Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Τα Τακούνια στην Κυρία και μια Γραβάτα στον Κύριο



«Όταν είσαι στη Ρώμη, ντύσου όπως  οι Ρωμαίοι», έλεγε ο Αμβρόσιος. Ένα γνωμικό το οποίο ακολούθησα στη δική μου ζωή, στην προσπάθεια μου να ενταχθώ σε τούτη την κοινωνία. Βλέπετε ήμουν διαφορετικός, απο πολλές απόψεις και ξεχώριζα πάντα, σα τη μύγα μέσα στο γάλα απο μικρός, οπότε όταν έφτασε η ώρα της «ένταξης» στην κοινωνία των ενηλίκων, φόρεσα τα «καλά» μου προκειμένου να ενταχθώ μέσα σε αυτήν. Πριν όμως απο αυτό, μεγάλωσα με νουθεσίες των γονέων, των υπόλοιπων ενηλίκων, με παρατήρηση των ίδιων και διαμόρφωσα σιγά σιγά ένα πρότυπο επηρρεασμένο σε ένα τεράστιο βαθμό απο όλα αυτά, σα μια ατελείωτη πρόβα για τη «σκηνή» της Ζωής.

Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός, ακολουθώντας τα βήματα της μητέρας μου. Ο πατέρας μου δεν ήθελε επουδενί να το ακούσει, για εκείνον ο επιτυχημένος άντρας ήταν μονάχα γιατρός, για αυτό κι μου απαγόρευσε τη συμμετοχή σε οποιαδήποτε καλλιτεχνική δραστηριότητα. Όμως επειδή επέμενα, το έκανα στα κρυφά, μα το δικό μου όνειρο σκόνταφτε απλά στα πρότυπα που υπήρχαν σε μια μονότονα μονοφυλετική χώρα. Οι ρόλοι που μπορούσα να διεκδικήσω ήταν μονάχα τρίτοι με αποκορύφωμα μια διανομή, στην οποίαν παρά τις κριτικές του σκηνοθέτη, ο πρωταγωνιστικός ρόλος πήγε στον αμέσως επόμενο υποψήφιο... λόγω φάτσας. Θυμάμαι ότι στεναχωρέθηκα κι ευχόμουν να μπορούσα να αλλάξω μούρη, αλλά τελικά αποφάσισα να παραιτηθώ απο αυτό το όνειρο διότι δεν συμβιβαζόμουν σε κάτι λιγότερο απο τον πρώτο ρόλο κι διάλεξα το κομμάτι του χορού. Αργότερα έπρεπε να παραιτηθώ κι απο αυτό, καθότι ήταν πολυδάπανο και δεν με έπαιρνε οικονομικά η ενασχόληση  με αυτό το καλλιτεχνικό κομμάτι.

Μεγαλώνοντας όμως πρόσεξα πως όλοι οι άνθρωποι «υποκρίνονται» κάτι. Κάποιον ρόλο στη ζωή τους, προσεγγίζοντας κάποια πρότυπα θεσπισμένα μέσα τους απο άλλους. Υπήρχαν ποικίλοι ρόλοι. Του σωστού επαγγελματία, της μάνας, της γυναίκας, του συζύγου και χίλιοι δυο άλλοι καθώς θυμόμουν τη δική μου διαπαιδαγώγηση με το μότο να είμαι «καλό παιδί». Κανείς όμως δεν μου εξήγησε τι σημαίνει να είσαι «καλό παιδί» στην ουσία, μονάχα ότι έπρεπε να υπακούω κάποιους κανόνες, με πρώτο το να «υπακούω». Και υπάκουα, τυφλά, δίχως αντιρρήσεις κάθε νουθεσία κι ήμουν το «καλό παιδί» κι χαιρόμουν με αυτήν την αποδοχή κι επισήμανση. Όταν λοιπόν έφτασε η ώρα να ανέβω στη σκηνή της ζωής, έκανα αυτό το οποίο είχα εξασκηθεί τόσα χρόνια, να «υπακούω». Κι υπάκουσα και πάλι, αυτή τη φορά στις επιταγές και τα πρότυπα της κοινωνίας, ερμηνεύοντας οσκαρικά διάφορους ρόλους. Του ενήλικα, του άντρα, του φίλου, του επαγγελματία, του εραστή, αλλάζοντας κουστούμια και μάσκες ανάλογα την περίσταση. Ποιος είπε ότι δεν μπορούσα να γίνω ηθοποιός τελικά;

