Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

All You Need is Love


Αφιερωμένο στη Φούλη, γιατί ποτέ δεν είναι αργά να κάνουμε μια νέα Αρχή.


Η αγάπη, λένε οι επιστήμονες είναι μια βιοχημική διαδικασία του εγκεφάλου στην οποίαν λαμβάνουν μέρος χιλιάδες νευρικές απολήξεις κι «ελέγχεται» απο ένα σημείο που ονομάζεται «Αμυγδαλή». Δεν είμαι ειδικός επί του θέματος και για να είμαι ειλικρινής, δεν με ενδιαφέρει να μάθω και όλη την «τεχνική» διαδικασία. Θα παραμείνω ταπεινά στην «αμάθεια» μου να αεροβατώ στην υπερβατική σφαίρα του άυλου των συναισθημάτων και των συνεπειών του στην καθημερινότητα του Ανθρώπου.

Το πρώτο ερέθισμα της Αγάπης, νομίζω το λαμβάνουμε τη στιγμή της γέννησης μας. Τη Στιγμή εκείνη που μας κρατούν δυο χέρια αγκαλιά κι επεξεργάζονται τρυφερά τα μικρά μας δακτυλάκια, παρηγορώντας μας απο τον πόνο της γέννησης, τον οποίον δηλώνουμε με κραυγή με την πρώτη μας αναπνοή. Είναι ίσως και η πρώτη μας ταύτιση πως: Η Αγάπη πονάει. Και ναι, θαρρώ πως ο δρόμος για την Αγάπη, είναι ολισθηρός, ανάμεσα σε βάτες κι κοφτερά βράχια, τον οποίον διαβαίνουμε ξυπόλυτοι κι αναπόφευκτα ματώνουμε σε κάθε βήμα.

Για λόγους που μόνο η Ζωή μπορεί να εξηγήσει, δεν είχα την ευκαιρία στα βρεφικά και παιδικά μου χρόνια να νοιώσω και να μεγαλώσω με αυτή την Αγάπη που ορίζεται απο την Οικογένεια και που είναι η πρώτη μορφή Αγάπης που λαμβάνουμε-νιώθουμε στην Αρχή της Ζωής μας. Οκ. So what? Shit happens! Αυτή όμως η «στέρηση» καθόρισε τα μετέπειτα βήματα μου και την πορεία της δικής μου Ζωής, με όχι και τελείως ειδυλλιακό τρόπο.Αποφάσεις, μονοπάτια και πράξεις καθορίζονταν απο την ανάγκη να καλύψω ένα κενό, άγνωστο ακόμα τότε στον εαυτό μου το «γιατί», με συνέπεια να κατακερματίσω το Είναι μου. Αναζητούσα την «αποδοχή», ουσιαστικά την Αγάπη», στο έξω και μπλέχτηκα σε ένα παιχνίδι ικανοποίησης του «Εγώ» των άλλων, προκειμένου να νιώσω την ψευδαίσθηση της Αγάπης. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια, με πολλά λάθη, με πολλές ώρες περισυλλογής, κάνοντας την Μοναξιά δημιουργική πως απλά αναζητούσα σε λάθος δρόμο αυτό που μου έλειπε. Βλέπετε τελικά κατάλαβα πως η Αγάπη δεν προέρχεται απο τους έξω. Προέρχεται απο Εμάς προς Εμάς.

Ο καθρέφτης στο σπίτι χρησιμεύει στο να βλέπουμε τον εαυτό μας καθημερινά. Ντυνόμαστε, βαφόμαστε και στολιζόμαστε μπροστά σε έναν καθρέφτη και η σκέψη που κυριαρχεί είναι να μας «δουν» οι άλλοι. Νιώθουμε καλά, επειδή πιστεύουμε πως βγαίνοντας απο το σπίτι οι υπόλοιποι μας αποδέχονται κι με έναν διαστροφικό τρόπο μας αγαπούν. Μας αγαπούν όμως; Πόσο «καλά» νιώθουμε όταν ανακαλύπτουμε μια ατέλεια επάνω στο φαίνεσθαι μας και ο νους μας πάει, κάθε φορά που νιώθουμε ένα βλέμα επάνω μας, στο ότι εκείνος βλέπει την ατέλεια και το βλέμα του κραυγάζει αποδοκιμασία; Πόσοι απο εμάς θα μπορούσαν να δώσουν μια απάντηση όμοια με του Γκάντι, όταν τον ρώτησαν επικριτικά γιατί δεν είναι καλύτερα ντυμένος για την συνάντηση του με τον Βασιλιά της Αγγλίας  εκείνος είπε: «Γιατί ο Βασιλιάς είναι καλά ντυμένος και για τους δυο μας.»

