Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Coming Out. What the Fuck???

Πριν κάποιες μέρες με αφορμή την τρίτη μέσα στο χρόνο αυτοκτονία ενός νέου ομοφυλόφιλου στην Ιταλία, ένας δημοσιογράφος δημοσίευσε μια επιστολή του σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα. Το κείμενο μιλά σχετικά με το θέμα της ομοφοβίας απο την ίδια την κοινωνία, την πολιτική ηγεσία, τον διπλανό με τις επιπτώσεις που έχει στην ζωή των ομοφιλόφυλων, που περιλαμβάνει απο το να «κρύβονται», μέχρι να αυτοκτονούν λόγω της όποιας αρνητικής στάσης. Η επιστολή κλείνει όμορφα στηλιτεύοντας  την απουσία out gay δημόσιων προσώπων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα είδος πρότυπου για κάποιο νέο gay που ζει σε τούτη τη χώρα. Ένα πρότυπο, αναγκαίο όπως όλα, για μια περίοδο πριν κι μετά την ενηλικίωση, όπου καθένας ψάχνει τον τρόπο να σταθεί στην κοινωνία και τη ζωή του. Ένα πρότυπο που να μπορεί να δώσει ελπίδα, δύναμη, θέληση κι όνειρα.  Κι τελειώνει με έναν δεξιοτεχνικό χειρισμό του λόγου, όπου ο ίδιος, ως δημόσιο πρόσωπο, κάνει την αρχή(;) για να αρθούν οι προκαταλήψεις με ένα διφορούμενο coming out προκαλώντας σωρεία σχολίων στα κοινωνικά δίκτυα, στα οποία δεν θα σταθώ. Άλλωστε η γνώμη είναι σα την κωλοτρυπίδα, όλοι έχουν απο μια.

Στέκομαι όμως στο θέμα του coming out, στο γεγονός δηλαδή που ένας ομοφυλόφιλος αποφασίζει να γνωστοποιήσει τη σεξουαλική του ταυτότητα στον οικογενειακό, κοινωνικό του περίγυρο   ( χρησιμοποιώ το κόμμα κι όχι το «και» καθότι πρόκειται για δυο διαφορετικές περιπτώσεις).  Στην Ελλάδα, μια και ζω σε αυτή τη χώρα ακόμα,  οι ομοφυλόφιλοι είτε αποσιωπούν την ομοφυλοφιλία τους, είτε το γνωστοποιούν σε κάποιους στενούς φίλους κι ελάχιστοι θα έρθουν αντιμέτωποι με την οικογένεια  τους. Έλλογα μπορεί ο καθένας να σκεφτεί «Ποιος ο λόγος να λέει ο καθένας το τι κάνει στο κρεββάτι του;» ή όπως έχω ακούσει απο νεο trendy ετεροφιλόφυλο κόσμο « Μα καλά δεν είναι πια ξεπερασμένο το coming out

Το θέμα όμως είναι ότι δεν γνωστοποιώ το ποια στάση προτιμώ στο σεξ, ούτε τα φετίχ ή βίτσια μπορεί να γουστάρω. Γνωστοποιώ τον γεννετήσιο σεξουαλικό μου προσανατολισμό που είναι ένα κομμάτι του Εαυτού μου ως Άνθρωπος. Και δυστυχώς δεν είναι «πασέ», γιατί ακόμα οι ομοφιλόφυλοι αντιμετωπίζονται ως πολίτες κατώτερης κατηγορίας. Γιατί θεωρούνται φρικιά, ανώμαλοι, παιδεραστές και δεν έχουν το δικαίωμα να ζήσουν όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Γιατί αν πιάσουν το χέρι του συντρόφου τους σε δημόσιο χώρο θα ακούσουν να τους βρίζουν και στην καλύτερη περίπτωση θα έρθουν αντιμέτωποι με γελάκια και χαμηλόφωνους ψιθύρους. Γιατί υπάρχει επίσημη δεοντολογία που επηρρεάζει τις μάζες αποκηρύσσοντας τους ως οντότητες είτε αυτή είναι απο τη θρησκεία είτε απο την πολιτική. Και γιατί υπάρχουν πολλοί απο εσάς που η trendy φιλελευθερία σας κάνει να ονοματίζετε τους ομοφιλόφυλους «γνωστούς» σας σα παράσημα του ανοιχτού σας μυαλού, όμως στην ουσία «χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί» για τα όποια δικαιώματα μας ως πολίτες και που δεν έχετε πρόβλημα με τους gay αρκεί να μην είναι ο γιός ή η κόρη σας. Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν κάθε coming out είναι μια διαμαρτυρία και κάθε ανάστημα που υψώνετε εσείς οι υπόλοιποι μπροστά στο γιουχάρισμα κάποιας αδελφής, είναι μια ηχηρή διαμαρτυρία απέναντι σε όλα αυτά.

Όμως το coming out είναι κάτι πάρα πολύ προσωπικό, ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Προσωπικά το έχω κάνει σε όλες του τις εκτάσεις και το έχω πληρώσει κι εξακολουθώ να το πληρώνω καθημερινά σε όλες του τις μορφές. Για αυτό το λόγο καταννοώ, με σκεπτική εμπάθεια όμως, όλους εκείνους που δεν αποτολμούν να προβούν σε μια τέτοια πράξη, απλούστατα γιατί «οι βάρβαροι δεν θα έρθουν» και κάθε αλλαγή ξεκινά πρώτα απο όλα απο εμάς τους ίδιους. Και πως μπορεί να επέλθει όταν ακόμα και μεταξύ μας οι ίδιοι τρέμουμε στην ιδέα να βρεθούμε με κάποιον άλλον που δεν πληρεί στο 1000% τα χαρακτηριστικά της αρρενωπότητας κι ανδροπρέπειας που υιοθετήσαμε απο το marketing μη και μας πάρει μπάλα η ρετσινιά της αδελφής. Γέμισε πια ο τόπος με μουσάτους γυμνασμένους κλώνους κατά το Αρχαιο Ελληνορωμαϊκό πρότυπο κι το μουστάκι έγινε ο φερετζές του πούστη, όμως αυτό είναι ένα άλλο θέμα για μια άλλη ανάρτηση.

Εύχομαι για εκείνη την ημέρα όπου το coming out θα είναι πια “πασέ” γιατί τότε  θα σημαίνει πως δεκάδες παιδιά και νέοι δεν θα πηδούν απο τον εντέκατο όροφο μη μπορώντας να αντιμετωπίσουν την όποια απόρριψη. Για μένα, για την γενιά μου και την παλιότερη ειλικρινά χιέστηκα. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας! Μιας μοίρας που δεν τολμήσαμε να αλλάξουμε παρά καθόμαστε αναπαυτικά βολεύοντας τον κώλο μας επι κανα-πέος κάνοντας την “επανάσταση” μας με κλεμμένα status στα κοινωνικά δίκτυα. Όμως τα παιδιά. Οι νέοι. Εκείνοι που ξεκινούν τη ζωή τους γεμάτα όνειρα κι ελπίδες, γιατί πρέπει να μάθουν να πετούν με τσακισμένα φτερά; Ποιος είσαι Εσύ, ποιος είμαι Εγώ που θα τους σπρώξει απο τον τελευταίο όροφο για ένα salto mortale; Γιατί για κάθε ένα παιδί που θέτει τέρμα στη ζωή του λόγω της ομοφοβίας φταίμε όλοι. Φταίμε γιατί ποτέ δεν ορθώσαμε το ανάστημα μας απέναντι σε κάποιον που αποκαλεί κάποιον  άλλον “Πούστη”. Που γελάμε κι αδιαφορούμε με τις διαφημίσεις γεμάτες φτερά και πούπουλα  όμως  κάποιο παιδί  είναι ακριβώς έτσι και θα βρεθεί αντιμέτωπος την επόμενη μέρα με την χλεύη, το φτύσιμο και το ξύλο. Φταίμε γιατί δεν τολμήσαμε να κοιτάξουμε τον Εαυτό μας κατάματα και να αποδεχτούμε το γεγονός πως “Ναι είμαι Πούστης. Ε και;” Που σα πρόβατα υιοθετούμε και διαιωνίζουμε συμπεριφορές κι εικόνες προκειμένου να κρύψουμε την ανασφάλεια μας, αλλά κάποιο άλλο παιδί που παρεκλίνει πληγώνεται ανεπανόρθωτα απο αυτό. Θυμήσου άλλωστε πόσες φορές μακάρισες την τύχη σου επειδή εσένα “δεν σου φαίνεται”. Για όλους αυτούς τους λόγους συγχαίρω τον κύριο Θεόδωρο Ανδρεάδη Συγγελάκη. Για την κίνηση του κατά της ομοφοβίας, την υποστήριξη υπέρ των ομοφυλόφιλων, για την “αρχή” που έκανε ως δημόσιο πρόσωπο καθώς και για την ευγλωττία της τελευταίας παραγράφου του κειμένου του. Όμως ενώπιον λαού κύριε Ανδρεάδη Συγγελάκη, για την όποια κριτική που μπορεί να επακολουθήσει, δηλώνεται a priori «Αθώος ή Ένοχος». Οι γκρίζες απωχρώσεις απλά δεν πρέπει να υφίστανται.

Μπορεί οι νεανικές αυτοκτονίες να συμβαίνουν σε άλλες χώρες, άλλωστε στην Ελλάδα δεν έχει δημοσιοποιηθεί καμία που να οφείλεται σε ομοφοβία, σοβαρευτείτε τώρα ποιος Έλληνας γονιός θα έλεγε ότι το παιδί του αυτοκτόνησε επειδή ήταν πούστης. Πολύ φοβάμαι όμως πως δεν θα αργήσει να έρθει και στη χώρα μας αυτή η νοσηρή «μόδα», αν κρίνω απο τον αριθμό των νέων στην Ελλάδα που έχουν το θάρρος ενός coming out με τις όποιες επιπτώσεις. Και τότε μπορεί να είναι το δικό σου παιδί Έλληνα γονέα. Τι θα κάνεις λοιπόν όταν εκείνο έρθει να σου μιλήσει για τον Εαυτό του; Κι αν εφησυχάζεις τις ανησυχίες σου αποκλείοντας αυτή την πιθανότητα, κατάλαβε πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι ιλλαρά για να έχει συμπτώματα κι ενδείξεις. Εξάλλου αν κάτι ξέρουμε να κάνουμε καλά εμείς οι gay, είναι να κρυβόμαστε κι αναγκαζόμαστε να το κάνουμε απο τη στιγμή που έχουμε επίγνωση της πραγματικότητας. Κάνε λοιπόν Εσύ την Αρχή κι άσε κατά μέρος τους διάσημους και τα «δημόσια πρόσωπα». Άλλωστε το καλύτερο πρότυπο για τη Ζωή ενός ανθρώπου, είναι ο ίδιος του ο Γονέας.



Το παρακάτω βίντεο δείχνει τι συμβαίνει σε ένα παιδί που απορρίπτεται απο τους γονείς του λόγω της ομοφυλοφιλίας. Είναι απο μια LGBT οργάνωση που εδρεύει στο Los Angeles και βοηθά τα αποκηρυγμένα gay παιδιά.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στοιχεία για τα ίδια φαινόμενα, είτε γιατί δεν εκδιώκεται το παιδί, αλλά υπόκειται όλες τις συνέπειες, είτε γιατί δεν υπάρχει ακόμα υψηλό ποσοστό που θα κάνει coming out σε τέτοιες ηλικίες. 