Κάποια στιγμή βρέθηκα πίσω απο ένα διευθυντικό γραφείο, με κουστούμι, γραβάτα και χαρτοφύλακα. Ένα «κουστούμι» για ένα ρόλο, αν κι η αλλοτρίωση δεν με άφηνε να το δω έτσι τότε,  κι έβλεπα πως άλλαζε η συμπεριφορά των άλλων απέναντι μου. Ξαφνικά φαινόμουν «κάποιος» και το κάπα άλλαζε σε μικρό και κεφαλαίο, αναλόγως την αξία του κουστουμιού και την τιμή του χαρτοφύλακα. Αν μάλιστα την αμφίεση ακολουθούσε κι ένας τίτλος με πάνω απο τρεις λέξεις, έβλεπες τη γυαλάδα στα μάτια των άλλων, σα της αγελάδας που βόσκει ευτυχισμένα στο λιβάδι. Υπήρχαν όμως κι άλλοι ρόλοι που δεν βασίζονται τόσο στα σκηνικά αλλά στην ερμηνεία. Μια ερμηνεία η οποία απλά πρέπει να ακολουθεί κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο. Το πρότυπο της βουβαμάρας, της εκπλήρωσης των προσδοκιών των άλλων κι εκείνοι με τη σειρά τους σε άλλους με διάφορες εξάρσεις και ξεσπάσματα, πάντα με εξιλαστήριο θύμα κάποιον άμοιρο. Έτσι ζούσα για χρόνια, ένα προβατάκι στην μάντρα της «Κοινωνίας», να βελάζω μυρικάζοντας την ευτυχία που έφτυσαν οι άλλοι.

Όμως δυο πράγματα που χαρακτηρίζουν εμένα ως άνθρωπο, έρχονταν και μου υπενθύμιζαν κατά καιρούς πως σκόνταφτα σε αυτήν την «ένταξη». Η φάτσα μου και η ομοφυλοφιλία μου. Και τα δυο με πρόδιδαν, όπως τότε που έχασα το ρόλο και τότε που ήμουν το μαύρο πρόβατο στην μικροκοινωνία του σχολείου. Ευτυχώς, γιατί συχνά όταν πέφτεις, κάνει γκελ το Είναι σου κι επανέρχεσαι στα συγκαλά σου.

Ο Manolo Blahnik ζήτησε κάποτε δημόσια συγνώμη απο τις γυναίκες που αυξάνουν τον τραπεζικό του λογαριασμό, προκειμένου να μαρτυρήσουν, ισορροπώντας επικίνδυνα στα ψηλοτάκουνα του. Τι είναι άλλωστε τα πρότυπα που καλούμαστε να εκπληρώσουμε, πέρα απο μια μέρα ορθοστασίας με γόβα για τις κυρίες και ένα καλοραμένο κουστούμι για τους κυρίους μια Αυγουστιάτικη μέρα; Ξεκινώντας απο το πρότυπο του «ωραίου» που ωθεί πολλές σε ένα decapage και μια εξαντλητική δίαιτα, όπως και τα σπασμένα αγγεία των ματιών, απο την αρτηριακή πίεση στον πάγκο των βαρών, μέχρι μια σύζυγο, εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι δίχως «θέλω» και χρεωμένες κάρτες για ένα hi-tech κινητό. Όλα αυτά είναι απλώς για την “ένταξη” κι εννίοτε επανένταξη σε μια κοινωνία με πρότυπα των “πρέπει”. Αλίμονο όμως, τα πρότυπα ορθώς υπάρχουν. Διαμορφώνουν έναν “κανόνα” συμβίωσης, διαφορετικά θα καννιβαλίζαμε ο ένας τον άλλον, όχι ότι πλέον δεν γίνεται, όμως που σταματά και που ξεκινά η προσωπικότητα και η ατομικότητα του καθενός μας; Ίσως εαν βρίσκαμε τη Χρυσή Τομή, να έλλειπαν τα διάφορα ξεσπάσματα ανακούφισης, που όμως δυστυχώς θύμα αυτών είναι πάντα κάποιοι που μας αγαπούν κι αγαπάμε.

Ανάλωσα χρόνια απο τη ζωή μου, ακολουθώντας πρότυπα, φορώντας μάσκες και κακοραμένα κουστούμια, τόσο που έχασα τον εαυτό μου, για να περάσω στην αντίπερα όχθη, αντιδρώντας για την αντίδραση, απέναντι στα λεγόμενα status. Ξεφώνισα τον εαυτό μου κι κατακερμάτισα στη συνέχεια κάθε αμφίεση, απογυμνώνοντας τον εαυτό μου, όμως δεν σταμάτησα εκεί. Σα άλλος Μαρσύας με Απόλλωνα εμένα, έγδαρα το τομάρι μου, ως τιμωρία για όλα όσα έπραξα, όμως οϊμέ, μήπως κι αυτό δεν ήταν ο καθωσπρεπισμός του επαναστάτη; Το λάθος του φεμινισμού, ήταν το καψιμο των σουτιέν. Κακώς, τα ψηλοτάκουνα έπρεπε να πετάξουν οι γυναίκες στην πυρά και ο κόμπος του Windsor άδετος, για να σκουπίζουμε τα μάτια μας εύκολα, όταν μας τελειώνουν τα χαρτομάντηλα.

