Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Οικογενειακά Cliché



Στην σχολή μου τα απογεύματα, λίγο πριν το δικό μου μάθημα, λαμβάνει χώρα στη διπλανή αίθουσα ένα παιδικό τμήμα Τae Kwo Do. Γύρω απο την αίθουσα κάθονται οι γονείς, περιμένοντας καρτερικά τα παιδιά τους να τελειώσουν το μάθημα και να τα γυρίσουν στο σπίτι, στήνοντας άλλοτε πηγαδάκια μεταξύ τους, σχολιάζοντας χαμηλόφωνα τα παιδιά τους, άλλοτε βγαίνουν στις σκάλες κάνοντας ένα τσιγάρο στη ζούλα μιλώντας για τα θέματα της καθημερινότητας κι άλλοτε κοιτάζουν το δικό τους παιδί, με εμφανές το βλέμα της “πέρδικας” αποτυπωμένο στο πρόσωπό τους. Συχνά πριν το μάθημα μου κάθομαι και τα χαζεύω κι εγώ. Αυτή η ενέργεια κι αφέλεια τους είναι αναζωγονητική, καθώς προσπαθούν να πειθαρχήσουν τους εαυτούς, ακολουθώντας τις οδηγίες του δασκάλου, άλλοτε με φωνές κι άλλοτε με επιβραβεύσεις, που πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση και με κάνουν να γελάω. Οκ, ομολογώ ότι ο δάσκαλος είναι ένα απίστευτο τεκνό, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τη δική μου ευφορία.

Κατά καιρούς παρακολουθώ τις συζητήσεις των γονέων κι καμιά φορά εμπλέκομαι σε αυτές κι όλες ξεκινούν με τη φράση: Εμένα ο/η γιος/κόρη ΜΟΥ… συνεχίζοντας με ένα κατόρθωμα που έκανε το κανακάρι τους για να πάρει τη σκυτάλη ο άλλος, αρχίζοντας πάντα απο την ίδια cliché  φράση. Δεν ξέρω εαν είχα παιδί και το παρακολουθούσα στο μάθημα, εαν θα έκανα το ίδιο συμμετέχοντας σε αυτές τις συζητήσεις κι κατά καιρούς πιάνω τον εαυτό μου να φαντάζεται πως θα ένιωθε, παρακολουθώντας το παιδί του σε εκείνη την τάξη ή συμμετέχοντας σε μια ομαδική δραστηριότητα. Σίγουρα θα ένιωθα περηφάνια, χαρά, εύθυμα και… κτητικά, εγωϊστικά, ναρκισσιστικά, βλέποντας στο πρόσωπο εκείνου του παιδιού την δική μου αντανάκλαση. Και τότε αυτοχαστουκίζομαι, επιβεβαιώνοντας στον εαυτό μου πως δεν είμαι έτοιμος, ακόμα τουλάχιστον, να γίνω γονέας. Βλέπετε σε κάθε μια απο αυτές τις φαντασιώσεις, ποτέ δεν σκέφτηκα πως το παιδί εκείνο θα μπορούσε να είναι υιοθετημένο, παρά μόνο “δικό” μου. Μια προέκταση του Εγώ μου, ένα κομμάτι του Εαυτού μου, μια συνέχεια του DNA  μου, μια αντανάκλαση του Είδωλου μου.

