Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Τα «Πρέπει», η «Σχιζοφρένεια» κι Εγώ

Μεγαλώνουμε κι απο την πρώτη στιγμή της ζωής μας, μας ορίζει ένα «πρέπει». Απο τα πιο «αθώα», όπως: «Πρέπει να πιούμε όλο το γάλα μας», για αρχή, ή «Πρέπει να κοιμηθούμε το μεσημέρι» μέχρι το: «Πρέπει να είμαστε καλό παιδί» ή ακόμα και το «Πρέπει να σπουδάσουμε». Ακόμα κι όλα εκείνα τα «Δεν Πρέπει», εμπεριέχουν μέσα τους τη δύναμη κι ισχύ του Πρέπει. Αργότερα φοράμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας τους ζυγούς του «πρέπει» γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε μια ζωή ολάκερη, τόσο που η έννοια της ανθρώπινης ελευθερίας είναι τόσο σχετική όσο ο χώρος κι ο χρόνος.

Η δική μου ζωή ήταν (είναι) γαλουχημένη απο τόσα φορεμένα πρέπει, που είχα χάσει την αίσθηση του δέρματος μου, παρόλα’ αυτά εξακολουθούσα κι τα φορούσα και κάθε φορά πρόσθετα κι άλλα. Μέχρι που κάποια στιγμή ήρθε εκείνος ο στίχος του Ελύτη που τρύπωσε μέσα στο νου μου και σα ενοχλητικό τζιτζίκι μεσημεριάτικα μέσα σε καυτό καλόκαιρι, με έκανε να ξεσκίσω λυσσαλέα κάθε «πρέπει» που φορούσα επάνω μου. «Πίαστο Πρέπει απο το Ιώτα και γδάρε το ίσαμε το Πι». Όμως αλίμονο, μια ζωή δίχως «Πρέπει», είναι μια ζωή δίχως σκιές. Μονάχα ο έρεβος το προσφέρει αυτό, όμως ποιοί μπορούν να ζήσουν στο απόλυτο σκοτάδι; Άλλωστε οι Άνθρωποι, είμαστε πλάσματα του Φωτός.

Το καλό της ομοφιλοφυλίας σε μένα ήταν ότι με έμαθε να λέω «Όχι» και προς αποφυγή κάθε παρεξηγήσεως απο πολλούς, δεν κάνω προμότιον αυτής, απλά αναφέρομαι προσωπικά στο γεγονός πως κάθε τι «αρνητικό», έχει μια θετική χροιά κι εξαρτάται απο εμάς πως θα την αντιμετωπίσουμε. Στην προσπάθεια μου να αποδεχτώ τον ίδιο μου τον Εαυτό, έπρεπε, να το πάλι το «πρέπει», να ξεσκίσω όλα εκείνα τα πρέπει που είχα περασμένα σα γαϊδούρι σε πανηγύρι. Και ξεκίνησα δραστικά, λυσσαλέα, απογυμνώνοντας τον εαυτό μου, αναζητώντας το άρωμα του δικού μου δέρματος. Κάθε τι όμως έχει το τίμημα του. Δε μπορείς στη Ζωή να πάρεις κάτι δίχως να Της δώσεις κάτι πίσω κι απο καμιά μάχη δεν βγαίνεις αλώβητος, πόσο μάλλον όταν η μάχη έχει αντίπαλο εσένα τον ίδιον. Αποτέλεσμα αυτών είναι κάθε φορά που ακούω ή πιάνω τον εαυτό μου να λέει «Πρέπει», αυτόματα σα τα σκυλιά του Παυλόβ, με πιάνει μια λύσσα να ΜΗΝ το κάνω.

Όμως μια ζωή δίχως «πρέπει», δεν είναι Ζωή, μα ξεφυτρώνουν ένα σωρό ζιζάνια, υποκατάστατα των μεγάλων «πρέπει» που σκίζω, που ο ψυχαναγκαστικός μου χαρακτήρας αντιβάλει εμπρός μου κάνοντας με να χορεύω ένα ζεϊμπέκικο σχιζοφρένειας. Νομίζω πως πλέον Πρέπει να χτυπήσω την πόρτα του ψυχολόγου ή απλά να ξαπλώσω κάτω και να κοιτάζω το ταβάνι μέχρι να καταλαγιάσουν οι φωνές που ακούω, απόηχοι μιας περιόδου εξουθένωσης κι άγχους. Μάλλον πρέπει να παραδεχτώ πως έχω κι εγώ τα όρια μου, ασχέτως εαν στο μέλλον τα πάω ακόμα πιο πέρα.

Για ότι προκύψει πάντως, θα σας ενημερώσω. Μετά την ψυχρολουσία που πέρασα με το blog που χάθηκε, διαπιστώνω πως μου είναι πιο συμφέρον το blogging απο τον καναπέ του ψυχολόγου.


Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.

Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή
Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

Μικρός Ναυτίλος

Οδυσσέας Ελύτης

16 σχόλια:

  1. Ας το πιάσω από εκεί, μιας κι έχω καιρό να τα κουβεντιάσω μαζί σου καλέ μου: Το blog χάθηκε; Που πήγε; Πάντως εγώ σε βρήκα στα ίδια λημέρια... αν και λίγο -πως να το πω- φθαρμένο... Από τη δουλειά θα είναι. Και τα άγχη, ναι, σίγουρα φταίνε κι αυτά πολύ. Όμως, δε μένει άλλο, παρά να αντικαταστήσεις (ένα ένα τη φορά, ευγενικά, απαλά, καθάρια) το "πρέπει" με το "θα ήθελα". Κι όλα τότε μπροστά σου θ' ανοίγονται: όχι όπως πρέπει, μα όπως τα θες· κι όπως, καλέ μου, σου ταιριάζουν!
    Σου στέλνω την Αγάπη μου! ♥- κι αν δεν πιάσει... ένας καλός ψυχίατρος... όλο και κάπου θα φανεί χρήσιμος! χε χε! Φιλάκι γλυκό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μπλογκ χάθηκε κι έπειτα απο μια εβδομάδα που το παίδευα το επανέφερα.
      Καλός είναι κι ο ψυχίατρος, αλίμονο άνεργος θα γίνει κι αυτός?

      Διαγραφή
  2. Εύχομαι να νιώσεις καλύτερα σύντομα, με τα πρέπει σου, με τις αστοχίες σου, με τα λάθη σου,με τις επιτυχίες και τα σωστά σου, με τα στραβοπατημένα παπούτσια σου και με τα καλά σου, με ή χωρίς βοήθεια, μόνος ή με παρέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α! κι εγώ το ελπίζω καλή μου μπας κι στανιάρω!

      Διαγραφή
  3. Τι ωραίος στίχος!! Σε ευχαριστω που μου τον έμαθες.. Ολοι ζούμε με τα πρέπει μας! Εχω αποφασίσει πως δε γίνεται αλλιώς.. Απλά καλό είναι τα πρέπει να είναι δικά μας και όχι των άλλων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εκεί είναι η μαγκιά. Να διαχωρίζεις ποια είναι εκείνα που πραγματικά είναι δικά σου κι ποια τα ξένα.

      Διαγραφή
  4. εγω θα έλεγα να κάνεις συνδυασμό : και να κοιτάς ξαπλωμένος το ταβάνι και να πας σε ψυχολόγο! έχω μεγάλη απορία πώς καταφέρνουν οι ψυχολόγοι ,τώρα , να ηρεμούν τους ανθρώπους που τους εχουν ανάγκη....τι τους λένε;;
    αν πας να μας λες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια φίλη μου είναι ψυχολόγος...και δεν έχει καναπέ γαμώτο!

      Διαγραφή
  5. Καλώς τον επιτέλους!
    Μια ψυχρολουσία την πήρα κι εγώ όταν προσπάθησα να μπω στο μπλογκ σου (το κάνω όταν περάσει καιρός) !
    Τέλος καλό όλα καλά!
    Κάνε αποθηκεύσεις από καιρό σε καιρό. Κρίμα να χαθούν τόσο όμορφα κείμενα που έχουν να δώσουν πολλά σε πολλούς!

    Να απαντήσω πρώτα στην απορία της Νάσιας ;
    Πολλές φορές δεν χρειάζεται να πεις πολλά για να ηρεμήσεις τον άλλον,. Μια γαλήνια φωνή, η ασφάλεια κι η εμπιστοσύνη που σου παρέχει το πρόσωπο ενός ανθρώπου αρκούν σε πρώτη φάση για να αρχίσεις να ανοίγεσαι!

    Γλυκέ μου Μπεν...έκανες τη πιο σωστή διατύπωση στο τέλος!
    Το ιστολόγιο μας είναι ο καναπές της ψυχανάλυσης μας!
    Ξέρεις πόσες φορές με έσωσε;

    Όσο για τα πρέπει ...μου αρέσουν αυτά που βάζω εγώ για αυτό αποφεύγω να συμμορφώνομαι στων άλλων!

    Φιλιά πολλά!
    Καλά να περνάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ! Λέω να μετανομάσω το μπλογκ σε "Στο κρεββάτι του ψυχολόγου!"

      Διαγραφή
  6. Γεια σου Μπεν,
    πολύ ουσιαστική αυτή η ανάρτηση...
    Το μπλογκ και τα μάτια σου, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι μας αρέσει ;))) Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. χιλια πρεπει που δενουν τα χερια
    και ενα θελω που δινει φτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. για μια καλημέρα πέρασα...

    εχω διαβάσει κειμενα σου και θα ήθελα να σου πω μια γνώμη-κωλοτρυπίδα...η πρόθεση σου (ότι γράφεις για δική σου ανάγκη ώστε να εξωτερικεύσεις αυτά που σε πνίγουν κτλπ) συναντά κάπου ΚΑΙ την ανάγκη του αναγνώστη σου να διαβάσει κάτι αληθινό και καλά δομημένο...

    δεν ΠΡΕΠΕΙ να γραφεις αλλά καλό θα ήταν να το κάνεις ενίοτε...μια ελεύθερη φωνή μείον, είναι όντως απώλεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...