Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

You Got a Message


Πριν πέντε  χρόνια τέτοιες μέρες έφτιαξα το blog αυτό σε μια άλλη ιστοσελίδα κι ανέβασα το πρώτο μου ποστ με θέμα τις φόλες που ρίχνονται κάθε τέλος της σεζόν στη Σαντορίνη με θύματα τα δεκάδες αδέσποτα που κάποιοι παρατάνε σα παιχνίδια που βαρέθηκαν να έχουν. Σήμερα, επιστρέφοντας μετά απο έξι μήνες στο σπίτι μου, σε μια διαφορετική απο τότε περιοχή, με αφορμή ενός γεγονότος, σκέφτομαι για ποιο λόγο διατηρώ ακόμα αυτό το blog.

Το ίντερνετ αποτέλεσε την «επανάσταση» της σύγχρονης τεχνολογίας για μένα καθώς θυμάμαι ακόμα την εποχή της μη ύπαρξης του. Όμως όπως κάθε τι που είναι δημιούργημα του ανθρώπου, είναι σα τον Ιανό κι εξαρτάται προσωπικά απο τον καθένα το ποια πλευρά επιλέγει να βλέπει, ευτυχώς για πολλούς, δίχως να αγνοούν την άλλη του όψη. Ξεκίνησα αυτό το blog για τους ίδιους λόγους που ξεκίνησα πριν απο δεκαπέντε χρόνια να γράφω μια, αδημοσίευτη ακόμα, συλλογή διηγημάτων και το ονόμασα με τον ίδιο τίτλο. Μέσα σε αυτό το διάστημα ανακάλυψα διάφορα άλλα blogs τα οποία διαβάζω απλά γιατί μου αρέσει η γραφή τους ή η θεματολογία που αναπτύσσουν και σε κάποια απο αυτά θα σχολιάσω είτε γιατί το θέλω, είτε γιατί νοιώθω πως πρέπει να πω κάτι στο συγκεκριμένο blogger για τους δικούς μου προσωπικούς λόγους. Άλλωστε η γνώμη είναι σα την κωλοτρυπίδα, όλοι έχουν απο μια. Αρνούμαι όμως να μπω στη διαδικασία να πρέπει κάθε φορά που διαβάζω κάτι, να εκφράζω και την άποψη μου, ακριβώς για τον παραπάνω λόγο.

Το ποια blogs παρακολουθώ όμως ή όχι δεν τα δημοσιοποιώ, απλά γιατί θεωρώ πολύ προσωπικό το λόγο για τον οποίον κάποιος «παρακολουθεί» κάποιο ή όχι και γιατί μέσα σε αυτή τη «θάλασσα», τα διάφορα blogs, είναι σα τα μικρά ασήμαντα πράγματα που κατά καιρούς βρίσκουμε στις παραλίες και που για τους δικούς μας λόγους κρατάμε σε κάποιο μικρό κουτάκι απλά και μόνο για εμάς τους ίδιους. Και συχνά μέσα σε αυτόν τον εικονικό κόσμο, όπως και στον πραγματικό δημιουργούνται συμπάθειες, έριδες και παρεξηγήσεις που προσωπικά επιλέγω να μην με αγγίζουν απλά και μόνο γιατί τελειώνει με ένα shut down του υπολογιστή. Στα χρόνια αυτά έχω γράψει δεκάδες σχόλια κι έχω απαντήσει επίσης άλλα τόσα, όμως γνωρίζω καλά πως η φιλία, η πραγματική φιλία, αναπτύσσεται με την προσωπική επαφή, με το μοίρασμα, με την Ζωή που είναι πέρα απο το διαδύκτιο και για αυτό το λόγο παραμένω σα ένας επισκέπτης ενός πάρτυ που απλά συνομιλεί με τους υπόλοιπους συνδετοίμονες. Το αν τώρα απο αυτό μπορεί να εξελιχτεί κάτι περισσότερο, αλοίμονο δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς, σίγουρα όμως είναι κάτι που θα κάνω με πολύ σκεπτικισμό και καθόλου αγόγγυστα.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν δεν με απασχολεί το πόσους followers θα έχω, ούτε θα προβώ σε πράξεις κι ενέργειες προκειμένου να τους αυξήσω με το να γίνω αρεστός και συμπαθής. Αλοίμονο, δεν το κάνω αυτό στην προσωπική μου Ζωή, πόσο μάλλον στον διαδικτυακό μου κόσμο. Ξεκίνησα να γράφω όλα όσα έγραψα, απλά και μόνο γιατί ήθελα να δείξω, έστω και σε Έναν, πως το να είσαι ομοφυλόφιλος, δεν σημαίνει ότι είσαι κάτι το «διαφορετικό» και υποδεέστερο απο τους «υπόλοιπους». Πως μπορείς να έχεις άποψη, σωστή ή λανθασμένη όπως όλοι, να έχεις όνειρα, επιτυχίες, αποτυχίες, μια απλή καθημερινή ζωή με όλα της τα προβλήματα όπως Εκείνος, άρα δεν είμαστε ένα φρικιό ή κάτι το διαφορετικό απο Εκείνον. Μα πάνω απο όλα γιατί ελπίζω κι εύχομαι πως μπορεί ένα παιδί, να συνειδητοποιήσει πως δεν υστερεί σε τίποτα απο τους υπόλοιπους, απλά και μόνο γιατί είναι ομοφυλόφιλο  και πως μπορεί και πρέπει να Ζήσει τη Ζωή του όπως όλοι οι υπόλοιποι, τις σκοτεινές εκείνες ώρες της θλίψης του, που αναζητά απαντήσεις στο διαδύκτιο.

