Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Gay…in Veritas



Έχω ένα γλυπτό στο σπίτι που αγαπώ πολύ, δώρο μιας λατρεμένης φίλης και έργο δικό της, το οποίο το λέμε χαριτολογώντας “Πατσαβουράκι”. Είναι ένα κεραμικό που μοιάζει  με ένα τέλειο ορθογώνιο κουτί, το οποίο τσακίστηκε, σα μια πατσαβούρα που χρησιμοποιήσαμε και το πετάξαμε σε μια γωνιά. Την πρώτη φορά που το είδα στο σπίτι της, Πρωτοχρονιά του ’11, το λάτρεψα τόσο πολύ, που η φίλη, συγκινημένη για την αναγνώριση του έργου της, μου το χάρισε και πλέον κοσμεί σε περίωπη θέση το σπίτι μου. Κάποια στιγμή με ρώτησε γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτό το έργο και της είπα: Γιατί μου θυμίζει τον εαυτό μου.

Τον τελευταίο καιρό λόγω της έκτασης που πήρε ένα post μου, ξαφνικά οι followers μου διπλασιάστηκαν. Ευθαρσώς αναφέρω, που λένε και στο Στρατό, ότι ουδέποτε με ένοιαζε αν θα είμαι δημοφιλής κι αν θα έχω αναγνωσιμότητα. Αυτό που γράφω στο profile μου ισχύει και το πιστεύω ακράδαντα. Γράφω γιατί το έχω ανάγκη. Γιατί είναι φορές που εαν δεν βγουν οι σκέψεις μου προς τα έξω παύω να είμαι Εγώ και ίσως, ευελπιστώ σε κάποιον να με ακούσει. Κι αυτός ο Κάποιος, ευελπιστούσα να είναι κάποιος Γονέας που σε αναζήτηση στο internet, ίσως να τον παρέπεμπε κάποια στιγμή σε ένα δικό μου post και διαπιστώσει πως δεν είναι όλοι οι ομοφυλόφιλοι έτσι όπως παρουσιάζονται στην τηλεόραση. Πως μπορεί  να είμαστε ενεργοί πολίτες, επαγγελματίες, σκεπτόμενοι, με φιλοδοξίες, με λάθη, με όνειρα...όπως αυτός κι απλά να αποδεχτεί το γιο/κόρη του. Και πάνω απο όλα μη και τύχει και διαβάσει κάποιο παιδί που αναζητά την αποδοχή του εαυτού του και βρει μέσα απο κάποιες γραμμές το κουράγιο να μην θέσει τέρμα στη ζωή του, γιατί «Τα πράγματα θα φτιάξουν!»

Επειδή όμως αισθάνομαι αμήχανα με τα «θετικά» σχόλια θα ήθελα να αποσαφηνίσω ή ακόμα και να απομυθοποιήσω κάποια πράγματα με την πάρτη μου και για άλλη μια φορά να αναφερθώ στους gay, προκειμένου οι απόψεις να αποκρυσταλλωθούν και ίσως να φιλτραριστούν. Οπότε, εαν επιθυμείτε να διαγραφείτε απο το blog μου έπειτα, είστε ελεύθεροι δίχως παρεξήγηση να το κάνετε κι όσοι παραμείνετε, τότε είμαι σίγουρος ότι με βλέπετε κι μας βλέπετε ως ανθρώπους. In Veritas λοιπόν λέμε:

Όταν ήμουν νεανίσκος ονειρευόμουν όλη εκείνη τη ρομάντζα των παραμυθιών με τα οποία αναγκαστικά μεγάλωσα, τα οποία μιλούσαν για τον Έρωτα, τον Αιώνιο, τον Αληθινό και το «Ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.» Έκανα λοιπόν κι εγώ μια Πρώτη σχέση, άβγαλτος πιο πολύ εκείνος απο μένα και ορκιστήκαμε αιώνια πίστη και ζούσαμε το παραμυθάκι μας σε ένα σπίτι με κήπο κάπου στα περίχωρα της Αθήνας. Και σκεφτόμουν κι εγώ ότι πάει τον έδεσα τον γαϊδαρό μου και θα γεράσουμε παρέα και θα είμαστε ευτυχισμένοι κι όλα τα διάφορα που τώρα που τα σκέφτομαι και αυτοφασκελώνομαι. Κι έρχεται η στιγμή της χλαπάτσας και το κέρατο πάει σύννεφο και προσγειώνομαι στην πραγματικότητα και το όνειρο έγινε μια αναθυμίαση σα πορδή που αιωρείται στο δωμάτιο κι εγώ μένω στον Άσσο να παριστάνω την Αντιγόνη... « Τάφε μου, κρεββάτι νυφικό μου...» Κι εκεί που λέω να ρεφάρω να σου ο επόμενος, σαραντάρης παρά κάτι, που εκεί που μου έταζε λαγούς με πετραχείλια κι εγώ με την ποδιά στην κουζίνα να παριστάνω τον καλό σύζυγο, ονειρεύοντας το επόμενο σπίτι με λευκό φράχτη, να σου ξανά ανακαλύπτω ότι πήδαγε άλλους φράχτες και βεράντες και διαπιστώνω ότι έγινα κολλητός του Ρούντολφ το ελαφάκι, έτοιμος να κάνω αίτηση για το έλκυθρο του Αϊ Βασίλη. Ε, μετά επήλθε το τέλος της αθωότητας. Κάθομαι εγώ και σκάω την ζαχαρένια μου με τον κάθε παπάρα και απαγγέλω μονολόγους Αρχαίας Τραγωδίας ρυτιδιάζοντας τις παριές απο το κλάμα; Ε, όχι! Ανασκουμπώθηκα κι αποφάσισα να εξαργυρώσω τα νιάτα μου όπως μου καπνίσει.