Πλέον αποσύρθηκα στη σπηλιά μου, σα άλλος Τίμωνας και κατά καιρούς αφήνω την προβιά μου, για μια περιπλάνηση στον Κόσμο και να επιστρέψω με μεγαλύτερη λαχτάρα στις σπηλαιογραφίες που χρωματίζουν τη ζωή μου. Κατά καιρούς με επισκέπτεται η Μοναξιά. Κάθεται αυθάδικα σα φτηνή πόρνη απέναντι και μοιραζόμαστε ένα τσιγάρο, όμως δεν με αντέχει για πολύ. Οι Σκιές απο την δική μου Εστία την τρομάζουν.

Μου αρέσουν οι Απόκριες και τα Καρναβάλια. Δεν με τρομάζουν οι Βενετσιάνικες μάσκες πια γιατί ξέρω την ασχήμια που κρύβουν,  ούτε οι τρομακτικοί Κλόουν, γιατί απο πίσω είναι ένα γελαστό πρόσωπο. Άλλωστε κι εγώ στις Απόκριες μασκαρεύομαι μια Καρικατούρα. Τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου είμαι απλά ο Εαυτός μου.

Καλά Κούλουμα.

45 σχόλια:

  1. Σε διαβάζω καιρό,αλλά δεν έχω σχολιάσει...

    Ο άνθρωπος που υπηρετεί πιστά τα πρότυπα είν' αναμενόμενο να δυστυχήσει,αργά ή γρήγορα.Απ' την άλλη,ο άνθρωπος που καταφέρνει να είναι πραγματικά ο εαυτός του -με όποιο κόστος- γίνεται ένας μοναχικός,δεύτερος Τίμωνας.Υποθέτω πως υπάρχει πραγματική ευτυχία,αλλά όσο περισσότερο απομακρύνεσαι απ' τις μάζες και την αφέλειά τους,τόσο λιγότερες πιθανότητες έχεις να τη βρεις...

    Καλά Κούλουμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H Eυτυχία, είναι μια Προσωπική υπόθεση για αυτό διαφορετική για τον Καθένα. Δρόμοι προς Αυτήν, υπάρχουν πολλοί, αρκεί να ξέρει ο καθένας που βαδίζει και γιατί.

      Διαγραφή
  2. Tα πρότυπα διαμορφώνουν την πορεία του κοπαδιού κι είναι -τελικά- πιο εύκολο να χειραγωγηθεί ένα ολόκληρο κοπάδι, παρά να συμμαζεύει κανείς τα ατίθασα, ανυπάκουα πρόβατα...

    Ο Τίμων, πάλι... δεν επέλεξε την απομόνωση και τη μοναξιά επειδή ήταν κακόπιστος ή ιδιότροπος... αλλά επειδή ήταν ανεξίκακος και προδόθηκε.

    Ο Γιώργος Σκούρτης (σύγχρονος Τίμωνας;... Ίσως...) έγραψε κάποια στιγμή πως, "η μοναξιά είναι υπόθεση αυτάρκειας"...

    Nα είσαι καλά, καλέ μου Ben...
    Σε φιλώ! ❀~✿



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η προδοσία απο τους "άλλους", είναι επιλογή δική τους κι δεν έχουμε ευθύνη.
      Η προδοσία όμως του Εαυτού μας, είναι καθαρά δική μας.
      Σε ευχαριστώ Ιωάννα.

      Διαγραφή
  3. Ben θα με βρεις απόλυτα σύμφωνο και σε αυτό τό post όλοι προσπαθούμε να ενταχθούμε στο σύνολο. Και να καταφέρουμε να αποκτήσουμε τό κουστούμι-τακούνια για να δείξουμε τι; Και έτσι έχουμε αποτέλεσμα να αλοτριονομαστε. θέλω να σε ευχαριστήσω για αυτό τό post διότι με (ξύπνησε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν βρήκες κάτι καλό για σένα, απλά χαίρομαι.
      Άλλωστε αφορμή του, ήσουν εσύ.