Μετά απο πέντε χρόνια, εξακολουθώ να γράφω εδώ μέσα για τους ίδιους λόγους και χαίρομαι γλυκόπικρα που έχουν παραμείνει ίδιοι με την ελπίδα να μην θέλω πια να γράψω λόγω αυτών. Να με συμπαθάτε λοιπόν εαν αποστασιωποιούμαι απο τα περαιτέρω.

19 σχόλια:

  1. :(

    ( έτσι νιώθω κι εγω....το τέλος δεν το πολυκατάλαβα ,αλλά με τη σειρά μου ,ελπίζω να συνεχίσεις να γράφεις! )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα τι θα γίνει με σένα επιτέλους?Έχω χάσει το μπούσουλα με τα μπλογκσ που φτιάχνεις!!!
      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Διάβασα πρόσφατα πως όποιος γράφει κάνει μια προσωπική επανάσταση και μου άρεσε πολύ. Κάθε επανάσταση έχει και την καταστολή της δυστυχώς. Γι' αυτό και η άποψη γίνεται επικίνδυνη όταν είναι αγαπητή και γνήσια. Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή για την κοινότητα των blogger.

    Δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει αλλά δε ας πούμε αυτό που προέκυψε σήμερα μπροστά μου, με την Μάρθα Στιούαρτ να δείχνει πια τον τρόμο της ασύστολα, γιατί βλέπει τα συμφέροντά της να θίγονται από τις/τους bloggers
    http://www.blogher.com/dear-martha-stewart-heres-what-you-should-have-said-about-bloggers?page=fullκαθώς

    και μια ερμηνεία της ταραχής της εδώ
    http://mommasaid.net/2013/10/17/slammed-bloggers/ ξεχώρισα αυτό το απόσπασμα γιατί το θεωρώ ουσιαστικό:

    "When your mother shared her kitchen-tested recipes with her friends, it was a hobby. When Martha Stewart did it — buoyed by perfect pre-Internet timing and unwavering ambition – it grew to an empire. When you do it on your blog and tweet, Pinterest, Instagram, Tumblr, and Facebook it, a little piece of Martha Stewart dies."

    Αυτά βέβαια είναι για το μπλογκινγκ που κατεξοχής ασπάστηκα εγώ, από την ώρα που είδα πως η αναγνωρισιμότητα στο μπλογκ μου, είχε σημεία αναφοράς και έκανα λάθος να παρεκκλίνω από αυτά και όχι για τα μπλογκς που αγαπούν την επικοινωνιακή διάσταση, την πλάκα, την κοινωνικοποίηση ή το στοχασμό. Άλλωστε αυτά είναι, για προφανείς λόγους ανώνυμα, και καλώς είναι έτσι.
    Σε είχα λινκάρει σε προηγούμενη ανάρτηση, χωρίς την άδειά σου και ζητώ συγνώμη.
    Ευχές πολλές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απο τη στιγμή που δημοσιεύουμε κάτι, παύει πλέον να ανήκει μονάχα σε εμάς.

