Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Γλώσσα λανθάνουσα αλήθεια λέγουσιν


Όταν ήμουν μικρός, κατάπινα τις σκέψεις μου. «Σκάσε», μου λέγανε κι εγώ έμαθα να μην μιλάω. Αργότερα έμαθα να  κατάπινω την θλίψη μου και μαζί με αυτήν την χαρά και τα όνειρα μου. Ίσως για αυτό να μου αρέσει η μαγειρική, δίνεις γεύση σε όλα εκείνα που καταπίνεις. Αισίως όμως μεγάλωσα και άλλαξα κι προκειμένου να αποτινάξω απο πάνω μου κάθε τι που θύμιζε εκείνο το κακόμοιρο πλάσμα, τα γύρισα τούμπα σε μια προσπάθεια να ξορκίσω τα στοιχειά του παλιού μου εαυτό. Μάλλον για αυτό είμαι των «άκρων». Έτσι ξεκίνησα να μιλάω και να εκφράζω τις απόψεις μου ανοιχτά δίχως καν να σκέφτομαι ίσως τις «επιπτώσεις» που μπορεί να έχουν τα λεγόμενα μου, δημιουργώντας εντυπώσεις, κακές ή καλές, αλλά δεν γαμιέται.

Βέβαια αυτό το γεγονός, κάπως δυσχεραίνει τα λεγόμενα P.R. αλλά και πάλι, δε γαμιέται! Έτσι κατά τη διάρκεια της μέχρι πρότινος ζωής μου, έχω πετάξει αρκετά μαργαριτάρια απο το στόμα μου, άλλοτε ηθελημένα κι άλλοτε απλά…βγαίνουν. Τι να κάνω γαμώτο, το λέει και το ζώδιο μου, λάτρεις της αλήθειας, οπότε την αλήθεια μου δεν θα πω; Παρακάτω σας παραθέτω κάποιες αλήθειες που τόλμησε να ξεστομίσει το στοματάκι μου σε διάφορες φάσεις της ζωής μου…

Στο σχολείο

Στο σχολείο ήμουν δευτεροδεσμίτης και ένα απο τα μαθήματα που κάναμε ήταν η βιολογία. Στο κεφάλαιο της γεννετικής περί διασταυρώσεων των ειδών, ο καθηγητής μας ανέφερε ως παράδειγμα τις ομάδες αίματος. Ανάλογα με την ομάδα αίματος δηλαδή που έχουν οι γονείς, βάσει των εξισώσεων του Μέντελ, ο απόγονος είχε και την αντίστοιχη ομάδα αίματος. Είχε δε και την καλή διάθεση να μας μάθει πως να ανιχνεύουμε την ομάδα αίματος μας κι εγώ έριξα την ιδέα στους συμμαθητές να ρωτήσουν τις ομάδες αίματος των γονιών μας μέχρι το επόμενο μάθημα που θα κάναμε το τεστ. Εκείνη την μέρα λοιπόν σηκώνεται μια κοπέλα που την είχα και άχτι,  η Κ. και λύνει την εξίσωση στον πίνακα :  ΑΟ η μαμά, ΟΟ ο μπαμπάς, άρα εκείνη πρέπει να είναι ή Α ή Ο. Κάνει και το τεστ με το βάμμα μπροστά σε όλη την τάξη και λέει με υφάκι στον καθηγητή:
Κ. -Κύριε το τεστ που φέρατε δεν είναι καλό.
Καθηγητής – Γιατί Κ. το λες αυτό;
Κ. – Γιατί έβγαλε ότι είμαι ομάδας ΑΒ
Εγώ – Τότε είσαι υιοθετημένη ή η μάνα σου σε έκανε με άλλον!

Στο τραπέζι

Τρεις φίλοι βγαίνουμε για φαγητό κι ένας εκ των δυο φέρνει την τροφαντούλα φίλη του. Αποφασίζουμε να παραγγείλουμε δυο κιλά παϊδάκια τα οποία ξεκοκαλίζω απολαυστικά με την κολλητή μου καθώς η άλλη μας κοιτάζει αηδιασμένη.

