Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Μια Αδελφή και πολύ Macho σκέφτεται…


Το Καλοκαίρι έχει φτάσει πλέον στο τέλος του, αν και για μένα τελειώνει όταν μπω στο ριμαδιασμένο σπίτι μου…έχω ακόμα λίγο καιρό για αυτό. Είναι πολλά που στροβιλίζονται μέσα στο μυαλό μου, ανησυχίες, σκέψεις, άγχη, όμως επιλέγω να μην γράψω για αυτά, ακόμα τουλάχιστον και να διατηρήσω μια ελαφρότητα ακόμη, σα άρωμα καλοκαιριού που ξεθωριάζει. Άλλωστε ετούτος ο Χειμώνας θα είναι σκοτεινός και υπάρχει καιρός για μαύρες σκέψεις… θαρρώ. Ήταν πολλά που ήθελα να γράψω, αλλά δεν έβρισκα το χρόνο, μα θα τα παραθέσω συμπυκνωμένα, έτσι απλά σα μια συλλογή μικρών άχρηστων αναμνήσεων, όμοια με εκείνα τα μικρά κι ασήμαντα πράγματα που κράταγα σε ένα τσίγκινο κουτί από μπισκότα.

Η Μύκονος έχει πολλές κι όμορφες παραλίες. Παραλίες γεμάτες κόσμο, ξαπλώστρες, ομπρέλες και λαδωμένα κορμιά που μυρίζουν καρότο και καρύδα. Ποτέ δεν κατάλαβα τη μανία των Καυκάσιων να μαυρίζουν το καλοκαίρι. Πασαλείβονται με κάθε λογής αντιλιακό προκειμένου να λιάζονται μετά σα τα χταπόδια, για να περιφέρονται έπειτα επιδεικνύοντας το μαύρισμα που απέκτησαν σα διάκριση της πολυτέλειας των διακοπών. Τι ειρωνία, όταν σε άλλες χώρες το μαύρισμα από τον ήλιο υποδηλώνει  κατωτερότητα, λόγω της ενασχόλησης στην ύπαιθρο κι άρα μια κατώτερη κοινωνική τάξη. Φέτος πάντως κατάφερα να κάνω δέκα μπάνια. Μετρημένα σα παράσημο καθότι ήταν η χρονιά που μπόρεσα να κάνω τόσα πολλά. Σε αντίθεση με άλλους που επιδίωκαν τις κοσμικές παραλίες όμως με τις αναπαυτικές ξαπλώστρες, έπαιρνα τα μπογαλάκια μου κι περπατούσα μισή ώρα προκειμένου να φτάσω στο αγαπημένο μου σημείο, σε έναν μικρό βραχώδη όρμο, όπου δεν φτάνει ο εκκωφαντικός ήχος καμιάς μουσικής και πάνω από όλα δεν υπάρχει ψυχή ζώσα. Άντε που και που εμφανίζονταν σα τα κατσίκια κάποιοι που έψαχναν κάναν βράχο για να βγάλουν τα μάτια τους, μην ξεχνιόμαστε στη Μύκονο βρισκόμαστε.

Την πρώτη φορά που βούτηξα η επαφή με το νερό ήταν συγκλονιστική! Το απέραντο γαλάζιο σε βάθος σε συνδιασμό με τον Ελλαδικό ήλιο μου θύμισαν τα δεσμά που έδενα στον εαυτό μου με αυτή την χώρα, καταπραϋνοντας την επιθυμία μου να φύγω. Κολυμπούσα ανάμεσα και πάνω από υποθαλάσσια βράχια δίνοντας μου την ψευδαίσθηση πως πετούσα πάνω από μια πολιτεία. Μια πολιτεία χρωμάτων, γεμάτη ζωή κι ομορφιά. Κάθε λογής ψάρια κολυμπούσαν μαζί μου, μικρά, μεγάλα μαζί με άλλα εξωτικά, παρασυρμένα από πιο ζεστές θάλασσες μα προσαρμοσμένα πλέον στα νερά της Ελλάδας. Και τότε μια μονάχα σκέψη μου ήρθε στο μυαλό, του κυνηγού. Αυτή η πληθώρα των ψαριών με έκανε να θέλω να πιάσω όλα τα ψάρια του ύφαλου. Όχι ένα. Όλα! Λες και μπορούσα, όσο κι αν μου άρεσαν, να φάω πάνω από ένα ροφό. Όμως δεν με ένοιαζε, εγώ ήθελα μονάχα να πάρω ένα ψαροντούφεκο και να αρχίσω να πιάνω κάθε τσιπούρα, κάθε σάλπα και κάθε ροφό που έβλεπα να κολυμπούν αμέριμνα δίπλα μου. Φαινόταν τόσο εύκολο. Μια υπεροχή του ανθρώπινου είδους έναντι της φύσης. Ποιος να το ‘λεγε πως έκρυβα έναν τόσο macho άντρα μέσα μου!