Με το «Καλημέρα», ο λεγάμενος είχε φάει ήδη το πρώτο κέρατο και το μόνο που με ένοιαζε ήταν να περνάω «καλά». Γιατί όχι άλλωστε; Ήμουν τεκνάκι, κορμάρα, ανεξάρτητος, φιλόδοξος και διαπίστωσα πως τουλάχιστον η πλειοψηφία σε αυτή την χώρα σκέφτονται, όσο τους επιτρέπει το κάτω κεφάλι τους. Ενοχές δεν ένιωθα σε αυτόν τον τομέα για τίποτα και για κανέναν, ακόμα κι όταν ένα καλοκαίρι σε κάποιο νησί τα είχα για δυο εβδομάδες με όλη την οικογένεια. Μπαμπάς, μαμά και υιός. Ούτε όταν έδινα ραντεβού στην ίδια καφετέρια με τρεις, γιατί βαριόμουν να μετακινούμαι, τον έναν μετά τον άλλον και για κάποιο διάστημα φώναζα τον Βαγγέλη, Παναγιώτη, «Μα δεν με λένε έτσι!», έλεγαν κι απαντούσα «Τον διευθυντή μου που μου την είπε σκεφτόμουν αγάπη μου, είμαι πολύ αγχωμένος με τη δουλειά» και τα χαϊβάνια το χάφτανε κι εκεί ξενέρωνα ακόμα περισσότερο.

Ναι, το sex  αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου, όπως και του κάθε gay. Οι άντρες, ακόμα και στα πρόθυρα Εγχείρησης, «σκέφτονται» με το κάτω κεφάλι κι αν σταθεί άντρας να μου πει ότι ποτέ δεν σκέφτηκε με αυτό, κρεμάστε τον γιατί είναι ψεύτης. Και διαπίστωσα με το πέρασμα των χρόνων πως κάθε γνωριμία, κάθε μέρα, κάθε σκέψη γίναμε επιφανειακοί και ρηχοί. Κάθε γνωριμία αποσκοπεί στο sex, στο εφήμερο, στο τώρα κι έπειτα κλεινόμαστε στα κάβουκια μας και φορούμε τις μάσκες μας, έτοιμοι για ένα Βενετσιανικό πάρτυ. Υποσχέσεις δίχως μπέσα. Διπλές και τρίδιπλες ζωές. Τι αναζητούμε, δεν ξέρω πια, έχασε ακόμα και το σαρκικό την έννοια του. Ζηλεύω τις λεσβίες, έχουν ακόμα συναίσθημα, δίχως τον κανιβαλλισμό της τεστοστερόνης, παρά το γεγονός ότι μπερδεύεται ο φεμινισμός με την ασυδοσία σε κάποιες. Αλλά ναι, δίνουμε το “παρών” μας στο Γκάζι, που είναι μια μορφή προόδου απο την εποχή που τα μαγαζιά του “είδους” ήταν σε θεοσκότεινα σοκάκια και παράλληλα δίνουμε ψεύτικες υποσχέσεις σε αμέτρητα profiles στο internet, πουλώντας ένα παραμύθι σα εκείνα που μας διάβαζαν στο νηπιαγωγείο.

Θα μου πείτε, “Τα σκέφτομαι όλα αυτά γιατί σκατζάρισα τα τριάντα πέντε.”( σημείωση: για τους gay τα τριάντα είναι το ορόσημο και το τέλμα) η απάντηση είναι όχι. Δόξα τον Ύψιστο, απο όποια φυλή κι αν είναι, λόγω γονιδίων μοιάζω με εικοσιπέντε, αλλά να, έτυχε να ζήσω σε ξένες χώρες, να γνωρίσω ξένους ανθρώπους και να καταλάβω πως όσο το κοινωνικόπολιτικό πλαίσιο μας πιέζει, τόσο κι εμείς απαρνιόμαστε την εξέλιξη μας, παραμένοντας πρωτεύοντα θηλαστικά σκεπτόμενα με το κάτω κεφάλι, κρυβόμενοι πίσω απο μια παρανυχίδα καθωσπρεπισμού.

Σκέφτομαι κι αποφάσισα να μετοικήσω σε μια ξένη χώρα, απλά και μόνο γιατί η δυνατότητα πως οι ομοφυλόφιλοι έχουν κι άλλες επιλογές, πέρα το να κρύβονται και να εκφράζονται σε ένα Σάββατο βράδυ στο Γκάζι. Ίσως μου προσδώσει μια «ευκαιρία» να ζήσω το δικό μου παραμύθι. Και ναι, θέλω όλο το πακέτο της Ελευθερίας κι Ευτυχίας, δίχως να συμβιβάζομαι σε κάποια κρυφά φιλιά κι in cognito υποσχέσεις. Βλέπετε το καλό του να μεγαλώνουμε είναι ότι απαιτούμε κι αναγνωρίζουμε την ποιότητα στη Ζωή μας.