Εύχομαι να μην χρειαστεί ποτέ να υπάρξει τέτοια οργάνωση...




Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Τα «Πρέπει», η «Σχιζοφρένεια» κι Εγώ

Μεγαλώνουμε κι απο την πρώτη στιγμή της ζωής μας, μας ορίζει ένα «πρέπει». Απο τα πιο «αθώα», όπως: «Πρέπει να πιούμε όλο το γάλα μας», για αρχή, ή «Πρέπει να κοιμηθούμε το μεσημέρι» μέχρι το: «Πρέπει να είμαστε καλό παιδί» ή ακόμα και το «Πρέπει να σπουδάσουμε». Ακόμα κι όλα εκείνα τα «Δεν Πρέπει», εμπεριέχουν μέσα τους τη δύναμη κι ισχύ του Πρέπει. Αργότερα φοράμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας τους ζυγούς του «πρέπει» γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε μια ζωή ολάκερη, τόσο που η έννοια της ανθρώπινης ελευθερίας είναι τόσο σχετική όσο ο χώρος κι ο χρόνος.

Η δική μου ζωή ήταν (είναι) γαλουχημένη απο τόσα φορεμένα πρέπει, που είχα χάσει την αίσθηση του δέρματος μου, παρόλα’ αυτά εξακολουθούσα κι τα φορούσα και κάθε φορά πρόσθετα κι άλλα. Μέχρι που κάποια στιγμή ήρθε εκείνος ο στίχος του Ελύτη που τρύπωσε μέσα στο νου μου και σα ενοχλητικό τζιτζίκι μεσημεριάτικα μέσα σε καυτό καλόκαιρι, με έκανε να ξεσκίσω λυσσαλέα κάθε «πρέπει» που φορούσα επάνω μου. «Πίαστο Πρέπει απο το Ιώτα και γδάρε το ίσαμε το Πι». Όμως αλίμονο, μια ζωή δίχως «Πρέπει», είναι μια ζωή δίχως σκιές. Μονάχα ο έρεβος το προσφέρει αυτό, όμως ποιοί μπορούν να ζήσουν στο απόλυτο σκοτάδι; Άλλωστε οι Άνθρωποι, είμαστε πλάσματα του Φωτός.

Το καλό της ομοφιλοφυλίας σε μένα ήταν ότι με έμαθε να λέω «Όχι» και προς αποφυγή κάθε παρεξηγήσεως απο πολλούς, δεν κάνω προμότιον αυτής, απλά αναφέρομαι προσωπικά στο γεγονός πως κάθε τι «αρνητικό», έχει μια θετική χροιά κι εξαρτάται απο εμάς πως θα την αντιμετωπίσουμε. Στην προσπάθεια μου να αποδεχτώ τον ίδιο μου τον Εαυτό, έπρεπε, να το πάλι το «πρέπει», να ξεσκίσω όλα εκείνα τα πρέπει που είχα περασμένα σα γαϊδούρι σε πανηγύρι. Και ξεκίνησα δραστικά, λυσσαλέα, απογυμνώνοντας τον εαυτό μου, αναζητώντας το άρωμα του δικού μου δέρματος. Κάθε τι όμως έχει το τίμημα του. Δε μπορείς στη Ζωή να πάρεις κάτι δίχως να Της δώσεις κάτι πίσω κι απο καμιά μάχη δεν βγαίνεις αλώβητος, πόσο μάλλον όταν η μάχη έχει αντίπαλο εσένα τον ίδιον. Αποτέλεσμα αυτών είναι κάθε φορά που ακούω ή πιάνω τον εαυτό μου να λέει «Πρέπει», αυτόματα σα τα σκυλιά του Παυλόβ, με πιάνει μια λύσσα να ΜΗΝ το κάνω.

Όμως μια ζωή δίχως «πρέπει», δεν είναι Ζωή, μα ξεφυτρώνουν ένα σωρό ζιζάνια, υποκατάστατα των μεγάλων «πρέπει» που σκίζω, που ο ψυχαναγκαστικός μου χαρακτήρας αντιβάλει εμπρός μου κάνοντας με να χορεύω ένα ζεϊμπέκικο σχιζοφρένειας. Νομίζω πως πλέον Πρέπει να χτυπήσω την πόρτα του ψυχολόγου ή απλά να ξαπλώσω κάτω και να κοιτάζω το ταβάνι μέχρι να καταλαγιάσουν οι φωνές που ακούω, απόηχοι μιας περιόδου εξουθένωσης κι άγχους. Μάλλον πρέπει να παραδεχτώ πως έχω κι εγώ τα όρια μου, ασχέτως εαν στο μέλλον τα πάω ακόμα πιο πέρα.

Για ότι προκύψει πάντως, θα σας ενημερώσω. Μετά την ψυχρολουσία που πέρασα με το blog που χάθηκε, διαπιστώνω πως μου είναι πιο συμφέρον το blogging απο τον καναπέ του ψυχολόγου.


Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.

Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή
Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

Μικρός Ναυτίλος

Οδυσσέας Ελύτης

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

You Got a Message


Πριν πέντε  χρόνια τέτοιες μέρες έφτιαξα το blog αυτό σε μια άλλη ιστοσελίδα κι ανέβασα το πρώτο μου ποστ με θέμα τις φόλες που ρίχνονται κάθε τέλος της σεζόν στη Σαντορίνη με θύματα τα δεκάδες αδέσποτα που κάποιοι παρατάνε σα παιχνίδια που βαρέθηκαν να έχουν. Σήμερα, επιστρέφοντας μετά απο έξι μήνες στο σπίτι μου, σε μια διαφορετική απο τότε περιοχή, με αφορμή ενός γεγονότος, σκέφτομαι για ποιο λόγο διατηρώ ακόμα αυτό το blog.

Το ίντερνετ αποτέλεσε την «επανάσταση» της σύγχρονης τεχνολογίας για μένα καθώς θυμάμαι ακόμα την εποχή της μη ύπαρξης του. Όμως όπως κάθε τι που είναι δημιούργημα του ανθρώπου, είναι σα τον Ιανό κι εξαρτάται προσωπικά απο τον καθένα το ποια πλευρά επιλέγει να βλέπει, ευτυχώς για πολλούς, δίχως να αγνοούν την άλλη του όψη. Ξεκίνησα αυτό το blog για τους ίδιους λόγους που ξεκίνησα πριν απο δεκαπέντε χρόνια να γράφω μια, αδημοσίευτη ακόμα, συλλογή διηγημάτων και το ονόμασα με τον ίδιο τίτλο. Μέσα σε αυτό το διάστημα ανακάλυψα διάφορα άλλα blogs τα οποία διαβάζω απλά γιατί μου αρέσει η γραφή τους ή η θεματολογία που αναπτύσσουν και σε κάποια απο αυτά θα σχολιάσω είτε γιατί το θέλω, είτε γιατί νοιώθω πως πρέπει να πω κάτι στο συγκεκριμένο blogger για τους δικούς μου προσωπικούς λόγους. Άλλωστε η γνώμη είναι σα την κωλοτρυπίδα, όλοι έχουν απο μια. Αρνούμαι όμως να μπω στη διαδικασία να πρέπει κάθε φορά που διαβάζω κάτι, να εκφράζω και την άποψη μου, ακριβώς για τον παραπάνω λόγο.

Το ποια blogs παρακολουθώ όμως ή όχι δεν τα δημοσιοποιώ, απλά γιατί θεωρώ πολύ προσωπικό το λόγο για τον οποίον κάποιος «παρακολουθεί» κάποιο ή όχι και γιατί μέσα σε αυτή τη «θάλασσα», τα διάφορα blogs, είναι σα τα μικρά ασήμαντα πράγματα που κατά καιρούς βρίσκουμε στις παραλίες και που για τους δικούς μας λόγους κρατάμε σε κάποιο μικρό κουτάκι απλά και μόνο για εμάς τους ίδιους. Και συχνά μέσα σε αυτόν τον εικονικό κόσμο, όπως και στον πραγματικό δημιουργούνται συμπάθειες, έριδες και παρεξηγήσεις που προσωπικά επιλέγω να μην με αγγίζουν απλά και μόνο γιατί τελειώνει με ένα shut down του υπολογιστή. Στα χρόνια αυτά έχω γράψει δεκάδες σχόλια κι έχω απαντήσει επίσης άλλα τόσα, όμως γνωρίζω καλά πως η φιλία, η πραγματική φιλία, αναπτύσσεται με την προσωπική επαφή, με το μοίρασμα, με την Ζωή που είναι πέρα απο το διαδύκτιο και για αυτό το λόγο παραμένω σα ένας επισκέπτης ενός πάρτυ που απλά συνομιλεί με τους υπόλοιπους συνδετοίμονες. Το αν τώρα απο αυτό μπορεί να εξελιχτεί κάτι περισσότερο, αλοίμονο δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς, σίγουρα όμως είναι κάτι που θα κάνω με πολύ σκεπτικισμό και καθόλου αγόγγυστα.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν δεν με απασχολεί το πόσους followers θα έχω, ούτε θα προβώ σε πράξεις κι ενέργειες προκειμένου να τους αυξήσω με το να γίνω αρεστός και συμπαθής. Αλοίμονο, δεν το κάνω αυτό στην προσωπική μου Ζωή, πόσο μάλλον στον διαδικτυακό μου κόσμο. Ξεκίνησα να γράφω όλα όσα έγραψα, απλά και μόνο γιατί ήθελα να δείξω, έστω και σε Έναν, πως το να είσαι ομοφυλόφιλος, δεν σημαίνει ότι είσαι κάτι το «διαφορετικό» και υποδεέστερο απο τους «υπόλοιπους». Πως μπορείς να έχεις άποψη, σωστή ή λανθασμένη όπως όλοι, να έχεις όνειρα, επιτυχίες, αποτυχίες, μια απλή καθημερινή ζωή με όλα της τα προβλήματα όπως Εκείνος, άρα δεν είμαστε ένα φρικιό ή κάτι το διαφορετικό απο Εκείνον. Μα πάνω απο όλα γιατί ελπίζω κι εύχομαι πως μπορεί ένα παιδί, να συνειδητοποιήσει πως δεν υστερεί σε τίποτα απο τους υπόλοιπους, απλά και μόνο γιατί είναι ομοφυλόφιλο  και πως μπορεί και πρέπει να Ζήσει τη Ζωή του όπως όλοι οι υπόλοιποι, τις σκοτεινές εκείνες ώρες της θλίψης του, που αναζητά απαντήσεις στο διαδύκτιο.

Μετά απο πέντε χρόνια, εξακολουθώ να γράφω εδώ μέσα για τους ίδιους λόγους και χαίρομαι γλυκόπικρα που έχουν παραμείνει ίδιοι με την ελπίδα να μην θέλω πια να γράψω λόγω αυτών. Να με συμπαθάτε λοιπόν εαν αποστασιωποιούμαι απο τα περαιτέρω.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Παραληρήματα



“How lucky you are!”, θυμάμαι μια Αμερικανίδα να μου λέει, αναφερόμενη στο γεγονός ότι ζούσα στην Ελλάδα. Βέβαια εκείνη αναφέρεται στο γεγογός ότι έπρεπε να ταξιδέψει τόσα μίλια, να σκάσει ένα σκασμό λεφτά προκειμένου  να «ζήσει» δεκαπέντε μέρες στο λίκνο του Ελληνικού τουρισμού. Να μαυρίσει κάτω απο την Ελλαδικό ήλιο, να κάνει βουτιές στα καταγάλανα νερά και να μάθει να κάνει παπάρα στη χωριάτικη. Ενώ εγώ, τα είχα όλα αυτά κάθε μέρα, όλο το χρόνο, λες και δεν υπάρχουν εποχές κι όλη η Ελλάδα είναι ένα ατέλειωτο Μυκονιάτικο καλοκαίρι. «Καημένη Γιολάντα!», σκεφτόμουν απο μέσα μου αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν απευθυνόμουν σε εκείνη ή …σε μένα.