Τι σχέση έχει όμως ο καθρέφτης, το ντύσιμο και το φαίνεσθαι με την Αγάπη; Καμία ίσως. Πιστεύω όμως πως είναι μια απο τις εκφράσεις μας, για την ανάγκη αγάπης κι αποδοχής απο τους άλλους. Νοιαζόμαστε για το πως σκέφτονται οι υπόλοιποι για εμάς. Μας ενδιαφέρει να είμαστε αποδεκτοί κι "αγαπίσιμοι", τόσο που συχνά απομακρυνόμαστε απο τον Εαυτό μας, καταπίνουμε τις Σκέψεις μας και τα Θέλω μας, χάνοντας τον σεβασμό και την εκτίμηση για την ίδια την Ύπαρξη μας, έχοντας χτίσει μια ζωή κι ένα Είναι, πάνω στις προσδοκίες των άλλων. Προσδοκίες που οι ίδιοι εναποθέσαμε.

Ας κάνουμε όμως μια στροφή. Μια στροφή προς τον ίδιο τον Εαυτό μας, αντικρίζοντας τον κατάματα μπροστά απο τον καθρέφτη κι ας αναρωτηθούμε: Τι μας κάνει Ευτυχισμένους; Αν η απάντηση στηρίζεται σε κάποιον εξωγενή παράγοντα τότε ας αναρωτηθούμε το «Γιατί». Γιατί η δική μας Ευτυχία πρέπει να οφείλεται σε κάτι άλλο εκτός απο εμάς; Μήπως τελικά δεν Αγαπάμε τον Εαυτό μας; Μήπως μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να εκπληρώνουμε τα Θέλω των άλλων, προκειμένου να κερδίσουμε την αγάπη; Κι αν ναι, αξίζει τόσο κόπο;

Απο την άλλη ο Νάρκισσος αγαπούσε τον Εαυτό του. Στο ερώτημα: Αγαπάς τον Εαυτό σου;, η απάντηση στην πλειοψηφία είναι: ΝΑΙ! Όμως ο δρόμος για την Αγάπη, κάθε μορφής, είναι επίπονος. Οδεύοντας προς την κατεύθυνση του Εαυτού μας, θα πρέπει να απαλλαγούμε απο κάθε μορφή ασφαλιστικής δικλείδας για την επιβίωση του  Είναι μας, όπως ο ναρκισσισμός κι η εγωπάθεια και να αντικρύσουμε τον Εαυτό μας οπως πραγματικά είναι. Μπορούμε άραγε; Οι ατέλειες μας, ας πάψουν να μας φοβίζουν. Ότι μπορούμε να αλλάξουμε, είναι στο χέρι μας να γίνει κι ότι δεν αλλάζει, ας τολμήσουμε να το αποδεχτούμε κι να το αγκαλιάσουμε. Άλλωστε αυτές οι «ατέλειες», είναι που μας κάνουν διαφορετικούς και για αυτό  Μοναδικούς. Κι τότε το έψιλον του Εαυτός,  γίνεται μικρό για να μεγαλώσει το άλφα της Αγάπης, ώστε να βρεθούμε στη θέση να Την προσφέρουμε αλλά και να Την λάβουμε στην πεμπτουσία της, απλά ως παρενέργεια της δικής μας Αγάπης απέναντι στον εαυτό μας.