Μεγαλώσαμε εκπληρώνοντας συχνά τα θέλω των γονέων μας. Όλα εκείνα που στερήθηκαν ή δεν είχαν την ευκαιρία να  κάνουν, προσφέρθηκαν απλόχερα σε εμάς, συχνά δίχως να μας ρωτήσουν κι απο μικρά μαθαίνουμε να κάνουμε κάθετι που χαροποιεί τους γονείς μας. “Φάε αυτή τη μπουκίτσα για τη μαμά”, είναι το πρώτο μήνυμα που πέρασε στο υποσυνείδητο μας κι αθώα κι αυθόρμητα, φτύναμε μετά τη μπουκιά στη μούρη του μπαμπά γελώντας. Αργότερα μαθαίνουμε πως οι μεγάλοι, αρχικά οι γονείς, έχουν απόλυτο δίκαιο κι είναι εκείνοι που ξέρουν πιο είναι το σωστό και πιο το λάθος. Μας επέβαλλαν τιμωρίες, για κάθε τι δεν είναι σωστό, μας μάθαιναν να είμαστε “καλά” παιδιά και να γίνουμε “σωστοί” άνθρωποι, καθένας με το δικό του πιστεύω και τη δική του πεποιήθηση. Κάποια στιγμή μεγαλώνουμε, αποκτούμε κατά πάσα πιθανότητα τη δική μας οικογένεια, το ΔΙΚΟ μας παιδί και το μεγαλώνουμε έτσι όπως μεγάλωσαν εμάς τους ίδιους κάνοντας μας να τρομοκρατούμαστε πολλές φορές για το πόσο πολύ τελικά τους μοιάσαμε, μια ιδέα που κάποτε ίσως θελήσαμε να αποτινάξουμε. “Η καταδίκη μιας γυναίκας, είναι ότι κάποια στιγμή στη ζωή της, θα μοιάσει στη μάνα της.”, είχε πει κάποτε ο Oscar Wilde. Αφαιρώντας όμως τη δόση μισογυνισμού του, το ίδιο ισχύει  με τους άντρες και τους πατέρες τους.

“Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” έπλασε ο Θεός τα Τέκνα του, το πρώτο αρχέτυπο της οργανωμένης κοινωνίας, εκφράζοντας εύστοχα το πως είδε ο πρωτόγονος άνθρωπος, το πρωτόγονο τέκνο του. Κι η μια γενιά διαδέχεται την άλλη, μεταθέτοντας τα όνειρα και τις φιλοδοξίες η παλιότερη στη νεότερη, με την τελευταία να επωμίζεται το βάρος, μέχρι να το μεταθέσει με τη σειρά της. Κάθε επιτυχία, το στέφεται η προηγούμενη γενιά, επιβεβαιώνοντας την “καλή” και “σωστή” δουλειά που έκαναν, κορνιζάροντας την στον τοίχο σε περίωπη θέση κι εννίοτε κρυφά, τη γυαλίζουν αναρωτόμενοι εαν φαίνεται σε κείνη τη θέση που τη κρέμασαν.

Τι γίνεται όμως σε εκείνη την περίπτωση, που το παιδί δεν εκπληρώνει εκείνα τα οποία ασυνείδητα ίσως εναποθέτησαν σε εκείνο, τη στιγμή που το κράτησαν στην αγκαλιά τους την πρώτη φορά. Τι γίνεται όταν η πρώτη ευχή “Να το δεις όπως ποθείς”, δεν εκπληρώνεται; Όταν το παιδί γίνεται πούστης, πρεζάκι, κλέφτης, τρομακράτης, βιαστής ακόμα κι ενάρετος, προερχόμενο απο μια εγκληματική οικογένεια; “Δεν είναι το παιδί μου αυτό!”, άλλη μια cliché φράση που μας έμαθε ο ασπρόμαυρος κινηματογράφος μαζί με το «Δεν σε μεγάλωσα εγώ έτσι!» Άξαφνα, ακυρώνονται όλες εκείνες οι χαρές κι όλα όσα κορνιζαρίστηκαν, απλά έγιναν κορνίζες που κρύβουν έναν τοίχο. Οικογενειακά δράματα πολλά, να΄ναι καλά η τηλεόραση που μας ενημερώνει καθημερινά για αυτά, κάνοντας μας να μακαρίζουμε την τύχη μας, θέτοντας ένα μέτρο σύγκρισης της δικής μας ευτυχίας-επιτυχίας.