Βλέπω τις παραλίες που αδειάζουν, γυμνές πλέον από ομπρέλες και ξαπλώστρες, γεμάτες σκουπίδια. Τα μαγαζιά που έκλεισαν με μαύρες σακούλες στα παράθυρα λες και υπάρχει πένθος και μια Χώρα άδεια, μισοσκότεινη, ένα ολόκληρο πένθος, δίχως την οχλαγωγία, δίχως το πλήθος, δίχως την ακαταλαβίστικη μουσική κι ακούω το φυλλομέτρημα στα ταμεία μαζί με μουρμούρα και θυμηδία, σα από δυσανεσχετημένο νταβατζή. Και το Νησί, τα νησιά, τα άλλα μέρη και μια χώρα ολάκερη στο Τέλος του καλοκαιριού, σα αποκαμωμένη πουτάνα να κοιτάζει τους λεκέδες της βάρδιας επάνω στο γυμνό της σώμα. Με τι άλλο θα μπορούσε να παρομοιαστεί άλλωστε, όταν αφείδωλα επιτρέπεται στον κάθε  καταπιεσμένο ή υπερφίαλο τουρίστα να ξεθυμάνει τις καύλες του με το πρόσχημα του χρήματος το οποίο πετά αδιάκριτα στα μούτρα κι εσύ του κάνεις και τεμενάδες λέγοντας: Στις υπηρεσίες σας κύριε!

Πάντα δυο φορές το χρόνο, θυμάμαι με πικρό χαμόγελο την ταινία «Καλωσήρθε το Δολλάριο» και σκέφτομαι πόσο διαχρονική μπορεί να είναι για τούτη την πραγματικότητα.Καημένη μάνα που στέλνεις το παιδί σου να μάθει Εγγλέζικα, Γαλλικά, Ιταλικά και κάθε λογής ξένη γλώσσα για να μπορεί να γλυκογλείφει τα ξένα αυτιά, μα ξέχασες να του μάθεις την Ελληνική, τόσο που η γλώσσα του σκοντάφτει στο «Καλημέρα» με accent Νέας Υόρκης. Καημένη μάνα που έμαθες στο παιδί σου την «τιμή» του χρήματος μα δεν του ‘μαθες τι είναι η Τιμή, για να πουλιέται από μόνο του σα μωρή κορασίδα με την ύβρη της νιότης της. Μα δεν υπάρχουν ευτυχισμένες πουτάνες. Και θα έρθει ο καιρός, που κάθε ομορφιά θα έχει χαθεί και από τη μωρία των προηγούμενων ετών, το μόνο που θα απομείνει είναι μια κατακρεουργημένη ηθική κι ένας ύπνος δίχως όνειρα. Ή μήπως έχει έρθει ήδη ετούτη η ώρα;

Τούτο το λίκνο είναι το τελευταίο που θα πέσει, σα άλλη Βαβυλώνα όμως έχει όλους τους οιωνούς να πετούν πάνω από το κεφαλάρι της. Δίπλα της ολούθε, τα πάντα φθίνουν. Τα στρας από τα φτηνά μεσοφόρια άρχισαν να ξεφτίζουν και το πατσουλί, δεν επαρκεί πια να καλύψει τη δυσωδία της σήψης. Οι φωνές των νεκρών ακούγονται ολοένα κι περισσότερο, όμως τα νταούλια  καλά κρατούν δυναμώνοντας το τέμπο τους. Ποιος ακούει; Ποιος βλέπει; Τούτος ο πλεούμενος θίασος πεθαίνει μέσα στα ίδια του τα σκατά παρόλ’αυτά παρφουμάρεται σα φθισικιά πουτάνα, ανταλλάσοντας ξεδοντιασμένα χαμόγελα με πατρόνες και νταβατζήδες. Μονάχα κάποιοι βλέπουν την πανούκλα που ξέσπασε κι αφού χαρήκαν ότι είχε σε πληθώρα το αμπάρι, σα άλλους ποντικούς αναζητούν τον επόμενο κάβο για να κατέβουν. Στριμώχνονται όμως στο περίμενε κι αρχίζουν να καννιβαλίζουν ο ένας τον άλλον υπό τους ήχους μιας ορχήστρας φαντασμάτων.

Εκείθε τελειώνει το ταξίδι. Βλέπω τα απόκρημνα βράχια ήδη να ξεπροβάλλουν σα τα δόντια μιας Χάρυβδης και το πλοίο δε θα δέσει σε κανένα κάβο. Ένα μονάχα μένει: Μια βουτιά. Τουλάχιστον σα άλλος Οδυσσέας, έχω μια ύστερη ελπίδα να ξεβραστώ σε ένα νησί των Φαιάκων. 

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Μια Αδελφή και πολύ Macho σκέφτεται…


Το Καλοκαίρι έχει φτάσει πλέον στο τέλος του, αν και για μένα τελειώνει όταν μπω στο ριμαδιασμένο σπίτι μου…έχω ακόμα λίγο καιρό για αυτό. Είναι πολλά που στροβιλίζονται μέσα στο μυαλό μου, ανησυχίες, σκέψεις, άγχη, όμως επιλέγω να μην γράψω για αυτά, ακόμα τουλάχιστον και να διατηρήσω μια ελαφρότητα ακόμη, σα άρωμα καλοκαιριού που ξεθωριάζει. Άλλωστε ετούτος ο Χειμώνας θα είναι σκοτεινός και υπάρχει καιρός για μαύρες σκέψεις… θαρρώ. Ήταν πολλά που ήθελα να γράψω, αλλά δεν έβρισκα το χρόνο, μα θα τα παραθέσω συμπυκνωμένα, έτσι απλά σα μια συλλογή μικρών άχρηστων αναμνήσεων, όμοια με εκείνα τα μικρά κι ασήμαντα πράγματα που κράταγα σε ένα τσίγκινο κουτί από μπισκότα.

Η Μύκονος έχει πολλές κι όμορφες παραλίες. Παραλίες γεμάτες κόσμο, ξαπλώστρες, ομπρέλες και λαδωμένα κορμιά που μυρίζουν καρότο και καρύδα. Ποτέ δεν κατάλαβα τη μανία των Καυκάσιων να μαυρίζουν το καλοκαίρι. Πασαλείβονται με κάθε λογής αντιλιακό προκειμένου να λιάζονται μετά σα τα χταπόδια, για να περιφέρονται έπειτα επιδεικνύοντας το μαύρισμα που απέκτησαν σα διάκριση της πολυτέλειας των διακοπών. Τι ειρωνία, όταν σε άλλες χώρες το μαύρισμα από τον ήλιο υποδηλώνει  κατωτερότητα, λόγω της ενασχόλησης στην ύπαιθρο κι άρα μια κατώτερη κοινωνική τάξη. Φέτος πάντως κατάφερα να κάνω δέκα μπάνια. Μετρημένα σα παράσημο καθότι ήταν η χρονιά που μπόρεσα να κάνω τόσα πολλά. Σε αντίθεση με άλλους που επιδίωκαν τις κοσμικές παραλίες όμως με τις αναπαυτικές ξαπλώστρες, έπαιρνα τα μπογαλάκια μου κι περπατούσα μισή ώρα προκειμένου να φτάσω στο αγαπημένο μου σημείο, σε έναν μικρό βραχώδη όρμο, όπου δεν φτάνει ο εκκωφαντικός ήχος καμιάς μουσικής και πάνω από όλα δεν υπάρχει ψυχή ζώσα. Άντε που και που εμφανίζονταν σα τα κατσίκια κάποιοι που έψαχναν κάναν βράχο για να βγάλουν τα μάτια τους, μην ξεχνιόμαστε στη Μύκονο βρισκόμαστε.

Την πρώτη φορά που βούτηξα η επαφή με το νερό ήταν συγκλονιστική! Το απέραντο γαλάζιο σε βάθος σε συνδιασμό με τον Ελλαδικό ήλιο μου θύμισαν τα δεσμά που έδενα στον εαυτό μου με αυτή την χώρα, καταπραϋνοντας την επιθυμία μου να φύγω. Κολυμπούσα ανάμεσα και πάνω από υποθαλάσσια βράχια δίνοντας μου την ψευδαίσθηση πως πετούσα πάνω από μια πολιτεία. Μια πολιτεία χρωμάτων, γεμάτη ζωή κι ομορφιά. Κάθε λογής ψάρια κολυμπούσαν μαζί μου, μικρά, μεγάλα μαζί με άλλα εξωτικά, παρασυρμένα από πιο ζεστές θάλασσες μα προσαρμοσμένα πλέον στα νερά της Ελλάδας. Και τότε μια μονάχα σκέψη μου ήρθε στο μυαλό, του κυνηγού. Αυτή η πληθώρα των ψαριών με έκανε να θέλω να πιάσω όλα τα ψάρια του ύφαλου. Όχι ένα. Όλα! Λες και μπορούσα, όσο κι αν μου άρεσαν, να φάω πάνω από ένα ροφό. Όμως δεν με ένοιαζε, εγώ ήθελα μονάχα να πάρω ένα ψαροντούφεκο και να αρχίσω να πιάνω κάθε τσιπούρα, κάθε σάλπα και κάθε ροφό που έβλεπα να κολυμπούν αμέριμνα δίπλα μου. Φαινόταν τόσο εύκολο. Μια υπεροχή του ανθρώπινου είδους έναντι της φύσης. Ποιος να το ‘λεγε πως έκρυβα έναν τόσο macho άντρα μέσα μου!

Την επόμενη μέρα φορτώθηκα όλων τον απαραίτητο εξοπλισμό. Βατραχοπέδιλα, μάσκα, φυσητήρα και ένα ολοκαίνουργιο ψαροντούφεκο υψηλών προδιαγραφών. Βούτηξα με τον ενθουσιασμό και την αδρεναλίνη του κυνηγού να κυλάει μέσα μου, αποφασισμένος να πιάσω όποιο μεγάλο ψάρι έβλεπα μπροστά μου. Δεν χρειαζόταν να περιμένω  πολύ, λίγα μέτρα πιο μπροστά ένας μεγάλος ροφός τσιμπολογούσε σε έναν βράχο. Σήκωσα το ψαροντούφεκο και σημάδεψα ανάμεσα στο κεφάλι και το πλαϊνό πτερύγιο του ψαριού. Τα μεγάλα του μάτια μετακινήθηκαν. Έκανε λίγο στο πλάϊ όμως εξακολουθούσε να βρίσκεται στο στόχαστρο κι εκεί που ήμουν έτοιμος να πατήσω τη σκανδάλη, είδα πόσο όμορφα κι αρμονικά κουνιόντα τα πτερύγια του, προσδίδοντας μια αέρινη χάρη στις κινήσεις του. Το χρώμα του άψογα προσαρμοσμένο στο υδάτινο περιβάλλον που ζούσε, όπως κι όλα τα άλλα ψάρια, μοναδικά το καθένα στο είδος του, αλλά άψογα προσαρμοσμένα. Λένε πως τα ψάρια είναι ηλίθια. Μπορεί να έχουν και δίκιο. Όμως βλέποντας αυτή την υδάτινη ομορφιά της φύσης, αυτή τη Ζωή μπροστά μου και το ψαροντούφεκο στο χέρι μου με τον  εαυτό μου, έτοιμο να την καταστρέψει, μονάχα και μόνο για μια ικανοποίηση του αρχέγονου ενστίκτου, συνειδητοποίησα πως αυτό το σκεπτικό είναι που ρήμαξε τον ίδιο μας τον πλανήτη κι εμάς τους ίδιους.