Δεν μετανοιώνω για ότι έκανα. Πλήγωσα ανθρώπους, είπα ψέματα, υπήρξα κωλόπαιδο και μαλακοπίτουρας κι όλα αυτά με έκαναν αυτό που είμαι. Όμως διαβάζοντας το post του Άσωτου Υιού, ενθερμάνθηκε η άποψη μου να μετοικήσω, μόνο κι μόνο γιατί θέλω να έχω το δικαίωμα της επιλογής κι ας μην το εξαργυρώσω ποτέ.Όμως, κάποτε γίναμε ένα πλανητικό χωρίο, τώρα είμαστε απλά μια γειτονιά κι εγώ θέλω να Ζήσω.

Παίρνω το image μου, το κάνω πατσαβούρα και ρίχνω ζαριά στη Ζωή. Συχγωρέστε με αλλά αποφάσισα να είμαι Άνθρωπος.


40 σχόλια:

  1. εγώ εξακολουθώ να είμαι εδω. καλό βράδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όμορφα Όνειρα Vanilla, έτσι όπως εσύ ξέρεις!

      Διαγραφή
  2. εγω γινομαι πιο μεγαλος σου φαν ! τα ιδια και χειροτερα εχω κάνει και εγω με τα γκομενακια και το σεξ ειναι πολυ σπουδαιο κεφαλαιο
    αν μπορεις να φυγεις στο γραψα φυγε , εγω ποια ειναι αργα γιατι εχω βολευτει γιατί ειμαι συνεταιρος σε επαγγελματικά, δυσκολο να φύγω εχω υποχρεωσεις
    αλλα ξερω τι εννοείς
    ειναι αυτη η κοινωνια πολυ αργη ρε πουστη μου, και οταν θα ειναι ανετη θα μαι 60 πια αν ζω και δε με φαει κανενας χρυσαυγιτης χαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποτέ ΔΕΝ είναι αργά να πάρουμε τη Ζωή μας απο την Αρχή!

      Διαγραφή
    2. Ποτέ ποτέ ποτέ!!! ακριβώς όπως το είπες Ben! Αλλά (ρώτα και μένα που το έκανα πριν 5 χρόνια...) έχεις μόνο μία ευκαιρία: αν τα σκατώσεις, πάει! πέρασε το τρένο! αχαχαχα!
      Λοιπόν, να φύγεις! να πάς αλλού! μια χαρά θα κάνεις αν μπορείς! εδώ πια (και το λέω με θλίψη...) δεν απομένει τίποτα για να γατζωθούμε πάνω του και να συνεχίσουμε να ζούμε αξιοπρεπώς...Φιλιά!

      Διαγραφή
    3. Όπου πάω πάντως θα έχεις ένα δωμάτιο για επίσκεψη. ΟΚ?

      Διαγραφή
  3. Να ρωτήσω... όλα αυτά τα έκανες επειδή ήσουν gay ή επειδή ήσουν άνθρωπος;
    Ντάξ... λίγο πολύ όλοι έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο, δεν είναι ιδιότητα των gay μόνο.
    Και γω μετά από λάθος σχέσεις έβγαλα τα απωθημένα μου, υπήρξα σκύλα, πλήγωσα ανθρώπους και έπαιξα μαζί τους. Όπως και οι άλλοι με μένα.

    Δεν ξέρω αν το παίρνω εγώ τόσο στο ντούκου, αλλά δεν είσαι και εξωγήινος (που και να ήσουν, καλή φάση θα ήταν).
    Ανθρώπινα είναι τα πάθη.

    Αν τελικά ξενιτευτείς καλή δύναμη σου εύχομαι και καλή τύχη.

    Καλό ξημέρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρχικά νόμιζα όοτι οφειλόταν στο ότι είμαι gay.Μετά Άνθρωπος και τώρα απλά γιατί είμαι Άνθρωπος που τυχγάνει να είναι gay.

      Διαγραφή
  4. τα λέει όλα ο ποιητής:
    Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

    Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

    … Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

    Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

    Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

    Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

    Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά
    πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.

    (από “Το Παράπονο”)

    Υ.Γ. Αμα φυγεις κρατα μου μια θεση διπλανη ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα μπαγκάζια μας και φύγαμε Ζουζούνα!
      "Το μηδέν θα κάνω κύκλο κι εκεί μέσα θα χορεύω
      Τη Ζωή μου μηδενίζω, πίσω δεν ξαναγυρίζω.
      Βάλαμε φωτιά στα φρένα κι μας έμεινε το γκάζι..."

      Τέρμα τα γκάζια γιατί η ζωή είναι λίγη.
      Κι αν πέσουμε σε κάποιον τοίχο, ας είναι, θα κάνουμε γκελ στο χαμόγελο μας.

      Διαγραφή
  5. Αγαπημένε μου, ποιος από μας δεν προδώθηκε και δεν πρόδωσε; ποιος δεν πληγώθηκε και δεν πλήγωσε; Αυτοί που το παραδέχονται έχουν αρχίδια και είσαι ένας από αυτούς.