Το μόνο ίσως καλό του να είμαι ομοφυλοφιλος στο σήμερα, είναι ότι ο δρόμος για την αποδοχή της σεξουαλικότητας μου, μου έμαθε τελικά να Αγαπώ τον εαυτό μου και να καταλάβω πως κάθε πράξη κανιβαλισμού της ύπαρξης μου, ήταν απλά γιατί δεν έμαθα τι είναι Αγάπη. Δεν έχει όμως σημασία το απο που προερχόμαστε, αλλά το που οδεύουμε και στο κατώφλι του σήμερα, περιβάλλομαι απο Ανθρώπους που με Αγαπούν για αυτό που είμαι κι ίσως λόγω αυτού. Μπορεί να είμαι «μόνος» αυτή τη στιγμή, όμως ξέρω πως κάποια στιγμή στη Ζωή μου, θα έρθει κι εκείνος ο Ένας, που θα με βάλει στην καρδιά του, όπως θα τον βάλω κι εγώ στη δική μου. Μπορεί να μην γίνουμε ποτέ αποδεκτοί απο την υπόλοιπη «κοινωνία», όμως κάθε άνθρωπος, πέρα απο τον Κόσμο, οφείλει πρώτα να ζήσει όμορφα στον δικό του Μικρόκοσμο.

Για αυτό gay, straight, μικρό, μεγάλο που κουρνιάζεις φοβισμένος σε μια γωνία, αποδέξου πρώτα τον εαυτό σου και παρά τις όποιες αντιξοότητες, «Τα πράγματα θα φτιάξουν». Οι υπόλοιποι, απλά δείξτε την αγάπη σας σε εκείνους που έχετε στην καρδιά σας, με την κάθε ευκαιρία, γιατί η καθημερινότητα μας κάνει να το λησμονούμε. Άλλωστε σε αυτή τη Ζωή, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι Αγάπη. 


36 σχόλια:

  1. Α αγαπημένε μου, μια ζωή πάλευα με τον εαυτό μου, αν και είχα λάβει εκατομμύρια τόνους αγάπης από τους γονείς μου δεν κατάφερνα εγώ ο ίδιος να το πράξω, αν και αργότερα αγαπήθηκα από φίλους υπέροχους κι εραστές θαυμάσιους πάντα κάτι μου έλειπε, ήθελα να είμαι πιο ωραίος, πιο έξυπνος, πιο λαμπερός και τελικά αντιλήφθηκα ότι γινόμουνόλο και πιο μαλάκας και αφέθηκα. Έναν με έχω, θα με χαρώ και θα με φροντίσω...

    Σου στέλνω φιλί γλυκό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς! Έναν μας έχουμε και τον έχουμε μια ολάκερη ζωή!
      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. χρόνια τώρα το παλεύω αγαπημένε μου. αλλά μου είναι τόσο δύσκολο μερικές φορές..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεγαλώνουμε και μας μαθαίνουν τι είναι Σωστό και τι Λάθος. Πως να γίνουμε καλοί άνθρωποι, επαγγελματίες, φίλοι κτλπ κτλπ. Δυστυχώς ξεχάσανε να μας μάθουν πως να Αγαπάμε τον εαυτό μας και μάλλον είναι το πιο δύσκολο μάθημα.
      Συχνά όταν με πιάνουν τα μαύρα μου, τρέχω στον καθρέφτη, ανασύρω μια θετική σκέψη που επιβεβαιώνει την αξία μου σε μένα και μου χαρίζω ένα Χαμόγελο... πολλές φορές μετά απο ένα χαστούκι που μου επέτρεψα να με "χαλάσω".
      Όμορφα Όνερια Vanilla

      Διαγραφή
  3. δεν υπάρχει πιο σημαντικο απ αυτο που έγραψες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως. Και ίσως εαν το κατορθώναμε, θα παύαμε να ασχολούμαστε με το τι κάνει ο άλλος, προκειμένου να νιώσουμε εμείς "καλά".

      Διαγραφή
  4. διαβάζω και θαυμάζω τη συγκροτημένη σκέψη σου και την επικροτώ.
    άλλωστε, αν δεν μάθουμε ν' αγαπάμε πρώτα εμείς τον εαυτό μας, πως θα μας αγαπήσουν οι άλλοι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι.
      Το πως μας "βλέπουν" οι άλλοι, αντανακλά το πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας. Κανείς δεν θα μας δώσει την αξία που μας αρμόζει, εαν δεν δώσουμε εμείς στον εαυτό μας.