Η αδηφαγία, η λαιμαργία, η ψευδαίσθηση της υπεροχής, μας κατέστησαν Κτήνη κανιβαλλίζοντας ακόμα το ίδιο μας το είδος. Κανένας σεβασμός, κανένα όριο και κανένα μέτρο δεν υπάρχει μπροστά στο κέρδος που αμοραλιστικά αλλοιώνει τον Άνθρωπο μετατρέποντας τον σε ανθρωπο-κτήνος κι εγώ, ένας ανάμεσα τους. Ποια ανάγκη άλλωστε υπήρχε για κυνήγι κι επιβίωση; Καμία. Μονάχα μια άχρηστη υπεροχή έναντι της Ζωής, μια ψευδαίσθηση του ανθρώπου πως είναι υπεράνω αυτής, απλά και μόνο για να καταλαγιάσει τον φόβο του ανεξέλενκτου. Κι έπειτα η Λαιμαργία. Το Θανάσιμο Αμάρτημα που σε οδηγεί στην ύβρη και η ύβρη απλά σε καθοδηγεί στην ίδια την Καταστροφή.

Αφόπλισα το ολοκαίνουργιο ψαροντούφεκο μου και κολύμπησα μέχρι εκείνη την χαράδρα που θα έστηνα καρτέρι για τη λεία μου. Αιωρήθηκα κοιτάζοντας το σκοτεινό του βάθος γεμάτο Ζωή κι ομορφιά που δεν ήμουν ικανός να δω, μα ήμουν σίγουρος πως υπήρχε κι άφησα το ψαροντούφεκο να πέσει μέσα του.Καθώς το έβλεπα να βυθίζεται αργά, μέσα στα βάθη της θάλασσας, μονάχα μια σκέψη είχα μέσα στο νου μου: Μακάρι μαζί του να χαθεί κι η όποια κτηνωδία είμαι ικανός να κουβαλώ μέσα. Έπειτα αιωρήθηκα στην επιφάνεια κοιτάζοντας όλη εκείνη την ομορφιά της υδάτινης Ζωής, ευχόμενος να συνεχίζει να υπάρχει, υπενθυμίζοντας πως είμαστε κι εμείς φτιαγμένοι από την ίδια Ομορφιά.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Άντρες Ζωό-δεια στο Κρεβάτι


Το Ελληνικό Καλοκαίρι νομίζω συνοψίζεται σε έναν Αύγουστο. Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω την αίσθηση πως τότε ξεκινά και τότε τελειώνει, ίσως γιατί στα παιδικά μου χρόνια η Αθήνα των Δημοσίων υπαλλήλων άδειαζε μαζικά, όχι ότι τώρα, παρά την «κρίση» δεν αδειάζει. Περιττό να πω για την κοσμοσυρροή στο Νησί που μου προκαλλεί αγοραφοβία (φόβος για το πολύ κόσμο κι όχι για τα αγοράκια, έτσι για να εξηγούμαι σε κάτι ελληνόφρονες πυροβολημένους που θαρρούν  πως η ιθαγένεια σημαίνει κι ελληνισμός, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ). Σε τούτο δω, επειδή με είπατε πως είμαι σε βαριά φεγγάρια, είπα να βγάλω την κατίνα από μέσα μου και να  σας καταθέσω την πολύκροτη πείρα μου σχετικά με  τους άντρες ζωάδια στον περιορισμένο χώρο της κρεβατοκάμαρας… στο Ελληνικό ζωδειακό κύκλο τουλάχιστον γιατί άμα πιάσουμε και τον Κινέζικο και τον Πυθαγόρειο, θα καταλήξουμε σε βίβλιο.

Κριός
Ο  Κριός είναι το πλάσμα που απλά θέλεις να αφεθείς στο κρεββάτι του. Θα σε ερευνήσει και θα ανακαλύψει τα κουμπιά σου ένα ένα και κάθε επιφώνημα που βγάζεις είναι απλά η δική του ευχαρίστηση κι ηδονή.  Μπορεί να σε «ταξιδέψει» καθώς είναι πολυμορφικός εραστής, αλλά καημένη Γιολάντα, αν νομίζεις πως τα κάνει όλα αυτά για σένα, είσαι στην κοσμάρα σου καθότι ο Κριός είναι απλά  control freak. Θέλει να έχει τον έλεγχο σε όλα, ακόμα και στην δική σου ηδονή κι αν κάνεις το λάθος να είσαι σε λάθος mood και δεν θέλεις να κάνεις εκείνο το αεροπλανικό για το οποία του έδωσες τα εύσημα… μαύρο φίδι που σε έφαγε. Θα ανοίξει το καρνέ που ορκίστηκε ότι έκαψε και θα ξεθάψει όποια παλιά γνωριμία έχει προκειμένου να ανεβάσει πάλι τις μετοχές του στο χρηματιστήριο τη καργιόλας…στο κρεββάτι αναφέρομαι!

Ιχθύς
Τα τρυφερά ψαράκια του ζωδειακού κύκλου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά εγωπαθή πιράνχα. Θα σου ψήσουν το ψάρι στα χείλη μέχρι να σε αφήσουν να κολυμπήσεις στο ενυδρείο τους το οποίο έχει θερμοστάτη. Εκεί που νομίζεις πως θα είσαι σε θερμά και τροπικά κλίματα, έχει χαλάσει ο θερμοστάτης και βρίσκεσαι να κολυμπάς κάπου σε βόρεια θάλασσα που ψάχνεις να βρεις την τσουτσού σου από τον παγετό. Αν τώρα είσαι τυχερός και έχει ανεβάσει θερμοκρασία, τότε κάνεις την Μικρή Άριελ σε τροπικά κλίματα αλλά όπως σε όλες τις θερμές θάλασσες, καταλήγεις με έναν Ιχθύ θαλάσσιο τσιμπούρι που θα σου κάνει μούτρα γιατί δεν σήκωσες το τηλέφωνο επειδή ήσουν στην τουαλέτα με το κωλόχαρτο στο χέρι.

Υδροχόος
Ο άντρας Οικογένεια. Θα σου μιλήσει με το καλημέρα για την οικογένεια του, τη μάνα του, τα εκπληκτικά αδέλφια του, την ξαδέλφη και τον μπατζανάκη του κι εκεί που νομίζεις ότι ακούς τον Μαρκές να σου κάνει ανάλυση του οικογενειακού δέντρου του Χόρχε δε Λουσία, να σου σε έχει βουτήξει κι έχεις βρεθεί κρεμασμένος από τον πολυέλαιο στη στάση 87 του Κάμα Σούτρα. Ναι ο Υδροχόος είναι ένας ακούραστός φιλήδονος εραστής, αρκεί να είσαι ο τύπος που γουστάρει γούτσου γούτσου μετά το σεξ και να συζητάτε για τα μελλοντικά κοινά σας σχέδια και την πορσελάνη που θα χρησιμοποιήσετε την ημέρα του γάμου, ασχέτως εάν ποτέ δεν θα έρθει ποτέ εκείνη η μέρα αλλά να λέμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα. Αν τώρα είστε κι εσείς του τύπου «κακοπέρασα ψάχνω να αποκατασταθώ –πότε θα γίνω μάνα», πηγαίντε κάντε την πρόβα νυφικού την επόμενη μέρα κι ζητήστε τα κουφέτα δώρο ή έστω σε έκπτωση.

Ταύρος
Το να κάνεις σεξ με έναν Ταύρο είναι το πιο εύκολο πράμα, αρκεί να έχεις κοντινό ντελίβερι ή έστω μια σοκολατίνα στο ψυγείο. Θα ορμήσει βουρ στο πατσά, ξεχάστε τα πολλά πολλά προκαταρκτικά καθότι είναι βουκολικός και είναι ιδανικός για ένα στα γρήγορα κάπου ανάμεσα στο διάλειμμα της δουλειάς ή έστω όταν έχεις πρωϊνό ξύπνημα το πρωϊ. Αν δε τον ταϊσεις κι μετά το σεξ, έχει γείρει σε χρόνο ντε τε στο πλάϊ και μέχρι να κάνεις το τσιγάρο έχει αρχίσει να ροχαλίζει πανευτυχής από τη βραδιά.

Δίδυμοι
Οι Δίδυμοι θα σου βγάλουν ΤΗΝ αυτοπεποιήθηση και την εικόνα του απρόσιτου ασχέτως εάν από το καλημέρα καίγονται από την ανασφάλεια και τη ζήλια. Θα φλερτάρουν με τον διπλανό και τον παραδιπλανό κι αν δεν τσιμπήσεις το δόλωμα, να κάνεις έστω μια σκηνή ζηλοτυπίας,να χώσεις ένα χαστούκι έστω ρε αδελφέ, δεν θα ισιώσουν ποτέ.Τότε και μόνο τότε το σεξ είναι εκπληκτικό. Αν δε, κάνεις το λάθος να φλερτάρεις εσύ, ψάξε λαγούμι και κρύψου, αν και το πιθανότερο είναι να σε βρει ακόμα και μετά απο χρόνια για να βρει έναν τρόπο να σε κάνει να το πληρώσεις.

Καρκίνος
Ο ευαίσθητος εραστής που θα σου τρίψει τα ποδαράκια και θα σου κάνει μασάζ όταν είσαι πιασμένος και θα φέρει την κοτόσουπα με το που θα φτερνιστείς, αλλά αλοίμονο σου εάν με το που νιώσει άσχημα με κάτι έχεις χαλασμένο ραντάρ κι δεν έχεις καταλάβει τι θέλει και τι ΑΚΡΙΒΩΣ νιώθει. Στο σεξ είναι βολικός και θα σου κάνει όλα τα χατήρια αγόγγυστα, αλλά μην περιμένεις να σου πει εάν του άρεσε ή όχι, τουλάχιστον άμεσα, εάν είσαι ακουστικός τύπος…ίσως μετά από κάνα τρίμηνο όπου θα ψάχνεσαι να βρεις τι ακριβώς έκανες και σε ποια μοίρα βρισκόταν το πέος σου τότε. Ιδανικοί για μιας χρήσεως και μια ρύθμιση ορμονών αν και καλό είναι να μην τους ξαναπετύχεις ειδικά εάν έχεις μνήμη χρυσόψαρου και μεγάλο στόμα. Θα θυμούνται ακόμα και το ΑΦΜ σου ενώ εσύ θα αναρωτιέσαι  το όνομα του με ποιο γράμμα αρχίζει και θα σε κάνουν ρόμπα αν σε πετύχουν με παρέα.