Την επόμενη μέρα φορτώθηκα όλων τον απαραίτητο εξοπλισμό. Βατραχοπέδιλα, μάσκα, φυσητήρα και ένα ολοκαίνουργιο ψαροντούφεκο υψηλών προδιαγραφών. Βούτηξα με τον ενθουσιασμό και την αδρεναλίνη του κυνηγού να κυλάει μέσα μου, αποφασισμένος να πιάσω όποιο μεγάλο ψάρι έβλεπα μπροστά μου. Δεν χρειαζόταν να περιμένω  πολύ, λίγα μέτρα πιο μπροστά ένας μεγάλος ροφός τσιμπολογούσε σε έναν βράχο. Σήκωσα το ψαροντούφεκο και σημάδεψα ανάμεσα στο κεφάλι και το πλαϊνό πτερύγιο του ψαριού. Τα μεγάλα του μάτια μετακινήθηκαν. Έκανε λίγο στο πλάϊ όμως εξακολουθούσε να βρίσκεται στο στόχαστρο κι εκεί που ήμουν έτοιμος να πατήσω τη σκανδάλη, είδα πόσο όμορφα κι αρμονικά κουνιόντα τα πτερύγια του, προσδίδοντας μια αέρινη χάρη στις κινήσεις του. Το χρώμα του άψογα προσαρμοσμένο στο υδάτινο περιβάλλον που ζούσε, όπως κι όλα τα άλλα ψάρια, μοναδικά το καθένα στο είδος του, αλλά άψογα προσαρμοσμένα. Λένε πως τα ψάρια είναι ηλίθια. Μπορεί να έχουν και δίκιο. Όμως βλέποντας αυτή την υδάτινη ομορφιά της φύσης, αυτή τη Ζωή μπροστά μου και το ψαροντούφεκο στο χέρι μου με τον  εαυτό μου, έτοιμο να την καταστρέψει, μονάχα και μόνο για μια ικανοποίηση του αρχέγονου ενστίκτου, συνειδητοποίησα πως αυτό το σκεπτικό είναι που ρήμαξε τον ίδιο μας τον πλανήτη κι εμάς τους ίδιους.

Η αδηφαγία, η λαιμαργία, η ψευδαίσθηση της υπεροχής, μας κατέστησαν Κτήνη κανιβαλλίζοντας ακόμα το ίδιο μας το είδος. Κανένας σεβασμός, κανένα όριο και κανένα μέτρο δεν υπάρχει μπροστά στο κέρδος που αμοραλιστικά αλλοιώνει τον Άνθρωπο μετατρέποντας τον σε ανθρωπο-κτήνος κι εγώ, ένας ανάμεσα τους. Ποια ανάγκη άλλωστε υπήρχε για κυνήγι κι επιβίωση; Καμία. Μονάχα μια άχρηστη υπεροχή έναντι της Ζωής, μια ψευδαίσθηση του ανθρώπου πως είναι υπεράνω αυτής, απλά και μόνο για να καταλαγιάσει τον φόβο του ανεξέλενκτου. Κι έπειτα η Λαιμαργία. Το Θανάσιμο Αμάρτημα που σε οδηγεί στην ύβρη και η ύβρη απλά σε καθοδηγεί στην ίδια την Καταστροφή.

