Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Ο Τρελλός της “Γειτονιάς” με κουτσομπολιά απο τον Κάτω Μαχαλά




Κάποιος αναγνώστης, ο Άκης, πριν μερικά posts με ρώτησε εαν είμαι «ευτυχισμένος». Η ερώτηση του με εξέπληξε, όχι όμως για την θεματολογία της, αλλά γιατί ήταν μια ερώτηση που έθετα πριν κάποια χρόνια μετα μανίας, σε κάθε σχεδόν άνθρωπο που συναντούσα. Ήταν μια περίοδος όπου τίποτα στη ζωή μου δεν πήγαινε «καλά», έτσι πίστευα, κι η «αναζήτηση» της λεγόμενης ευτυχίας είχε αποτελέσει αυτοσκοπό. Ρωτούσα λοιπόν τον κάθε έναν να μου πει εαν είναι ευτυχισμένος και να μου ορίσει την ευτυχία του, έτσι για να έχω ένα μέτρο σύγκρισης, προκειμένου να ορίσω κι αλίμονο να βαθμολογήσω τη δική μου (ευτυχία ή δυστυχία άραγε;). Ήταν ένας αντίρροπος μηχανισμός, όμοιος με εκείνον που πραγματοποιείται ασυνείδητα κι εννίοτε ηθελημένα μέσα μας, όταν αντικρίζουμε τη δυστυχία του άλλου. Όταν συναντούμε τον άστεγο που κρατάει το χαρτόνι με την λέξη «Πεινάω» κι πότε, πότε σκύβουμε να ρίξουμε ένα κέρμα στο πλαστικό ποτήρι που κρατά στα χέρια. Όταν βλέπουμε ανθρώπους να αναζητούν στα σκουπίδια κάτι για να φάνε κι όταν μας πλησιάζουν στα φανάρια, ζητώντας την όποια «ελεημοσύνη». Ναι, κατά κανόνα, «χρειαζόμαστε» κι αναζητούμε ένα εξωγενή σημείο αναφοράς, προκειμένου να προσδιορίσουμε τα ενδότερα μας. Χρειάζεται όμως αυτό;

Η καθημερινότητα μας πλήττεται καθημερινά απο δεκάδες προβλήματα. Για την πλειοψηφία, η ρίζα τους είναι το οικονομικό. Ανεργία, μειωμένοι μισθοί, απλήρωτοι μισθοί, η μη δυνατότητα για ανταπόκριση των υποχρεώσεων οικονομικής φύσεως κι όλα αυτά ορθά κι ανθρώπινα επηρρεάζουν την ψυχολογία μας, την κακή μας διάθεση, τα νεύρα μας, ακόμα κι την υγεία μας. Παράλληλα επιφορτιζόμαστε κι απο τις εικόνες που βλέπουμε καθημερινά στη μέρα μας, απο τους διαλόγους κι μονολόγους που ακούμε, τόσο που απλά μοιάζουμε με σκύλους που κυνηγούν την ουρά τους. Με τη διαφορά ότι εκείνα το κάνουν για να διασκεδάσουν την ανία τους, ενώ εμείς για να κανιβαλίσουμε τον Εαυτό μας.

Αν η τηλεόραση έκανε τη Γη ένα «πλανητικό χωριό», όπως λέει ο Marshall Mac Luhan, το internet τη μετέτρεψε σε μια γειτονιά. Σε μια άκρη αυτής, στην πόλη Cateura της Paraguay, μέσα σε μια παραγκούπολη, γεννήθηκε μια ορχήστρα, η “The Orchestra of Recycled Instruments”. Ίσως δεν την έχετε ακουστά όμως όσοι επιθυμείτε μπορείτε να κάνετε ένα “google”. Πρόκειται για μια ορχήστρα, αποτελούμενη απο παιδιά κι εφήβους, όπως τόσες πολλές, με τη διαφορά όμως ότι τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούν είναι φτιαγμένα απο σκουπίδια. Σε αυτή την πόλη, οι κάτοικοι της ζούνε στην κυριολεξία συλλέγοντας σκουπίδια κι απορρίματα, ακόμα και το υλικό με το οποίο χτίζουν τα σπίτια τους προέρχεται απο αυτά. Όμως δεν στάθηκαν μονάχα στην επιβίωση, που αποτελεί καθημερινά ένα ζοφερό πρόβλημα, θελήσανε μέσα σε αυτή τη “μιζέρια” να προάγουν την σκέψη τους, την ποιότητα της ζωής τους, τα όνειρά τους ένα βήμα παραπέρα, ασχολούμενοι με την Τέχνη της Μουσικής.