    Αν θες, εγωιστικά και μόνο, δεν θα ήθελα να φύγεις, θέλω να σκέφτομαι ότι θα σε γνωρίσω και θα γίνουμε φίλοι. Αλλά αν πραγματικά σε πνίγει η εδώ κατάσταση, και το αντιλαμβάνομαι πολύ καλά, τότε άνοιξε τα φτερά σου και ζήσε. Όπως μόνο εσύ ξέρεις. Και θέλω να ξέρεις ότι αυτή η διαδικτυακή τρυφερότητα που αισθάνομαι για σένα είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Θέλω να σε δω ευτυχισμένο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θέλω να φύγω Tremens μου. Όμως ζώντας σε αυτή την χώρα, νιώθω σα το σκύλο μου που κυνηγά την ουρά του για να διώξει την ανία του.
      Το γεγονός ότι δεν έχουμε επιλογές, "Μας" ωθεί στα ίδια και τετριμένα πια. Το λεγόμενο gay lifestyle που όλοι κατακρίνουμε, όμως όλοι εκεί μέσα ζούμε. Και είναι δύσκολο πολύ, έως αδύνατο, να μπορείς να είσαι ο Εαυτός σου, gay κι Ευτυχισμένος. Όσο κι αν το θέλεις, η πλειοψηφία φοβάται κι οι γνωριμίες κατάντησαν σα το λόττο.
      Δεν φεύγω άμεσα, πρώτος σταθμός θα είναι στην ενδοχώρα για συρμαγιά, αλλά ναι τα σχέδια μου αποσκοπούν στην φυγή.
      Όπως και να έχει θα χαρώ να σε γνωρίσω κι απο κοντά.
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  6. Αυτό ακριβως αγαπητε μου
    Δεν υπαρχει μονο το σεξ στη ζωη μας και οι πηδουλοι
    Υπαρχει η αγαπη, η κατανοηση, η εμπιστοσυνη, η ειλικρινεια
    Κι εσυ όπως και η πλειοψηφια των ετερο
    Αιωρείστε αναμεσα στο κατω και στο πανω κεφαλι
    Ζητας και προσφερεις το κορμι σου για να αγοράσεις αγαπη
    Αλλα στο τελος παραμενεις λειψος και αδειος
    Ακολουθεις λανθασμενο δρομο και το ξερεις
    Όλα ωραια αυτά που γραφεις και αυτοι που σου σχολιαζουν
    Αλλα η πραγματικότητα είναι πολυ σκληρη για ολους μας
    Χαιρομαι που αποφασισες να γυμνωθεις και να αποκαλυψεις
    Ένα μερος από την ψυχη σου
    Γιατι μεχρι τωρα τους επέτρεπες λανθασμενα να σε αγιοποιησουν
    Εχετε κι εσεις τα ιδια παθη τα ιδια μιση και τα ιδια ελαττώματα όπως κι εμεις η ετερο
    Δεν εισαστε καλυτεροι η χειροτεροι ουτε εχετε μεγαλύτερη καρδια
    Δεν είναι ο κοσμος ουτε η κοινωνια ο εχθρος σας, παρα μονο εσεις
    Μη βλεπετε υπεροπτικα τους αλλους γυρω σας
    Μην βάζετε διαχωριστικες γραμμες αναμεσα μας
    Ειμαστε ολοι το ιδιο αποτελουμαστε ολοι από σαρκα και αιμα
    υποφερουμε το ιδιο, ποναμε κλαιμε και αγαπαμε
    Μαζι πρεπει να αλλαξουμε προς το καλυτερο τον κοσμο και την κοινωνια
    Και όχι ο καθενας απεναντι


    ΥΓ.
    Ευχαριστω για την φιλοξενεια
    Και θα σε παρακαλεσω να δεχτεις το σχολιο μου
    χωρις καμιά διαθεση κριτικης η αντιπαραθεσης


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως εσύ εκφράζεσαι ελεύθερα, έτσι και οποιοσδήποτε άλλος μπορεί να κρίνει και να έρθει σε αντιπαράθεση, με κριτική ικανότητα όμως κι όχι "κατινιά".

      Για το συγκεκριμένο σχόλιο απλά σου απαντώ πως προσωπικά δεν μιλάω για καμία διαφοροποίηση και κανέναν διαχωρισμό. Αυτός άλλωστε κι ο σκοπός του blog μου.
      Οι ομοφυλόφυλοι είναι σα τους ετροφυλόφιλους, όσον αφορά τη ζωή, απλά στις μεταξύ μας σχέσεις λόγω πολλών παραγόντων κανιβαλλιζόμαστε μεταξύ μας πολύ πιο ασύδοτα, στερούμενοι σχεσιακών προτύπων που ΝΑΙ η κοινωνία δεν επιτρέπει να θεσπιστούν.

      Και ναι, σκοπός του post είναι η κατάρριψη κάθε "αγιοποίησης", "θυματοποίησης" και κάθε "...ποίησης".
      Για τους ομοφυλόφιλους, πρώτα είμαστε θύματα του ίδιου μας του εαυτού, του δικού μας "lifestyle" κι έπειτα της κοινωνίας.

      Ευχαριστώ και Καλωσήρθες.

      Διαγραφή
    2. Y.Γ. Μην με κρίνεις απο ένα post που τυγχάνει να διάβασες. Για το "επιτέλους" που λες, διάβασε όλα τα προηγούμενα κι έπειτα θα είσαι σε πιο ολοκληρωμένη θέση για να κρίνεις.