      Διαγραφή
  5. Είμαι καινούργια στα μέρη σου. Θα ήθελα να σε διαβάζω από πιο παλιά, κάποιες φορές είχα μπει, είχα διαβάσει κάποιες αναρτήσεις, αλλά μετά πάλι σε έχανα. Τώρα λέω να μη σε αφήσω.
    Η Αγάπη δεν κάνει διακρίσεις σε φύλο, προτίμηση, ηλικία και όλα αυτά τα εμπόδια που βάζουν οι άνθρωποι επειδή φοβούνται να δοθούν.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες.
      Ναι η Αγάπη δεν κάνει διακρίσεις. Εμείς κάνουμε. Και συχνά προκειμένου να την βρούμε, πρέπει να αφηνόμαστε. Πάνω απο όλα όμως οφείλουμε να αφεθούμε στον ενδότερο εαυτό μας.

      Διαγραφή
  6. Έγραψες απίστευτα καλά, μπράβο, από κάπου ξεκινούν όλα και το Εγώ είναι η αρχή..
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το σχόλιο-απάντησή σου στον tremens, μοιάζει μ' αυτό που εύχομαι κάθε φορά στα αγαπημένα πρόσωπα και τους φίλους μου... "Να είσαι και να περνάς όμορφα και να προσέχεις τον εαυτό σου. Μόνον αυτόν έχεις!"

    Μάλλον, λοιπόν, καταλαβαινόμαστε!

    Καλημέρα και φιλιά! ☼

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Ιωάννα.
      Ευχαριστώ και Καλωσήρθες.

      Διαγραφή
  8. Καλώς τον μου! τώρα, μάλιστα! Διακρίνω μια μεγάλη αισιοδοξία (κι ίσως κι ένα κρυφό χαμογελάκι) κρυμμένα πίσω από τη σκιά σου!
    Όλα, θα πάνε καλά. Αρκεί, να το ποθούμε. Αρκεί, να ονειρευόμαστε μεγάλα όνειρα. Κι όταν πέφτουμε, σηκωνόμαστε γρήγορα, ναι; Ναιιιιι!

    Φιλάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα όνειρα ευτυχώς είναι τζάμπα χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρόκειται για φτηνά όνειρα.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  9. ουφ!no more love το me please!εγω θα ήθελα λίγο πόνο τώρα....φιλάκια Benίτο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κώστα ΑΚΟΥΣ!!!???
      Για ρίξε κάνα μπερτάκι ξύλο να στανιάρει!!!

      ΦΙΛΙΑ!!!

      Διαγραφή
  10. Ποτέ μην απολογείσαι γι' αυτό που κάνεις και νιώθεις... είναι σαν να ζητάς συγγνώμη που είσαι ο εαυτός σου..Kαι πάντα ο ίδιος να παραμείνεις...
    Καλώς σε βρήκα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Συκινηθηκα ,υπέροχη αναρτηση!
    Και σου βγάζω το καπέλο για τους Beatles!
    Φιλιά Ben!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες κι Ευχαριστώ!
      Το retro είναι classic άλλωστε.

      Διαγραφή
  12. Δεν είναι τυχαία η ρήση: "αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν"!
    Αν δεν είσαι ικανός να αγαπήσεις πρώτα τον εαυτό σου, δεν θα μπορέσεις ποτέ να αγαπήσεις πραγματικά αυτόν που βρίσκεται δίπλα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι και η ίδια ρήση απαντάται σε πολλούς κι διαφορετικούς πολιτισμούς!

      Διαγραφή
  13. Ο καθρέφτης πόσο ψεύτης ώρες ώρες,πίσω από τη φιγούρα που μου δείχνει ξεπροβάλει πάντα η άλλη που κοροϊδευτικά γελάει..Αμέτρητα βράδια συνομιλώ μαζί της και τσατίζομαι γιατί δεν με καταλαβαίνει,"μαζέψουμε μου φωνάζει, πάψε να είσαι τόσο αυθόρμητη, εύπιστη", και πάνω που την ακουω και κλειδώνομαι βγαίνει από μέσα μου η μελαγχολία και με κυριεύει,από μικρή ποτέ δεν με ενδιέφερε η γνώμη των άλλων ετσι με γνώρισε και ο για 30 χρονια άνθρωπός μου,είναι ένα διαμάντι που μου χάρισε δυο υπέροχα παιδιά.Τον εαυτό μου ποτέ δεν τον αγάπησα όσο έπρεπε, είναι περίπου 2μιση χρονια που τα εχω βρει μαζί του, αλλά πιστεύω εχω δρόμο ακομα... σε ευχαριστώ για την αφιέρωση,χαίρομαι πραγματικά που σε έμαθα από τον τρεμενς, για σένα εχω αυτό το τραγούδι Bob Seger-Living Inside My Heart
    Καλη σου μερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βλέπουμε με τα μάτια κι όχι με την ψυχή. Τα μάτια όμως μας ξεγελούν, ενώ η ψυχή όχι.