Λέων
Ακούς λιοντάρι και νομίζεις πως έχεις να κάνεις με τον βαιλιά της ζούγκλας. Εμ δε! Ψιψιμέλ είναι με πολύ εγωϊσμό που θα μονοπωλήσει τη συζήτηση μιλώντας για τον Εαυτό του και στο κρεβάτι νοιώθει σα τον Σουλτάν Πασά που περιμένει να κάνεις το χανουμάκι. Αν τώρα έχεις ψυχολογία δουλάρας, βρήκες το ταίρι σου, πιάσε δουλειά  και δεν πρόκειται να κουνήσει ούτε δαχτυλάκι. Μετά δε από το σεξ γουργουρίζει σα γατούλα και είναι η ιδανικότερη στιγμή να ζητήσεις την όποια χάρη θέλεις με την προυπόθεση ότι θα ξαναδώσεις άλλο ένα ρεσιτάλ χανούμ μπουρέκ. Ανασφαλείς και πολύ φανφαρόνοι, κουραστικοί αν το νευρικό σου σύστημα δεν είναι ιδιαίτερα στα καλά του.

Παρθένος
Ο Παρθένος είναι παστρικοθοδώρα. Θα κάνει την τουαλέτα του με τις ώρες πριν έρθει στο νυφικό κρεββάτι μοσχομυριστός κι όσο χρόνο κάνει να μοσχοπλυθεί, να ξέρεις ότι είναι δυσανάλογο με το πόσο κρατά το πιστόλι. Εννοείται εάν έχεις φάει κάνα σουβλάκι με από όλα, θα σου κάτσει μεν αλλά κατά τη διάρκεια θα σου πει ότι δεν έπρεπε να βάλεις τζατζίκι, ότι το αφρόλουτρο έπρεπε να έχει άρωμα βανίλιας κι αν και διαννοηθείς να κάνεις ανταλλαγή σωματικών υγρών., να έχεις φροντίσει να περάσεις από Detol  πρώτα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα χρειαστεί ποτέ σου να αλλάξεις σεντόνια, θα έχει φροντίσει εκείνος για αυτό και το βρακί σου θα το βρεις πάντα διπλωμένο και δεν θα χρειάζεται να το ψάχνεις με τις ώρες για να δεις που το πέταξες. Έχει υπολογίσει την ταχύτητα και την καμπύλη πτώσης με το που το έβγαλες.

Ζυγός
Ο Ζυγός είναι απλά το καλό σεξ αρκεί να μην είσαι τύπος που αναλύει γεγονότα κι καταστάσεις. Μέσα στο μυαλό του έχει δώσει όλες τις απαντήσεις για τη σχέση και τη γνωριμία σας, από το πώς φτερνίστηκες, αλλά δεν πρόκειται να στο πει ποτέ κι αν κάνεις το λάθος να του πεις το παραμικρό, πολύ απλά δεν θα σε πθστέψει γιατί η γνώμη του είναι η σωστή. Στο σεξ είναι θερμοί εραστές αλλά κολώνουν να το κάνουν σε δημόσιο χώρο και γενικότερα είναι των κεκλισμένων των θυρών. Αν τώρα είσαι τύπος του Cosmopolitan  σελίδα 63: μέχρι τρεις είναι δεσμός, καλό είναι να μην του το πεις γιατί θα έχει αλλάξει πεζοδρόμιο με το καλημέρα και θα γυρίζει να λέει σε όλο τον κόσμο ότι είσαι τσουλάρα, όχι ότι θα έχει άδικο, αλλά είπαμε κουμάντο στο βρακί μας κάνουμε εμείς.

Σκορπιός
Ο Σκορπιός είναι kinky και παρά την όποια φήμη του είναι πιστός και μονογαμικός, ασχέτως τα όσα λένε. Το μόνο κακό είναι ότι βρίσκεται σε μια διαρκή άμυνα σηκώνοντας μονίμως το κεντρί του, έτοιμος να αμυνθεί ακόμα κι άδικα. Ευτυχώς μαζί με το κεντρί, έχει πάντα σηκωμένο και το μπαϊράκι του. Θα σου μιλήσει για menage a trois  το το πιθανότερο είναι να να εννοεί ότι μαζί με σένα σκέφτεται και τον πρώην, τον παραπρώην και στον επόμενο θα σκέφτεται εσένα. Με τα χρόνια μπορεί να τον ξαναπετύχεις να σου μιλάει για σένα και ότι σε έχασε αλλά ζεσταμένο φαΐ στο micro το τρως με την ίδια ευχαρίστηση μανίτσα μου; Άντε για ένα κολλυβογαμήσι, άμα δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις...'οχι κι ότι θα κακοπεράσεις αλλά είναι ένας κάλος τρόπος να πάρεις το αίμα σου πίσω όταν κοιμόταν μαζί σου και σκεφτόταν όλους τους προηγούμενους.

Αιγόκερος
Ο Αιγόκερος πηδάει σα το Κρι κρι από κορφή σε κορφή. Θα τον πετύχεις σε καμιά γωνιά καθότι είναι και χαμηλοβλεπούσα, αλλά δεν θα αρνηθεί να σε ακολουθήσει σε κάποια πιο φωτεινή γωνιά με αμφιθέατρο σε στάση καβάλα πάνε στο βουνό, άντε και στα λαγκάδια κι όπου βαστά η ψυχή σου. Γεναιόδωρος και πάντα εξοπλισμένος παντώς καιρού, ιδανικός εάν έχεις τάσεις επιδειξιομανίας και σου αρέσει ο σαματάς. Αποδίδει εξίσου καλά σε πιο prive χώρους τύπου  playroom κι εκεί που νομίζεις πως έχεις πάρει διδακτορικό, σου δίνει απλά και τρως τα πτυχία σου. Όλα αυτά καλά μέχρι να μπει μέσα στα πλαίσια της σχέσης και της ρουτίνας, εκεί πέρα μεταμορφώνεται απλά στην ευτυχισμένη κατσίκα που βόσκει ευτυχισμένα στο λιβάδι και δίκαια κερδίζει το κέρατο.

Τοξότης
Πλάκα μου κάνετε; Περιμένετε να γράψω για την πάρτη μου;;; Χαχαχα!!!
Απλά θα περιμένω τις δικές σας εντυπώσεις ;-)

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Σκόρπιες Σκέψεις


Δουλεύοντας καλοκαίρι σε ένα νησί σα τη Μύκονο, σε κάνει να νιώθεις σα την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Εδώ δεν υπάρχουν αργίες, δεν υπάρχουν ωράρια, δεν υπάρχουν μέρες κι όλα τυλίγονται σε μια ροζ ατμόσφαιρα που ξεχνάς πως είναι ο πραγματικός, υπόλοιπος κόσμος. Πώς να μην γίνει άλλωστε όταν βλέπεις ανθρώπους να ξοδεύουν ασύστολα χρήμα και αναρωτιέσαι τελικά για ποια οικονομική κρίση μιλάμε; Όταν απλά για ένα καπρίτσιο, νοικιάζονται ξαπλώστρες στην παραλία έναντι του ποσού των 6000 ευρώ για όλη τη σεζόν. Όταν προσλαμβάνονται αλλοδαποί σφίχτερμαν για να σηκώνουν τις ξαπλώστρες, με την ξέκωλο μανταμίτσα επάνω παρακαλώ, προκειμένου να μην πατήσει στην άμμο με το ψηλοτάκουνο και σερβιτόροι- υδροχόοι είναι αναγκασμένοι να βαστούν κανάτες με νερό ακίνητοι, φοβούμενοι μη και πιτσιλίσουν καμία κυράτσα και κάνουν φασαρία ότι τις έβρεξαν, καθώς διάφοροι μπράβοι είναι ικανοί να πλακωθούν μεταξύ τους επειδή μέσα στην κοσμοσυρροή, κάποιος σκούντηξε άθελα  το αφεντικό του.

Εχθές άκουγα εφτά ντόπιες κορασίδες στο διπλανό τραπέζι να συζητούν για την αναγκαιότητα του I-phone προκειμένου να μπορούν να μιλούν μεταξύ τους καθώς δεν καταδέχονταν να καλούν κάποιον που δεν έχει I-Phone, πίνοντας σαμπάνια ενώ μετα βίας περπατούσαν πάνω στα δωδεκάποντα με προχωρημένη λόρδωση κι όταν η μια σαβουρώθηκε κάτω απλά έβαλα τα γέλια, όταν σύσωμοι πήγαν να σηκώσουν την πεσμένη πριγκηπέσσα. Παράλληλα σκεφτόμουν μια Άννα, ένα κορίτσι στην ηλικία τους που ήρθε να δουλέψει γιατί στη χώρα της ο μισθός είναι 180 ευρώ το μήνα και απλά ονειρεύεται να τελειώσει το σπίτι της ενώ στον όποιον ελεύθερο χρόνο πηγαίνει από μαγαζί σε μαγαζί με ένα έτοιμο καφέ, ζητιανεύοντας λίγο wi-fi για να μιλήσει με την οικογένεια της μέσω skype.

Πόσο οξύμωρο όμως είναι ένα νησί όπου το χρήμα ρέει, αλλά πέρα από τον κεντρικό δρόμο που είναι ασφαλτοστρωμένος, οι υπόλοιποι δρόμοι είναι χωματόδρομοι και στην καλύτερη τσιμεντόστρωτοι, με ελάχιστο φωτισμό της νύχτες. Έτσι μάλλον δικαιολογείται το γιατί κυκλοφορούν τόσα πολλά SUV και Hammer που αν τρακάρουν, το θύμα δεν μπορεί να δεχτεί καμία ιατρική βοήθεια καθώς δεν υπάρχει μια νοσοκομειακή περίθαλψη. Αλοίμονο μη και πάθει κανείς τίποτα και είναι και σοβαρό μα πάνω από όλα δεν έχει τη δυνατότητα να ναυλώσει ένα ελικόπτερο για αερομεταφορά στην Αθήνα.

Και σκάφη, θέε μου πόσα σκάφη, τόσα που απλά μπορείς να περπατάς κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, με μια τοσοδούλα ελληνική σημαία να ανεμίζει διακοσμιτικά ενώ κυματίζει μια άλλη, ξένη, για λόγους φοροδιαφυγής μα ξέρεις ότι ανήκουν σε Έλληνες πλοιοκτήκτες από την κακογουστιά της μουσικής που ακούγεται από τα ηχεία στη διαπασών με τις λιγερές βίζιτες να λικνίζουν τα κορμιά τους, κραυγάζοντας την παρουσία τους και βροντοφωνάζοντας το Εγώ τους για προσοχή. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι την κυρά Μαρία που έλεγε ότι η «βλαχειά» είναι σα την ψαρίλα. Με όσα λεφτά κι αν την τρίψεις δεν φεύγει η άτιμη.