      Διαγραφή
    2. Δέν τη περίμενα αυτή την απάντηση. Σε Ευχαριστώ παρά πολύ για ακόμα μια φορά

      Διαγραφή
  4. Μου άρεσε το σχόλιο της Ιωάννας.Εκεί που αναφέρεται ότι η αυτάρκεια συνυπάρχει με τη μοναξιά! Είναι κάτι που πρεσβεύω χρόνια: μόνο ο απόλυτα αυτάρκης άνθρωπος είναι ικανός για αληθινές σχέσεις ....Παραφράζοντας εδώ την άποψή μου, να πω ότι ο απόλυτα αυτάρκης δεν έχει ανάγκη από μάσκες! Είναι έτοιμος να είναι ο εαυτός του, πληρώνοντας κι αυτός το τίμημά του!

    Προτιμώ να πληρώνω αυτό το τίμημα από οποιοδήποτε άλλο Ben!
    Άλλη μία ανάρτηση που λάτρεψα!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για κάθε τι που παίρνουμε, πληρώνουμε κι η εκάστοτε "αξία", ευτυχώς καθορίζεται απο εμάς τους ίδιους.

      Διαγραφή
  5. Μια καλή βιογραφία δείχνει τουλάχιστον επτά πρόσωπα από τα χίλα που είμαστε ο καθένας μας, αγαπητέ μου Ben. Tο είπε η Virginai Woolf και συμφωνώ.
    Η συνειδητοποίηση του εαυτού μας κι η αποδοχή έρχεται όταν αγαπήσουμε τις μάσκες μας. Μάσκα θέλει ο πολιτισμός- αν μάσκα λέγεται η προσαρμογή στις συνθήκες. Εύχομαι μόνο, κίνητρο να είναι η συμμετοχή κι όχι η προσαρμογή σε νέα επιβεβλημένα πρότυπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α! Δάφνη μου!
      Ανταποκρίνομαι πάντα, ως άλλος Δανδής σε μια καλή πρόσκληση για Ball Masque, απλά αποχωρώ σα άλλη Σταχτοπούτα λίγο πριν τις δώδεκα, γιατί μετά γίνομαι Καλλικάτζαρος.

      Διαγραφή
  6. Με κάλυψε η Ιωαννα και με συγκλόνισε η φράση σου αυτή:
    "...Ευτυχώς, γιατί συχνά όταν πέφτεις, κάνει γκελ το Είναι σου κι επανέρχεσαι στα συγκαλά σου"
    Δε το είχα σκεφτεί ποτέ ετσι αλήθεια είναι.

    Η μεγαλύτερη προδοσία είναι αυτή του εαυτού μας, να ξέρεις ότι είναι αμείλικτος και δεν συγχωρεί ...
    Προσπάθησε να μπαίνεις σε ρούχα που σου χωράνε και όχι που σου φοράνε. Θα νιώθεις πιο άνετα... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλέον τα ρούχα μου τα αγοράζω απο τους πάγκους και τα καλάθια των προσφορών.
      Όμως πάνω μου, απλά φαίνονται Υπέροχα ;-)

      Να σαι καλά Λιακάδα!

      Διαγραφή
  7. Πολύ όμορφο το κείμενό σου Ben.
    Όποια μάσκα και αν φορέσουμε αργά η γρήγορα θα πέσει και θα εμφανιστεί ο πραγματικός εαυτός μας,λίγοι έχουν το χάρισμα να βλέπουν τι κρύβετε πίσω από αυτές τις μάσκες...
    Η ψυχή και η καρδιά δεν θέλουν μάσκες,ετσι έμαθα,ετσι θέλω να πιστεύω...
    καλά κούλουμα..
    υγ πάνω που αναρωτιόμουν τι έγινες έσκασε αυτό το ποστ,φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι να μην μπερδεύουμε την "σκηνή" με την πραγματικότητα...

      Διαγραφή
  8. ε τωρα μα μη γραψω τα ιδια και γω, ποσο καλο κειμενο
    το ξέρεις
    οι μάσκες ειναι για τους δειλούς
    και εσυ δεν είσαι
    και επιτρεψε μου να σου πω αλλη μια φορα ποσο σε θαυμάζω για τη καθαρότητα της σκέψης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλούρες Άσωτε...Μου χρωστάς ακόμα έναν καφέ!

      Διαγραφή
  9. Πολύ ωραίο post. Συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις. Όλοι φοράμε μάσκες και προσωπεία για να ενταχθούμε. Απλά κάθε φόρα που κοιτιόμαστε στον καθρέπτη πρέπει να θυμόμαστε να βγάζουμε αυτή την μάσκα γιατί αλλιώς συνηθίζουμε το ωραίο πρόσωπο που φοράμε για να μας αποδεχτούν και τότε γινόμαστε κάποιοι άλλοι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι να γνωρίζουμε το "Γιατί" και το "Πότε" και η σκηνή να μην μεταφέρεται στα καμαρίνια.
      Καλωσήρθες.

