Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Στοιχειά και λοιπά Δαιμόνια


Η τηλεόραση στο σπίτι μου πλέον έχει διακοσμητική «αξία». Έχω να παρακολουθήσω κάτι σε αυτήν πέντε χρόνια πια και η τελευταία εκπομπή που παρακολουθούσα ήταν της Telemarketing, μια και τις ώρες που την άνοιγα είχε μονάχα αυτό. Λόγω εργασίας οι στιγμές που βρισκόμουν στο σπίτι ήταν οι ώρες της νύχτας κι απο μια ανασφάλεια ίσως της μοναξιάς, άνοιγα την τηλεόραση για να ακούγεται κάτι μέσα στο σπίτι. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να αποβλακώνεται επικίνδυνα έχοντας μάθει τα πάντα για τις κρέμες απο σάλιο σαλιγκαριού, μέχρι κάτι ηλεκτρικές σκούπες που καθαρίζουν τζάμια-πατζούρια, αν και το τελευταίο ήμουν στο τσακ να την παραγγείλω, απο τις φορές που την είχα δει να διαφημίζεται. Έτσι αποφάσισα να μην την ανοίγω καθόλου και να περνάω τον χρόνο μου στον υπολογιστή, όπου χάρη στο διαδύκτιο μπορούσα να ενημερώνομαι όποτε ήθελα, για ότι ήθελα, δίχως να αναγκάζομαι να υπομένω τη δυναστεία των διάφορων καναλιών.

Δυστυχώς αυτός ο παλαιολιθισμός μου με τοποθετεί εκτός(;) ελληνικής «πραγματικότητας», με αποτέλεσμα σε κάποιες προσπάθειες κοινωνικοποίησης μου, να με κοιτάζουν σα άνθρωπο των σπηλαίων που μόλις κατέβηκε απο το δέντρο και συνάντησε τον πολιτισμό. Για παράδειγμα σε μια ας πούμε κοινωνική συνάθροιση μεταξύ αγνώστων, απο κείνες που κρατάς ένα ποτήρι στο χέρι και μοιράζεις χαμόγελα οδοντόκρεμας, άκουσα κάποιους να μιλούν σχετικά με την Πάολα. Σκέφτηκα κι εγώ να συμμετάσχω στη συζήτηση, μη με πουν και ξιπασμένο και τους ρώτησα αν πήγαν να δουν την έκθεση της. «Ποια έκθεση;», με ρωτούν. «Την έκθεση φωτογραφίας της.», λέω εγώ. «Φωτογραφίζει η Πάολα;», ρωτάει μια κοπέλα τύπου ξώπλατο με μειον είκοσι βαθμούς κελσίου. «Όχι ακριβώς, απλά είναι μια έκθεση φωτογραφιών που έχει τραβήξει μέσα στα χρόνια της πιάτσας.», συνεχίζω εγώ σα αδαής. «Μα  πριν λίγο βγήκε στην πίστα.», συνεχίζει η κοπέλα. 
«Τραγουδάει καλέ η Πάολα; Απο πότε;», άλλος ηλίθιος εγώ.
«Ναι καλέ με τον Παντελίδη.», απαντά το ξώπλατο.
«Ποιον Παντελίδη;», ακάθεκτος εγώ, μέχρι που με σκουντάει μια φίλη και μου λέει: «Σκάσε μαλάκα, ρεζίλι με ‘κανες! Η Πάολα κι ο Παντελίδης είναι τραγουδιστές της μόδας τώρα.»
«Υπάρχει τραγουδίστρια με το όνομα Πάολα;», διερωτώμαι φωναχτά εγώ.
«Ναι καλέ, δεν την ξέρεις;», ρωτά το ξώπλατο.
«Όχι!», απάντησα.
«Συγνώμη για ποια Πάολα μιλούσες;», με ρωτούν.
«Για το τραβεστί, απο τη δεκαετία του ’80!», κόκκαλο οι υπόλοιποι.