Θέλησαν κι τόλμησαν να προσφέρουν  στα παιδιά τους μια διέξοδο απο την καθημερινή δυστυχία και τη σκέψη της αναξιότητας για την ίδια τη ζωή, μιας ζωής που “λογικά” θα έπρεπε να γεμίζει απο την κενότητα των άπιαστων ονείρων. Έφτιαξαν λοιπόν, ξεκινώντας απο έναν άνθρωπο, μουσικά όργανα, απο σκουπίδια. Κονσέρβες, σωλήνες, τενεκέδες, κάθε τι που πετάγεται με ευκολία, μετατράπηκαν σε βιολιά, τσέλο, φλάουτο κι σχημάτισαν σιγά σιγά μια ορχήστρα, εντυπωσιάζοντας κι κερδίζοντας τη “συμπάθεια” του “ανεπτυγμένου κόσμου. Αυτή τη στιγμή είναι “διάσημη” και συνεχίζουν με τον δικό τους δύσκολο τρόπο την πορεία τους, έχοντας σα στόχο να μαζέψουν χρήματα για το γύρισμα ενός ντοκιμαντέρ για την ορχήστρα τους. Τους εύχομαι ότι καλύτερο και  στέκομαι  μονάχα, πως δεν ήταν αυτός ο σκοπός τους, αλλά η σκέψη, πως μέσα απο το “τίποτα”, δημιούργησαν το “κάτι” κι αυτό το κάτι έγινε τα “πάντα”, για ένα παιδί που δεν έχει τίποτα, ούτε καν δικαίωμα για όνειρα, καθώς εκείνα σκοντάφτουν σε μια πραγματικότητα.

Σε μια άλλη άκρη αυτής της “γειτονιάς”, ένα σκυλάκι γεννήθηκε “καταδικασμένο”, με τα μπροστινά του πόδια να λείπουν. Για τα τετράποδα ζώα, η ικανότητα να μπορούν να στέκονται, καθορίζει την ίδια την επιβίωση τους, τόσο που ενστικτωδώς, η ίδια η μάνα του το απαρνήθηκε, γνωρίζοντας a priori τη μοίρα του. Όμως ο Faith, έτσι το ονόμασε το “αφεντικό” του, με επιμονή κι αγάπη, το έμαθε να περπατά στα δυο πίσω του πόδια, για να γίνει ένας διάσημος σκύλος, εμπνέοντας χιλιάδες παιδιά με κινητικό πρόβλημα, να ξεπεράσουν το πρόβλημα τους. Aστείο δεν είναι;