Απο την άλλη υπάρχουν και κάποιοι που επωμίζονται όλο το βάρος της «αποτυχίας» τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση του γέρου μηχανικού μου πριν χρόνια, όταν μου εξομολογήθηκε τον κρυφό του καημό για τον μοναχογίο και μοναχοπαίδι του που ήταν ναρκωμανής. Η θλίψη, η απορία, η απογοήτευση ήταν κάθε δάκρυ που αυλάκωνε το πρόσωπο του με ένα τεράστιο «Κατηγορώ», τον Εαυτό μου. Σκεφτόταν, παιδευόταν να βρει τι έκανε λάθος. Μήπως ήταν πολύ ελαστικός και δεν τον τιμωρούσε αρκετά; Μήπως ήταν πολύ γενναιόδωρος και του έκανε όλα τα χατίρια; Μήπως δεν τον αγάπησε αρκετά και το παιδί του αναζήτησε στην πρέζα την αγάπη; Μήπως τον αγάπησε πολύ και τον έπνιγε που έψαχνε τη διέξοδο στην ντρόγκα;

Κι πιάνοντας το κουβάρι της σχέσης γονέας-παιδιού απο αυτήν την άκρη, απλά αναρωτιέμαι γιατί ο λώρος δεν κόβεται στη γέννηση. Γιατί στέφτεται με δάφνες η προηγούμενη γενιά για την επιτυχία της επόμενης; Γιατί φαρισαϊκά κατηγορούμε την μάνα, τον πατέρα για τα λάθη κι ατοπήματα του παιδιού τους; Γιατί οι αμαρτίες των γονιών, όπως και τα όνειρα τους, πρέπει να βαραίνουν τα τέκνα; Γιατί ένα παιδί, δεν αντιμετωπίζεται ποτέ ως Άτομο κι ένας γονέας δεν μπορεί να γίνει απλά ένας Άνθρωπος;

Δεν είμαι γονέας και δεν ξέρω εαν θα γίνω ποτέ, για να έχω το «δικαίωμα» να μιλώ για αυτό το θέμα. Όμως σκέφτομαι πως θα ήταν εαν μεγαλώναμε τα παιδιά μας μαθαίνοντας εμάς τους ίδιους να ακούμε τη δική τους φωνή, δίχως να κάνουμε τον υποβολέα. Εαν παύαμε να το βλέπουμε σα μια προέκταση του Εγώ μας, αλλά σα μια ξεχωριστή οντότητα με δικαίωμα στα λάθη και την αρετή. Εαν απλά είμαστε σκεπτικοί όταν φτύνει  την μπουκιά που του επιβάλλουμε να καταπιεί. Μα πάνω απο όλα, εαν παρά τα όσα ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ως υπεύθυνοι για μια Ζωή να παρέχουμε,  αφαιρούσαμε την ιδιοτέλεια μας, πως θα μετουσιωνόταν αυτή η σχέση;

Δεν ξέρω εαν ο Γκιλμπράν, όταν έγραψε το περιβόητο «Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου...», είχε παιδιά ή ήταν άτεκνος, όμως παρακολουθώντας όλο το γκροτέσκο με τα «Παιδιά Τρομοκράτες», σκέφτομαι μονάχα την ευκολία με την οποία γονείς, λιθοβολούν εκείνους τους γονείς των «παιδιών τέρατα» κι εγώ, τι είδους πατέρας θα γινόμουν.

27 σχόλια:

  1. Είναι εύλογα τα ερωτήματά σου, εύλογα και μάλλον αναπάντητα, ειδικά από μένα που δεν θα αποκτήσω παιδιά. Αυτό που νομίζω όμως είναι ότι άνθρωποι ακόμα και με πολύ παρόμοιο γονιδίωμα έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες. Οι γονείς μπορεί να μας κατευθύνουν αλλά δεν μπορούν να ελέγξουν τα πάντα, καλώς ή κακώς. Καλό γι αυτούς και για τα παιδιά είναι να υπάρχει μια γονεϊκή σχέση διαλόγου πραγματικού και αλληλοσεβασμού...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δύσκολες σχέσεις που θέλουν δουλειά κι απο τους δυο.Μα πάνω απο όλα ο γονέας πρέπει πέρα απο το να εκπαιδεύσει τον εαυτό του, πρέπει να εκπαιδεύσει και το παιδί του.

      Διαγραφή
  2. δεν ξέρω για τις άλλες θρησκείες αλλα εγω(χριστιανη ορθοδοξη) δε φταιω στο πως μεγαλώνω τα παιδιά μου ,εγωιστικά φυσικά! Ο Αδάμ φταίει ,που έφαγε το μηλο θέλοντας κι αυτος να αποτινάξει την κηδεμονία και την εξάρτησή του ,διαπράττοντας αποστροφή προς το Θεο και στροφή του ανθρωπου προς τον εαυτό του,προς το εγώ του!
    αυτο το αμάρτημα μεταδοθηκε και στις επόμενες γενιές !
    Είναι κληρονομιά μου ,απο τον Αδάμ και εγω τις κληρονομιές δε θα τις πεταξω στα σκουπίδια στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε!!!!