      Διαγραφή
  3. Είσαι από τα άτομα που θα ήθελα να κάνω αγκαλιά για κάποιο λόγο. Να ανοίξω το σπίτι μου και να του μαγειρέψω (αν και σεφ...και δεν θα ανησυχούσα για την κριτική σου διόλου) είσαι από τα άτομα που νιώθω μέσα μου για κάποιο αδιόρατο λόγο που δεν θέλω καν να εξηγήσω!
    Σε λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που σε διάβασα ...και νομίζω ότι ένα κεράκι θα έπρεπε ήδη να έχω σβήσει.... σε διαβάζω πάνω από ένα χρόνο!

    Μου αρέσεις!
    Αυτό!
    Εμένα μου αρκεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κάθε φορά που κάνεις ανάρτηση, εγώ έρχομαι (εκτός αν δεν την πάρω χαμπάρι, γιατί συμβαίνουν κι αυτά)...και δεν έρχομαι γιατί έρχεσαι ή θα ήθελα να έρθεις στο δικό μου...όχι πως δεν είσαι ευπρόσδεκτος, αλλά στα μπλογκς που αγαπάω δεν κάνω παζάρια ούτε μετράω στατιστικά κι επισκέψεις...
    Μου αρέσει εδώ, μου αρέσεις εσύ, μου αρέσει να σε διαβάζω κι εύχομαι να γράφεις για πολλά πολλά πολλά χρόνια ακόμα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από την πρώτη στιγμή που σε διάβασα σε ένιωσα σαν δικό μου αγαπημένο πρόσωπο,κάθε φορά που βλεπω ποστ σου είμαι σίγουρη ότι κάτι με ουσία θα μπω να διαβάσω,μου αρεσουν οι ευθείς καθαροί άνθρωποι και νομιζω οτι είσαι ένας από αυτούς,αν με εχεις ξεγελάσει χαλαλι σου, εγώ θα είμαι εδώ για όσο καιρό αποφασίσεις να είσαι και εσύ....
    την καλημέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρέπει να πιστεύουμε σε κάποιον, μέχρι ο ίδιος να μας διαψεύσει για το αντίθετο.
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  6. Ελπίζω να είσαι καλά.
    Εσύ, βέβαια, αποφασίζεις για πόσο θα μας ανοίγεις ένα παράθυρο στον κόσμο σου.
    Όμως έχει όμορφο φως εκεί μέσα· εύχομαι να αφήσεις μια χαραμάδα ανοιχτή!
    Γνήσια φιλικά φιλιά, από την φθινοπωρινή Πάρο.
    Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μπαίνουμε στην εποχή, που απλά εκεί είναι τόσο όμορφα.
      Ευχαριστώ Άννα.

      Διαγραφή
  7. Μια χαρά τα λες!
    Αχ έτσι κάποτε άρχισα και εγώ, τώρα δεν γράφω βέβαια, μια στο τόσο, αλλά το διάβασμα μ'αρέσει πολύ! :)
    Καλημέρα!
    Μήπως τα διηγήματα να τα δημοσιεύσεις εδώ σε συνέχειες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί δεν γράφεις πια;...
      Τα διηγήματα έχουν δημοσιοποιηθεί σε ήδη σε τούτο το blog.

      Διαγραφή
    2. Έχεις δίκιο τα έχω διαβάσει νομίζω!
      Έλα ντε, γιατί δεν γράφω; Δεν ξέρω...

      Διαγραφή
  8. Είναι αδύνατο να πω για ποιο λόγο blogάρω. Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ ένας. Άλλοτε ήταν η ανάγκη για εξωτερίκευση, άλλοτε, η κοινωνικοποίηση, άλλοτε η υποστήριξη μια γνώμης. Πάντοτε, όμως...πάντοτε...το blogging ήταν για μένα ένα ανέξοδος ψυχολόγος. Πλέον γράφω εξαιρετικά σπάνια, ειλικρινά όποτε μου κάνει κέφι ή έχω κάτι να πω...όμως είμαι εδώ...πιστός σε κάτι που πλέον μπορώ με περηφάνια να πω ότι δεν το συντηρώ από μόδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. το ξαναβρήκες ;;;
    καλά τα ύπατα μας έκοψες! Να δω τι αλλαγές έκανες ,όχι να δω !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε εμένα να δεις. Αλλά μετά απο μιαβδομάδα ψάξιμο βρήκα τον τρόπο.
      Αλλαγές? Μπα...μου αρέσει έτσι όπως είναι ;-)

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...