Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Misery




Ο κόσμος έχει αλλάξει. Περπατώ στο δρόμο και συναντώ μονάχα μουτρωμένες φάτσες, αγέλαστες, με σμιχτά τα φρύδια, ενώ ολόκληρη η παρουσία τους εκπέμπει είτε μια αρνητική ενέργεια, είτε απλά απομυζούν την δική σου. Μπαίνεις σε κατάστημα να αγοράσεις κάτι και οι πωλητές σε κοιτάζουν με το βλέμα «τι θες κι εσύ και δεν με αφήνεις στην μιζέρια μου» και είναι ράθυμοι να σε εξυπηρετήσουν, ενώ σε οποιαδήποτε συνδιαλλαγή, το «Ευχαριστώ», «Παρακαλώ» και το Χαμόγελο έχουν εκλείψει. Όλοι πάνε γυρεύοντας έναν καυγά, στους δρόμους, στα σπίτια, στα καταστήματα, στις δημόσιες υπηρεσίες, στην καθημερινότητα, στη Ζωή, θυμίζοντας το πείραμα με τα ποντίκια που κανιβάλλιζαν το ένα το άλλο, μεχρι που δεν έμεινε κανένα.

Άκουσα μια μελέτη στο ραδιόφωνο, καθώς η τηλεόραση έχει πια διακοσμητικό ρόλο στο σπίτι μου, για τις  πιο εύρωστες χώρες του πλανήτη. Η Ελλάδα κατείχε μια θέση κάπου στην ογδοντάδα μαζί με άλλες χώρες του Δυτικού κόσμου και χώρες όπως η Ταϋλάνδη, η Ουρουγουάη, η Βολιβία και γενικότερα της Νοτιοανατολικής Ασίας και Λατινικής Αμερικής ήταν στην τελευταία πενηντάδα. Η ίδια η μελέτη, εξέδωσε και τη λίστα με τις ευτυχέστερες χώρες του κόσμου, αντίποδα της πρώτης λίστας, με την Ελλάδα, να παίρνει μια θέση κάπου μετά τη μέση, ενώ εκείνες που ήταν στον πάτο, να κατέχουν τις πρώτες θέσεις, κάνοντας με να θυμηθώ διαλόγους που ακολουθούν την ερώτηση που μου κάνουν: Απο που είσαι.

Την Ταϋλάνδη την χαρακτηρίζουν «η χώρα του Χαμόγελου». Στην Κούβα τα βράδια συγκεντρώνονται στις γειτονιές και χορεύουν Σάλσα, αναζητώντας συνεχώς αφορμή για μικρές γιορτές, με μουσική και λίγο ρούμι. Στην Αργεντινή, το απόγευμα, οι άνθρωποι χορεύουν Tango και σε κάποιο νησί του Ειρηνικού, το οποίο βουλιάζει λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι κάτοικοι του ψαρεύουν για να ζήσουν και τα βράδια, με την απουσία της τηλεόρασης και της τεχνολογίας, συγκεντρώνονται στην παραλία για να τραγουδήσουν, με μόνη τους έννοια, να μην εγκαταλείψουν τον τόπο τους λόγο της άνοδου της θάλασσας και αναγκαστούν να μεταναστεύσουν στη Ν. Ζηλανδία, που τους παρέχει μια νέα πατρίδα. Παράλληλα, η Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών και κατάθλιψης και στη σημερινή Ελλάδα, το χαμόγελο πλέον σπανίζει, εαν δεν εκβιάζεται με euro στις τουριστικές περιοχές.

