Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Περί Έρωτος κι Άλλων Δαιμονίων



Επειδή ο φίλτατος ΆσωτοςΥιός μου «την είπε» στην προηγούμενη μου ανάρτηση, παρομοιάζοντας με, με την Ράνια Θρασκιά, την οποίαν Μανδάμ δε γνώριζα, αλλά αποτάνθηκα στον ρουφιάνο  Mr. Google. Για να είμαι ειλικρινής είχα μείνει στην εποχή της Τάνια (Τένια;) Μακρή απο όταν έβλεπα τηλεόραση, όπως και να ‘χει είπα να το γυρίσω σε πιο μεσημεριανό-Λαμπύρη-Εξομολογήσεις ύφος, γιατί όπως σοφά έλεγε η Γιαγιά μου, καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Έτσι λοιπόν λόγω ημέρας κιόλας, θα προβώ σε εξομολογήσεις προσωπικές περί Έρωτος κι άλλων Δαιμονίων, που πολύ με ταλανίζουν τα εικοσιεφτά χρόνια (δίχως τα καλοκαίρια κι τους χειμώνες), που βρίσκομαι σε αυτόν τον πλανήτη.

Ο πρώτος μου έρωτας, απο όσο θυμάμαι είπαμε στη μικρή μου ζωή, έλαβε χώρα κάπου στην Τετάρτη Δημοτικού. Το αντικείμενο του πόθου μου ήταν ένας συμμαθητής, ο Θ., ο δεύτερος γιος εκπαιδευτικών, ξανθός με γαλάζοπράσινα μάτια κι ήταν αυτός που μου έμαθε τι είναι η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Νομίζω πως ο λόγος που τον καψουρεύτηκα ήταν ακριβώς λόγω αυτών των χαρακτηριστικών καθώς δεν είχα ξαναγνωρίσει άλλο παιδί με τέτοια χρώματα, τόσο που δεν έδινα καν σημασία στα στραβά δόντια που είχε για τα οποία φόρεσε σιδεράκια για τουλάχιστον πέντε χρόνια. Ο Θ. καθόταν ένα θρανίο πιο μπροστά απο μένα με τον τότε κολλητό του, τον Μ. και οι δυο αριστούχοι μαθητές, ενώ εγώ που τους συναγωνιζόμουν, καθώς απο μικρός γούσταρα τρελλά τον ανταγωνισμό, καθόμουν με ένα άλλο ξανθό παιδάκι, τον Π., αλλά ποτέ δεν μου έκανε κούκου για αυτόν καθώς ήταν στουρνάρι και η προσωποποίηση του ωραίου με I.Q. ραδικιού. Παρόλ’αυτά όμως τον άφηνα να αντιγράφει στα διαγωνίσματα κι εκείνος να τον χουφτώνω στα διαλείμματα και γράφοντας αυτές τις γραμμές συνειδητοποιώ πως απο μικροί φαινόμαστε τι θα απογίνουμε στο μέλλον. Οϊμέ! Τσουλοπανίδου απο μικρός με αδυναμία στους άντρες απο σόι.

Μια μέρα σε κάποιο πάρτυ όπου παίζαμε κρυφτό, ο Μ. πάνω στο τρέξιμο στούκαρε σε ένα αυτοκίνητο, παρκαρισμένο κιόλας, κι επειδή ήταν κι αφρατούλης, βούλιαξε το προφυλακτήρα κι έσπασε το πόδι του, για να μείνει τρείς μήνες κλινήρης. Τότε ο Θ. μου ζήτησε να καθίσουμε μαζί, κάτι το οποίο έκανα με μεγάλη χαρά, έχοντας συμφωνήσει βέβαια να εξακολουθώ να αφήνω τον Π. να αντιγράφει, με το αζημείωτο βέβαια. Όμως η συμφωνία μου με τον Θ., όπως μου ξεκαθάρισε θα ήταν μέχρι να ξαναγυρίσει ο Μ. στο σχολείο και νομίζω πως τότε σφραγίστηκε και η Μοίρα μου στον τομέα των σχέσεων: Όλες με ημερομηνία λήξεως. Στους τρεις μήνες που καθόμασταν μαζί αρχίσαμε να κάνουμε και περισσότερη παρέα και χάρη σε αυτόν έμαθα να διαβάζω εξωσχολικά βιβλία. Βλέπετε ως γιος εκπαιδευτικών, είχε έρθει σε επαφή με την λογοτεχνία απο μικρός με αποτέλεσμα να έχει μια εντυπωσιακή για την ηλικία του βιβλιοθήκη. Άρχισε λοιπόν να μου δανείζει βιβλία κι επειδή όπως είπαμε ήμουν ανταγωνιστικός, ξεκίνησα να καταβροχθίζω άπειρα βιβλία απο τη βιβλιοθήκη του προκειμένου να φτάσω στο δικό του “πνευματικό” επίπεδο.