Άλλη – Απορώ πως τα τρώτε αυτά τα πράγματα, λέει αποδοκιμαστικά. Εγώ προσέχω την διατροφή μου, τρώω μόνα λαχανικά.
Εγώ – Έτσι εξηγούνται τα κιλά σου, κάνεις τη διατροφή της αγελάδας.



Στην  ταβέρνα

Φίλη – Γαμώτο πρέπει να χω δυσανεξεία στη γλουτένη, συνέχεια είμαι πρησμένη.
Εγώ – Τότε μην φας τη δεύτερη φρατζόλα  σε παπάρα.

Στο γυμναστήριο

Μ. – Έχω χάσει 3 κιλά!
Εγώ – Απο τα αυτιά;

Στο σπίτι φίλης

Π – Μαλάκα, μου μπήκε το παντελόνι στο πλύσιμο και δεν μου μπαίνει.
Εγώ – Όχι ρε συ, απλά φάρδυνες δυο νούμερα.

Στο δρόμο 1…

Οδηγός – Άντε γαμήσου !
Εγώ -  Απ’ το στόμα σου και στου Θεού το αυτί.

 Στο δρόμο 2 …

Οδηγός – Άντε ρε πούστη.
Εγώ – Το ξέρω χρόνια, εσένα πόσα θα σου πάρει για να καταλάβεις ότι είσαι μαλάκας;

Στο κρεββάτι μετά το one night stand

Γκόμενος – Αχ! Ψόφησα!
Εγώ – Πριν τι ήσουν δηλαδή;

Στην πόρτα μετά το one night stand

                    -Χάρηκα, πέρασα πολύ ωραία.
Εγώ – Επίσης, έχω περάσει και καλύτερα.

Πριν το one night stand

Γκόμενος – Πάμε μέσα με έχεις καρακαυλώσει!
Εγώ – Σου ‘χει σηκωθεί τώρα δηλαδή;
Γκόμενος – Ναι δεν βλέπεις ΤΟΥΜΠΑΝΟ  είναι!
Εγώ – Και το υπόλοιπο που είναι;

Στο Κολωνάκι
Ελληνίδα Γκόμενα 1 – Εγώ πάντως παρόλ’αυτα που γίνονται αρχίζω να νοιώθω πολύ Ελληνίδα.
Ελληνίδα Γκόμενα 2 -   Εγώ πάντα ένοιωθα Ελληνίδα. Να σκεφτείς ήμουν η μοναδική στη Γενεύη που οδηγούσε Cayene με τον Καρά στη διαπασών.
Εγώ – Αυτό δεν είναι Ελληνισμός, αλλά κιτσαρία

Στο σπίτι φίλου
Φίλος – Μαλάκα, πτώμα είμαι.
Εγώ – Είχε πολύ δουλειά;
Φίλος – Όχι ρε ποιος τη χιέζει τη δουλειά. Με την Μ. Κάναμε sex όλο το βράδυ.
Εγώ – Τότε γιατί έχει πάλι νεύρα;

Ειλικρινά, δεν το κάνω απο κακία, αλλά να όταν ακούω κάτι τέτοια, τσουπ! ξεπηδάει το μαργαριτάρι. Πείτε μου τώρα εγώ φταίω;



Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Bullshits!!!

Επειδή τα interviews συνεχίζονται, το ίδιο κι η διάθεση μου, ευχαριστώ ένα φίλο που μου έστειλε το παρακάτω βίντεο...


Υ.Γ. Όσοι ψάχνετε δουλειά, μην το βάζετε κάτω. Η αξία μας ως άνθρωποι δεν καθορίζεται απο μια, ούτε περισσότερες επαγγελματικές απόρριψεις. 