Αστείο είναι, πως όταν μεγάλωσα κι ρωτούσα μανιωδώς τους άλλους, τι είναι ευτυχία, είχα ξεχάσει το παιδικό μου πρότυπο, που καθόρισε κι επηρρέασε τη ζωή μου, κάνοντας με να πιστέψω στον εαυτό μου και να τον εκτιμήσω. Την εποχή λοιπόν που οι συνομήλικοι μου είχαν ως πρότυπο έναν Rock Star ή έστω έναν διάσημο ποδοσφαιριστή, εγώ είχα την Hellen Keller για την οποίαν θυμάμαι έγραψα σε έκθεση με θέμα: Ποιον έχετε πρότυπο κι έγινα αντικείμενο χλεύης για άλλη μια φορά. Όμως το γεγονός ότι ένας άνθρωπος, στα βρεφικά του χρόνια, έχασε τις αισθήσεις της όρασης και της ακοής, κατάφερε να μιλάει πέντε γλώσσες, να γίνει διακεκριμένη συγγραφέας και να κερδίσει ένα βραβείο Νόμπελ, έκανε ένα παιδί να γατζωθεί απο ένα γινάτι, προκειμένου να γίνει “κάποιος” σε τούτο το ντουνιά. Και μπορεί να μην έγινα πετυχημένος, πλούσιος κι διάσημος, όμως εκείνη την περίοδο που αναζητούσα το νόημα της ευτυχίας, κατάλαβα πως η ευτυχία είναι κάποιες στιγμές, που ευτυχώς είναι στο χέρι μας να δημιουργήσουμε.

Ζω, μέσα σε δικά μου προβλήματα κι βλέπω παντού ολόγυρα μου τη δυστυχία. Όμως αρνούμαι πεισματικά να εγκλωβίζομαι μέσα σε αυτά, όσο κι αν η Σειρήνα της παραίτησης κι απελπισίας, μου τραγουδά ηδονικά. Παλεύω, όχι για να μην είμαι δυστυχής, αλλά να βρίσκω κι συχνά να εφευρίσκω πράγματα κι καταστάσεις που θα με κάνουν ευτυχισμένο, με κίνδυνο ίσως να ζω σε έναν δικό μου “κόσμο”, ένα δικό μου σύμπαν, ένα κουκούλι, όμοιος με έναν σχιζοφρενή, χαμένο στον δικό του κόσμο. Ίσως και να είμαι, καθώς κάνω διαλόγους με τον Μένη, μια ακρίδα που απο τότε που έπιασα αυτό το σπίτι, κάθεται στο κλαδί της λεμονιάς που ορθώνεται στο παράθυρο μου και ροκανίζει τα φύλλα της. Στην αρχή έψαχνα τρόπους να την εξοντώσω, γιατί την έβλεπα προκλητικά να μασουλάει τα φύλλα του δέντρου που φρόντιζα με επιμέλεια κι εκείνος χάλαγε την ομορφιά της με την λαιμαργία του. Όμως μια συννεφιασμένη μέρα, μια ακτίνα φώτισε τη μέρα μου, διαθλώντας το φως της σε ένα κρύσταλλο, κάνοντας με να νιώσω χαρούμενος απο το παιχνίδισμα του φωτός, χάρη στο κενό που άφησε ένα μασουλημένο, μη τέλειο φύλλο της λεμονιάς μου. Απο τότε τον άφησα ήσυχο και κάθε μέρα τον βλέπω, αυτόν ή μάλλον κάποιον άλλον που πήρε τη θέση του, (δεν ζούνε τόσο καιρό οι ακρίδες θαρρώ), πότε στο κλαδί και πότε στο πατζούρι όταν φυσάει κι έχει κρύο, για να πούμε “Καλημέρα”, κάνοντας με να νιώθω μια αφελή χαρά, σα εκείνη που είχα όταν ήμουν μικρός, παίζοντας με αυτοσχέδια παιχνίδια που έβρισκα πεταμένα στο χώμα.

Η Ζωή, δεν μας τα “φέρνει” ποτέ όπως θέλουμε. Μας δίνει όμως τη δυνατότητα και πάνω απο όλα τη Δύναμη, να πάρουμε απο Αυτήν αυτά που έχουμε ανάγκη. Άλλωστε για ότι δεν αλλάζει, δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε κι ότι αλλάζει, είναι απλά στο χέρι μας να το κάνουμε, έστω και με διαφορετικό τρόπο.

Καλή Εβδομάδα.







46 σχόλια:

  1. Δεν υπάρχει πιο δύσκολη ερώτηση από το "είσαι ευτυχισμένος?" Πολύ δύσκολο να απαντηθεί με ένα απόλυτο ναι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Oι δυσκολίες όμως είναι τα εμπόδια που θέτουμε εμείς οι ίδιοι στον Εαυτό μας.