Ο καιρός όμως περνούσε και να σου μια ωραία μέρα σκάει ο Μ. στο σχολείο και θρονιάζεται στη θέση μου κι εγώ μένω μπουκάλα. Έρχεται λοιπόν τότε ο Θ. και μου υπενθυμίζει τη συμφωνία μας κι καταπίνω κι εγώ τον εγωϊσμό μου, μαζί με τα δάκρυα μου κι πάω κι κάθομαι περήφανα μόνος στην άλλη άκρη της αίθουσας. Κάναμε να μιλήσουμε κάνα μήνα, διάστημα στο οποίο τον απόφευγα κι έκοψα μαχαίρι τα πέρα δώθε στο σπίτι του κι αντί να δανείζομαι απο αυτόν βιβλία αποφάσισα να φτιάξω μια δική μου βιβλιοθήκη για να μην τον έχω ανάγκη, μια και είχα κολλήσει για τα καλά το μικρόβιο του διαβάσματος. Όλα αυτά όμως λήξανε κι αρχίσαμε να κάνουμε και οι τρεις παρέα, γίνοντας οι πιο “δημοφιλείς” της τάξης όταν σε έναν διαγωνισμό γνώσεων, τον κατατρόπωσα και βγήκα πρώτος, ενώ αυτός δεύτερος κι ο Μ. τρίτος. Τότε πλέον ξεπέρασα την καψούρα που είχα για αυτόν, προφανώς γιατί έπαψε να με “εμπνέει”,  για να ερωτευτώ τελικά τον μεγαλύτερο του αδελφό, επίσης στα ίδια χρώματα και… σημαιοφόρος. Όμως αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.

Στο Γυμνάσιο η παιδική μας φιλία έληξε και πήραμε διαφορετικούς δρόμους όπως συμβαίνει πάντα στη ζωή. Εκείνος έγινε ο δημοφιλής μπαστεκτμπολίστας παρά το χαμηλό του μπόι, με τις γκόμενες να τον περιτρυγιρίζουν, ο Μ. αναρχικός, μέσα στα μαύρα να ακούει Heavy Metal κι κάτω απο το μέτριο μαθητής κι εγώ η πουστάρα του σχολείου αλλά αριστούχος. Ανταλλάσαμε μονάχα έναν τυπικό χαιρετισμό όλα εκείνα τα χρόνια, εις μνήμην της παιδικής μας φιλίας, μέχρι που τελειώσαμε το σχολείο κι πλέον οι δρόμοι μας χωρίστηκαν ολότελα.

Τον ξαναείδα τυχαία μετά απο χρόνια σε μια παραλία στη Σίφνο, απο όπου κατάγεται, την ώρα που ξάπλωνα την κορμάρα μου στην Prince Oliver πετσέτα, ισιώνοντας  το λευκό μαγιό Dolce Gabbana το οποίο αναδείκνυε στο μέγιστο τους  six-pack κοιλιακούς μου. Με φώναξε με το ονοματεπώνυμο μου κι νωχελικά κατεβάζω το γυαλί ηλίου για να φορέσω της στραβωμάρας, το μελανό μου σημείο στο image, για να τον δω μπροστά μου κι τρόμαξα να τον αναγνωρίσω. Αρχίσε να μου μιλάει σα δυο κολλητοί που χάθηκαν , λες και τα χρόνια που με είχε απομακρύνει στο σχολείο δεν συνέβησαν ποτέ, ενώ είχε καρφωθεί στους κοιλιακούς μου και στα brand που είχα επιδεικτικά απλωμένα γύρω μου μαζί με ένα βαρύ τόμο του Πλάτωνα. Εξακολουθούσε να μένει με τους δικούς του, παράτησε τις σπουδές του για να κάνει καριέρα στο καλλιτεχνικό στερέωμα κι όση ώρα μου μιλούσε σκεφτόμουν που πήγε εκείνο το άτομο που ήταν ο πρώτος μου έρωτας, χαμένος σε μια πλαδαρότητα, με ελαφρά αραίωση στο κεφάλι. Κι όταν μου πρότεινε να πάμε για ουζάκι να τα πούμε και να θυμηθούμε τα “παλιά”, απλά του είπα: “Ποια παλιά, αφού ούτε καν μου μιλούσες μετά το Δημοτικό.” Ε, αφού τον είδα να κομπλάρει, νομίζω πήρα το αίμα μου πίσω και τον αποχαιρέτισα ευγενικά λέγοντας του πως με περίμενε ο τότε γκόμενος μου στο πιο χλιδάτο μαγαζί του νησιού κι καβάλησα ναρκισσιστικά τη μηχανή μου μαρσάροντας.