Αφόπλισα το ολοκαίνουργιο ψαροντούφεκο μου και κολύμπησα μέχρι εκείνη την χαράδρα που θα έστηνα καρτέρι για τη λεία μου. Αιωρήθηκα κοιτάζοντας το σκοτεινό του βάθος γεμάτο Ζωή κι ομορφιά που δεν ήμουν ικανός να δω, μα ήμουν σίγουρος πως υπήρχε κι άφησα το ψαροντούφεκο να πέσει μέσα του.Καθώς το έβλεπα να βυθίζεται αργά, μέσα στα βάθη της θάλασσας, μονάχα μια σκέψη είχα μέσα στο νου μου: Μακάρι μαζί του να χαθεί κι η όποια κτηνωδία είμαι ικανός να κουβαλώ μέσα. Έπειτα αιωρήθηκα στην επιφάνεια κοιτάζοντας όλη εκείνη την ομορφιά της υδάτινης Ζωής, ευχόμενος να συνεχίζει να υπάρχει, υπενθυμίζοντας πως είμαστε κι εμείς φτιαγμένοι από την ίδια Ομορφιά.

42 σχόλια:

  1. Nα γιατί μ'αρέσεις...
    Οχι μόνο γιατί είσαι Τοξότης αλλά γιατί παρόλα τα "θανάσιμα" αμαρτήματα στα οποία έχεις υποπέσει είσαι ένα βαθιά σκεπτόμενο άτομο και μια πολύ γλυκιά ψυχή.
    Πως στο καλό τα συνδυάζεις αυτά μου λες?
    Φιλάκι γλυκό... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "O Άγιος έχει παρελθόν κι ο Αμαρτωλός μέλλον"

      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Χαίρομαι που η ομορφιά σε ταρακούνησε. Welcome to the other side brother.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μένεις πολύ μόνος σου και δεν ξέρω τι θα γίνει με εσένα!
    μα να πετάξεις το ψαροντούφεκο;; να πας να το βρεις, το θέλω να ψαρεύω όταν ξαναπάω στην Κάσο ! Θα σκοτώνω τ'άσχημα ψάρια μην ανησυχείς ,γιατί μη μου πεις πως δεν υπάρχουν κι άσχημα!

    και τι δε θα έδινα να σε έβλεπα με το ψαροντούφεκο και το μαλλί να μπαίνει μπροστά στη μάσκα!
    με ψυχοπλάκωσες πάλι ,φαντάσου τι έχω να πάθω το χειμωνα που θα μας τα λες πιο αναλυτικά!
    φιλάκιαααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σε δω πάνω σε καϊκι να κάνει τη Μανταλένα στην Κάσο και τι στον κόσμο!

      Διαγραφή
    2. Αχ με καπελίνο ψάθινο με κερασάκια, να, να, ριγμένα αφειδώς πάνω στο καπελίνο να τραγουδά κάτι χαριτώμενο! Ναιιιιιιιι

      Διαγραφή
    3. και πού να ξέρατε!!!!!! θα σκάσετε από τη ζούλια σας!
      αλλά δε λέω!

      Διαγραφή
  4. Κανείς από όσους βρίσκονταν κοντά σου δεν κατάλαβαν ότι κολυμπούσε ανάμεσά τους ένας φιλόσοφος!!
    Η φιλοσοφία δεν ξέρω αν είναι machο, αλλά εμένα μου αρέσει πάααρα πολύ.
    Καλή προσαρμογή εδώ πίσω ;)
    Καλή εβδομάδα, φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να γυρίσω και προσαρμόζομαι αμέσως marron!
      Ευχαριστώ

      Διαγραφή
  5. είσαι ψυχή!
    χαίρομαι που πέρασες ευχάριστα το καλοκαίρι σου.

    Καλή εβδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχάριστα δεν ήταν, αλλά κάθε τι έχει δυο όψεις. Είναι στο χέρι μας ποια θα κρατήσουμε ;-)
      Φιλιά

      Διαγραφή
  6. Μεγάλη αλήθεια
    και η άποψή σου την οποία συμμερίζομαι απόλυτα
    αλλά και η ωρααιότατη περιγραφή της πρώτης αντιδρασης.