      Διαγραφή
  7. Είσαι το ένα και μοναδικό μου πέρασμα απόψε από μπλογκς μετά από μια πολύ κουραστική μέρα.
    Χαίρομαι που έχασα λίγα λεπτά από τον ύπνο μου Ben γιατί άξιζαν!
    Παρακολούθησα αυτήν την έξαρση φιλίας και συμπαράστασης κι λες κι ένιωσα τη δυσφορία σου!
    Είναι βαθιά ανθρώπινα τα όσα κατέθεσες ειδικά προς το τέλος και δεν ισχύουν μόνο για τους gay πιστεύω!
    Όλοι κάναμε και συνεχίζουμε με μεγάλη επιτυχία να κάνουμε λάθη !
    Μου αρέσει που τα κάνεις όλα πατσαβούρα, που τολμάς! Γιατί πάνω από όλα η ζωή αξίζει όταν έχεις την ελευθερία των επιλογών σου!
    Δε σε φοβάμαι νομίζω και σε ξένη χώρα να πας!
    Ο Ben δεν θα είσαι ξανά;
    Εγώ χαίρομαι που σε έχω γνωρίσει διαδικτυακά!

    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε Ευχαριστώ Ιris!
      Και ναι η Ζωή, καθορίζεται απο τα λάθη μας. Δίχως, θα χάναμε το νόημα της Ύπαρξης μας.
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  8. Ε καλά δεν έκανες και κάνα έγκλημα! Το ότι έφτασες μέχρι εδώ έχει μεγάλη σημασία! Τώρα για το αν θα φύγεις.. εγώ δεν θα το κανα, όχι πως περνάω εδώ τέλεια και τα έχω όλα, αλλά δεν θα είχα τα κότσια.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε πράξη που πληγώνει, είναι ένα μικρό έως μεγάλο "έγκλημα".
      Χαίρομαι όμως που έχω την πολυτέλεια ίσως να τα αναγνωρίζω, πολλές φορές όχι αγόγγυστα.

      Σχετικά με αυτό που λές...είναι πολύ προσωπικό το θέμα Ηφαιστίωνα.
      Απλά προσωπικά μιλώντας, δεν θέλω να αφήσω τη Ζωή μου απλά να κυλάει, δίχως να την Ζήσω! Φοβάμαι πολύ φίλε μου τη στιγμή του Θανάτου μη και πω πως "Δεν Έζησα".

      Διαγραφή
    2. Πάρε τις αποφάσεις σου λοιπόν! Και εύχομαι όλα να πάνε καλά!

      Διαγραφή
  9. Θα σου πω αυτό που λέω και στα παιδιά μου..να βάζεις μπροστά τον εαυτό σου (και δεν είναι καθόλου εγωιστικό αυτό, όποιος θέλει να σε εκμηδενίσει, απλά δε σε αγαπά)..να μη συμβιβάζεσαι, να μη σκύβεις το κεφάλι, να μην ακολουθείς..
    Όλοι έχουμε κάνει λάθη, άλλοι μεγαλύτερα, άλλοι μικρότερα..το κακό βέβαια είναι όταν τα απωθημένα μας τα πληρώνουν οι αθώοι, αντί να τα πληρώσουν οι ένοχοι...αλλά και το να μαθαίνουμε από τα λάθη μας είναι μεγάλο πράγμα...
    Αν νομίζεις πως έξω θα μπορέσεις να ζήσεις όπως θες, εγώ είμαι μαζί σου..μακάρι εδώ που τα λέμε να μπορούσα κι εγώ να φύγω έτσι όπως έχουν γίνει όλα...αν μπορείς κάντο με τις ευχές μου...και τα παιδιά μου έξω τα διώχνω μπας και δουν προκοπή...
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Μαρία.
      Σίγουρα δεν υπάρχει "Γη της Επαγγελίας". Ποντάρω μονάχα στην Ελπίδα και στον Εαυτό μου.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  10. Σύμφωνο απόλυτα μαζί σού αν και είμαι μόνο 17 χρόνον gay και πιστεύω στη παραμυθένια ζωή και έρωτα όμως ας είμαστε και λίγο ρεαλιστές στο ότι δύσκολο να βρεθεί κάποιος που να μιν σε πληγώσει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πληγώνουμε και πληγωνόμαστε, αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία του έρωτα. Αντιδοτώ όμως να είσαι κυνικός απο τόσο νωρίς...έχεις χρόνια ακόμα. Ζήσε τον Έρωτα και μην τον φοβάσαι, ακόμα κι αν νιώθεις πως σε πάει στο χείλος του γκρεμού.

      Διαγραφή
    2. Πιστεύω ότι έχω ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον για όλα πού γίνονται στι ζωή μου αλά δεν εχο κανέναν. Θα ήθελα παρά πολύ να σε γνωρίσω και να μού δόσεις κάποια συμβουλή γιατί είμαι πολύ μπερδεμένος με ΟΛΑ. Οπότε διαβάζω κάποιο post σου ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση μού.

      Ευχαριστώ

      Διαγραφή
    3. Το e-mail μου αναγράφεται στο profile. Αν μπορώ να βοηθήσω κάπως, είσαι ελεύθερος να επικοινωνήσεις.