Ναι, το να βρίσκεσαι στο νησί τούτο, είναι σα να βρίσκεσαι στη Χώρα των Θαυμάτων. Τόσο που πολλοί ξεγελιούνται, γινόμενοι σα άλλους Λωτοφάγους ξεχνώντας την πραγματικότητα της υπόλοιπης Ελλάδας. Την ανεργία που ανέβηκε στο 67%, τα νοσοκομεία που έκλεισαν, τις συντάξεις που μειώθηκαν, τις ουρές στα Ταμεία Ανεργίας, την αγωνία του αύριο, τον Δοσά, τον Άνεργο, τον Άστεγο. Ίσως χρειάζεται να ξεχαστούν, ποιος ξέρει τι κουβαλά κανείς μέσα του, πέρα από την φυγοπονία, ποιος είμαι εγώ άλλωστε που θα κρίνω, όμως η σεζόν κρατά μονάχα πέντε μήνες και περνούν, ευτυχώς για μένα, για να μείνει το νησί και πάλι δίχως ξαπλώστρες και ομπρέλες στις παραλίες, μα με σκουπίδια και λύμματα στις παραλίες. Κρίμα στον τόπο τούτο, σκέφτομαι, σα μια κορασίδα που την κάνανε πόρνη και στο τέλος της βάρδιας, βλέπεις τα ίχνη όλων όσων πέρασαν πάνω από το ταλαίπωρο κορμί της.  Μα έτσι δεν κατάντησε και η ίδια η Ελλάδα; Κι έπειτα σα περάσει ο καιρός, απλά επιρρίπτουμε ευθύνες, στους άλλους, στους ξένους, στους προηγούμενους, στην κακιά τη μοίρα, σα γερασμένες πουτάνες, μα ξεχνάμε, πως μόνοι μας βγήκαμε στο κλαρί και δεν μας ανάγκασε κανείς.

Καληνύχτα κυρία Μέρκελ. 

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Τρεις Ευκαιρίες


Εχθές έπεσε στην αντίληψη μου ένα κείμενο δημοσιευμένο στην ηλεκτρονική σελίδα της LIFO, το οποίο  εαν σας κινήσει  την περιέργεια μπορείτε να το διαβάσετε από την παραπομπή που παρατείθεται παρακάτω. Αναφέρεται σε έναν πρώη κατάδικο, λίγο μικρότερο από μένα και πολλούς από εσάς σε ηλικία, ο οποίος μιλούσε για μια ευκαιρία στη ζωη του. Μια ευκαιρία για δουλειά, μια ευκαιρία για μια νέα αρχή, μια ευκαρία να αγαπηθεί, να μην γυρίσει πάλι στη φυλακή, να αποκτήσει μια Ζωή. Τα σχόλια που ακολούθησαν ήταν ποικίλα. Άλλοι δείξανε συμπόνια, άλλοι ενδιαφέρον, άλλοι προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν (;) συγκινημένοι από την ανάρτηση( για πόσο δεν ξέρω) και άλλοι απλά «έκραζαν» με τον δικό τους τρόπο, τον συγγραφέα, τους αναγνώστες και όλους τους υπόλοιπους. Ο καθένας όπως μπορεί, άλλωστε σε αυτή τη χώρα η γνώμη είναι σαν την κωλοτρυπίδα. Όλοι έχουν από μια.

Δεν ξέρω εάν το κείμενο αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα, σε υπαρκτό πρόσωπο ή εάν ο δημιουργός του  πραγματικά βιώνει τις καταστάσεις που περιγράφονται, δε νομίζω όμως πως έχει κι καμμία σημασία. Άλλωστε ακόμα και τα μεγαλύτερα παραμύθια, έχουν έναν κόκκο αλήθειας και η ιστορία που διάβασα, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πραγματική όπως και πολλές άλλες.  Προσωπικά μιλώντας όμως, με έκανε να σκεφτώ το θέμα των «Ευκαιριών» στη Ζωή, ένα θέμα που συγκυριακά σκεφτόμουν το τελευταίο διάστημα, λόγω των δικών μου θεμάτων στην τωρινή μου εργασία. Σχετικά με αυτό λοιπόν, ως άνθρωπος θεωρώ πως στη ζωή υπάρχουν τριών ειδών ευκαιρίες: Αυτές που μας δίνονται ή αλλιώς προκύπτουν, αυτές που δίνουμε κι αυτές που οι ίδιοι δημιουργούμε για τους εαυτούς μας.

Στην πρώτη κατηγορία είναι όλες εκείνες οι οποίες δεν εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους. Που εξαρτώνται από εκείνον των «Χ» παράγοντα της τύχης ή από κάποιον άλλον που για τη δική μας  πάλι τύχη ή για τον δικό του λόγο, αποφασίζει να μας δώσει μια ευκαιρία για κάτι. Κάτι τέτοια με κάνουν να σκέφτομαι ένα γέρο που γνώρισα κάποτε σε έναν καφενέ στις σκοτεινές μου διαδρομές, ο οποίος μου είχε πει πως: "Η Ευκαιρία, είναι σα μια ωραία γκόμενα. Όταν σου την πέφτει, απλά την αρπάζεις γερά και την πηδάς." Ευτυχώς στην δική μου ζωή, γνώρισα κάτι τέτοιες γκόμενες. Ίσως ήμουν τυχερός, δεν ξέρω, αλλά βρέθηκε κάποτε ένας άνθρωπος στη ζωή μου που μου πρόσφερε μια δουλειά

. Μια δουλειά η οποία θα ήταν στο δικό μου χέρι να την κυνηγήσω και να εξελιχτώ ή απλά να έχω μια δουλειά, ένα μεροκάματο που λένε. Προσωπικά την κυνήγησα κι εξακολουθώ να την κυνηγώ. Χάρη σε αυτήν, έγινα αυτό που είμαι κι ευελπιστώ να με πάει ακόμα πιο πέρα. Χάρη σε αυτήν απέκτησα όλα όσα απέκτησα και που με κάνουν χαρούμενο κι ευτυχισμένο. Που έχω τη δυνατότητα να κάνω πράγματα που στερήθηκα ή που απλά ονειρευόμουν σα παιδί στην ψάθα μου κι εννίοτε να έχω την πολυτέλεια να κάνω ή να βιώνω πράγματα που ο «μέσος» όρος των ανθρώπων απλά δεν θα ζήσουν ποτέ. Έτσι λοιπόν απαγορεύω στον εαυτό μου να μεμψιμοιρεί και να πει ότι είμαι «άτυχος» στη ζωή μου.

Συχνά όμως στη ζωή μας, οι «ευκαιρίες» είναι απλά η ευχάριστη συνέπεια των πράξεων μας. Είναι το αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς που κάναμε και μας έφερε μια καλύτερη πρόταση για δουλειά. Είναι το αποτέλεσμα του χαρακτήρα μας που δαμάσαμε, η ομορφιά που σμιλέψαμε με κόπο μέσα μας, το αποτέλεσμα του μόχθου, του κόπου, της προσπάθειας μας για το κάθε τι κι απλά αναγνωρίζεται με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Ναι, αν η Ευκαιρία είναι θέμα τύχης, οι άλλες, οι αυτού του τύπου ευκαιρίες πουείναι και οι αγαπημένες μου, έρχονται και υπάρχουν για να μας βουλώσουν πάλι το στόμα ότι είμαστε «άτυχοι» ή ότι στη ζωή μας δεν είχαμε ευκαιρίες.

Όμως όταν κάποιος είχε «ευκαιρίες» στη ζωή του, τι οφείλει να κάνει με τους άλλους; Για μένα θεωρώ πως κάθε τι καλό που λαμβάνουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οφείλουμε στον Εαυτό μας πρώτα από όλα να το ανταποδώσουμε όποτε μπορούμε. Η Καλοσύνη, η Ομορφιά, το Καλό, η Ευκαιρία είναι απλά τα πολλά ονόματα αυτού που ορίζεται η Πεμπτουσία της έννοιας του Αν-θρώπου, που μας διαφοροποίησε από τα υπόλοιπα είδη και  μας εξέλισε μέσα στα 10.000 χρόνια της ύπαρξης μας σε αυτόν τον πλανήτη κι αυτό, οφείλουμε να το εκφράζουμε με κάθε τρόπο κι κάθε δυνατότητα δοθείσας.  Συχνά, μπορεί να μετανοιώνουμε  για αυτό. Να θεωρήσουμε ότι «δεν άξιζε» κι ακόμα να πληγωθούμε. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το «Ουδείς πιο αχάριστος από τον ευεργεθέντα», όμως έχει σημασία αυτό; Το πώς διαχειρίζεται κανείς το «εισητήριο» του τρένου της Ζωής, δεν είναι δική μας ευθύνη, από τη στιγμή που έχει φύγει από το χέρι μας και σα σκυτάλη το παραδώσαμε σε κάποιον άλλον. Εξάλλου, ότι κάνει ο καθένας σε τούτη τη ζωή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το βρίσκει μπροστά του.

Όλα αυτά σκεφτόμουν από εχθές το βράδυ, καταλαγιάζοντας την οργή κι απογοήτευση μου, οδηγώντας με δίπλα στη θάλασσα να γράφω αυτές τις γραμμές, κάνοντας με πάλι να χαμογελώ σκεφτόμενος πως είμαι τυχερός στη Ζωή μου, για τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν, για εκείνες που δημιούργησα και πάνω από όλα, για εκείνες που ήμουν σε θέση να δώσω. Σηκώνω λοιπόν το ποτήρι στη Σελήνη που μου χαμογελά κι Εύχομαι σε εκείνον που αναφέρεται το προαναφερθέν κείμενο να μην περιμένει καμία ευκαιρία να του δοθεί, αλλά να την δημιουργήσει.

Καληνύχτα και Καλημέρα.

   

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Ο Διάβολος φοράει Σαμπό


Είναι κάποιες συνήθειες που όταν τις αποχωρίζεσαι σου στοιχίζουν. Βασικά επειδή είμαστε πλάσματα της συνήθειας, όλες μας στοιχίζουν, απλά είναι κάποιες που πραγματικά, ότι κι αν κάνεις, με ότι κι αν τις αντικαταστήσεις, σου λείπουν πραγματικά και για μένα αυτό είναι το blogging.

Έχουν περάσει δυόμιση μήνες από την τελευταία μου επίσκεψη και το άνοιγμα του «σπιτικού» μου, δυστυχώς όχι για τους λόγους που πιστεύει η Τρελλοκαθηγήτρια της Κάσου, (σιγά μην άφηνα  μια καψούρα να με απομακρύνει από Εσάς), απλά για λόγους εργασίας και καριέρας (Μαμά Γερνάω το αγαπημένο μου τραγούδι), έφυγα από την Αθήνα (Σεζόν λέγεται) και προσεδαφίστηκα σε ένα νησί του Αιγαίου με πολύ αέρα. Ευτυχώς η τσάντα που κουβαλώ καθημερινά είναι πολύ βαριά αλλιώς θα είχα βραθεί στην απέναντι παραλία του ξενοδοχείου. Ναι δουλεύω δίπλα στη θάλασσα, αλλά πριν αρχίσετε να μακαρίζετε την τύχη μου, την θάλασσα την βλέπω από απόσταση και δεν έχω πατήσει καν στην άμμο από την ώρα που ήρθα. Βλέπετε είμαι καριερίστας και παθιασμένος με τη δουλειά μου, που σημαίνει πως αποτελεί την ΠΡΩΤΗ μου προτεραιότητα, με όλες τις συνέπειες στην προσωπική μου ζωή, τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους, την δουλειά μου και την υγεία μου.

Υποθέτω πως πολλοί από εσάς έχετε δει την ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada”  με την εκπληκτική Meryl Strip στο ρόλο της στριμμένης διευθύντριας, (το βιβλίο ήταν κάκιστο  πάντως), ε,  όταν βγήκε η ταινία οι υφιστάμενοι μου με παρομοιάσαν με εκείνην. Προσωπικά πάντως προτειμώ την Γουλιελμίνα στο  “Ugly Betty”, μια σειρά που είδα πριν κάποιο διάστημα και πραγματικά, ώρες-ώρες νομίζω πως έχουν δίκιο που λένε πως είμαι σαν εκείνη. Οκ , δεν έχω την ηθελημένη κακία, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, αλλά πραγματικά το workacholic και careerfreak νομίζω με κάνει να ταυτίζομαι πολύ με την ηρωϊδα, ειδικά αναφορικά με το γεγονός ότι το προσωπικό μου με τρέμει και δεν με αντέχει με τίποτα.