Όταν λοιπόν μου στείλανε ένα αίτημα να «υπογράψω» στη σελίδα στήριξης για τον Τόμας Πρωτόπαπας, ο οποίος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση έπειτα απο τροχαίο, είπα να το google-άρω πρώτα, καθότι εμένα το μυαλό μου πήγε στην αδικοχαμένη Λαίδη Νταϊανα, που πραγματικά λυπήθηκα για την απώλεια της, εξαιτίας του κοινωνικού της έργου, αλλά επειδή είπαμε, είμαι άνθρωπος των σπηλαίων, δεν είχα καμία ιδέα για το τι πραγματεύεται αυτός ο άνθρωπος. Όταν λοιπόν έμαθα, όσα χρειαζόταν να μάθω, έμεινα με ένα τεράστιο ερωτηματικό να αιωρείται πάνω απο την κεφάλα μου και για άλλη μια φορά ένιωσα πραγματικά Ηλίθιος. ( Στο σημείο αυτό να αναφέρω πως λυπάμαι που ένα νέο παιδί χαροπαλεύει άδικα, αν υπάρχει ποτέ δίκαιο για κάτι τέτοιο. Όπως λυπάμαι για την οικογένεια του, λόγω της αγωνίας που περνούν και είναι απο τις φορές που σε κάνει να αναρωτιέσαι για το θέμα της Τύχης και του Κισμέτ, όμως αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση.)

Όταν μπαίνω στο μετρό, δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά υπάρχουν αναρτημένες διάφορες ανακοινώσεις για εξαφανισμένα παιδιά. Κάθε φορά που βλέπω τη φωτογραφία ενός παιδιού τις επόμενες ημέρες κοιτάω στο δρόμο μην και δω εκείνο το παιδί της φωτογραφίας. Συχνά, αναλόγως και την ψυχολογία μου, βλέπω το πρόσωπο του να στοιχειώνει τα όνειρα μου και σκέφτομαι την τύχη του. Τι να απέγινε; Ζει;Πέθανε;Βρέθηκε; Γιατί εξαφανίστηκε;, είναι ερωτήματα που ψυχαναγκαστικά(;) τριβελίζουν το μυαλό μου. Θυμάμαι ακόμα ένα άρθρο που διάβασα όταν πήγαινα σχολείο σχετικά με ένα παιδί που βρέθηκε νεκρό απο υπερβολική δόση, «αγνώστων λοιπών στοιχείων», σε μια οικοδομή, δίχως άλλα σημάδια που να μαρτυρούν χρήση και κατάπτωση όπως στους συνήθεις χρήστες. Κανένας όμως δεν έδωσε σημασία  για αυτό την επόμενη μέρα, ούτε η εφημερίδα ουδέποτε ανακοίνωσε κάτι νεότερο πέρα απο εκείνη την παράγραφο που διάβασα. Εμένα όμως με έτρωγε το ερωήτμα αυτό για καιρό, τόσο που έγραψα στη σχολική εφημερίδα, με την ελπίδα ότι ίσως μάθαινα κάποια πληροφορία που θα έβαζε τέρμα στα ερωτήματα και τις ανησυχίες μου. Μήπως αυτοκτόνησε; Γιατί το έκανε; Βρήκαν τη σωρό του οι δικοί του; Τον αναζήτησαν; Τον έκλαψαν; Τίποτα απο αυτά δεν απαντήθηκε κι ακόμα θυμάμαι την εικόνα του έτσι όπως την έπλασα μέσα στο εφηβικό μου μυαλό, ενός παιδιού λίγο πιο μεγάλο απο μένα, να δένει το χέρι του και με το άλλο να χορηγεί την ηρωϊνη μέσα στη φλέβα. Να πεθαίνει εκεί, μόνος, σε μια οικοδομή μέσα στη νύχτα για να βρουν το πτώμα του έπειτα απο δυο μέρες οι εργατές.