      Διαγραφή
  11. καλό σου μήνα Ben! εύχομαι ότι επιθυμείς να το ζήσεις.. αν η Ελλάδα σε φυλακίζει, καλύτερα φύγε.. εδώ κι εγώ το σκέφτομαι (για άλλους λόγους βέβαια από τους δικού σου-λόγοι εργασίας) αν και ξέρω πόσο δύσκολο είναι.. αλλά όπως λες κι εσύ, αν μείνουμε εδώ δε θα ζήσουμε όλα όσα έχουμε ονειρευτεί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό Μήνα Εvonita.
      Κάθε ένας μας έχει μερίδιο στη Ζωή και στα Όνειρα.
      Εύχομαι να τα Ζήσεις. Εγώ το παλεύω πάντα.

      Διαγραφή
  12. επειδή σχολιάζω εδω δε σημαίνει πως σε εχω αγιοποιήσει!αυτό ειναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο!Απλά νιώθω ότι ''συνδέομαι ''συναισθηματικά ,πάντα απο τα γραφόμενά τους εδω στα μπλογκ εφοσον δεν γνωριζομαστε προσωπικά,σε όσους σχολιαζω και το τελευταιο που με απασχολει ειναι το τι κάνουν στο κρεβάτι τους εκτος απο ιδιαιτερες περιπτωσεις π.χ παιδοφιλία....σε όλες τις άλλες περιπτώσεις δεν με ενδιαφερει κάτι και πάλι θα πω πως οσα ειπες τα ηξερα και νιωθω πως εχεις κανει και άλλα που δεν λες και πάλι θα ερχομαι να σε διαβαζω...
    να σου στειλω τη μπλουζιτσα με τα κερατάκια;;;;
    ΥΓ συγνωμη γιατι γραφω λιγο ασυναρτητα αλλα γραφω απο καφέ και μου μιλούν 10 άτομα μαζί!σε λίγο θα εχω δικο μου ιντερνετ...φιλάκια ''έκφυλε 35άρη!''

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλημέρα και καλό μήνα, Ben!

    Τώρα, εσύ, πιστεύεις ότι "απομυθοποιήθηκες" και θα πάρουμε τα μπαγκαζάκια μας να φύγουμε;! Βρε, Ben! Ποιος δεν έχει κάνει την κουτσουκέλα του, ποιος δεν έχει πληγώσει (εκούσια ή ακούσια) και ποιος δεν έχει φάει τα μούτρα του; Εκτός και αν ζει σε γυάλα ή αν φοβάται τη ζωή... σε κάθε άλλη περίπτωση, "νομοτελειακά" θα προδώσει και θα προδοθεί...

    Ο έρωτας είναι έκφραση πολυεπίπεδη. Όταν η έκφραση καταπιέζεται, δεν έχει (δεν της δίνουν) τα περιθώρια, τον χώρο και τον χρόνο να ξεδιπλωθεί... είναι κλειστό κουτί, ίσα που το πιάνουμε στα χέρια μας και τ' αφήνουμε για το διπλανό, το παραδιπλανό γιατί... κάπου καραδοκεί το "καμπανάκι" - τέλος χρόνου!

    Αν κάποιος δεν θέλει να χαθεί, δεν χάνεται. Έτσι, πιστεύω πως ακόμη κι αν φύγεις, δεν θα χαθείς (δεν θα μας παρατήσεις, ούτως ειπείν!!!)
    Σημασία έχει να ζήσεις όπως εσύ αποφασίζεις κι όχι όπως οι άλλοι (θέλουν να) αποφασίζουν για 'σένα.

    Σε "γνώρισα" πριν λίγες ημέρες εδώ μέσα... Μοιάζει να σε γνωρίζω περισσότερο καιρό. Θέλω για 'σένα, ό,τι για κάθε φίλο και φίλη μου: να είσαι καλά. Όπου... όπως...

    Φιλιά!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ευχαριστώ Πολύ Ιωάννα και Χαίρομαι που "μένεις"!
    Καλό Μήνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. η φυγή σε άλλη χώρα δεν σημαίνει απαραίτητα φυγή προς τα εμπρός (ο Καβάφης κάτι έγραψε γι' αυτό...). Το δύσκολο είναι να βρεις εραστή που να μεταμορφώνεται σε φίλο, σε σύντροφο - εφόσον νιώθεις την ανάγκη αυτού του είδους συντροφιάς εφ όρου ζωής...
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς όμως απουσιάζουν τα "σχεσιακά πρότυπα" κι η συντριπτική πλειοψηφία δεν σκέφτονται καν κατά τον τρόπο που λες. Χτίζονται σχέσεις πεζές, δίχως βάθος και ουσία καθώς τίποτα δεν μας "δεσμεύει", παρά μονάχα το να περνάμε καλά, με την προϋπόθεση να μην το μάθει ο γείτονας.

      Και βαρέθηκα να γνωρίζω ανθρώπους σε αυτή τη χωρα, όπου μέσα στο σπίτι κάνουμε τα μύρια όσα, αλλά έξω στον καφέ προβάλλουμε την εικόνα των κολλητών. Αν αυτός ο άνθρωπος, φοβάται μη τον πάρουν χαμπάρι, σε περίπτωση που θα πρέπει ως σύντροφος να σταθεί δημόσια δίπλα μου τι θα κάνει νομίζεις?
      Δεν ξέρω για σένα αλλά όσο ζω σε αυτή την χώρα, ουδέποτε συνάντησα μια διαφορετική εκδοχή, τόσο σε προσωπικό, όσο και στο ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο.