Να σκεφτείτε πως μέσα σε δυο λειψούς μήνες λειτουργίας, παραιτήθηκαν εφτά άτομα, και κάθε μέρα πρέπει να προσέχω την πλάτη μου, μην και πεταχτεί κάνα μαχαίρι ξώφαλτσα. Πριν με κακοχαρακτηρίσετε πάντως, σας ενημερώνω πως είμαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ειλικρινής με όλους τους, πριν ακόμα ξεκινήσουμε να δουλεύουμε μαζί. Συγκεκριμένα τους αναφέρω πως τουλάχιστον πέντε φορές την μέρα θα θέλουν να μου πετάξουν το μαχαίρι στην πλάτη κι ότι η εκπαίδευση που κάνω είναι τύπου Επίλεκτων Ειδικών Δυνάμεων. Η ειρωνεία είναι ότι ΟΛΟΙ όσοι το ακούν αυτό, ενθουσιάζονται και θέλουν να δουλέψουν μαζί μου, αλλά μετά στην πράξη κλάνουν μέντες. Προς υπεράσπιση μου πάντως να αναφέρω πως πρόκειται για κάτι λεβέντες που ακόμα τους ξεσκατίζει η μάνα τους και βλέπουν την σκούπα κι αναρωτιούνται από πια μεριά σκουπίζει. Κατά τα άλλα θεωρείται ένα αντροκρατούμενο επάγγελμα, μη χιέσω, γιατί δυο κοπέλες που έχω στο τμήμα τους έχουν φάει λάχανο. Εννοείται βέβαια πως αποχωρώντας, δεν ξεχνούν να αναφέρουν δεξιά κι αριστερά για το πόσο κακός είμαι, οπότε όταν κάποια στιγμή κλήθηκα να απολογηθώ γιατί από το τμήμα μου υπάρχουν τόσες αποχωρήσεις η απάντηση μου ήταν: Κακού γαμιά οι τρίχες τον ποδάνε. Μα συγνώμη, όταν έχεις εξηγήσει τα πράγματα μια, δυο, τρεις φορές κι ο άλλος κάνει αυτό που τον «βολεύει» επειδή βαριέται να κουνήσει το ποδάρι του να κάνει αυτό που ΠΡΕΠΕΙ του γαμάς το κέρατο ή όχι; Όταν εξηγείς για ποιο λόγο πρέπει να είσαι καθαρός και εσύ και ο χώρος που εργάζεσαι και σου σκάει σα φανταράκι «μαγκεψαμέ» γιατί παλιώσαμε, αξύριστος, λερωμένος κι έχει την απαίτηση να καθαρίζουν οι άλλοι για εκείνον του κατεβάζεις τα σώβρακα και τον στέλνεις στην μανούλα του; Οεο?

Αποτέλεσμα αυτού είναι ναι μεν να πάρω θετικά σχόλια για τη δουλεία μου γιατί είπαμε είμαι τελειομανής και ψυχαναγκαστικός, αλλά να χάσω δώδεκα κιλά, καλύπτοντας θέσεις και κενά καθώς και να δουλεύω περί τις δεκαεφτά ώρες την ημέρα. Είναι να μην εξαφανιστώ από το φτωχόσπιτο μου ή όχι, που το μόνο που θέλω και διατείθομαι να κάνω είναι να κοιμηθώ, το φαϊ το έχω ξεχάσει πια, τρώω κάθε δυο-τρεις μέρες. Για sex; Ούτε λόγος, που όλοι νομίζουν πως έχω πάρει την Άρτα και τα Γιάννενα εδώ πέρα, αλλά ειλικρινά, δεν θυμάμαι από πότε έχει να μου κάνει κου – κου, που να νομίζω πως είμαι στο πρώτο μήνα στο κέντρο εκπαίδευσης στο στρατό και ψάρωνα όταν άκουγα να μας λένε πως μέσα στον καφέ στο πρωϊνό μας ρίχνουν αντι-κουκου για να μην έχουμε στύση και παρθούμε μεταξύ μας, όχι ότι αυτό δεν γινόταν γιατί για να λέω την αμαρτία μου, αποθήκη για αποθήκη δεν είχα αφήσει.

Έτσι λοιπόν έχουν τα πράγματα κι εξαφανίστηκα, να με συγχωράτε, αλλά σήμερα είναι η ΠΡΩΤΗ μέρα που βγήκα εκτός του χώρου εργασίας και ύπνου και το γιορτάζω τρώγωντας δίπλα στην θάλασσα, γράφοντας τούτο το post, πίνοντας κρασάκι και απολαμβάνοντας την αλμύρα, το αεράκι και τον ήχο των κυμάτων. Οκ! Τώρα μπορείτε να ζηλέψετε! Αλλά σκεφτείτε πριν με γλωσσοφάτε ότι δυο μήνες είχα ο καψερός να βγω εκτός και να πατήσω άσφαλτο, ειλικρινά σα φαντάρος στην πρώτη άδεια νοιώθω, ακόμα και για τσιγάρα στέλνω άλλους να μου φέρουν. Σας υπόσχομαι όμως ότι απο δω και πέρα θα δίνω το παρόν, ίσως όχι τόσο με  post γιατί μάλλον δεν προλαβαίνω αλλά θα πετάγομαι σα την τσουτσού, ελπίζω όχι σαν την δικιά μου και να εμφανίζομαι στα δικά σας.

Μου έχετε λείψει τρελλά και εύχομαι να είστε ΟΛΟΙ καλά και σας ευχαριστώ για τα μηνύματα και τις μνείες που έχετε κάνει για μένα, ξέρετε εσείς κι επιφυλάσσομαι, αλλά τώρα λέω να καταβροχθίσω ένα καλαμάρι που μου κλείνει το μάτι μόρτικα και να πιω εκείνη τη μπύρα που ξεροσταλιάζει. Κι όλα αυτά στα γρήγορα γιατί πρέπει να πάω για ύπνο διότι αύριο έχω να κάνω μια απόλυση και τη βάρδια πάλι εγώ θα την βγάλω. Shit!

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Διακοπή για Διαφημίσεις


Όταν ήμουν μικρός λάτρευα την τηλεόραση. Στην Ελλάδα πρόλαβα την εποχή που υπήρχαν μονάχα τα κρατικά κανάλια έως κάπου το ’89 που κάνανε την εμφάνιση τους τα ιδιωτικά κι άξαφνα όλος ο κόσμος αποκαλύφθηκε μπροστά μου. Ενθουσιασμός και δέος, μπροστά στο πρωτόγνωρο μεγαλείο της τηλεόρασης. Πέρα όμως απο τις παιδικές σειρές και τις λουσάτες σαπουνόπερες που διασκέδαζαν την παιδική μου φαντασία λάτρευα τις διαφημίσεις. Εκείνα τα μικρά σποτάκια όπου τα πάντα ήταν τέλεια. Η ευτυχισμένη οικογένεια, ο πάντα χαρούμενος μπαμπάς, η ευτυχισμένη μαμά, το μεγάλο σπίτι με τον κήπο και το σκύλο θάμπωναν τα μάτια και το νου μου, τροφοδοτώντας την φαντασία μου με άπειρα σενάρια και ονειροβασίες. Μεγαλώνοντας λάτρεψα την αισθητική και ομορφιά που προέβαλλαν. Οι γυναίκες όλες όμορφες, τέλειες και οι άντρες sexy, γοητευτικοί, με υπέροχα σώματα και αμαξάρες. Ήθελα να γίνω σα κι αυτούς. Να ανήκω σε έναν όμορφο λαμπερό κόσμο όταν μεγάλωνα και να ζούσα την ευτυχία που μου επιδείκνυαν μαζί με το προϊόν που διαφήμιζαν. Ευτυχώς όλα αυτά μέχρι κάπου στα δεκαπέντε μου. Μέχρι τότε που η Ζωή μου έδωσε μια σφαλιάρα κι έκανα γκελ στο Είναι μου για να έρθω στα ίσα μου.

Η Ζωή, η πραγματική Ζωή, δεν είχε καμιά σχέση με τις διαφημίσεις. Δεν ζούμε όλοι σε τεράστια σπίτια. Δεν μπορούμε να είμαστε πεντακάθαροι κι ευτυχισμένοι 24 ώρες το 24 ωρο. Δεν είναι οι μητέρες συνέχεια με μια ποδιά καθαρή κι χαρούμενη να καθαρίζει, ούτε να χαμογελάει όταν το μούλικο αρνείται να φάει και πετάει την φρουτόκρεμα στο πάτωμα. Ειλικρινά δεν νομίζω να έχει υπάρξει μια μάνα που έστω μια φορά δεν θέλησε να γίνει “Μήδεια” κι όποια λέει το αντίθετο, απλά ψεύδεται. Τότε άρχισα να γίνομαι πιο σκεπτικός απέναντι στις διαφημίσεις προσπαθώντας να εξετάσω και να διαχωρίσω τα μηνύματά της που έντεχνα μας περνούν οι διαφημιστικές εταιρίες, τόσο που με ιντρίγκαρε σε βαθμό που ήθελα να ασχοληθώ με το marketing επαγγελματικά, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Πλέον όμως δεν βλέπω τηλεόραση και η συσκευή έχει διακοσμητικό ρόλο στο σπίτι.

Πριν κάποιες μέρες έλαβα μια αίτηση απο μια νεανική LGBT (Lesbian Gay Bisexual Transexual) οργάνωση, την ColourYouth να υπογράψω για την άρση της  διαφήμισης μιας εταιρίας πώλησης αεροπορικών εισητηρίων, την οποίαν σας παραθέτω πιο κάτω σε περίπτωση που είστε άνθρωποι των σπηλαίων όπως εγώ. Εκ πρώτης όψεως η «μαρκετίστικη» ματιά μου την βρήκε αρκετά έξυπνη. Ένας νεαρός θέλει να ταξιδέψει, κάνει auto stop σε μια Εθνική οδό και σταματά μια νταλίκα για να τον πάρει. Ο οδηγός είναι σαράντα φεύγα, θυληπρεπής και «τρελλή αδελφή», του αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα, φέρνοντας σε δύσκολη θέση το νεαρό και η διαφήμιση τελειώνει με την ατάκα πως «Δεν χρειάζεται να πληρώνεις ακριβά το ταξίδι» για να κλείσει με το logo της εταιρίας. Έντεχνα η εταιρία περνούσε το μήνυμα της, σχετικά με την οικονομία των προϊόντων της, σε μια εποχή οικονομικής κρίσης, όπου τα ταξίδια για πολλούς θεωρούνται «είδος πολυτελείας». Μια πιο προσεκτική ματιά όμως, αποκωδικοποιώντας την ίδια διαφήμιση, διαφαίνεται η χρήση και διαιώνιση ενός στερεότυπου των ομοφυλόφιλων που η ίδια η ελληνική τηλεόραση έχει θεσπίσει απο τη δεκαετία του ’60. Ο ομοφυλόφιλος ισούται με πουστάρα αδελφή που έχει το νου του μονάχα στον πούτσο, (όχι τον δικό του, αυτό είναι προνόμιο και σήμα κατατεθέν των «αντρών»),  αλλά των άλλων.