      Υπέροχο τραγούδι.
      Ευχαριστώ

      Διαγραφή
  14. Ίσως να μη λάβαμε την "αγάπη" των γονιών όταν έπρεπε, όταν την είχαμε απόλυτη ανάγκη.
    Σίγουρα για να σε διαβάζω κ να με διαβάζεις, αντλήσαμε κάθε μόριο "αγάπης" από όπου κ αν ερχόταν, ήρθε. Δε θα ήμασταν ζωντανοί τώρα.
    Ναι αυτό που λείπει, είναι η "ε-αυτο-αποδοχή"..
    Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.
    Χρειάζεται υπομονή, θέληση κ ίσως πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας, ή, ψυχανάλυσης.
    Η πιο καλή επιβεβαίωση της πορείας μας είναι οι φίλοι μας κ βεβαίως-βεβαίως οι σχέσεις μας.
    Στην ομοφυλοφιλία δε, εκεί τα πράγματα μπλέκουν ακόμα πιο πολύ στις επιλογές..
    Τεσπα, πέρασα να σου πω, πως δεν είσαι μόνος :-)
    Και γράφεις κ πολύ ωραία :-)

    (η) ΥοΥο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΥοΥο Καλωσήρθες.
      Το είμαστε ακόμα ζωντανοί, συχνά είναι απο σπόντα. Όπως και να
      έχει όμως, σημασία έχει το που πάμε κι όχι το απο που προερχόμαστε.
      Ευχαριστώ πολύ.

      Διαγραφή
  15. Υπέροχη ανάρτηση...το κατέχεις καλά το θέμα της αγάπης και φαίνεται..να είσαι καλά!!

    Θέλω να γίνω μέλος εδώ και μέρες και ο μπλόγκερ δε με αφήνει...καλώς σε βρήκα κι επίσημα πάντως μια και σχολιάζω πρώτη φορά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ben καλημέρα.
    Θα σε διαβάσω το μεσημεράκι με την ησυχία μου καθώς φεύγω αυτή τη στιγμή.
    Πέρασα να σου πω ότι ανέλαβα πολύ καθυστερημένα την πρό(σ)κλησή σου καθώς έχω αυξημένο φόρτο εργασίας!
    http://princess-airis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_26.html
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεγάλες, υπέροχες αλήθειες που ισχύουν για όλους μας! Η αγάπη δεν κοιτάζει φύλο, χρώμα, πεποιθήσεις, προτιμήσεις! Η αγάπη είναι πανανθρώπινη ανάγκη! Κ ι η αποδοχή επίσης!
      Μια αποδοχή όμως που,όπως πολύ όμορφα είπες, ξεκινά από εμάς τους ίδιους!
      Βρε άμα δεν τα έχεις εσύ καλά με σένα δε πα να σ'αγαπάει το σύμπαν; Τίποτα δεν γίνεται!
      Καλή συνέχεια χαρά μου!

      Διαγραφή
    2. "Τι ειναι αυτό που το λένε Αγάπη, τι είναι αυτό..."
      Λέει το τραγούδι...
      Η απάντηση είναι μέσα μας και τυχεροι όσι τολμούν να την βρουν.
      Σε Ευχαριστώ και πάλι!

      Διαγραφή
  17. Ποσο χαιρομαι που ακουω απο καποιον αυτά που ακριβώς αισθάνομαι! Υπεροχο...
    Ολα γινονται για καποιο λογο και ολα αυτα που ζησαμε, ολα αυτα που προκειται να ζησουμε, όλες η γρατζουνιες και τα χαδια στη ψυχή μας διαμορφωνουν τους μοναδικούς και υπέροχους εαυτούς μας.
    Αν δε αγαπήσω το εαυτό μου δε μπορώ να αγαπήσω και δεν μπορεί κανεις να με αγαπήσει αληθινά. Και εδω δεν χωράνε ημιμετρα. Αποδοχή και αγάπη!
    Χαιρομαι πολύ που σε βρήκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...