      Διαγραφή
  10. Πρώτο σχόλιο μου εδώ, αν και σε διαβάζω συχνά και σε έχω προτείνει σε φίλους μου, που τα συζητάμε τα καλά τα μπλογκ, όπως παλιά συζητούσαμε τα καλά βιβλία "βρήκα ένα ωραίο μπλογκ" ειναι πια η αρχή της κουβέντας, και όχι "διάβασα ένα ωραίο βιβλίο".
    Θα σου γράψω κάτι που όταν το πρωτοδιάβασα, ήτα μια όμορφη συγκινητική στιγμή και λυτρωτική ίσως πάνω σε όσα λες και έχω εισπράξει κατά καιρούς εδώ στον όμορφο κόσμο του μυαλού σου.
    "Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα."
    Τα λόγια αυτά είναι της Μαλβίνας. Μιας γυναίκας που επινόησε τον εαυτό της μέσα από τους ρόλους της και μας μάγεψε. Ολοι οι μαγικοί άνθρωποι επινοούν τους εαυτούς τους. Είμαστε λίγοι και ανεπαρκείς όλοι, μέχρι να γίνουμε ποιητές του εαυτού μας. Είναι ο μονόδρομος για την Έκφραση ο ρόλος. Ο μόνος αγώνας που έχουμε να δώσουμε σε τούτη τη ζωή είναι αυτός.
    Να Εκφραστούμε.
    Πιστεύω πολύ στη θεατρικότητα των ανθρώπων. Όλων των ανθρώπων. Όλοι είναι οι ρόλοι που επιλέγουν να παίξουν, και δυστυχείς όσοι ψάχνουν έναν ανεπαρκή εαυτό.
    Ελπίζω να σε βοηθήσει κι εσένα όσο κι εμένα η Μαλβίνα, που υπήρξε πιστή στους ρόλους της και τους φρόντισε τόσο, που όλοι την μνημονεύουμε και την νοσταλγούμε.
    Να είσαι καλά και να συνεχίσεις να Εκφράζεσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρώτα απο όλα σε ευχαριστώ για το σχολιασμό και την "προτίμηση". Ομολογώ ότι με κάνει να αισθάνομαι αμήχανα.

      Σχετικά με τη Μαλβίνα, δεν θα συμφωνήσω με την άποψή της αν και την κατανοώ πλήρως. Προερχόμενος απο μια οικογένεια με μια μητέρα "θεατρίνα" και συναναστρέφοντας ανθρώπους του καλλιτεχνικού στερεόματος, κατανοώ και συμμερίζομαι την ανάγκη τους για προβολή, εντός κι εκτός σκηνής. Είναι απολαυστικό και πολλές φορές κουραστικό να τους παρακολουθείς στην καθημερινότητα τους, μεταφέροντας τη "σκηνή" στην προσωπική τους ζωή, άλλωστε diva, χαρακτηρίζεται κανείς στη ζωή κι όχι στη σκηνή. Οι "ρόλοι" που ερμήνευσε θαυμάσιοι και αξιομνημόνευτοι, όμως πιο πολύ μου έχουν μείνει τα κείμενα και τα γραπτά της, απαλλαγμένα απο κάθε "ρόλο" κι κάθε μάσκα, εκφράζοντας μονάχα τον Άνθρωπο Μαλβίνα.

      Αλίμονο όμως! Η ζωή εξ ορισμού μας επιβάλλει κάποιους ρόλους. Το θέμα είναι να γνωρίζουμε το λόγο που το κάνουμε και πάνω απο όλα πότε σβήνουν τα φώτα και ξεβαφόμαστε.
      Ο μοναδικός "ρόλος" που κρατώ πια είναι στην επαγγελματική μου σκηνή. Σα άλλος θεατρίνος που λατρεύει το σανίδι, όμως μετά την αποχώρηση απο 'κει, κρατώ μονάχα τα καλά στοιχεία του στην προσωπική μου ζωή. Άλλωστε κάθε καλός ρόλος, μαρκάρει πάντα τον ερμηνευτή. Τις υπόλοιπες ώρες, θέλω απλά να είμαι ο Εαυτός μου, με κάθε τίμημα.

      Και ναι, η θεατρικότητα των ανθρώπων, εαν πραγματικά "ερμηνεύουν", είναι αξιοθαύμαστη. Εκείνο που είναι πιο άξιο όμως, είναι η δική μας ικανότητα να ερμηνεύουμε την Δική τους "απόδοση".

      Άλλωστε όπως ορθά είπε η Δάφνη πιο πάνω "κίνητρο να είναι η συμμετοχή κι όχι η προσαρμογή" κι απλά συμπληρώνω πως η μεγαλύτερη ερμηνεία είναι απλά ο ρόλος του Εαυτού μας.

      Σε Ευχαριστώ και πάλι.