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Τα τέκνα των Παιδιών των Λουλουδιών τραγουδούν πια Βάρναλη


Τα Παιδιά των Λουλουδιών, ξεσάλωναν κάπου τη δεκαετία του ’70, σηματοδοτώντας μια γενικευμένη παγκόσμια επανάσταση, ίσως η τελευταία επανάσταση με αιτία. Και κάπου ανάμεσα στο Γαλλικό Μάη, την Επανάσταση των Γαρύφαλλων, το Woodstock και τη Σεξουαλική Απελευθέρωση, κάτι οι φούστες Mini, κάτι τα ληγμένα προφυλακτικά, κάτι γιατί ο ατυχής μπαμπάς δεν πρόλαβε να τραβηχτεί, γεννήθηκε η γενιά, των Τέκνων των Παιδιών των Λουλουδιών.

Μεγαλώσαμε με Κρατική τηλεόραση και είδαμε τις πρώτες εκπομπές των ιδιωτικών καναλιών, παίζοντας  ΑTARI και χορέψαμε τα πρώτα μας μπούζ στα μαθητικά πάρτυ. Ντυνόμασταν Punk στις Απόκριες και παίζαμε στις αλάνες και τα άδεια οικόπεδα, υπήρχαν ακόμα τότε, με τη μάνα μας να κάνει περμανάντ στα μαλλιά και να φοράει φόρεμα με βάτες σαν την Alexis στη Δυναστεία. Κάπου μεγαλώσαμε, αποκτήσαμε τα πρώτα κινητά, μπακατέλες και αρχαιολογία χαρακτηρίζονται πια και πάψαμε να τρέχουμε στις πλατείες για τα ερωτικά τηλεφωνήματα, αρχικά με κέρματα στην τσέπη κι αργότερα με την τηλεκάρτα χωμένη στη θήκη του πλαστικού πορτοφολιού με Velcro.

Δεν στερηθήκαμε τίποτα. Πηγαίναμε διακοπές τρεις μήνες το καλοκαίρι, φύγαμε για σπουδές στα Λονδίνα, στις Βουλγαρίες και τις Ρουμανίες και όταν αποφοιτούσαμε, είχαμε δωράκι ένα σένιο αυτοκίνητο απο το μπαμπά, που ίσως το είχε πάρει με δάνειο, μαζί με το στεγαστικό για το αυθαίρετο εξοχικό και το οικόπεδο στη Λούτσα. Μπήκαμε στον επαγγελματικό στοίβο με πτυχία και περγαμηνές έχοντας ύφος δέκα Καρδηναλίων και καθίσαμε σε δερμάτινες καρέκλες για να  αερίσουμε τους κώλους μας στα μπουζουξίδικα της παραλιακής το καλοκαίρι. Ξοδεύαμε τη Δραχμή κι έπειτα το Euro σα να μην υπάρχει αύριο έχοντας δυο με τρεις πιστωτικές στο πορτοφόλι…κι έπειτα πάπαλα.

Μειωμένοι μισθοί με χρωστούμενα στις τράπεζες, γυρίσαμε με την ουρά στα σκέλια στο πατρικό, στέκοντας στην ουρά για το ταμείο ανεργίας και κάνοντας υπολογισμό με τη γυναίκα για τα έσοδα του μήνα που βγαίνουν πάντα μείον. Να’ ναι καλά οι γονείς, όσοι έχουν αλλά και πόσο να βοηθήσουν με τις κουτσουρεμένες συντάξεις τους; Ο πτυχιούχος έγινε μεροκαματιάρης, ο μεροκαματιάρης, λαντζέρης στη Γερμανία με το αφεντικό “συμπαπατριώτη” να αναβιώνει την Ψωροκώσταινα στο ξένο τόπο, με δωδεκάωρη εργασία, δίχως ασφάλιση, με άλλα να συμφωνούνται κι άλλα να τηρούνται. Πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και κοιτάζουμε τις τιμές στα ράφια, υπολογίζοντας νοερά τη σούμα στο ταμείο. Φτάνουν, δεν φτάνουν; λέμε απο μέσα μας κι αφήνουμε το προϊον πάλι στο ράφι. Στη λαϊκή βλέπουμε ανθρώπους να συλλέγουν τα πεταμένα των πάγκων, στους δρόμους βλέπουμε όλο και πιο πολλούς να κοιμούνται σε χαρτόκουτα και μέσα μας νοιώθουμε τυχεροί. Για πόσο ακόμα; σκέφτομαι.