Πριν κάποιο διάστημα νοσηλεύτηκα για δυο βδομάδες σε ένα νοσοκομείο και είχα την «ευκαιρία» να δω τον ανθρώπινο πόνο  εκ των έσω όπως και τις ανθρώπινες προσπάθειες του νοσοκομειακού προσωπικού. Εκατοντάδες άνθρωποι, νέα παιδιά, πεθαίνουν καθημερινά. Λιώνουν αργά αργά μέσα σε φριχτούς πόνους, χάνουν ελπίδες, κλαίνε για ανεκπλήρωτα όνειρα και στο προσκέφαλο κάποιοι είναι τυχεροί κι έχουν αυτό που ορίζεται ως οικογένεια. Κάποιοι άλλοι έχουν κοράκια. Υπάρχουν όμως κι άλλοι που δεν έχουν κανέναν. Που πεθαίνουν μόνοι και στηρίζονται στην καλοσύνη και την ανθρωπιά του νοσηλευτικού προσωπικού, όχι στο σύστημα, γιατί αυτό δεν υπάρχει. Όπως ο Π. Άνεργος, ανασφάλιστος με σοβαρή ασθένεια, δίχως οικογένεια, κάτι σα εμένα ένα πράμα κι όμως βρέθηκε κάποιος ιατρός να του κάνει εισαγωγή, ριψοκινδυνεύοντας δεν ξέρω κι εγώ τι και οι νοσοκόμες να τον προσέξουν, όπως όφειλε το λειτούργημα τους, απλά κι ανθρώπινα. Στους δικούς μου φίλους είχα απαγορεύσει να έρθουν να με δουν. Δεν μου αρέσει να με βλέπουν οι άλλοι όταν είμαι άρρωστος, μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε λένε κι εγώ κάνω εξάσκηση σε αυτό για να μην μου πέσει βαρύ στο μέλλον. Δεν ξέρω αν ο Π. είχε πει το ίδιο, αλλά τις μέρες που μοιραστήκαμε το θάλαμο, δεν ήρθε κανένας να τον δει. Δεν ρωτούσε τι είχα, γιατί ήμουν μέσα, ούτε κι εγώ εκείνον. Το θεωρώ μεγάλη αδιακρισία να μιλάς για αρρώστιες και θέματα υγείας σε οποιονδήποτε πέρα του ιατρού σου, και οι κουβέντες μας περιορίζοταν σε άσχετα θέματα όταν καπνίζαμε ένα τσιγάρο στη ζούλα με τον καφέ που τον κέρναγα διακριτικά. Εγώ πήρα εξιτήριο, εκείνος παρέμεινε μέσα, δεν ξέρω για πόσο ακόμα.

Αυτόν σκεφτόμουν μετά το  googla-ρισμά μου και την «αίτηση» που μου έστειλαν. Πως κοστολογείται και πόσο κοστολογείται μια ζωή; Άνθρωποι οι οποίοι ουδέποτε έχουν γνωρίσει απο κοντά κάποιον, παρά μονάχα απο την τηλεόραση, κινητοποιούνται για «συμπαράσταση». Στέλνουν μηνύματα «αγάπης», «συμπαράστασης», «ενδιαφέροντος», λουλούδια, δώρα, κάνουν επισκέψεις σε κάποιον που ουδέποτε γνώρισαν, τόσο που η οικογένεια του να ζητήσει μέτρα φρούρησης. Αναρωτιέμαι τι να σκέφτονται, πως σκέφτονται, τι νιώθουν. Τόση αγάπη, τόσο ενδιαφέρον γιατί να διοχετεύεται μονάχα σε ένα πρόσωπο της δημοσιότητας; Της λάμψης του στρας; Γιατί τσιγγουνεύεται προς τους άλλους, κοντινούς γνωστούς κι «ανώνυμους»; Ίσως εαν απλά η αγάπη δεν είχε συγκεκριμένο στόχο και προσωποποίηση, ο κόσμος μας να ήταν πιο όμορφος. Λιγότεροι άνθρωποι να πέθαιναν μόνοι, ο πόνος να γινόταν πιο υποφερτός κι εμείς περισσότερο Άνθρωποι. Κι αυτή η τηλεόραση! Ρημάδα τηλεόραση. Γιατί δεν μου λες για τα χαμένα παιδιά, αν βρέθηκαν κι ότι είναι καλά; Μου χρωστάς ακόμα για εκείνο το παιδί. Το «Αγνώστων λοιπών στοιχείων», που κατά καιρούς στοιχειώνει ακόμα τα όνειρα μου και δεν έμαθα ποτέ το όνομα του.

Σκέφτομαι να δημιουργήσω μια σελίδα στο facebook, για εκείνους που είναι πραγματικά μόνοι στα νοσοκομεία και χρειάζονται μια συμπαράσταση. Τόση αγάπη δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Σκέφτομαι όμως ότι θα είναι «ανώνυμοι», ποιος να ασχοληθεί μαζί τους, δίχως τα φώτα και τη δημοσιότητα, άλλωστε δεν θα έχουν λάμψη να κλέψουν, ούτε καν μια πούλια απο ξεφτισμένο στας. Κι απο την άλλη, ποιος αξιοπρεπής άνθρωπος, θα ζητειανέψει για αγάπη. Τούτην την δέχεσαι μονάχα κι ο άλλος πρέπει απλά να στην δίνει απλόχερα.