    θέλεις να σου δανείσω τα παιδακια μου 1 μέρα;;;θα καταλάβεις αμέσως τι πατέρας θα γινόσουν!παιδί μου αν έρθεις την Κασο ,θα σου λυθούν πολλες απορίες!!
    γιατί βασανίζεσαι;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Αδάμ δεν έφαγε το μήλο για να αποτινάξει την κηδεμονία του Θεού, αλλά γιατί το μ....νί σέρνει καράβι κι αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά των πρωτόπλαστων, δοσμένο απο την Εύα.
      Δόλια μάνα, τρεια αρσενικά ανασταίνεις!

      Διαγραφή
  3. Πάλι μεγάλο θέμα ανοίγεις, Ben!

    Τα παιδιά είναι φυσική μας προέκταση -και, μέχρι εκεί... Μέχρι τη στιγμή, δηλαδή, που θα κοπεί ο λώρος! (Στη γέννηση!)
    Εν συνεχεία όμως, σαν ανεξάρτητες οντότητες θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται από τους γονείς, κάτι που συνήθως δεν συμβαίνει...

    Όταν μου εύχονται για την κόρη μου "να τη δεις όπως ποθείς", τους... διορθώνω διακριτικά, λέγοντας πως... "ποθώ να τη δω όπως εκείνη ποθεί!"

    Δεν θέλω να το παίξω τέλεια μαμά, πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να επαναστατεί όταν το καμάρι μου κάνει του κεφαλιού της, αλλά το κεφάλι αυτό είναι δικό της, όχι δικό μου... Μπορεί να έχουμε την κοινή μας, μέχρι τώρα, ζωή... όμως ούτε τις αναμνήσεις μου, ούτε τις εμπειρίες μου, ούτε το σκεπτικό μου μπορώ να μοιραστώ μαζί της στο ακέραιο. Αντίστοιχα, κι εκείνη έχει αρχίσει να φτιάχνει τον δικό της κόσμο στον οποίο δεν είμαι διαρκώς παρούσα εγώ.

    Κάποιες φορές γίνομαι υπερπροστατευτική (όχι... "παιδί μου, πού πας χωρίς μπουφάν;!" αλλά) όταν διακρίνω ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματά της -πώς, άλλωστε, θα μπορούσε ένα παιδί στις αρχές της εφηβείας; Εκεί, ναι. Προσπαθώ να το ελέγξω (όχι πάντα επιτυχώς...) επειδή ξέρω ότι την ώρα του... ταμείου, θα διαπιστώσω ότι ο συναισθηματικός προστατευτισμός, θα την έχει περισσότερο βλάψει, παρά ωφελήσει...

    Ο γονιός, πιστεύω, δεν πρέπει να τραβάει το παιδί από το χέρι... ούτε να το σπρώχνει... αλλά να στέκεται πλάι του. Μεγαλώνοντας, αυτό ακολουθεί τη δική του φύση, τις δικές του ροπές και τις δικές του επιθυμίες, διαμορφώνει τις ιδέες και τα "πιστεύω" του που, ναι, ίσως να μην είναι πάντα αυτά που θα θέλαμε εμείς να δούμε. (Όμως κι εκείνο, αν είχε τη δυνατότητα επιλογής, ίσως να είχε διαλέξει άλλους γονείς -αυτό, δεν το σκεφτόμαστε...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να την χαίρεσαι και να σε Χαίρεται!