    Καλό απόγευμα Ben-σήμερα τα χρώματα είναι όπως όταν θα λείπεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω Δάφνη μου να τα πούμε και καλύτερα πριν φύγω!

      Διαγραφή
    2. Όποτε θέλεις αν προλαβαίνεις στείλε μου μήνυμα, θα χαρώ πολύ.

      Διαγραφή
  7. Ben μου
    Welcome back!
    Σε ευχαριστώ καρδιά μου γιατί σήμερα είχα ανάγκη να διαβάσω κάτι πραγματικά όμορφο!

    Γράφω από ξένο υπολογιστή, εκτός σπιτιού.
    Φιλια πολλά!
    @ριστέα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέρασα απλά να αφήσω την υπογραφή μου ;-)
      Φιλί!

      Διαγραφή
    2. Και θα συνεχίσουμε να τα λέμε Αριστέα!
      Φιλιά Πολλά!

      Διαγραφή
  8. Φέτος προσπάθησα και γω να μάθω να κάνω καταδύσεις.
    Δεν τα κατάφερα όπως ήθελα, πέρασα όμως τον περισσότερο καιρό στη θάλασσα κοιτάζοντας το βυθό.
    Απίστευτη ομορφιά!!!
    Ετσι ακριβώς όπως τα περιγράφεις.
    Δεν το χρειάζεσαι το ψαροντούφεκο καλέ μου Ben!
    Μπορείς να χαζεύεις την ομορφιά του βυθού χωρίς να την καταστρέφεις.

    Σε φιλώ πολύ πολύ:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα όσοι την καταστρέφουν, απλά δεν έχουν δει την ομορφιά του.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  9. Δεν μου αρέσει να σκοτώνω, άντε κάνα σκορπιό και καμιά αράχνη.. και μερικές φορές μη σου πω ότι έχω τύψεις..
    Μήπως είναι αυτό που λένε νόμος της φύσης; Να υπερισχύσεις στο κατώτερο είδος; Απληστία είναι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ανθρώπινο είδος είναι το μόνοπου σκοτώνει για την ευχαρίστηση του.

      Διαγραφή
  10. Είσαι η χαρά της οικονομίας σαν να λέμε...χαχα!!

    Πέρα από την πλάκα, το κυνήγι είναι αναμφίβολα μια ξεπερασμένη συνήθεια. Ο αγώνας για την επιβίωση έχει μετατοπισθεί ανάμεσα στους εκπροσώπους της ανθρωπότητας, αιώνες τώρα...

    Καλώς επέστρεψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι να κάμω Zero "η φτώχεια θέλει καλοπέρασι και η πουτανιά φτιασίδι".

      Διαγραφή
  11. Εδώ μαζί σου έκανα μάλλον το τελευταίο μπάνιο μου για φέτος χωρίς ψαροντούφεκο...κι έξω η καταιγίδα μαίνεται..

    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λεω να κάνω άλλο ένα αλλά το σκέφτομαι μην ξεπαγιάσω!

      Διαγραφή
  12. Λοιπον μεγαλε..Αμα χρειαζεται να σκοτωσεις,για να δεις ποσο αντρας εισαι...
    Θελεις σκοτωμα...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Α, η θάλασσα είναι η υπέρτατη ηδονή. Ξέρεις, αν και μου αρέσει να μαυρίζω (άσχετο), ο μπαμπάς ήτο δύτης δεινός και ψάρευε. Πάντα τον μάλωνα γι αυτό. Από την άλλη βέβαια, θυμάμαι τις περιγραφές του απ τους βυθούς, απ τα χρώματα και την ομορφιά που πραγματικά μπορούσαν να σε ταξιδέψουν. Η ένστασή μου ήταν στο ότι ψάρευε. Αλλά τον συγχωρούσα γιατί τον αγαπούσα πολύ.