      Διαγραφή
  2. Καλή εβδομάδα Ben γεμάτη πολλές όμορφες στιγμές. Γιατί τι άλλο είναι η ευτυχία παρά μικρές χαρούμενες στιγμές, απλές και ταπεινές ίσως σαν την ακρίδα σου!

    ΥΓ: Μάθε ότι έχουμε το ίδιο πρότυπο! Η δήλωσή μου αυτή για την Έλεν Κέλερ υπάρχει μέσα στο μπλογκ μου!
    Επίσης έχω γεννηθεί την ίδια ημερομηνία (και στην ίδια χώρα) με αυτήν !

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που συνεννοούμαστε Iris. Και ναι, ευτυχία είναι μικρά πράγματα και κάποια απο αυτά τα δημιουργούμε οι ίδιοι.

      Διαγραφή
  3. Δεύτερη φορά που περνώ και τελειώνοντας το διάβασμα είμαι με τα δάκρυα έτοιμα να κυλήσουν.
    Περνώ μια 'παράξενη' περίοδο και διαβάζοντας όσα γράφεις αισθάνθηκα τόσο...λίγη τόσο επιφανειακή....
    Ενώ δεν είμαι....
    Εγινα όμως αυτό που χλεύαζα!
    Η ανάρτηση σου μ' έκανε να έρθω στα ίσα μου.
    Ηταν το χαστούκι που χρειαζόμουν για να συνέλθω.
    Σε φιλώ πολύ, να σαι καλά:)
    Καλή εβδομάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ζωή μας έχει το χρώμα που εμείς της δίνουμε.
      Πάρε τις τέμπερες που καταχώνιασες κάπου, κάποτε και δώστης το χρώμα που Εσύ θέλεις.
      Σου εύχομαι πολύχρωμες, όμορφες στιγμές Ευτυχίας.

      Διαγραφή
    2. Είσαι υπέροχος!!!
      Με κάνεις να χαμογελώ...
      Σ' ευχαριστώ:))

      Διαγραφή
  4. όταν τα έλεγα και λέω εγω ,γελάς Σερενατούλα!
    (ενταξει όχι τόσο συγκινητικά)....τα λέει ο Ben, νααα τα δάκρυα!
    πρέπει να σας μαζεψω να σας κάνω ομαδική ψυχοθεραπεία!
    δεν πάει άλλο η κατάσταση!(ο Ben δεν τη χρειάζεται...θα μας κάνει γιόγκα στο τέλος για αποφόρτιση....χαχαχα...τη me να δω τι θα τη βάλω να κάνει....α!το βρήκα!αυτή θα έχει τη θεραπεία με τα μπαλάκια χαχαχαχα)
    φιλάκια και στους δυο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θεραπεία με ... μπαλάκια??? Πολύ προχώ σε βρίσκω κυρία καθηγήτρια! Πως γίνεται???

      Διαγραφή
    2. Χαχα...εμένα εννοεί η Νάσια για τη θεραπεία με τα μπαλάκια ή έχασα την μπάλα?
      Στη γιόγκα είμαι μέσα!!...κι ο Μπεν θα είναι καταπληκτικός δάσκαλος..

      Διαγραφή
    3. Α! Στη γιόγκα είμαι μέσα! Τζάμπα έμαθα να κάνω το κοράκι;;;;;;;;;;
      Τι τα πλήρωσα τόσα μαθήματα!
      Καλέ....πάρτε με στη γιόγκα μαζί σας!!!!

      Διαγραφή
    4. Ωραία θα κάνουμε τάξη κι ο Tremens μετά θα μας κάνει Zumba!