Ελπίζω να είσαι καλά Π.



31 σχόλια:

  1. αγαπητε μπεν, ο πόνος των ανθρώπων, τα νοσκομεια, τα αγνοομενα παιδιά
    ειναι η ζωη εκει έξω
    εχω ζησει τα νοσκομεια το τελευταιο καιρο, γιατι ενας πολυ δικος μου ανθρωπος νεος εχει καρκίνο
    ειναι να μη συμβαινει και δε το ευχομαι σε κανένα όμως
    ακομη και στο πιο χλιδατο νοσοκομειο ο πονος του αλλου ειναι παντα πόνος
    σε φιλάω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο πόνος, είναι πάντα πόνος.
      Υπάρχει όμως διαφορά στο πόσοι τον "περνάνε" μαζί σου.

      Διαγραφή
  2. δεν έχω ούτε ένα "και" να συμπληρώσω στα όσα γράφεις. τα συμμερίζομαι απόλυτα.

    να είσαι καλά Ben
    να είσαι καλά Π.
    όλοι οι Π. αυτού του κόσμου να είναι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς, καμιά ευχή, δεν μπορεί να τους κάνει καλά. Μπορεί να τους κάνει όμως να νιώσουν λίγο καλύτερα κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

      Διαγραφή
  3. Ben και εγώ έχω ένα θέμα με τα νοσοκομείο τώρα τελευταία ( ίσος επειδή η αγαπημένη μού γιαγιά πέθανε πριν 6 μέρες μέσα στο νοσοκομείο και ειμουν εγώ που πήγα στο νεκροτομιο ) αλλά σκέφτηκα και εγώ για τα άτομα που μένουν χωρίς κανέναν δίπλα τους και μού δημιουργείτε για αυτούς τούς ανθρώπους ένα αλλόκοτο συναίσθημα. Αλλά για ακόμα μια φορά έγραψες κάτι εξαίσιο και διδακτικό
    Συγχαρητήρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λυπάμαι για τη γιαγιά σου. Να την θυμάσαι, να την μνημονεύεις. Μπορεί να απουσιάζει σα υπόσταση, θα έτσι να Ζει πάντα.

      Διαγραφή
    2. Σε ευχαριστώ πολύ γιατι ξέρω ότι τό λες αλήθεια

      Διαγραφή
  4. Ben μου, έλειψα και μου έλειψες! Λοιπόν, την Πάολα (τη δική σου γνωστή Πάολα) την είχα γνωρίσει το 87. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η ευγένιά της και από τότε έμαθα να αγαπάω τους ανθρώπους για την ψυχή τους κι όχι για αυτό που δείχνουν, το επάγγελμά τους, το όνομα που ίσως έχουν και λοιπά συναφή... Ήμουν 13 χρονών. Τη γνώρισα στο χώρο της δουλειάς μου. Θυμάμαι το χάδι του χεριού της στο κεφάλι μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α! και φυσικά, περαστικά σου να είναι... αμάν πια με τα νοσοκομεία... ας έχουμε την υγειά μας και όλα θα τα παλαίψουμε...

      Διαγραφή
    2. Κι αναρωτιόμουν τι απέγινες, αλλά έμαθα τα ευχάριστα.
      Να είστε καλά και να Ζήσετε Eva!

      Διαγραφή
  5. Ben μου ! Εξαιρετική δημοσίευση!
    Πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας αν όλοι σκέφτονταν έτσι;
    Όταν βοηθάς ακούς περίεργα λόγια κάποιες στιγμές από δικούς σου κιόλας ανθρώπους: "τον ξέρεις;" "Κάτσε κάτω! Να ενδιαφερθούν οι δικοί του!"
    Έχουν προσπαθήσει κι εμένα να με αποτρέψουν. Κι έχω γίνει αποδέκτης ηλίθιων ερωτήσεων: γιατί το κάνεις! Τι κατάλαβες;
    Δεν απαντώ.
    Αν καταλάβαιναν την απάντηση δεν θα είχαν κάνει καν την ερώτηση!