Μικρόψυχο θα μου πείτε. Είναι, αλλά πραγματικά κάποιες φορές η κατινιά, είναι πολύ απολαυστική!

Να περάσετε καλά σήμερα καθότι κάθε αφορμή για να γιορτάσουμε τον Έρωτα, έστω με τον δικό μας τρόπο, είναι σημαντική. Όσοι τώρα είστε μόνοι κι αναμασάτε σκοτωμένους Έρωτες απλά θυμηθείτε πως: Έχει ο καιρός γυρίσματα! ;-)

31 σχόλια:

  1. απολαυστικότατο ποστ! :)

    υγ: έχει ο καιρός γυρίσματα..! αναμένουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει Vanilla πίστεψε με!
      Υπομονή μόνο χρειάζεται!

      Διαγραφή
  2. αχαχα! Σε απόλαυσα αν και δεν έπρεπε...έχω δουλίτσα! Αλλά δεν κρατιόμουν για το σπίτι!

    Θα κρατήσω για μένα το έχει ο καιρός γυρίσματα!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι τιμή!
      Κι όταν σου γυρίσει Ιris θα αναμένω ποστάκι ;-)

      Διαγραφή
    2. Αμήν!
      Γιατί πόσο να ψωμολυσσάξω άλλο η δόλια!
      Στη γωνία το περιμένω! ;-)

      Διαγραφή
  3. επιτελους γελασε λιγο το χειλάκι μας!!!

    να πω κάτι που ταιριαζει με το σχολείο:όταν ημουν στην ΣΤ΄Δημοτικού ,ενα αγορι που με κοιτουσε κανα δυο χρόνια και ελιωνε,όλοι τον πειραζαν γι αυτο,τελικά μου ζητησε να τα φτιάξουμε!εγω αμέσως ,επειδη ειχα συνηθισει να με κοιταει και ξαφνιαστηκα ,ειχα και αυστηρους γονεις του ειπα:''να πας στο διάολο''(που δεν το ειχα πει ποτε ,ούτε το ξαναείπα)κι αυτος δεν μου ξαναμίλησε ποτε.Ειμαστε απο το ιδιο χωριο και τον βλέπω ακομα και χαιρετιομαστε!
    το ρεζουμέ :ειναι αυτο που λέμε ''κραγμένος ''gay ,κουναμενος συναμενος,κομμωτής στην Αθηνα ,Ηλίας με το όνομα!
    και είμαι πολύ περηφανη ,γιατί νομιζω οτι η αποδοκιμασία μου τον εκανε να καταλάβει τι θελει πραγματικά!χαχαχαχαχα

    δεν μας είπες πώς θα τα περάσεις; αν βγεις ή βρεθεις με παρέα να φας λιγουλάκι ,έτσι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Xaxaxaxa! Αδελφομάνα απο μικρή είσαι!
      Απόψε έχει πολύ ξύλο στο μάθημα κι μετά μια σαμπανιζέ, μη φανταστείς 1,5 ευρώ έκανε, για την πάρτη μου! Διότι ο Άντρας της Ζωής μου είμαι Εγώ!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  4. εννοειται οτι εχει ο καιρος γυρισματα! αυτο με τους σκοτωμενους έρωτες μαρεσε.
    μπεν εισαι το ίνδαλμα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι τέλεια ιστορια;;
    Και Πλάτωνα;;Νομιζω οτι αρχίζω να σε συμπαθώ περισσότερο!
    Τωρα μάλλον θα σε ζηλεύει...
    Φιλιά Ben και Happy Valentine's day! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλάτωνα βεβαίως, βεβαίως στην παραλία κιόλας. Την είχα δει κουλτούρα τότε, γιατί ο τότε μακαρίτης ήταν καθηγητής στη φιλοσοφική. Είπαμε, είχα ανέκαθεν αδυναμία στα σπασικλάκια!

      Πλέον όμως μη φανταστείς, με κάνα Ηarry Potter τη βγάζω στην παραλία! Με συμπαθείς ακόμα;
      Τώρα τι κάνει δεν ξέρω, εγώ πάντως ΜΙΑ ΧΑΡΑ είμαι!