Εχθές μπαίνοντας σε ένα κατάστημα για να ρωτήσω κάτι, η υπάλληλος με υποδέχτηκε με τέτοιον τρόπο που μετάνοιωσα όχι μόνο την ώρα που μπήκα μέσα, αλλά τη στιγμή που βγήκα απο το σπίτι μου. Η ραθυμία της, η αρνητικότητα της, η έλλειψη ενδιαφέροντος της για την εργασία που έχει και όλη της η ύπαρξη κραύγαζαν μια μιζέρια, που με έκαναν να την λυπάμαι σκεφτόμενος μέσα μου χίλια δυο δικαιολογητικά για τη θέση της. Της έχουν κόψει το μισθό, έχει τη μάνα της άρρωστη, χώρισε με τον γκόμενο, έχει περίοδο ήταν κάποιες απο τις σκέψεις που πέρασαν απο το μυαλό μου, προκειμένου να την καταννοήσω, ώστε να μην γίνω αγενής και αντιδράσω επειδή η ίδια μου συμπεριφέρεται σα σάκο του μποξ, προκειμένου να εκτονώσει τη δική της μιζέρια, μέχρι που η συμπεριφορά της ξεπέρασε κάθε όριο ανεκτικότητας που μπορεί να μου προσδώσει η βουδιστική μου νιρβάνα ώστε κοιτώντας την στα μάτια, απλά είπα φωναχτά τη σκέψη και συνειδητοποίηση που έκανα: Αν δεν σου αρέσει η Ζωή σου, δεν σου φταίω Εγώ, αλλά Εσύ, και γύρισα την πλάτη για να βγω απο κείνο το χώρο, σα να είχα βουτήξει στον υπόνομο.

Η Μιζέρια,  πλέον κατέστει ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο της σύγχρονης Ελλάδας, τα αίτια της οποίας είναι οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικά τα οποία η λεγόμενη Οικονομική Κρίση έβγαλε στην επιφάνεια. Δεν θα σταθώ στην ανάλυση του φαινομένου, δεν είμαι ο αρμόδιος, ούτε έχω τις Πανεπιστημιακές κι Ακαδημαϊκές γνώσεις για να επεκταθώ σε αυτό, ούτε καν σε επίπεδο κοινωνικής συνάθροισης τύπου «πάμε για καφέ», απλά σήμερα το πρωϊ, έψαξα για ένα βίντεο που είχα δει πριν καιρό, το οποίο παραθέτω στο τέλος του post και που αποτέλεσε το εφαλτήριο αυτού.

Απο τη στιγμή της σύλληψης μας, μαθαίνουμε πράγματα. Άλλες γνώσεις κληροδοτούνται απο το γονότυπο μας κι άλλες τις αποκτούμε στην πορεία της Ζωής μας. Καθενός η πορεία σηματοδοτείται απο επιλογές, ακόμα κι εκείνες που θεωρούμε πως «δεν είχαμε», απλά η φυγοπονία μας ήταν η δική μας επιλογή. Και ναι, υπάρχουν γεγονότα που μας σημαδεύουν, που είναι «ανωτέρας βίας», όμως ως «άνω-θρώσκω» πλάσματα, περπατάμε, έχοντας πέσει στα πρώτα μας βήματα όταν μπουσουλούσαμε και μάλιστα γελώντας. Όσοι έχετε παιδιά, θυμάστε σίγουρα το παιδί σας στα πρώτα του βήματα κι όσοι δεν έχετε όλο και κάποιο έχετε δει. Τα γέλια που κάνατε οι ίδιοι κι εκείνα όταν έπεφταν πάνω στον πωπό τους, ακόμα και το στιγμιαίο κλάμα που περνούσε και ξανά μανά απο την αρχή, μέχρι που τελικά στέκεται στα πόδια του και περπατά, για να αρχίσει να τρέχει και μαζί με αυτά κι εσείς. Το να σηκωνόμαστε, έπειτα απο μια πτώση, είναι μια απο τις γνώσεις που κληροδοτήθηκε απο τη στιγμή της σύλληψης και είναι αυτό που μας κάνει τόσο υπέροχα πλάσματα. Καλόμαθε όμως ο κώλος μας στα πουπουλένια καθίσματα κι επιλέξαμε να μείνουμε στο σημείο της πτώσης, αντί να ριψοκινδυνεύσουμε άλλη μια. Ίσως για αυτό σε εκείνες τις χώρες, τις υποανάπτυκτες, που θρέφουν τόσο καλά τον εγωϊσμό και την υπεροψία μας, να χαμογελούν και να χορεύουν, γιατί πονάει πιο πολύ ο κώλος να κάθεσαι στις πέτρες, παρά να στέκεσαι ξυπόλυτος.