      Διαγραφή
  5. Εγώ πάλι θεωρώ πως όλα ειναι στο χέρι μας, οσον αφορά στην ζωή μας. Αμα περιμένω απο αυτή... σώθηκα. εχει τόσους να προσέξει.
    Μόνη μας την φτιάχνουμε. Ονειρικό ακουγεται... ίσως. Αλλά προτιμώ τον κώδωνα και δεν αγαπώ τις ακρίδες, ούτε είμαι σχιζοφρενής!!! μην το φθάνουμε στα άκρα.
    Θέλει κόπο να ζήσεις πραγματικά. Και πολλοί λίγοι εχουν το κουράγιο. Η βολεψιά βλέπεις....
    Χαμογελώ και προχωρώ και ειμαι αισιόδοξη. διότι, το ξαναπαμε. "και στης ζωής τους πιο βαριούς χειμώνες, αλκυονίδες μέρες καρτερώ. κυρια Νάσια, βάλε μου βαθμό τώρα...!
    τα φιλια μου στον διπλανό κώδωνα ! ναι ναι εσένα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρίστευσες!θα σε βάλω στην υποδοχή ,να διώχνεις όποιον αγαπά τις ακρίδες!!χαχαχαχα
      να ,με αυτά μου φτιάξατε τη διάθεση σημερα και μου χαρίσατε ένα ευτυχισμένο μεσημέρι,γιατί εδω κάποιοι έχουν απασφαλίσει τη χειροβομβίδα τους και ετοιμάζεται σύρραξη ....

      Διαγραφή
    2. Ζουζούνα...
      "Διώξε τα σύννεφα απ’ την καρδιά σου
      και μες στο κλάμα μην ξαγρυπνάς
      τι κι αν δε βρίσκεται στην αγκαλιά σου
      θα `ρθει μια μέρα μην το ξεχνάς"

      Διαγραφή
    3. Να σου πω ρε Νάσια... Κάτι να μαζέψεις απο δω απο κει, κάτι για παιχνίδια με μπαλάκια, κάτι υποδοχή κτλ... Κέντρο Ψυχικής Υγείας θες να ανοίξεις ή Ντέλο?

      Διαγραφή
    4. ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι,ντροπή!
      ξέρω γιατί τα λες αυτά!επειδη δε συμφωνω με το μαλλί σου!οκ ,δεν ξαναμιλάω....τώρα εγινα δυστυχισμένη κλαψ..........

      Διαγραφή
    5. Χαχαχα! Οκ μόλις τα ξανάβαψα βρε για να σου κάνω το χατήρι. Αλήθεια Σε λέω!

      Διαγραφή
  6. Ειχα διαβάσει κάπου οτι "το να είμαστε υποχρεωμένοι να ζητηνιεύουμε την καθημερινή μας ευτυχία απο τους άλλους μαρτυρεί μια φτώχεια μεγαλύτερη κι απο κάποιον που ζητιανεύει το ψωμί της μέρας του".

    Η ευτυχία είναι επιλογή μου. Επιλέγω καθημερινά και επιτρέπω στον εαυτό μου να είναι ευτυχής.
    Οι καλές και οι κακές μου στιγμές έρχονται και φεύγουν αλλά η μόνη πραγματική ευτυχία που διαρκεί είναι να νιώθω καλά με τον εαυτό μου.
    Μου πήρε χρόνια πολλά να τα καταλαβω...

    Ευχαριστώ για το post. Εξαιρετικό! Καλή βδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μα ποιος άλλος εκτός απότον εαυτό σου, την προσπάθειά του και τα θέλω του, τις επιλογές τυ, τα λάθη και τα σωστά του, μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο;

    Ακόμα κι αν κάτι, όπως πχ ένας έρωτας, σε κάνει ευτυχισμένο, εσύ τον δημιούργησες.

    Σήμερα στο γυμναστήριο, μια γνωστή που ξέρει ότι είμαι άνεργος, με ρώτησε, πως πας; Και της είπα ότι περνάω μια απ τις καλύτερες φάσεις της ζωής μου. κι εγώ το έχω επιλέξει αυτό.