      Διαγραφή
    2. εχω την εντυπωση οτι θες να γινεις η ρανια θρασκια του πλανήτη μπλογκ χαχαχα! κοιτα σοβαρογοντας τωρα ειναι μεγαλο θέμα!το εχω σκεφθει πολλες φορές
      οι γονεις ειναι υπευθυνοι για τα παιδια τους , ειναι μεγαλη και σοβαρη ευυθυνη αλλα ταυτόχρονα πρεπει να αφηνουν τα παιδια τους ελευθερα
      Σαν πιο μεγαλοι να βλεπουν τη ταση τους και να τους δινουν μια ώθηση!
      εχοντας μεγαλωσει σε μια οικογενεια οπου Δεν μου εδοσαν αυτή την ώθηση, δε τους κατηγορώ γιατι απλοι ανθρωποι ήταν εκαναν αυτο που ήξεραν
      αλλα οταν κανω παιδι πθστευω θα μαι καλος μπαμπάς

      Διαγραφή
    3. Ράνια Θρασκιά? Δεν την ξέρω την Μανδάμ για να απαντήσω.
      Υπάρχει μια βεβαιώτητα στην διατύπωση σου...σχετικά με μένα πάντως, ειλικρινά δεν ξέρω τι είδους πατέρας θα ήμουν, εαν ποτέ αποκτήσω ένα παιδί.

      Διαγραφή
  4. Γονιός γεννιέσαι, δεν γίνεσαι οσα βιβλία κι αν διαβάσεις. Κι ολοι οι άνθρωποι δεν ειναι για νάναι γονείς.
    αυτά λέει η μάνα χρόνια τώρα. και συμφωνώ μαζί της, γιατί δεν γεννήθηκα γονιός και το κατάλαβα νωρίτερα του νωρίς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τότε τυχερό, το παιδί που δεν γεννήθηκε.

      Διαγραφή
  5. Εγώ πάντως θα ήθελα να γίνω σαν τη μαμά μου.
    Αυτή η γυναίκα μόνο αγάπη ξέρει να δίνει και δεν ζητά τίποτα. Πολύ απελευθερωμένο μυαλό και ας παντρεύτηκε μικρή, έβγαλε μόνο το δημοτικό και δεν είδε και πολλά στη ζωή της.
    Πάντως το μεγαλύτερο λάθος όλων των σχέσεων είναι το αίσθημα της ιδιοκτησίας και από εκεί ξεκινάν όλα τα προβλήματά.

    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να τη χαίρεσαι και δωσ'της ένα φιλή απο μένα!

      Διαγραφή
  6. Καλησπέρα Ben!
    Τεράστιο το θέμα που άγγιξες αλλά καλά έκανες και το χειρίστηκες θαυμάσια.
    Ούτε εγώ είμαι γονιός κι επίσης μάλλον δεν θα γίνω ποτέ. Πέρα και πάνω από τις παιδαγωγικές μου γνώσεις λόγω σπουδών και το γεγονός ότι για τα δύο μου ανίψια είμαι κάτι παραπάνω από θεία αφού συμμετείχα ενεργά στην διαπαιδαγώγησή τους, θα μιλήσω ως Αριστέα.
    Όλα για μένα είναι θέμα παιδείας! Το γεγονός ότι κάνουμε ότι έκαναν οι γονείς μας είναι λόγω έλλειψη παιδείας! Κι αν κάπου κάπου κάποιοι είναι σωστοί στο μεγάλωμα των παιδιών του ( όπως δείχνει από τα λίγα που παρέθεσε πιο πάνω η αγαπητή Ιωάννα) πάλι είναι θέμα παιδείας!
    Συμμετείχα ως βοηθός στα νιάτα μου σε σχολή γονέων που λειτουργούσε εθελοντικά μέσα στον παιδικό σταθμό που εργαζόμουν ω Κοινωνική Λειτουργός. Πόσοι νομίζεις ότι παρευρίσκονταν από τους γονείς του νηπιαγωγείου που αριθμούσε τότε πάνω από 100 παιδάκια; Πόσοι από αυτούς που συμετείχαν έδειχναν να ενδιαφέρονται πραγματικά να μάθουν κάτι;
    Πόσοι γονείς αγοράζουν ή ανοίγουν να διαβάσουν κάτι από παιδαγωγική ψυχολογία;
    Πόσοι γνωρίζουν πόσο σημαντική είναι η ενθάρρυνση αντί της επιβράβευσης;
    Πόσοι γνωρίζουν τι σημαίνει πραγματικά "αποδοχή";
    (ρητορικές ερωτήσεις φυσικά)

    Βλέπω νέους γονείς όπως και εσύ στα μαθήματα καράτε και θλίβομαι! Ακούω τις συζητήσεις τους καλή ώρα σαν κι εσένα και σπαράζει η καρδιά μου!