Αν βρεθώ στη θέση τους; Αν το άγχος μου είναι τελικά το που μπορώ να βρω μια γωνιά να περάσω τη νύχτα “ανενόχλητος” απο τις Άρπυες της Νύχτας; Πόσο μακριά στέκομαι τελικά απο τη δική τους θέση; Άλλοι πήραν το δρόμο για τα χωριά, αποκέντρωση λέγεται (;) κι όσοι παραμείναμε στις πόλεις, στριμωχνόμαστε στις πλατείες κατηγορώντας τους μετανάστες, τη Γερμανία, τους πολιτικούς, την κακιά τη μοίρα, κάνοντας τον Βάρναλη πιο επίκαιρο απο ποτέ: “…Φταίει το ζαβό το ριζικό μας…”

Είχα την τύχη, έτσι θεωρείται πια, να αναλάβω μια νέα εργασία και μέρος αυτής, είναι η εύρεση προσωπικού. Η Διεύθυνση Οικονομικών και Ανθρώπινου δυναμικού ήταν σαφής: Βασικός Μισθός, βάσει συλλογικής σύμβασης. Ξέρετε πόσο είναι; Κάντε ένα google...486 για τον τριαντάρη 426 για τον εικοσάρη, καθαρά, έχοντας αφαιρέσει το νόμιμο 22% για τις εισφορές, που ποτέ δεν πρόκειται να πάρουμε πίσω, είτε σε ποσό, είτε σε είδος.

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα έκανα συνεντεύξεις. Την παραμονή της πρώτης συνέντευξης με έπιασε το στομάχι μου. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ στη σκέψη οτι έπρεπε απο την επόμενη μέρα να λέω στο κάθε παιδί που θα είχα απέναντι μου, ότι θα πρέπει να ζήσει με 426 euro. Έψαχνα τρόπους να δω πως θα οδηγούσα τη συζήτηση προς τα εκεί, να το κάνω να ακουστεί ανώδυνο, μάλλον για τα δικά μου αφτιά, όμως τρόπος δεν υπήρχε. Σα βουτιά το είδα σε κρύα νερά, ένα σκρατς που πρέπει να αφαιρεθεί στα γρήγορα.

Εξεπλάγην όμως απο το πόσο εύπεπτα το πήραν όλοι. Άδικα ανησυχούσα και ντρεπόμουν. Ίσως φταίει το γεγονός ότι όλοι, ήταν στο νεαρό της ηλικίας τους, θέλοντας μονάχα να δουλέψουν, να αποδείξουν την αξία τους, να εξελιχτούν, διακατεχόμενοι ακόμα απο το ρομαντισμό της νιότης. Ίσως γιατί έχουν μείνει και ένα και δυο χρόνια άνεργοι, ωριμάζοντας μέσα στις νέες συνθήκες, σε αντίθεση με τα τέκνα των Παιδιών των Λουλουδιών, που ξέραμε το πριν και το μετά κι η μετάβαση μας ήρθε απότομη κι ανώμαλη. Δουλειά, να δουλέψω θέλω, μου λέγανε κι εγώ  απο όλους αυτούς θα απαντήσω θετικά σε τρεις. Άλλο άγχος κι αυτό. Πως λες σε κάποιον που σε κοίταξε με προσμονή, με ελπίδα, με όνειρα για το αύριο, ότι για άλλη μια φορά θα απορριφτεί. Πάντα σε κάτι τέτοιες στιγμές νοιώθω σα σφαγέας αμνών το Πάσχα με τη διαφορά, ότι ποτέ δεν εξοικειώνομαι  με αυτό. Να γίνω αυτό που λένε ψυχρός εκτελεστής, αδιάφορος, να παίξω με τους κανόνες, δίχως να βλέπω τα βλέματα της απογοήτευσης τους στον ύπνο μου.