      Διαγραφή
    2. Δε χρειάζεται να μ' ευχαριστείς. Και λυπάμαι που η δική μου προτίμηση σου προκαλεί αμηχανία. Δεν θα την ξαναεκδηλώσω.
      Αν σου αρέσουν τα γραπτά της Μαλβίνας να κάτι πρόσφατο http://www.lifo.gr/guests/weekend/25412 που μπορεί να σου αρέσει επίσης.
      Να είσαι καλά και καλή συνέχεια.

      Διαγραφή
    3. Η "αμηχανία" έγκειται στο ότι αισθάνομαι ένα όμορφο "βάρος" για την οποιαδήποτε "αξία" του blog μου. Ίσως σε απογοητεύσω στην πορεία, καθότι όπως είπες, δεν σταματώ να Εκφράζομαι ως ο Εαυτός μου.

      Διαγραφή
    4. Δεν διατρέχεις τέτοιο κίνδυνο. Γιατί επινοείς τον εαυτό σου. Ο εαυτός σου είναι προϊόν σκέψης και ευαισθησίας που επιλέγεις να τον καταθέσεις εδώ με συγκεκριμένο τρόπο, αντιπροσωπευτικό. Μπορεί να είσαι έτσι στη ζωή σου, μπορεί και να μην είσαι. Πάντως για 'μενα, αν έχω μάθει να συμμετέχω, και όχι να προσαρμόζομαι με τον τρόπο που εννοείς, θα ήθελες να είσαι ή να μην είσαι αυτός που διαβάζω.
      Πάντα θα είσαι ένας άλλος άνθρωπος για 'μένα, ένας άλλος εαυτός που δεν θα προσποιηθώ πως ξέρω ή καταλαβαίνω, όπως και ο οποιοδήποτε έξω από αυτό που εννοώ εγώ ως εαυτό. Και δεν έψαχνα ομοίους μου εαυτούς ποτέ. Συνήθως νιώθω να συμπάσχω με ανθρώπους. Μπορώ όμως να καταλάβω την ανάγκη των ανθρώπων να ψάχνουν ομοίους τους σε άλλους εαυτούς. Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντιέμαι με κάτι τέτοιο και εδώ και σε πραγματικό χρόνο, ούτε πλέον με ενοχλεί.
      Για πρώτη φορά που μιλούμε πάντως πολύ το αναλύσαμε.
      Συγνώμη για την κατάχρηση χώρου χρόνου. Σπάνια σχολιάζω και επειδή νοιάζομαι για τη συμμετοχή που λες δεν είμαι φειδωλή. Μέχρι φυσικά να το κόψω και αυτό το λίγο, γιατί είναι ενοχλητικό να συμμετέχεις. Πιο αρεστό και ευχάριστο είναι να προσαρμόζεσαι.

      Διαγραφή
    5. Σε ευχαριστώ για την αφοπλιστική ειλικρίνεια και την εκτιμώ όπως εκτιμώ και την συμμετοχή σου σε αυτό το blog, για αυτό μην απολογίσαι κι ελπίζω να μην το "κόψεις".
      Η ανταλλαγή σκέψεων, γεννά ιδέες και στην εποχή που μας απαγορεύουν την "ιδέα", το καθιστά πολύτιμο.

      Διαγραφή
  11. Όλη μέρα προσπαθώ να καθαρίσω το σπίτι που νοίκιασα. Όσο καθαρίζω σκέφτομαι τις "μάσκες" που εγώ χρησιμοποιώ στην καθημερινότητά μου. Γυρνάω σπίτι και κάθομαι να σας διαβάσω και να μη σχολιάσω, ως συνήθως. Αλλά σήμερα, δε γίνεται να μη σχολιάσω. Έγραψες όσα ακριβώς σκεφτόμουν και θέλω κάποτε να κάνω.
    Τις μάσκες αυτές λοιπόν, θέλω να τις πετάξω. Κι αν όχι να τις πετάξω, έστω να τις βάλω στο πατάρι και να τις εμφανίζω κάθε καρναβάλι. Θέλω να σταματήσω να είμαι ηθοποιός -γιατί κι εγώ είμαι, δεν ξέρω αν στο είπα- , αλλά, φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα πληγώσω κόσμο και θα πληγωθώ κι εγώ. Κάποια στιγμή το πιστεύω ότι θα το κάνω γιατί πια δε θα αντέχω. Δε θα αντέχω να κρύβομαι εγώ και οι σκέψεις μου. Το θέμα είναι πότε θα βρω το κουράγιο. Κάααααποια στιγμή, θα...