Θυμάμαι τη γυναίκα που με μεγάλωσε στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής μου να μην έχει φορέσει ποτέ στη ζωή της παπούτσι. Τα πέλματά της είχαν σκληρύνει σα σόλα κι εκείνη με μεγάλωσε με τόση αγάπη, διασφαλίζοντάς με απο τα χειρότερα. Κοιμήθηκα πρώτη φορά σε στρώμα δέκα χρονών και δεν θα ξεχάσω ποτέ μου το δέος που ένιωσα, αντικρίζοντας πρώτη φορά το πλυντήριο, τόσο που τον πρώτο καιρό με έπαιρνε ο ύπνος μπροστά του, παρακολουθώντας το να λειτουργεί. Θυμάμαι καταστάσεις, πρόσωπα, γεγονότα απο κείνη τη χώρα που πλέον με κάνουν περήφανο για αυτό που είμαι, ώστε να κοιτάω συγκαταβατικά όλους εκείνους που κομπάζουν έπειτα απο ένα ταξίδι υπεροχής και να χαμογελώ με το χαμόγελο που κληρονόμησα, περασμένο ίσως στο δικό μου DNA, όπως χαμογέλασα, όταν άκουσα την προαναφερόμενη μελέτη.

Κινδυνολογώντας με την ύβρι, δεν κομπάζω σε κανέναν όμως σκέφτομαι τον Θεμιστοκλή να απαντά σε έναν Μιλήσιο, όταν του είπε πως δεν θα ήταν αυτός που είναι, εαν δεν ήταν Αθηναίος κι εκείνος του είπε: Κι εσύ εαν ήσουν Αθηναίος, δεν θα ήσουν Θεμιστοκλής. Η χθεσινή κοπέλα με εξόργισε, διότι υπάρχουν χιλιάδες άτομα που όχι μόνο έχουν ανάγκη για μια εργασία, αλλά την θέλουν κιόλας, ακόμα κι αν αυτή είναι κακοπληρωμένη. Με εξόργισε, γιατί τα νύχια της είχαν γαλλικό μανικιούρ, ενώ άλλες κοπέλες στην ηλικία της έχουν σπασμένα νύχια, γεμάτα χώμα. Με εξόργισε γιατί τα παπούτσια που φορούσε ήταν απο την βιτρίνα του διπλανού μαγαζιού και το τζην της κραύγαζε την αξία του σε χρήμα. Με εξόργισε γιατί το λαιμό της κοσμούσε ένας ολόχρυσος, βαφτιστικός ίσως σταυρός και το χαμόγελο που δεν μου ανταπέδωσε, μου θύμισε το χαμόγελο εκείνης της Γυναίκας που με μεγάλωσε, το οποίο χάριζε απλώχερα στον κάθε τουρίστα, δίπλα στο ποτάμι, πουλώντας την πραμάτεια της κάθε μέρα και γύριζε έπειτα στο σπίτι περπατώντας ξυπόλυτη, για να μαγειρέψει το φαγητό της ημέρας.

Αλίμονο όμως εαν πρέπει να νιώθουμε ενοχές που ζούμε σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία. Αλίμονο όμως κι εαν πρέπει να νιώσουμε την απώλεια, προκειμένου να είμαστε ευγνώμων. Το πλυντήριο πλέον δεν μου κάνει καμία εντύπωση. Βάζω τα άπλυτα μέσα και μετά απλώνω τα ρούχα. Κοιμάμαι σε ένα ακριβότατο στρώμα που χωρά πέντε ανθρώπους κι τα παπούτσια που έχω, δεν χωρούν πια στην ντουλάπα μου. Μπορεί να μην είμαι ο πιο Επιτυχημένος, ο Ευτυχέστερος, ο Πλουσιότερος, ο Εχθρός του καλού, το Καλύτερο, όμως ξέρω πως η καλή μπουγάδα γίνεται με πράσινο σαπούνι και πως δεν αξίζει να αναλώνω τη Ζωή στα “Αν”. Η Ζωή είναι στο Τώρα και δεν έχει χώρο για υποθετικό λόγο. Το Μετά το ατενίζεις και πρέπει να παλέψεις για αυτό. Ίσως να μην  το φτάσεις ποτέ, όμως στοχεύοντας στα Αστέρια, θα έχεις κάνει μια βόλτα στο Φεγγάρι και κοιτάζοντας έπειτα πίσω, τα “Αν” θα φαίνονται όπως η Γη απο την Σελήνη.