Ευτυχώς (;) υπάρχει το Euro, στο Πρωτάθλημα αναφέρομαι, γιατί απο το άλλο, το ξέρει το πορτοφόλι του καθενός. Άρτος και Θεάματα, κατά τους Ρωμαίους, βέβαια απο άρτο δεν παίζει, μας έμεινε πλουσιοπάροχα μόνο το Θέαμα. Κι αντί για Μονομάχους στο Κολοσσαίο, οι Κολοσσοί του ποδοσφαίρου τριπλάρουν, χαρίζοντας λίγο ενθουσιασμό, έτσι να ξεφύγει λίγο ο νους. Είναι ίσως η πρώτη φορά που χαίρομαι με το Πρωτάθλημα, μακάρι να κρατούσε κι άλλο, αλλά έχουμε και τους Ολυμπιακούς, κάτι είναι κι αυτό, για να βλέπουν εκείνα τα παιδιά, που απο βδομάδα θα τους πω, πως η θέση που διεκδικούσαν, καλύφθηκε. Κι όταν συναντήσω τα βλέμματα τους, τις νύχτες που έχουν συγχορδία τα τζιτζίκια, θα τραγουδώ φάλτσα :

“ Ποιος φταίει, ποιος φταίει
κανένα στόμα δεν το βρε
και κανένα δεν το ‘πε ακόμα…”





Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Ένα Gay Pride στην Αθήνα



Μια αιφνίδια αντίδραση απέναντι σε ένα γεγονός, μπορεί να συσπειρώσει πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους να προβούν σε μια ενέργεια, δημιουργώντας ένα κίνημα. Κι αργότερα, αυτή καθ’αυτή η ενέργεια, να εκφράζει το ίδιο το κίνημα. Κάπως έτσι γεννήθηκε ο θεσμός των Gay Pride, όταν στις 28 Ιουνίου 1969, αστυνομικοί της Νέας Υόρκης, με πρόφαση την παράνομη  πώληση οινοπνεύματος σε ένα gay μαγαζί, εισέβαλαν και συνέλαβαν τους θαμώνες, πυροδοτώντας μια σειρά βίαιων επισοδίων κι απο τις δυο πλευρές, ως αποτέλεσμα μιας σειράς παρενοχλήσεων απο τις Αρχές στην ομοφυλοφιλική κοινότητα της πόλης. Αποτέλεσμα αυτού ήταν μια συσπείρωση της LGBT κοινότητας, η οποία προέβει σε πορείες και διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, γεννώντας έτσι το κίνημα περί ισότητας και καθιερώνοντας το Gay Pride, ως μέσο έκφρασης αυτού. Σαράντα χρονια έχουν περάσει απο τότε και Gay Pride διοργανώνονται σε διάφορες πόλεις του κόσμου, με την εμπορευματοποίηση και  την αλλοτρίωση να μεταπρέπουν ένα άλλοτε θεσμικό γεγονός, σε ένα open straight friendly party, ξεχνώντας εννίοτε το αίτιο και τον σκοπό.