    Επίσης να σου πω, ότι πριν πολλά χρόνια, σε ένα παρόμοιο βραχάκι στη Μύκονο εκεί που διάβαζα το δικαστικό κοινωνικό θρίλερ "Χιόνι πάνω στους Κέδρους" άκουσα θόρυβο και είδα 3 κυρίους να κάμουν ακατονόμαστα. Ο ένας μόλις είδε ότι τους πήρα χαμπάρι μου έκανε νόημα να συμμετάσχω. Εγώ όπου φύγει φύγει. Ήμουν τότε ένα αθώο πλάσμα. Από τότε μόνο στην παραλία!

    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γίνονται αυτά τα πράγματα στη Μύκονο; Κάτι ξέρω εγώ που δεν έχω πατήσει το πόδι μου...χαχα! Εσύ παιδί μου είσαι παιδί του λόγου και της τέχνης σιγά μην πέσεις στην ανάγκη του outdoor κουαρτέτου...χαχα!

      Διαγραφή
    2. Χαχαχαχα, αν είχε γίνει το σκηνικό κάποια χρόνια μετά, μάλλον θα βαζα το σελιδοδείκτη στο ανάγνωσμα και θα ανηφόριζα τα βράχια, αχ νιάτα αθώα που δεν ξαναγυρνάτε!

      Διαγραφή
    3. Εγώ πάλι Τρεμενς μου, δεν νομίζω να υπήρξα ποτέ αθώο πλασματάκι;-)

      Διαγραφή
  14. Φίλε Ben, χαλάλι η απουσία σου τόσο καιρό, για την υπέροχη περιγραφή της θάλασσας και του βυθού που μας χάρισες (νόμιζα ότι βουτάω στα αγαπημένα μου νερά του Κουφονησιού, καθώς σε διάβαζα).
    Υ Γ : Αυτές τις εκρήξεις τεστοστερόνης, να τις προσέχεις! c:-)
    Σε κάνουν αδικαιολόγητα σπάταλο!
    Θα σου πρότεινα, (όταν θα ξαναθέλεις να ξοδευτείς) να πάρεις μιαν αδιάβροχη φωτογραφική μηχανή. Έτσι θα μπορείς να εμπλουτίσεις τις κολυμβητικές αναρτήσεις σου και "να ζηλεύουν ούλοι". :-))
    Πολλά φιλιά θαλασσινά
    Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ ναι, ούτε που θα το φανταζόμουν ότι είχα τόση τεστοστερόνη μέσα μου. Παω κομμωτήριο για μαλλί τώρα να ερθω στα ίσα μου!

      Διαγραφή
  15. Όμορφη η περιγραφή σου όπως πάντα,μου θύμησες μια φορά τον πάτερα που σαν δύτης είχε χτυπήσει απο βραδύς έναν ροφό, αυτός μέσα στη φωλιά του και δεν μπορούσε να τον βγάλει,την άλλη μέρα πρωί πρωί με σήκωσε από το κρεβάτι λέγοντας "πάμε εχω ραντεβού με ενα ροφό και πρέπει να τον πάρουμε" πήγαμε με το καΐκι,εγώ σε ρόλο μούτσου,έδινα τα λάστιχα του αέρα ....
    Ο βυθός είναι απίστευτα όμορφος για αυτό το λόγο αγόρασα μηχανή αδιάβροχη και δεν χάνω ευκαιρία να την χρησιμοποιώ...
    καλημέρα καλό μήνα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο πατέρας σου βούταγε για ροφό και σεβόταν τη θάλασσα. Μεγάλη διαφορά απο το αδηφάγο Τέρας που ονομάζεται Ανθρωπότητα.

      Διαγραφή
  16. Πανέμορφη ανάρτηση επιστροφής ! Καλό Χειμώνα, Ben !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. σαν ετοιμος απο καιρο , σαν ποιητής
    αντε να μαζευομαστε σιγα σιγά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Έχω να πω ότι πρώτη μου φορά έκανα κατάδυση στη ζωή μου: σήμερα, μέσα από αυτή την ανάρτηση...! Να είσαι καλά, καλό σου μήνα! :) Αυτό: http://pistos-petra.blogspot.gr/ σε περίπτωση που δεν μπορείς να μπεις στο μπλογκ μου, αν το θελήσεις βεβαίως! :))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες και θα ανταποδώσω την επίσκεψη.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...