    Χαίρομαι πάντα να σε διαβάζω. Σήμερα χάρηκα λίιιιγο (να τόσο δα μόνο) περισσότερο. Να 'σαι καλά καλέ μου, μου έφτιαξες ευχάριστα τις σκέψεις :)
    Σε φιλώ και σε καληνυχτώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να "πετάμε" τις μάσκες, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

      Πληγώνονται οι άνθρωποι, γιατί οι "μάσκες" μας a priori, γεννούν προσδοκίες των άλλων για εμάς.
      Είναι ένας βιασμός, που αθέλητα και αναπόφευκτα, ορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Όπως κάθε βιασμός όμως, αυτός που πονά περισσότερο είναι ο Εαυτός μας. Και κάθε φορά που συμβαίνει, ηδονικά και μαζοχιστικά, αφηνόμαστε όλο και περισσότερο...μέχρι που ίσως "ανακαλύπτουμε" ή επαναδιορίζουμε τον Εαυτό μας βάσει αυτού.

      Προσωπικά προτιμώ η δική μου ύπαρξη, να καθορίζεται από Εμένα εν τη γενέσει.

      Σε Ευχαριστώ πολύ και καλορίζικο το καινούργιο σπίτι. Να γεμίσει χαρές και να ποτιστούν οι τοίχοι απο γέλια.

      Διαγραφή
  12. ωραιο κειμενο. πραγματικα ωραιο.
    σε καλω να παιξεις στο νεο μου μπλογκοπαιχνιδο :
    http://stefanosmedia.blogspot.gr/2013/03/blog-post_17.html

    αν θες γινε μελος στο μπλογκ μου btw.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δε θα σου γράψω κι εγώ πόσο μου άρεσε το κείμενο.
    Με άγγιξε...
    Το να ακολουθήσεις τα 'πρέπει' τα πρότυπα είναι μια σχετικά εύκολη λύση.
    Μπορεί να μην είσαι ευτυχισμένος δε σε πετροβολάνε όμως.
    Ακολούθησες το δικό σου δρόμο, την ειλικρίνεια κι αυτό είναι ηθικό, έτσι το βλέπω εγώ.
    Η μοναξιά δεν είναι πάντα επιλογή.
    Το ξέρω, το ζω.
    Μερικές φορές δεν γίνεται διαφορετικά.
    Μπορεί να μην είμαι ομοφυλόφιλη έχω κάνει όμως τόσο διαφορετικές επιλογές στη ζωή μου...
    Δεν έγινα αυτό που περίμεναν από μένα.
    Και είναι σα να με τιμωρούν που δεν έγινα σαν τα μούτρα τους.
    Ξέρω όμως πως μέσα τους με ζηλεύουν.
    Γιατί δεν τόλμησαν όπως εγώ!
    Το ίδιο και με σένα γλυκέ μου.
    Θα ήθελα να σε πάρω μια ζεστή σφιχτή αγκαλιά.
    Η διαφορετικότητα είναι όμορφη.

    Πολλά πολλά φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η διαφορετικότητα του καθενός μας, είναι αυτό που μας κάνει Μοναδικούς και ορίζει την Δική μας αξία.
      Είναι κρίμα να το στερούμαστε.

      Διαγραφή
  14. μου αρέσει πολύ να παίζω με τις μάσκες!είναι ένα κρυφό μου χόμπι!συνηθως σε ανθρωπους που θα δω για λιγο καιρό,φοράω μια μασκα όπως αυτοί θέλουν να φορέσω και διασκεδάζω όταν πετάω την μάσκα με την έκπληξή τους!
    είναι ωραιο παιχνιδάκι...λίγο επιφανειακό βεβαια ,αλλά πού θα μου πάει!θα το τελειοποιήσω χαχαχαχαχα
    πού θα κουλουμιάσεις;;;πες μου ότι θα πετάξεις και χαρταετό;;;μη φας πολλα νηστισιμα ,παχαίνουν! shiso και daikon kai εσύ!( πάλι εκτός θεματος είμαι!)
    นอนหลับฝันดี ขอให้มีความสุขมาก ๆ ในวันนี้นะ
    ความอมตะ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίο παιχνίδι οι μάσκες. Διερευνάς τις προθέσεις και τις προσδοκίες των άλλων επάνω σου κι αποφασίζεις εαν θα τους επιλέξεις στη Ζωή σου ή όχι. Καθόλου επιφανειακό, καθόλα έξυπνο...Για ξανθιά μια χαρά σε κόβω ;-)
      Ά, ρε δόλιε Κώστα τι τραβάς!

      Για τις Ευχές σου....Χαχαχαχα!!! Respect!
      Παρεμπιπτόντως η Μαίρη Λίντα ήταν φίλη της Γιαγιάς μου, απο το Κατάκολο κι αυτή!