Στην Αθήνα το πρώτο επίσημο Gay Pride διεξάχθηκε  το 2005 και μου ζητήθηκε να συμμετάσχω στην διοργάνωσή του, όμως αποχώρησα νωρίς απο αυτήν μπροστά στη θέα της ασυμφωνίας, των ανασφαλιών και κόμπλεξ που διέπουν κάθε οργανωτική προσπάθεια στον Ελληνικό χώρο. Παρόλ’αυτά έδωσα το παρόν κατά την πραγμάτωση του, άλλωστε μια παραφωνία, είναι καλύτερη απο τη σιωπή. Τα επόμενα χρόνια δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω οποιοδήποτε pride καθότι δεν βρισκόμουν στην πόλη, όμως εχθές, όταν πραγματοποιήθηκε πάλι, παρόλο που προσωπικά εξακολουθώ να μην συμφωνώ με τον τρόπο που διεξάγεται, συμμετείχα με τη σκέψη της μονάδας που προστείθεται σε ένα σύνολο πολιτών, που στερούνται κάποια ανθρώπινα δικαιώματα απο την πολιτεία, στην οποίαν είναι ενεργοί πολίτες.

Δεν θέλω να αναφερθώ στον τρόπο της διοργάνωσης, στην κοινωνική ή πολιτική εικόνα που προβλήθηκε, κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί εύκολα κακόβουλο, άλλωστε όποιος είναι έξω απο το χορό, πολλά τραγούδια λέει. Εκείνοι που ήταν υπεύθυνοι της διοργάνωσης, ξέρουν καλύτερα τις δυσκολίες που προέκυψαν για το αποτέλεσμα κι εύχομαι να τις προσπερνούν κάθε χρόνο. Εκείνο που θα ήθελα όμως να σχολιάσω είναι η απουσία. Η απουσία και αποστασιωποίηση μιας συγκεκριμένης μερίδας ανθρώπων, των οποίων θεωρητικά ακουμπάνε στους ώμους τους, οι ελπίδες για κάθε αλλαγή και βελτίωση του αύριο.

Μιλώντας ποσοστιαία για τον κόσμο που παρέστησαν στο χθεσινό pride, μπορεί κανείς να διακρίνει ότι ένα 60% αποτελούταν απο παιδιά ηλικίας 18-25, ένα 30% άντρες και γυναίκες ηλικίας 40-50, ένα απόλυτα διακιολογημένο  5% ξένοι  και τουρίστες κι ένα θλιβερό ποσοστό του 5%, ατόμων ηλικίας 30-40 κι αυτοί ήταν η μεγάλη απουσία. Εκείνο το 60% καθόμουν και χάζευα, θαυμάζοντας την φρεσκάδα τους, την τόλμη τους, τις ξεκάθαρες απόψεις τους, με μια ωριμότητα η οποία με εξέπληξε, καθώς μεγαλώνοντας, άρχισα να αποκτώ μια υπεροψία, απέναντι στην πρώτη νιότη, ίσως γιατί η δική μου απλά πέρασε.
Εκείνο το 60% ήταν εθελοντές, ενεργές συμμετοχές και κάθονταν για να ξαποστάσουν στο γρασίδι, γύρω απο την πλατεία Κλαυθμώνος σε παρέες και γελούσαν, με ένα πηγαίο, κελαρυστό γέλιο. Αυτές τις παρέες τόλμησα να πλησιάσω, να συστηθώ και να ζητήσω την άδεια να τους ακούσω, προκειμένου να δικαιολογήσω αυτή τη μεγάλη συμμετοχή απο μέρους τους.