    Μπράβο Βεν! Χίλια μπράβο!
    Ξέρω ότι αισθάνεσαι αμήχανα στα μπράβο! Αλλά δεν μπορώ αλλιώς να εκφράσω αυτό που αισθάνομαι!
    Να είσαι πάντα καλά! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολλές φορές, μια κουβέντα, ένα χάδι, ένα χτύπημα στον ώμο, έχει πολύ πιο θετικά αποτελέσματα απο οποιαδήποτε γιατρειά. Αν μπορούμε τόσο εύκολα να εκφράζουμε την συμπαράσταση μας σε κάθε επώνυμο-άγνωστο, μπορούμε να το κάνουμε ουσιαστικά στους δικούς μας "ανώνυμους"-γνωστούς.

      Διαγραφή
  6. megalo thema anoikses ben.edw kai 5 xronia atomo ths oikogeneias mou talaipwreitai me poly sovaro aftoanoso,pou den axei dystyxws piswgyrisma.ti na pw;akoma kai ta dakrya exoun sterepsei.bravo kai pali bravo. oso gia thn paola hmoun thn prohgoumenh vdomada kai proswpikh mou ektimhsh exei poly kalh fwnh kai mia xara yposthrizei afto pou kanei.filia.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πορεία προς το Θάνατο, είναι χειρότερη απο τον ίδιο τον Θάνατο. Το μόνο που ίσως την απαλύνει, είναι η αίσθηση ότι κάποιος δεν πεθαίνει μόνος.
      Όσον αφορά την Πάολα...δεν μπορώ να έχω γνώμη.
      Να 'σαι καλά.

      Διαγραφή
  7. Πολλά θέματα ανοίγεις Ben
    και η Σελίδα θα ήταν μεγάλη βοήθεια στη μοναξια- εύχομαι να βρεις χρόνο να τη φτιάξεις.

    Περί ανασφάλιστων έχω κάνει ανάρτηση εδώ: ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ Ή ΑΣΤΕΓΟΥΣ
    (αν ξέρεις κάποιον που χρειάζεται)

    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρατάω τη σελίδα σου Δάφνη.
      Όσον αφορά την σελίδα που λέμε, είμαι σκεπτικός ως προς την δημιουργία της.

      Διαγραφή
  8. μάλλον απο εσένα επηρεάστηκα(γιατί σε διάβασα χτες)και όλο το βράδυ έβλεπα εφιάλτη πως έχασα τον Πέτρο...στον ύπνο μου και μου κόπηκε το αίμα ,χάνεσαι...φαντάσου να γίνει στην πραγματικότητα !!κι εγω πάντα σκέφτομαι τις μητέρες περισσότερο όλων αυτών των παιδιών!καλύτερα ,για μένα ,να ξέρω πως είναι νεκρό παρά εξαφανισμένο...είναι τρομερό μαρτύριο!!!
    επειδή εχω περάσει απο νοσοκομεία,είναι μεγάλη ανακούφιση μια απλή κουβέντα που θα σου πει ο δικός σου άνθρωπος...πράγματι ο πόνος γίνεται απαλότερος!
    εγω δεν το βρίσκω αδιακρισία να μιλάς για την υγεία σου ,αν ο άλλος θέλει φυσικά!τα δικά μου τα λέω πάντα αν με ρωτήσουν ,αλλά ποτέ δε ρωτώ αν δεν αρχίσουν την κουβέντα απο μόνοι τους!νομίζω πως έτσι μαθαίνεις και κάτι και είσαι έτοιμος αν σου συμβει κάτι παρόμοιο...

    όσο κι αν μερικοί κάνουν πως δε θέλουν κάποιον μαζί τους ,αν τύχει να νοσηλευτούν ,νομίζω πως χαίρονται και αισθάνονται μια παραπάνω σιγουριά αν έχουν κάποιον δίπλα τους ,παρά τις εντολές τους!εγω δε θα σε άκουγα!θα ερχόμουν ήθελες δεν ήθελες δίπλα σου ,όπως το έχω κάνει σε φίλους μου...δεν είναι ντροπή να σε δει κάποιος σε μια τέτοια κατάσταση...και χτύπα ξύλο αν σου ξανασυμβεί ,σε 50 χρόνια απο τωρα λέμε,να με φωνάξεις να σου βάζω την πάπια βρε!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για αυτό δουλεύω σα το σκυλί βρε! Κάνω συρμαγιά για Σουηδό αποκλειστικό στα γεράματα!

      Ευχαριστώ για τη σκέψη πάντως!