    Μιλά ένας τοξότης; Ίσως. Αλλά σίγουρα μιλά ένας άνθρωπος ευτυχισμένος και γεμάτος.

    Υπέροχο κείμενο, σε φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H λύπηση, είναι ένα αποφόρι που μας δίνουν.
      Η αυτολύπηση, είναι η θηλιά που φτιάχνουμε απο αυτό.

      Φιλιά

      Διαγραφή
  8. Ben σου εύχομαι καλή και υπέροχη εβδομάδα. δεν πίστευα ποτε ότι η ερώτηση μού θα έφερνε τέτοια αποτελέσματα. και μπορώ να σου πω με έκανες ευτυχισμένο στην κατάσταση που βρίσκομαι ήταν ότι χρειαζόμουν ( Γιατί κατάλαβα ότι ασχολείσαι με τής ερώτησης που σου θέτουν) τώρα όσον αφορά τό θέμα του post σύμφωνο με τόν George. S όμως ότι και να κάνω δεν κατάφερα να γίνω ευτυχισμένος και μερικά όνειρα που πραγματοποίησα δεν κατάφερα και δεν ξέρω τό γιατί.


    Υ. Γ. γιατί δεν μού απαντάς στο Facebook. Σου έχω κάνει κάτι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ερώτημα είναι Άκη, εαν αυτά τα οποία θεωρούμε ότι θα μας κάνουν Ευτυχισμένους, είναι πραγματικά ο δρόμος προς την δική μας Ευτυχία.

      Υ.Γ. Δεν πολυασχολούμαι με το φατσοβιβλίο.

      Διαγραφή
    2. Δεν πειράζει εσύ να σε καλά και όλα τα αλλα έρχονται. Όσο για τό φατσοβιβλίο ούτε εγώ ασχοληθούμε εξάλλου μόνο εσένα έχω κάνει φίλο

      Διαγραφή
  9. BEN σε θαυμαζω και χαιρομαι που βρισκω ατομα καθως μεγαλωνω να θαυμάζω
    εγω απαντω παντα
    δοξα τω θεω
    ποιο θεο?
    αυτον τον απο μηχανής θεο που μου εχει δωσει στη ζωη οσα μπορω ν αντεξω

    καλα κ άσχημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ότι λάβαμε κι θα λάβουμε, είναι επειδή ΕΜΕΙΣ το ζητήσαμε.
      Το πρώτο "άτομο" που πρέπει να ευχαριστούμε, είναι Εμάς τους ίδιους κι εννίοτε να σιχτιρίζουμε.

      Διαγραφή
  10. Όταν μου δημοσιεύεις πρωί μου ανάβουν τα λαμπάκια μου! αχαχα!
    Γιατί είμαι ανυπόμονη να σε διαβάσω και δεν κρατιέμαι!
    Γιατί σε διαβάζω με στάσεις! ( Ακούω και παρατηρήσεις από την αδερφή μου αφεντικό: πού αφαιρέθηκες πάλι; Μία ώρα σου φωνάζω...χτύπα αυτόν τον κωδικό! )
    Παρ' όλα αυτά σε απόλαυσα ! Έστω με στάσεις!
    Όταν διάβασα και για την Έλεν Κέλερ ...σε λάτρεψα!
    Αυτό ήρθα να σου πω! Ότι εύχομαι να σε ανακαλύψουν μικροί σε ηλικία αναγνώστες ( άσχετα από σεξουαλικό προσανατολισμό ) και να σε διαβάζουν! (Από μένα πάντως ήδη σε διαβάζουν δύο άτομα που δεν έχουν μπλογκ!)

    Χαίρομαι να διαβάζω τόσο μεστές κι ώριμες σκέψεις Ben!