      Διαγραφή
  16. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Κοιτάξτε, από την εποχή που ο Φόρστερ έγραφε τον Μωρίς (το 19131), μέχρι την έκδοσή του -μετά το θάνατό του- (το 1971) και μέχρι σήμερα, η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά έχουν αλλάξει. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την εποχή μας με προηγούμενες. Οι γνωρίζοντες έστω και τα βασικά για την ιστορία της ομοφυλοφιλίας αντιλαμβάνονται.
    Το όλο θέμα είναι ακριβώς όπως το λέει ο Ζενέ στο τέλος του βιβλίου του «Επιτάφιες σπονδές»: «..Γιατί καθώς ο έρωτας που έκαναν δεν αναγνωριζόταν απ' τον κόσμο, δεν τους επέτρεπε να νιώσουν τα φυσικά του αποτελέσματα. Μονάχα η γλώσσα μπορούσε να τους πληροφορήσει πως αγαπιόντουσαν μεταξύ τους».
    Και για την ιστορία να πούμε ότι εδώ, -στο βιβλίο του Ζενέ-, ο εραστής σκοτώνει τον ερωμένο του για να τον ελευθερώσει απ' όλα αυτά, ακριβώς πάνω στην ερωτική κορύφωσή.
    Δυστυχώς είναι τέτοια η καταπίεση και η περιθωριοποίηση που νοιώθει ένας ομοφυλόφιλος που όλα τα προαναφερθέντα από τον αγαπητό Ben Provis αληθεύουν.
    Το όλο θέμα είναι η αγιοποίηση και υπερεκτίμηση του έρωτα με κάθε τρόπο και μέσο θα λέγαμε από την κοινωνία και την τέχνη, όσο και η προσπάθεια των γκέι να αντιγράψουν τις ετεροφυλόφιλες σχέσεις (βλέπε οικογένεια, παιδιά, συζυγική πίστη κλπ.) και βέβαια να μην ξεχνάμε το -ίσως- σημαντικότερο. Τη μεγάλη έλλειψη παιδείας στο χώρο των γκέι. Και για να μην αρχίσουν κάποιοι να «βαράνε» να πούμε ότι δεν έχουμε καμιά αντίρρηση για τον γάμο και την υιοθεσία των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, απλά ο γάμος σαν θεσμός της υπάρχουσας κοινωνίας -προσωπικά- δεν μας αφορά σε κανένα επίπεδο. Όπως δεν μας αφορούν και οι ερωτικές σχέσεις με τον τρόπο που αυτές διαγράφονται και σε ένα κλειστό κοινωνικό σύστημα (βλέπε πίστη, αφοσίωση, συγκατοίκηση, αποκλειστικότητα, ιδιοκτησία του άλλου κλπ.) . Ξαναλέμε, ότι, η δυνατότητα πρέπει να υπάρχει για όποιον γουστάρει βρε αδελφέ...
    Επειδή όμως το θέμα είναι τεράστιο και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συζητηθεί στα σχόλια μιας ανάρτησης κλείνουμε εδώ με τα υπέροχα λόγια του σπουδαίου, -πολύ σπουδαίου-, Γιάννη Τσαρούχη:
    [...] «Θα 'ταν λοιπόν πολύ πιο σώφρον να δεχτούμε ότι η έλξη μεταξύ δυο αντρών δεν βασίζεται απλοϊκά στα εξωτερικά γνωρίσματα γυναίκα- άντρας, αλλά σε βαθύτερα αίτια και αντιθέσεις απαραίτητες πάντα στον έρωτα. Οι σχέσεις δε αυτές είναι χιαστί συμπληρωματικές. Η απελευθέρωση λοιπόν του ομοφυλόφιλου προϋποθέτει την εσωτερική ελευθερία που συνειδητοποιεί καταστάσεις πολύ περισσότερο από τις εξωτερικές διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια. Ασφαλώς σαν ένα συνειδητό μέλος της κοινωνίας ο ομοφυλόφιλος θα πρέπει με όλες του τις δυνάμεις να προσπαθήσει ν' αλλάξει τους νόμους που κανένα δεν ωφελούν και πολλούς βλάπτουν. Θα πρέπει με κάθε τρόπο να κάνει τους απαραίτητους και σωτήριους εκβιασμούς στο κοντόθωρο και τυφλό κράτος γιατί η απωθημένη ομοφυλοφιλία είναι η αιτία των περισσότερων κοινωνικών συμφορών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο η ελευθερία στην ομοφυλοφιλία θα κατεβάσει στα επιθυμητά όρια και ποσοστά το ποσοστό της ομοφυλοφιλίας, το τόσο απαραίτητο για την ανώτερη και πνευματική ζωή».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει.
      Αλλά τα πράγματα αλλαζουν ξεκινώντας απο εμάς τους ίδιους. Όταν σε αυτή τη χώρα οι ομοφυλόφιλοι της παραγωγικής ηλικιακής κλίμακας, απλά το μόνο που τους απασχολεί είναι να "περνούν" καλά, με το φόβο μη τους πάρει χαμπάρι ο γείτονας, καμία αλλαγή δεν πρόκειται να επέλθει.