Κατά πάσα πιθανότητα όλοι εσείς μπορεί απλά να γελάτε με την διαφήμιση ή απλά να την προσπερνάτε αγόγγυστα, όπως τόσες άλλες, εμένα όμως προσωπικά η συγκεκριμένη διαφήμιση με προσβάλει ως άνθρωπο πρώτα απο όλα κι έπειτα ως ομοφυλόφιλο. «Χιεστήκαμε!», θα μου πείτε κι έχετε απόλυτο δίκαιο! «Εσύ είσαι πουστάρα, εμείς όχι!» σκέπτεστε και συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Είναι όμως τόσο διαφορετική η δική μου θέση απο την δική σας;

Σε δυο μήνες έρχεται το πολυπόθητο καλοκαίρι κι όλοι θα ξεχυθούμε στις παραλίες για να απολαύσουμε τον ήλιο και τη θάλασσα με τα υπέροχα μαγιό μας, πασαλοιμένοι με αντηλιακά και χίλες δυο κρέμες. Πείτε μου τώρα ότι δεν σας έχει περάσει απο το μυαλό η λέξη δίαιτα κοιτάζοντας τον εαυτό σας στον καθρέφτη, εξετάζοντας την κυταρρίτιδα οι κυρίες και το πατσοκοίλι οι κύριοι, που προεξέχει, αναρωτώμενοι ποια συσφικτική κρέμα ή ποιον λιποδιαλύτη πρέπει να πάρετε αντίστοιχα. Γιατί εκείνα τα καλλίγραμμα πόδια και τους 6 pac κοιλιακούς που προβάλλονται στις διαφημίσεις αντηλιακών φθονούνται απο πολλούς. Να λοιπόν οι δίαιτες και να τρέχουμε στα γυμναστήρια να προλάβουμε το διάδρομο ελεύθερο για αεροβικές ασκήσεις και να αυξήσουμε τα βάρη στον πάγκο, ώστε να προλάβουμε τον Ιούνιο οσονούπω, να βγούμε στις παραλίες ακριβώς όπως τα μοντέλα που ξαπλώνουν νωχελικά στην άμμο. Για να μην αναφέρουμε τη σύγχρονη γυναίκα που είναι μάνα, σύζυγος, πετυχημένη καριερίστρια και παράλληλα θηλυκό, έτοιμη ανα πάσα ώρα και στιγμή να ικανοποιήσει το σύντροφο σεξουαλικά με τα καινούργια, πρόστυχα, μαύρα, απο λύκρα εσώρουχα ή τον άντρα που είναι πετυχημένος, φραγκάτος, οδηγεί το καινούργιο μοντέλο αυτοκινήτου με τις γκόμενες να τον κυνηγούν κι εκείνος κάθεται με τα πόδια ακουμπισμένα στο τραπεζάκι του σαλονιού, απολαμβάνοντας ένα malt whisky.

Είμαστε όμως όλοι έτσι; Δε νομίζω. Θα θέλαμε όμως να είμαστε όλοι έτσι; Και βέβαια! Κι εγώ μαζί σας, αλλά οκ εκτός απο τις γκόμενες, θα προτιμίσω καμιά δεκαριά γυμνασμένα τεκνά! Μέχρι εδώ όλα καλά και θεμιτά. Μας προβάλλουν ένα πρότυπο ζωής και αγωνιούμε να το προφτάσουμε. Να πάρουμε μια γεύση απο αυτή την “ευτυχία”, δεν είναι κακό (;) να προσδοκούμε στο καλύτερο (;). Τα ερωτηματικά εντός παρενθέσεων ας τα διαχειριστεί ο καθένας όπως θέλει. Τι γίνεται όμως όταν τα πρότυπα και στερεότυπα που προβάλλονται εγείρουν αρνητικές επιπτώσεις κι αντιδράσεις; Όταν η κόρη σας παύει να τρώει κι αρχίσει να πάσχει απο νευρική ανορεξία προκειμένου να μοιάσει σε αυτό το πρότυπο “επιτυχίας”. Όταν ο γιος σας θεωρεί πως τη γκόμενα, πρέπει να την αλλάζει σα τα πουκάμισα, γιατί έτσι κάνει ο σωστός ο άντρας και πριν πάρετε τα πάνω σας οι πατέρες σκεφτείτε πως υπάρχει και η πιθανότητα ο κανακάρης σας να αρχίσει να πίνει απο το malt whisky της κάβας, να μπει στο αυτοκίνητο ή να καβαλήσει οδηγώντας του σκοτωμού για να πάει να πάρει την γκόμενα, έχοντας ξυριστεί ελαφρά με το ξυραφάκι που χρησιμοποιεί κι εκείνος ο πολλά βαρύς άντρας που οδηγεί την κουρσάρα στους δρόμους μιας μεγαλούπολης, με τη διαφορά ότι ο δικός σας κανακάρης, μπορεί να γίνει κονοστάση σε κάποιο δρόμο, γιατί έτσι κάνει ο άντρας ο σωστός.

Πλατιάζω όμως για ένα θέμα το οποίο δεν σας αφορά(;)!  Η συγκεκριμένη διαφήμιση δεν προβάλλει κάποιο πρότυπο απο το οποίο θα κινδυνέψει το δικό σας παιδί. Αφορά μονάχα εμένα κι τους «ομοίους» μου. Βλέπετε προβάλλει το στερεότυπο πως ο ομοφυλόφιλος είναι συνώνυμο με τη θηλυπρέπεια και την τρελλή, σεξουαλικά πεινασμένη αδελφή, απο την οποίαν κινδυνεύουν εσείς και τα παιδιά σας. Παράλληλα είμαστε μια καρικατούρα, με την οποίαν μπορείτε να γελάτε, να μην μας παίρνετε σοβαρά υπόψη, γιατί άλλωστε;, μεσ’τα φρου φρου κι αρώματα είμαστε, λατρεύουμε το ροζ της Barbie και χαριεντιζόμαστε σα τη μπαγιαντέρα σε φουρτούνα. Κι όλα αυτά, σε μια εποχή όπου το θέμα του γάμου των ατόμων ίδιου φύλου, έχει λάβει παγκόσμια δημοσιότητα χάρη στον Ομπάμα στις Η.Π.Α. και τον Ολάντ στη Γαλλία, καλά η Ελλάδα εξαιρείται, τα Μ.Μ.Ε. της χώρας είναι απασχολημένα με άλλα θέματα. Σε μια εποχή όπου ο σπόρος της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού ανθίζει στη χώρα και τα εγκλήματα μίσους λόγω της «διαφορετικότητας» όλο και πληθαίνουν. Όμως και πάλι, αυτό δεν σας αφορά. Απλά την επόμενη φορά που θα ακούσετε, διαβάσετε, δείτε, για ένα παιδί που απαγχωνίστηκε λόγω bulling, εξαιτίας της σεξουαλικής του «διαφορετικότητας» σε κάποια χώρα, αν και φοβάμαι πως δεν θα αργήσει να συμβεί και στη χώρα μας, κι ως έντιμοι και σωστοί άνθρωποι που είστε, μαζί με το «Κρίμα» που θα αναφωνίσετε σκεφτείτε τι κάνατε Εσείς για να το αποτρέψετε.

Η συγκεκριμένη διαφήμιση με προσβάλει ως άνθρωπο γιατί ευτελίζει μια μερίδα ανθρώπων της κοινωνίας, όπως με προσβάλλει και κάθε διαφήμιση όπου η γυναίκα χρησιμοποιείται ως υποχείριο κι αντικείμενο, όπως κάθε μορφής διαφορετικότητας η οποία εκμευταλλεύεται για την τόνωση της εγωπάθειας των άλλων. Ευθαρσώς όμως αναφέρω πως έχω κι έναν λόγο παραπάνω να εξανίσταμαι καθότι είμαι ομοφυλόφιλος. Και μέσα στον «δον κιχωτισμό» μου ξεκίνησα αυτό το blog, προέκταση της στάσης μου στη ζωή, σε μια προσπάθεια να δείξω πως οι ομοφυλόφιλοι δεν είμαστε όλα αυτά τα οποία μας προσάπτουν. Είμαστε κι εμείς σκεπτόμενοι άνθρωποι, επαγγελματίες, καριερίστες, με όνειρα, με ανησυχίες, με φόβους, με δικαιώματα κι αξία μέσα στην Κοινωνία. Πως δεν διαφέρουμε σε τίποτα απο τους υπόλοιπους, απο όλους Εσάς, πέρα απο το φύλο του ατόμου με το οποίο θέλουμε να είμαστε μαζί κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον προσβάλλομαι. Διότι μια εταιρία στο όνομα του κέρδους της, αμαυρώνει την δική μας ύπαρξη ως Ανθρώπους και προσφέρει ενδόμυχα το «ηθικό άλλοθι» σε πολλούς, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη στάση και τις πράξεις τους απέναντι μας. Μας «αξίζει» και μας «αρμόζει» η προσβολή, η βία, η χλεύη κι ο λόγος μας και τα όποια δικαιώματα μας, είναι ανήκουστα κι φαιδρά. Απο την άλλη ακόμα και μεταξύ μας, στο συνάφι μας, όποιος θηλυπρεπίζει ή δεν ανταποκρίνεται στο πρότυπο του macho  ετεροφυλικού άντρα, πρέπει να απομονώνεται και να απορρίπτεται, μη και μας πάρει κι εμάς η μπάλα της ρετσινιάς και πως να σταθούμε, στρουθοκαμιλίζοντας στην κοινωνία.

Ευτυχώς όμως τον ίδιον «δον κιχωτισμό» συμμερίζεται και μια μικρή μη κερδοσκοπική ομάδα νέων παιδιών ή καλύτερα διατυπώνοντας, μπορώ εγώ ακόμα να συμμεριστώ. Η Colour Youth, με αξιοσημείωτες δράσεις που κερδίζει τον σεβασμό μου ως άνθρωπο κι όχι ως ομοφυλόφιλο, ανέλαβε την πρωτοβουλία να καταγγείλει το γεγονός δημιουργώντας μια σελίδα, στην οποίαν ζητούν την συμμετοχή του κόσμου υπογράφοντας, για να αρθεί η συγκεκριμένη διαφήμιση απο την εν λόγο εταιρία. Μια ενέργεια την οποίαν στήριξα εμπράκτως κι επωνύμως, παρά την έκπληξη μου απο τη διαπίστωση της μικρής ανταπόκρισης που είχε. Μόλις 171 υπογραφές σε μια χώρα με πάνω απο δέκα εκατομμύρια κατοίκους με άλλα τόσα profile στο facebook. Κι αν λάβω υπόψη τις στατιστικές που λένε πως το 10% του πληθυσμού είναι ομοφυλόφιλοι, απλά μου έρχεται να βάλω τα γέλια ή καλύτερα τα κλάματα.

Μην ανησυχείτε όμως, δεν πρόκειται να σας ζητήσω να συμμετάσχετε, απλά θα  παραθέσω το link πιο κάτω, άλλωστε «Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα». Σας αφήνω λοιπόν να ασχοληθείτε με τα παιχνίδια διαδυκτίου και τις υπόλοιπες σελίδες συμπαράστασης, είναι πολλές οι άτιμες εξάλλου και σε όσους δεν με σιχτιρίσατε ακόμα που κατανάλωσα το χρόνο σας, ελπίζω να διασκεδάσετε με τις παρακάτω διαφημίσεις.