    Δεν θα συμφωνήσω με τη ζουζούνα από πάνω ότι γονιός δεν γίνεσαι όσα βιβλία κι αν διαβάσεις! Αλλά τουλάχιστον συμφωνώ μαζί της ότι δεν γεννήθηκαν όλοι για να γίνουν γονείς κι ούτε γίνονται επειδή τεκνοποίησαν!

    Και τέλος για να μην κουράζω ...γονιός για μένα δεν είναι αυτός που γεννάει αλλά αυτός που μεγαλώνει!

    ΥΓ: Κάποια στιγμή ευελπιστώ να κάνω μια μόνιμη στήλη στο μπλογκ μου με την ενημέρωση γονιών!
    Φιλιά Ben!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε βιβλίο διευρύνει την σκέψη και δεν έχει να κάνει εαν κάποιος είναι γονέας η όχι. Συμφωνώ με όσα είπες και πάνω απο όλα πως γονέας δεν είναι αυτός που το γεννάει αλλά το μεγαλώνει. Δυστυχώς υπάρχει το αρχέτυπο πως επειδή "γεννώ", αυτόματα γίνομαι κι γονέας.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  7. Αν τους βλέπαμε σαν μονάδες και αν ενεργούσαν έτσι θα ήταν διαφορετικά. Απλά γίνεται όμως το να είναι το άλλο μισό του γονέα, η συνέχειά του όπως είπες.. αυτό το εσωτερικό που τα δένει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο περίπλοκες οι ανθρώπινες σχέσης...κάθε μορφής.
      Θα έπρεπε όμως να είναι?

      Διαγραφή
  8. Όχι απλά δύσκολο, το θέμα που άνοιξες αλλά και τεράστιο. Και νομίζω ότι όσο κι αν συζητούμε, δεν πρόκειται ποτέ να καταλήξουμε σε ένα κοινά αποδεκτό συμπέρασμα. Δεν είμαι γονιός οπότε δεν μπορώ να καταθέσω τη δική μου εμπειρία, όμως βλέπω τα αδέλφια μου και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Και επειδή είμαι απ' έξω, αλλά αρκετά κοντά ώστε να γνωρίζω νοοτροπίες και συμπεριφορές, διαπιστώνω ότι δεν είναι λίγες οι φορές που κάνουν λάθη όταν αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους. Βλέπεις, αγαπητέ, τα παιδιά δεν έρχονται μαζί με βιβλίο οδηγιών χρήσης και από την άλλη ξεχνάμε ότι και οι γονείς είναι άνθρωποι με ελαττώματα και αδυναμίες και είναι λογικό αυτό να περνάει στα παιδιά τους. Τις προάλλες η ανιψιά μου ρώτησε κάτι την αδελφή μου κι εκείνη δεν της απάντησε, μόνο την έστειλε στο δωμάτιό της να δει τηλεόραση. Όταν απομακρύνθηκε η μικρή, είπα στην αδελφή μου ότι κακώς δεν της απάντησε και τότε εκείνη μου είπε ότι δεν μπορούσε, ήταν κουρασμένη και είχε φοβερό πονοκέφαλο για να αρχίσει μια κουβέντα με την κόρη της. Μπορεί ένα τέτοιο επεισόδιο να φαίνεται ασήμαντο, όμως ποτέ δεν ξέρεις πώς θα καταγραφεί στην ψυχολογία του παιδιού και για πόσο θα το φέρει μέσα του.
    Παρ' όλα αυτά όμως το να μεγαλώνεις ένα παιδί, είναι μια περιπέτεια που αξίζει να ζήσεις ακόμα κι αν δεν ξέρεις ποιό θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.
    Όσο για τον ομφάλιο λώρο που λες ότι δεν κόβεται με τη γέννησή μας, πιστεύω ότι οι γονείς μας είναι το παρελθόν μας, αυτό που χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε στο παρόν και να κοιτάξουμε στο μέλλον. Δεν είμαστε αποκομμένοι από το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, τόσο οι γονείς μας, όσο και το πιο ευρύ οικογενειακό περιβάλλον είναι η συλλογική μας μνήμη που σίγουρα δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτήν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο "λώρος" στην μεταφορική του έννοια καταντά χαλκά σε ορισμένους ανθρώπους. Αλίμονο, μεγαλώνοντας με ανθρώπους αναπόφευκτα κι ευτυχώς αοκτούμε δεσμούς κι εννίοτε εξαρτήσεις. Το θέμα είναι να μην χάνονται οι "ισορροπίες" κι εκεί είναι που χολαίνει το όλο θέμα.

