουριά για τα αισθήματά μου έχω να πω, πως δεν θα έχω κανένα απολύτως θέμα αν το παιδί μου αργότερα ανακαλύψει πως είναι γκέυ. Δεν θα νιώσω ούτε ντροπή, ούτε απογοήτευση. Το μόνο που θέλω είναι να γίνει με τη βοήθειά και την υποστήριξή μας, ένας ευαίσθητος και καλλιεργημένος άνθρωπος και να έχει την υγεία του. Θα με συνέτριβε μόνο αν γινόταν ένας εγκληματίας. Τίποτα άλλο δεν με τρομάζει ούτε έχω την προσδοκία να πετύχει ή να είναι το παιδί μου. Με τον ίδιο τρόπο σκέφτομαι και για τους συνανθρώπους μου και δεν με απασχολεί στο ελάχιστο η σεξουαλική τους ταυτότητα. Οχι γιατί δεν αντιλαμβάνομαι τον κοινωνικό ρατσισμό που είναι υπαρκτός, αλλά γιατί δεν μπορώ να τον νιώσω, στο συγκεκριμένο θέμα.
    Σου εύχομαι καλή χρονιά, υγεία και χαρά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλή Χρονιά, Ben! Εύχομαι να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...