    Αριστέα για σένα ! όχι iris!
    Φιλιά!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με τιμά το σχόλιο σου κι Σε ευχαριστώ Αριστέα.
      Τώρα σχετικά με το αφεντικό... Αν είναι "αδελφή", πες μου διεύθυνση να της πως δυο φωνήεντα. Αν είναι η αδελφή... Χαχαχα εκεί τουμπεκί ψιλοκομμένο. ;-)

      Διαγραφή
    2. αχαχαχα! Λύθηκα στα γέλια! ♥♥♥
      Η αδερφή μου είναι! Τζίφος!

      Πραγματικά σε απολαμβάνω ...κυρίως για την ώριμη σκέψη σου!
      Φιλιά γλυκέ μου Ben!

      Διαγραφή
  11. Η ευτυχία είναι θέμα οπτικής γωνίας. Σε σημείο ευθυνόμαστε εμείς. Σε ένα άλλο ευθύνεται η τύχη. Και στο τελευταίο σημείο ευθύνονται οι άλλοι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Τύχη, ευννοεί πάντα τους Τολμηρούς. Κι τολμηροί, είναι όσοι πέφτουν και ξανασηκώνονται.

      Διαγραφή
  12. Βεν μου αν ευτυχία είναι να βλέπεις την εξέλιξη των επιλογών σου στα ματια του συντρόφου, δυο μαχητικών κοριτσιών και μιας μικρής 10μήνης μικρούλας, τότε ναι είμαι ευτυχισμένη,η ζωή στα μικρά μου χρονια δεν ήταν η καλύτερη, όμως με αποζημιώνει εδώ και 30 χρονια,εχω τα πάντα, υγειά για μένα και την οικογένειά μου..
    Για άλλη μια φορά μου απέδειξες το πόσο ψυχούλα είσαι,χαιρομαι που σε βρήκα μέσα από τον τρεμενς,και λυπάμαι που αυτό άργησε να γίνει...
    Σε θαυμάζω γιατί λίγα παιδιά στην ηλικία σου έχουν τόσο ώριμες απόψεις...
    καλο βραδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να Τους Χαίρεσαι και να Σε Χαίρονται Φούλη.

      Διαγραφή
  13. Η ευτυχία είναι στο χέρι μας όπως και η δυστυχία..επιλέγουμε να είμαστε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι..
    Για άλλη μια φορά έκανες μια ανθρώπινη ανάρτηση επί της ουσίας..
    Να είσαι καλά!!..φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου εννοούσα την ανάρτηση που έκανες με τα μπαλάκια!!μόνη μου μιλάω ,μόνη μου γελάω τελικά...υα σοβαρευτω τελικά!

      Διαγραφή
    2. Όχι! Να παραμείνεις όπως είσαι, γιατί έτσι Σε Αγαπάμε!!!

      Διαγραφή
    3. Το κατάλαβα, γι' αυτό έγραψα το συνθηματικό..."έχασα την μπάλα"..χαχα!!
      Να συνεχίσεις να είσαι όπως είσαι...μην τυχόν κι αλλάξεις!!

      Διαγραφή
  14. Πολύ ωραία.
    Κάτι τέτοιο ανάρτησα και γω.
    Ζω τις αισιόδοξες μέρες μου, είμαι σε ευτυχισμένη φάση και ας γαμιέται το σύμπαν (μου).

    Σε φιλώ.
    Είσαι πολύ γλυκός...(και κάτι άλλο...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχει σημασία αν γαμιούνται τα ΠΑΝΤΑ, αλλά να γαμιόμαστε εμείς κι να το ευχαριστιόμαστε! ;-)

      Διαγραφή
    2. Όσο για αυτό καθημερινώς και αμετακλήτως.
      Φιλάκια.

      Διαγραφή
    3. ΕΕΕΕΕΤΣΙΙΙ !!! Γιατί μετά απο τόσα χρόνια γάμου, σου βγάζω το καπέλο!

      Διαγραφή
  15. Καλύτερα δεν μπορούσες να τα πεις, να τα γράψεις δηλαδή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Ηφαιστίωνα κι εύχομαι οι μέρες σου, να είναι γεμάτες μικρές όμορφες στιγμές.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...