      Διαγραφή
    2. ααααα το Σουηδό δεν τον είχα σκεφτεί!θα κάνω κι εγω συρμαγια(που δεν ξέρω τι είναι ,πάω να το ψάξω!πρωτη φορα το ακούω)

      Διαγραφή
  9. Καλέ μου Ben, μεγάλο θέμα ανοίγεις.
    Ο ανθρώπινος πόνος δεν κάνει εξαιρέσεις.....
    Και τα νοσοκομεία και οι γιατροί....
    Αλλο μεγάλο κεφάλαιο.
    Ούτε εγώ βλέπω τηλεόραση τα τελευταία χρόνια και με κοιτάζουν κάπως σαν ούφο.
    Δεν ξέρω τα νέα 'ονόματα'.
    Με προβλημάτισε αυτό που γράφεις για την 'παρέα' στο νοσοκομείο.
    Ισως γιατί είμαι μόνη, χωρίς αδέρφια, εκτός απ' την κολλητή μου δεν έχω κανέναν.
    Αν πεθάνω δε θα ήθελα να βρεθώ πεταμένη στους αγνώστους.....
    Οχι πως έχει σημασία τι συμβαίνει μετά τη ζωή.......
    Αλλά να θα ήθελα να κρατάω ένα χέρι πριν....
    Συγνώμη που σε μαύρισα.
    Σε φιλώ πολύ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ποιος σου είπε ότι θα πεθάνουμε μόνοι?
      Κάποιοι άνθρωποι, θα έχουν πολλά χέρια να τους βαστάνε κι όλα καθορίζονται απο το πως Ζήσανε!
      Φιλιά serenata χρωματιστά!

      Διαγραφή
  10. Πολλά τα θέματα βεν,η τηλεόραση παίζει στο σπίτι μόνο για ποδοσφαιρικά θέματα, και αυτά για το σύζυγο...
    Την Παολα δεν έτυχε να την εχω ακούσω...
    Τον χαμό γνωστού παιδιού από ναρκωτικά στο νησί τον θυμάμαι στα μικρά μου χρονια...
    Αυτο που δεν έζησα ήταν ο χαμός του 22χρονου αδελφού καθώς εφυγε μόνος και αβοήθητος σε εφημερεύων νοσοκομείο των Αθηνών, μετά από τροχαίο με όλους τους συγγενείς μακριά του...
    Μια από τις ωραιότερες στιγμές μου ήταν οι γέννες των παιδιών μου, που βγαίνοντας αντίκρισα εκτός των νεογέννητων όλους τους συγγενείς..ευχάριστες αναμνήσεις
    Δυσάρεστη ήταν ένα πρόβλημα υγείας,το διακωμώδησα έχοντας μαζί μου το λαπτοπ στο θάλαμο ακούγοντας ιντερνετικο ραδιόφωνο...ακολούθησε μετα από μέρες και σχετικό χιουμοριστικό ποστ
    Αυτό που δεν θα ξεχάσω ήταν η πρόσφατη γέννα τις κόρης σε Αθηναϊκό μαιευτήριο, μόνη περιμενα και δεν είχα άμεση ενημέρωση, η να είμαι κοντά της, γιατί δεν ήμουν ο σύζυγος...
    Συγνώμη για το σεντόνι ποστ...
    την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και το τελευταίο που αναφέρεις, με κάνει και φρίττω. Ο "δικός" μου άνθρωπος, στον οποίον δεν θα έχω πρόσβαση...
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  11. Είναι θλιβερό όσο κι αν είναι μέσα στη ζωή ο θάνατος, η αρρώστια, η εγκατάλειψη. Άλλοι έχουν αγαπημένους και χαίρουν φροντίδας, άλλοι όχι, ακόμα κι εκεί πολλά μέτρα και σταθμά. Πιο πολλά κι απ τα κύματα της θάλασσας.

    Να σαι καλά αγαπημένε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για αυτό όσο αντέχουμε, ας προσφέρουμε αγάπη δίχως διακρίσεις.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  12. Αχ βρε Μπεν...ούτε εγώ έχω να πω τίποτα..τα είπες όλα!!
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού λοιπόν το εξαντλήσαμε στα λόγια, ας προβούμε στις πράξεις.

      Διαγραφή
  13. Καλημέρα!
    Δεν θα το πιστέψεις αλλά περίπου το ίδιο σκεφτόμουν και εγώ τόσες μέρες... αυτούς που δεν τους έδωσε ποτέ κανείς σημασία.. και η λίγη σημασία του προσωπικού ενός νοσοκομείου είναι πολλή για αυτούς..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μια καλή κουβέντα απο κάποιον περαστικό επίσης.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...