      Σε όσες χώες υπάρχει ένα νομοθετικό και θεσπικό πλαίσιο, δεν καθιερώθηκαν μια ωραία μέρα, αλλά γιατί η "κοινότητα", έκανε αισθητή την παρουσία της, γιατί ο κάθε ένας απο αυτούς έδωσε πρώτα την προσωπική του μάχη και κέρδισε στο στενό του πρώτα περιβάλλον την υποστήριξη απο τον γονέα, τον φίλο, το συνάδελφο, το γείτονα.
      Το να περιμένουμε μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού μας την όποια αλλαγή, δεν επρόκειται ποτέ αυτή να επέλθει. Και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη, δυστυχώς δεν γίνεται.

      Το μόνο αισιόδοξο είναι ότι η νέα γενιά, που βαδίζει στα 20, έχουν το θάρρος και το θράσσος, να διεκδικήσουν την ατομικότητα τους, διακινδυνεύοντας το δικό τους βόλεμα κι αν ποτέ αλλάξουν τα πράγματα, θα είναι εξαιτίας αυτών.
      Κι "εμείς", πολλοί γέροι πια για να τα απολαύσουμε καθώς ο σκύλος ισχνός κι η πίτα μπαγιάτικη.

      Διαγραφή
    2. Φοβάμαι πως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Θα αναφέρω μόνο αυτό, δεν έχει σημασία ποιος το είπε, εξάλλου λίγο νοιάζει το χώρο η καλλιέργεια και η γνώση, τα αγαπητά αδέλφια μας ειδικεύονται στους γραμμωμένους κοιλιακούς... Λοιπόν: «Οι επαναστάσεις ως τώρα έκαναν τα πάντα για τη δική τους δόξα, ελάχιστα για την ελευθερία του ανθρώπου, και τίποτα, μα τίποτα ακόμα για την ευτυχία του».
      Με άλλα λόγια, δεν βγαίνεις να παρακαλέσεις ή να βροντοφωνάξεις, -το ίδιο είναι: κοιτάτε εγώ που είμαι αυτός που είμαι, τι καλός που είμαι, και τι καλά που κάνω αυτά που κάνω και αναγνωρίστε με και δεχτείτε με γιατί το 'χω ανάγκη κλπ. κλπ. Βγαίνεις με έργο, έργο ακέραιο, δυνατό και σημαντικό. Όταν λοιπόν αυτό το έργο απουσιάζει, αφού απουσιάζει η παιδεία, όλα τα άλλα είναι απλές φιέστες, για να περνάμε την ώρα μας, και να βαυκαλιζόμαστε ότι κάτι κάνουμε και τάχα μου πως κάποιον πιέζουμε, για να δικαιολογούμε και την ύπαρξή μας. Φοβάμαι πως πολλά μπορείς να πετύχει κανείς χωρίς τελάληδες, ζητωκραυγές και σκέρτσα. Αυτό διδάσκει η Ιστορία, -με γιώτα κεφαλαίο παρακαλώ. Για τους γνωρίζοντες πάντα....

      Διαγραφή
  18. Έπραξες σαν άνθρωπος που πληγώθηκε και καλά εκανες,ήταν η άμυνά σου αυτό..
    Θα βρεις τον άνθρωπο που θα σε κάνει να βλέπεις παντού τόξα και καρδιές, απλά αφέσου,το ότι πληγώθηκες απο 1-2 δεν πάει να πει ότι είναι όλοι ίδιοι...
    Λίγοι έχουν τα "κόκαλα" να πατσαβουριάσουν το image τους γιαυτο σε χαιρομαι.
    Αυτό που δεν κατάλαβα και αν θες μου εξηγείς τα είχες βρε θηρίο με μανα πατέρα και γιο; πώς το εκανες αυτό;

    υγ κοκαλα = τα @@χιδια στα Αυστριακα να μαθαίνουμε και κάτι,ναι;; φιλια καλημερας και καλο μηνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλοι μας έχουμε πληγωθεί και πληγώσει.
      Αρχικά μπορεί να ήταν η αφορμή, μετά ήταν απλά ένας τρόπος ζωής. "Για πιο λόγο αλλιώς, αφού όλοι λειτουργούν έτσι."
      Και ναι σε αυτή τη χώρα, ελάχιστοι είναι οι ομοφυλόφιλοι που ζουν ανοιχτά τη ζωή τους. Περνάμε καλά αρκεί να μην το μάθει ο δίπλα. Παριστάνουμε τους κολλητούς έξω και μέσα είμαστε ζευγάρι, περιθωριοποιώντας οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Είναι ελάχιστοι όσοι ξεφεύγουν απο τον κύκλο.

      Ευτυχώς η νέα γενιά, με γονείς σα εσένα, θα φέρουν την αλλαγή και θα έχουν την Αυτοεκτίμηση, ζώντας ως Άνθρωποι και συνάπτωντας ουσιαστικές σχέσεις, απλά γιατί θα έχουν "πρότυπα" και πάνω απο όλα Αυτοσεβασμό.

      Όσον αφορά το ερώτημα σου: Ήταν απλά η ύβρις της Νιότης.
      ;-)

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...