      Φιλιά

      Διαγραφή
    2. Κουλτουρα λέει!Οτι διαβαζει κανείς καλό ειναι.
      Τωρα για το χαρι ποτερ τι να πω; απλά οκ!
      Εξακολουθω να σε συμπαθω βρε!Σιγα για εναν χ. ποτερ θα χασεις την εκτιμηση μου;
      Φιλιά :)

      Διαγραφή
  6. Από μικρός κι εσύ στα βάσανα του έρωτα!!!
    Απολαυστικότατος όπως πάντα! Να περάσεις καλά ότι κι αν κάνεις απόψε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι βγήκα νωρίς στο κουρμπέτι γμτ και για αυτό πήρα πρόωρη συνταξιοδότηση!
      Φιλιά στο Στέφανο!

      Διαγραφή
  7. Καλά και γω πολύ ερωτευόμουν από μικρή. Από το νήπιο. Έτσι όπως μου ερχόταν μου έφευγε. Τους βλέπω καμιά φορά τώρα. Πλάκα έχει.

    Εγώ πάντως απόψε δουλεύω και δεν έχει Βαλεντίνο. Όχι ότι θα είχε δλδ, ποτέ δεν τον γιορτάζαμε.

    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να περνάμε καλά με την πάρτη μας κι τα άλλα έπονται!
      Φιλιά απο μένα πάντως κι θα είμαι ο Βαλεντίνος σου για απόψε!

      Διαγραφή
  8. Καλώς σε βρήκα Ben.
    Πολύ ωραία ιστορία.
    Μου άρεσε το 'έχει ο καιρός γυρίσματα'
    Αν κι έχω αρχίσει να απογοητεύομαι....

    Να έχεις ένα πολύ όμορφο βράδυ:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες Σερενάτα!
      Μην απογοητεύεσαι και μην ευελπιστείς σε αυτό. Άστο κι θα έρθει όταν είναι η ώρα του.
      Καλό Σ/Κ

      Διαγραφή
  9. Εγώ λέω πως καλά έκανες και του φέρθηκες έτσι!!!..πολύ το χάρηκα!...συνήθως ούτε εγώ κάνω κατινιές, αλλά ξέρω κανά δυο που θα ήθελα να τους κάνω ΤΗΝ κατινιά..κι αν είναι να γίνει, ε ας γίνει με στυλ!
    Αν έχει ο καιρός γυρίσματα λέει..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντα με στυλ μαρία, άλλστε το καλύτερο σφάξιμο γίνεται με μπαμπάκι! ;-)

      Διαγραφή
  10. Μα Πλάτωνα στην παραλία; Απαπαπα.. πονοκέφαλος με έπιασε..
    Μια κατινιά μια στο τόσο δεν λέει τίποτα.. χεχε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπαμε, ο τότε Μακαρίτης ήταν Καθηγητής. Πλέον με κάνα Ηarry Potter κι άλλα fiction τη βγάζω!

      Διαγραφή
  11. Είναι απίστευτα μεγάλη η ευχαρίστηση, όταν παίρνεις το αίμα σου πίσω! Μπορώ να περιμένω χρόνια για να συμβεί αυτό. Αλλά συμβαίνει και το απολαμβάνω στο μέγιστο βαθμό!!!
    Πω πω! μόλις διαπίστωσα οτι μια μικρή κακιούλα κοιμάται σε μια γωνίτσα μέσα μου! Να την ξυπνήσω;

    Αχαχαχα!
    Σε φιλώ γλυκά! Να περνάς καλά! και να σε προσέχεις, όσο κανένας άλλος!

    ;0)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπα...άστην να κοιμάται. Όταν ξυπνήσει απο μόνη της κάνει μεγαλύτερο θόρυβο.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  12. Σε λάτρεψα ακόμα πιο πολύ. Ειδικά με τα ρούχα που φόραγες. Και έπειτα με την(κατινία) πού τελικά άξιζε τον κόπο


    Φιλία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, τα φόρεσα κι έχω μια ντουλάπα γεμάτη για να καταλάβω πως δεν κάνει το ρούχο τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος το ρούχο!

      Διαγραφή
  13. Ενα πρόσφατο γεγονός μας τάραξε οικογενειακά, να περιμένω το εχει ο καιρός γυρίσματα;
    Απόλαυσα την αφήγηση σου Μπεν,καλά του τα είπες,βρε θηρίο από την τρίτη Δημοτικού!!!
    φιλιά καλημέρας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Φούλη, θα περάσει κι θα έρθουν άλλα καλύτερα!

      Διαγραφή
  14. Δεν είναι κατινιά η αλήθεια
    my darling Ben και στην προκειμένη περίπτωση ήταν μια επιβεβαίωση που το παιδάκι που όλοι έχουμε ακόμα μέσα μας τη χρειαζόταν..
    Πάντα τέτοια (και με κοιλιακούς και Πλάτωνα ποιος θα αντισταθεί;).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ρηχότητα των ανθρώπων μπορεί να κάνει την Κατίνα... Diva. ;-)

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...