      Διαγραφή
  15. Καλησπέρα!
    ΜΕ συγκίνησες, νευρίασα και λίγο, επανήλθα όμως, οι μάσκες μεγάλο θέμα, έχω και από αυτές κρυμμενες στην ντουλάπα μου.. ;)
    Καλά Κούλουμα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ τις έχω κρεμασμένες στους τοίχους του σπιτιού μου ;-)

      Καλά να περάσεις Hfaistivna!

      Διαγραφή
  16. Να αφήσω κάτι εδώ διαβάζοντας σχόλια που έγιναν πιο πάνω; Πιστεύω ότι άλλο ρόλοι κι άλλο μάσκες!
    Ρόλους όλοι παίζουμε: είμαι κόρη, επαγγελματίας, φίλη, σύντροφος ( ενίοτε -αυτό μη το δένεις κόμπο!) υπήρξα σύζυγος, θα μπορούσα να είμαι μητέρα και τόσοι άλλοι! Δεν σημαίνει ότι στους ρόλους μου υποκρίνομαι! Όμως κατά περίπτωση ο καθένας με βλέπει μέσα από αυτούς τους ρόλους! Σε όλους είμαι πάντα εγώ, η Αριστέα .Το κακό είναι όταν σε αυτούς τους ρόλους αρχίζω να ενσαρκώνω κάτι που δεν υπάρχει, κάτι που κατασκευάζεται! Στο τέλος θα βγω με μια ή και περισσότερες συγχύσεις! Για αυτό και προσπαθώ όχι να τις κρύψω αλλά να μην τις χρειάζομαι! Έχει τεράστια διαφορά !

    Αφήνω στην κρίση την σκέψη μου!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείται πως άλλο ο ρόλος κι άλλο η μάσκα. Νομίζω πως η χρήση των δυο ουσιαστικών αναφέρεται στην ταύτιση του ρόλου με τη χρήση μιας μάσκας. Όπως και να έχει το σίγουρο είναι πως διατηρώντας την ακεραιότητα μας, οδυνηρό μεν, θα έπρεπε να ανταπεξερχόμαστε σε κάθε απαίτηση της Ζωής.

      Διαγραφή
  17. "all the world's a stage and all the men and women merely players... they have their exits and their entrances" έλεγε ο Σαίξπηρ, και μου τον θύμισες!
    Αυτό που λείπει από τον κόσμο είναι η ακεραιότητα, είναι το να ζει κάποιος την (μία και βαθιά) αλήθεια του χωρίς εκπτώσεις. Εντάξει, δεν είναι εύκολο, πρέπει ίσως να τη βρεί πρώτα... Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ όταν σε διαβάζω, γιατί με στηρίζει αυτή σου η αληθινή στάση! Σ' ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη.
      Και ναι, η Ζωή είναι μια σκηνή, όμως όταν σβήνουν τα "φώτα" επιστρέφουμε αξιοπρεπώς στο καμαρίνι.

      Διαγραφή
  18. Το να είσαι ο εαυτός σου με κάθε τίμημα είναι αυτό που σώζει την ψυχή..πάντα σε κάθε μας ρόλο πρέπει να είμαστε χωρίς μάσκα..
    Έχω δει κόσμο να καταστρέφεται και να καταστρέφει κι άλλους επειδή φόρεσαν τη μάσκα που ταίριαζε στο κουστούμι που ξαφνικά τους φορέθηκε (και τρελάθηκαν και την είδαν Θεοί)..
    Για άλλη μια φορά πάντως έγραψες καταπληκτικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. ΜαριαΝι

    Ένας είναι ο ρόλος, που όμως δεν το παίζει κανείς. Αυτός του ανθρώπου. Δεν ξέρω γιατί μας είναι τόσο δύσκολο το απλό και ψάχνουμε το περίπλοκο. Και έτσι χανόμαστε και εγκλωβιζόμαστε σε κάτι άσκοπο και ματαιόδοξο.
    Μπράβο Μπεν για ένα κείμενο βαθιά ανθρώπινο χωρίς μάσκα.
    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως εαν παύαμε να το βλέπουμε ως "ρόλο", να ήμασταν περισσότερο Άνθρωποι.
      Σε Ευχαριστώ Μαρία.

      Διαγραφή
  20. Gia xronia stenaxoriomoyn gia malakies nexri poy eipa den gamioyntai oloi. Zise perase kala i zoh den einai. Proba. Na min metanionoume. Oti deb kaname ayto poy 8elame kai. Ayto apo.peiras einai xeirotero lilo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στη Ζωή, δεν υπάρχουν πρόβες. Ανεβαινεις κατευθείαν στη σκηνή. Το θέμα είναι εκεί πάνω τι κάνεις;
      Ο καλύτερος ρόλος, είναι αυτός του Εαυτού σου.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...