«Συμμετέχω στο pride, γιατί νοιωθω ότι μου καταπατούν το δικαίωμα μου να είμαι Εγώ.», μου είπε η Κλειώ 19 χρονών. Κι όταν την ρώτησα για ποιο δικαίωμα, μου απάντησε: «Ήμουν σε ένα μαγαζί με την παρέα μου και με έδιωξαν απο ‘κει, λέγοντας μου πως το μαγαζί δεν είναι gay friendly
«Πρέπει ο κόσμος να μάθει πως υπάρχουμε κι έχουμε κι εμείς το δικαίωμα να φιλάμε το αγόρι ή την κοπέλα μας σε δημόσιο χώρο. Να περπατάμε πιασμένοι χέρι χέρι.», είπε ο Θάνος 18 χρονών.
«Εγώ θέλω κάποια μέρα να παντρευτώ με τον σύντροφο μου, γιατί να μην έχω αυτό το δικαίωμα;» Κώστας 23 χρονών.
«Στο σχολείο οι συμμαθητές μου με πείραζαν και με κορόιδευαν. Ήθελα να πεθάνω και ανυπομονούσα να τελειώσει το σχολείο και να περάσω σε μια σχολή. Δεν θα ‘θελα να περάσει άλλο παιδί αυτά που πέρασα εγώ.» Νίκος 18 χρονών.
«Εγώ θέλω κάποια στιγμή να κάνω ένα παιδί και να το μεγαλώσω με τη φίλη μου. Σκέφτομαι όμως ότι μπορεί να περάσει αυτά που πέρασα εγώ και δεν το θέλω. Για αυτό είμαι εδώ. Για να δει ο κόσμος ότι είμαστε πολλοί-ες και απαιτούμε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους.» Μαρία 25 χρονών.

«Έχετε κάνει coming out;» τους ρώτησα.
«Εγώ ναι. Το χω πει στους γονείς μου και το ξέρουν οι φίλοι μου.»
«Εγώ όχι ακόμα, φοβάμαι πως θα το πάρουν.»
«Εμένα το ξέρουν  οι φίλοι μου.» ήταν κάποιες απο τις απαντήσεις που μου έδωσαν και όταν ρώτησα τους straight φίλους τους που ήταν στην παρέα: «Εσείς πως και δεν έχετε πρόβλημα που ο/η φίλος/η σας είναι gay, λεσβία;»
«Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει στη ζωή του.»
«Γιατί να με πειράξει; Δεν βλέπω το λόγο.»
«Είναι όπως έχει μεγαλώσει κανείς. Εμένα μου έμαθαν να σέβομαι κάθε άνθρωπο.», υπάρχουν τέτοιοι γονείς;, ρώτησα αφελώς και μου απάντησαν.
«Κοίτα και οι γονείς είναι άνθρωποι και μεγάλωσαν σε μια διαφορετική κοινωνία. Όλα εξαρτώνται απο το πως μεγάλωσαν και οι ίδιοι. Εμένα ας πουμε οι γονείς μου είναι πολύ cool με το θέμα. Ειδικά η μαμά μου.» Μάνος 17 χρονών.
«Εμένα όταν το είπα στους γονείς μου, αντέδρασαν πολύ άσχημα. Ο πατέρας μου δεν μου μιλάει πια και με τη μάνα μου υπάρχει μια απόσταση. Μιλάμε κάπως, αλλά δεν μιλάμε ποτέ για αυτό.»,Ελένη 19 χρονών.
  «Πως σε κάνει να νοιώθεις αυτό;», ρώτησα.
  « Στην αρχή με πλήγωσε πολύ. Έκλαιγα κάθε βράδυ. Ένοιωθα ότι δεν με αγαπούσαν πια. Είχε αλλάξει ο τρόπος που με κοιτούσαν, λες και δεν ήμουν παιδί τους πια. Αλλά τώρα το έχω συνηθίσει και δεν με πειράζει τόσο. Εύχομαι πάντως μια μέρα οι σχέσεις μας να ήταν όπως παλιότερα. Μου έχει λείψει που ο πατέρας μου δεν με αγκαλιάζει πια.»
«Μετανιώνεις που το είπες;»
«Όχι, γιατί τώρα είμαι ο Εαυτός μου.»

«Βλέπω πως υπάρχει μια πολύ μεγάλη συμμετοχή απο παιδιά της ηλικίας σας κι απο την άλλη απουσιάζουν τα άτομα της προηγούμενης γενιάς απο εσάς. Αυτοί που είναι στη γενιά των 30-40. Πως το βλεπετε αυτό;»
«Πιστεύω πως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλωσαν σε μια πιο κλειστή κοινωνία απο ότι εμείς.» Χρήστος 19 χρονών.
«Αυτοί έχουν τις δουλειές τους, την οικογένια τους, είναι λογικό να φοβούνται περισσότερο γιατί έχουν πολλά να χάσουν. Ενώ εμείς δεν έχουμε να χάσουμε κάτι.»  Στέφη 20 χρονών.