Η Μιζέρια, είναι ένα πουπουλένιο μαξιλάρι που φαρδαίνει τον κώλο μας. Η Ευτυχία, είναι να πέφτεις και να γελάς, γιατί απλά θα ξανασταθείς στα πόδια σου. Άλλωστε, το τι μπορούμε είναι μια Ψυδαίσθηση. Εκείνο που έχει υπόσταση, είναι το τι Θέλουμε.


21 σχόλια:

  1. ήμουν που ήμουν ,ψυχοπλακώθηκα πιο πολύ!!!
    αλλά με αποζημίωσε η τελευταία σου παράγραφος!!
    το ζευγάρι το ήξερα,μπράβο που μου το ξαναθύμισες!!!
    η μιζέρια ,δυστυχώς ,μας εχει περικυκλώσει,αλλά τουλάχιστον εμένα δε θα με πιάσει!χαχαχαχα
    είμαι λιγάκι βιαστική οπότε θα σε χαιρετήσω και θα σεπαρακαλέσω την επόμενη φορά που θα καταλάβεις ότι δεν μπορείς να συγκρατήσεις το στοματάκι σου ,να βγάλεις κάμερα και ΝΑ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ!!! กรุณา !!!!!
    (μα είναι γλώσσα τώρα αυτή ;;;)
    จูบ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί να ψυχοπλακωθείς?
      Κι εννοείται δεν υπάρχει λόγος να σε πιάσει η μιζέρια, άλλωστε δεν σε είχα για τέτοια.
      Το γεγονός ότι μεταφράζεις στο google, είναι όλα τα λεφτά!
      Σ'ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  2. Πρέπει να ζω σε παράλληλο σύμπαν ή να μου συμβαίνουν "διαβολικές" συμπτώσεις. Όσες φορές πήγα για ψώνια στις γιορτές ποτέ δεν έτυχε να πέσω πάνω σε τέτοια φάση που περιγράφεις. Γενικά χαμογελάω στον άλλον πάντα πρώτος, ίσως να είναι αυτό, δε ξέρω, και τώρα που το σκέφτομαι θυμάμαι μερικές φορές που ενώ ο/η πωλητής ήταν σκιθρωπός τον έκανα, με τον τρόπο μου, να χαμογελάσει. Λες να είμαι η καλή νεράιδα και δεν το γνωρίζω;;;...
    Μα τι λέω πάλι ο πούστης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το αν είσαι fairy ή όχι, δεν σε γνωρίζω, εσύ το ξέρεις.

      Διαγραφή
  3. Πολύ σοφά το θέτεις..
    Πας να δικαιολογήσεις την κακοκεφιά της, βλέπεις το μανικιούρ και καταλαβαίνεις ότι η φτώχια είναι ψυχική..
    Μου θύμισες το Σεφέρη:
    "πες μου τι να της πω Χριστέ μου
    βλέπω τα κόκκινά της νύχια.."

    [Και btw διψώ για τις ταΰλανδέζικες αναμνήσεις σου..]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μονάχα να συμφωνήσω έχω τη δύναμη.
      Κάποτε, έμαθα. Όταν κάποιος μου είπε έντονα:"πάψε πια να ανακυκλώνεις τη μιζέρια σου!" Έμαθα. Κι έπαψα. Και μόνο τότε βρήκα το δρόμο μου. Λυπάμαι τους ανθρώπους που αυτό δεν μπορούν να το κάνουν... Τα άλλα όλα, τα είπες εσύ, με τον δικό σου υπέροχο τρόπο.
      Αν και, σπάνια αναρτώ άρθρα άλλων, θα ήθελα πολύ -αν μου επιτρέπεις- να αναρτήσω το δικό σου. Ο μεστός σου λόγος, αφηγείται με ακρίβεια τις σκέψεις μου. Με μεγαλύτερη ακρίβεια μάλιστα από ότι το μολύβι μου!...