      Διαγραφή
  9. Είμαι γονιός και δεν ξέρω αν είμαι σωστή μάνα..δεν ξέρω καν αν υπάρχει σωστή μάνα...υπάρχει άραγε άνθρωπος που τα κάνει όλα σωστά και δεν κάνει ποτέ λάθη?
    Αν βρείτε έναν τέτοιον άνθρωπο θα βρείτε κι έναν τέλειο γονιό!
    Ο Τρεμένς με κάλυψε απόλυτα πάντως!
    καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να αναρωτιέται κάθε μέρα ένας γονιός, εαν είναι σωστός, αυτό νομίζω πως κάνει όλη τη διαφορά.

      Διαγραφή
  10. Σαν γονιός θα μιλήσω.Είπες τα πράγματα ως έχουν.Τα παιδιά μου όμως,προσωπικά,δεν τα έφερα στον κόσμο για να τα έχω μαριονέτες,ούτε για να βγάλω μέσα από αυτά δικά μου απωθημένα και επιθυμίες.Προσπαθώ να είμαι καλή μαμά,με το να τα συμβουλεύω και να τους δείχνω το σωστό και το λάθος.Συγχρόνως όμως,τους δείχνω ότι και στο λάθος,είμαι πάντα εδώ κοντά τους.Έχω δει γονείς να διώχνουν παιδί από το σπίτι επειδή είναι gay,γονείς να παρατάνε το παιδί τους στη μοίρα του γιατί πήρε ναρκωτικά και πολλά άλλα περιστατικά.Ξέρεις όμως τί πιστεύω?Με αυτό τον τρόπο,κάνεις μεγαλύτερο κακό στο παιδί.Τις δύσκολες στιγμές είναι που σε θέλει κοντά του.Όσο για τους gay,θα σου μιλήσω ωμά.Δεν θα πω ότι θα πετάξω από τη χαρά μου,αν κάποια στιγμή ο γιός μου, μου ανακοινώσει κάτι τέτοιο μεγαλώνοντας,όμως ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ του το τι θέλει να κάνει και τι είναι αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο και ως μάνα προτεραιότητα δίνω στην ευτυχία του και στο να είναι υγιής.Αν πάλι λοξοδρομήσουν οι γιοί μου με την άλλη έννοια (κλέφτες,ναρκωτικά κλπ.),δεν θα τους πω και μπράβο,αλλά δεν θα πάψω να είμαι η μαμά τους και να είμαι εκεί για αυτούς.Ακόμα είναι μικρά (8 και 5 χρονών),αλλά προσπαθώ να αναπτύξω τις δικές τους προσωπικότητες και όχι τη δικιά μου μέσα από αυτά.
    Αυτά τα ''ολίγα'' είχα να πω...
    Φιλάρες Ben μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι όμορφο κι αισιόδοξο να ακούγονται τέτοιου είδους αντιλήψεις απο νέους γονείς. Η κοινωνία αλλάζει, προς το καλύτερο ευελπιστώ.
      Καλη Μέρα!

      Διαγραφή
  11. Με χρονοκαθυστέρηση σε διαβάζω αγαπητέ Ben, λόγω πολλής δουλειάς,
    μα θα σου το θυμίσω, για μας:
    Όταν πέθανε ο πατέρας του ο Καζαντζάκης είπε 'Σκίστηκε το δουλοχάρτι'. Κι αυτή πιστεύω ήταν η πιο θαρραλέα πράξη (φράση) της ζωής του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο πιο παρεξηγητέος όλων, για μένα είναι απλά respect!

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...