      Διαγραφή
    2. Ποτέ δεν μας τα φέρνει η Ζωή έτσι όπως τα θέλουμε Δάφνη. Απλά αρνούμαι να βαυκαλίζομαι λόγω αυτού. Όμοια με την κοπέλα υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ζουν δίχως να Ζουν, μολύνοντας τους γυρω με την αρνητικότητα και τη μιζέρια τους, αναλώμενοι στα "Αν". Καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει κι προσωπικά επιλέγω να απέχω απο αυτούς.

      Διαγραφή
    3. Η Μιζέρια και η Δυστυχία, απο ένα σημείο και μετά μας προκαλούν το "Σύνδρομο της Στοκχόλμης". Η Ευτυχία είναι επιλογή κι άπτεται σε εμάς τους ίδιους.
      Ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου και θα είναι τιμή μου η αναδημοσίευση σου.

      Διαγραφή
    4. :) Πρωϊνό Σαββάτου! :)σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  4. Είμαι αρκετά εγωίστρια και δεν μπορώ να διακιολογήσω εύκολα άτομα. Όπως μου μιλούν έτσι τους απαντώ. Και φυσικά αναγνωρίζω πως είναι λάθος μου.
    Μα όχι,πρέπει να κάνετε-κάνουμε τα πάντα για να χαμογελάμε.
    Θα περάσει το δικό τους; Θα τους αφήσουμε;
    ΌΧΙ δεν μπορώ να το δεχτώ.
    Ουφφφ καληνύχτα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες!
      Ναι! Χαμόγελο, πρώτα απο όλα γιατί χαμογελάμε στον εαυτό μας.

      Διαγραφή
  5. Θα μπω με το γνωστό μου χαμόγελο να σου πω πως χιονίζει και είναι πανέμορφα!!!!

    θα σε διαβάσω γιατί έγραψες πολλά και έλειπα, αργότερα, ένα χαμόγελο κι ένα φιλί ήθελα να σου δώσω!

    Χρόνια πολλά αγαπημένε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες Φίλε μου.
      Ελπίζω να πέρασες όμορφα εκεί πάνω.
      Όσον αφορά το χιόνι...το αφήνω ασχολίαστο!!!

      Διαγραφή
    2. Ααααχ το χάρηκα, ντύθηκα, μπαμπαλώθηκα και βγήκα έξω να το νιώσω πάνω μου, πόση ανάγκη το χα, πόση να ξερες!!!

      Μου άρεσετο κείμενο, αισθάνομαι κι εγώ τρελά ευτυχισμένος τον τελευταίο καιρό παρόλο που έχασα τη δουλειά μου, ζωή είναι θα τη φτιάξω!!!

      Διαγραφή
    3. Πολύ χαίρομαι!Πάντα τέτοια και Ναι, Ζωή είναι θα τη Φτιάξουμε!

      Διαγραφή
  6. Απαντήσεις
    1. Μην ντρέπεσαι, απλά να ΧΑΙΡΕΣΑΙ, όλα όσα έχεις.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  7. πολύ ωραίο κείμενο για ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ευτυχώς το μόνο κατάστημα που μπαίνω είναι το σούπερ μάρκετ τα τελευταία χρόνια, σπάνια σε κάποιο άλλο μιας που λεφτά για ρουχισμό και υπόδηση δεν υπάρχουν εφόσον δεν υπάρχει άμεση ανάγκη. Στην επαρχία είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα νομίζω..
    Μακριά από τη μιζέρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι στην επαρχία είναι καλύτερα τα πράγματα, απο πολλές απόψεις. Εκεί το χαμόγελο δεν έχει εκλείψει ολότελα...

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...