Δεν έχουν; Σκέφτομαι.

Ανήκω στην γενιά των τέκνων, των Παιδιών των Λουλουδιών. Διανύουμε τη δεκαετία των 30-40 και μεγαλώσαμε με παιχνίδια σε άδεια οικόπεδα και αλάνες. Γνωρίσαμε τους πρώτους υπολογιστές με την μαύρη οθόνη και τα μονόχρωμα γράμματα, το πρώτο κινητό που είχε μονάχα μια γραμμή, την αλλαγή των κερμάτων σε τηλεκάρτες στους τηλεφωνικούς θαλάμους και εκστασιαστήκαμε με την εμφάνιση του internet και τη διαδυκτιακή συνομιλία. Φύγαμε μαζικά για σπουδές στο εξωτερικό και μάθαμε να βγαίνουμε after, καθιερώνοντας μαγαζιά στην νυχτερινή Αθήνα. Απο τα μπαρ και τα πάρκα, κάναμε καμάκι μπροστά σε μια πράσινη οθόνη κι όταν βγήκε το facebook, είμασταν οι πρώτοι που πόσταραν φωτογραφίες καμαρώνοντας μπροστά στο καινουργιο αμάξι, αγορασμένο με δάνειο ή δώρο απο τον μπαμπά. Όλοι αυτοί, που βρίσκονται στην πιο δημιουργική δεκαετία της ζωής τους, που είναι οι ενεργοί και παραγωγικοί πολίτες, που η ψήφος τους έχει δύναμη, που ο λόγος τους έχει πυγμή και βάση, που βρίσκονταν εχθές;

Θα εξαιρέσω τους straight με τη φτηνή δικαιολογία ότι το όλο θέμα δεν τους αφορά και θα νοιώσω για άλλη μια φορά περήφανος για τους φίλους μου, straight, που για άλλη μια χρονιά πέρασαν απο το pride για να δηλώσουν παρουσία, απλά γιατί: Στην αγάπη, δεν υπάρχουν διακρίσεις, όπως μου λένε και θα απευθύνω το λόγο μου στους gay της δικής μου γενιάς, που βρίσκονταν οι υπόλοιποι;

Κανένας δεν υποχρεώνει κανέναν να κάνει οτιδήποτε και σίγουρα πολλοί δεν συμφωνούν με την λογική των gay pride. Προσωπικά ούτε ο ίδιος δεν συμφωνώ με τον τρόπο και το σκεπτικό που διεξάγεται. Όμως εχθές, συνομιλώντας με εκείνα τα παιδιά, ένιωσα ντροπή και λίγος απέναντί τους. Μεγαλώνοντας κι ανεβαίνοντας την κλίμακα των γενεών, οφείλουμε να αφήνουμε έναν κόσμο καλύτερο, απο όλες τις απόψεις για τις νεότερες γενιές. Λάθη που έγιναν, θα έπρεπε να εξαλοιφθούν. Δικαιώματα που στερήθηκαν, δεν πρέπει να κληροδοτηθούν. Όνειρα που πνίγηκαν σε μια φτηνή μπύρα, δεν πρέπει να κάνουν μακροβούτια. Αναμασάμε πως πληρώνουμε τα λάθη των παλιότερων, είναι όμως καιρός να σκεφτούμε η νέα γενιά, όταν θα φτάσει σε αυτή τη δεκαετία που ζούμε εμείς, τι θα τους έχουμε κληροδοτήσει;

Το pride ήταν απλά μια αφορμή που πυροδότησε μια σειρά προσωπικών σκέψεων ειδικότερα και γενικότερα, που αναγράφονται σε αυτό το blog δίχως καμία πολιτική διάθεση. Απλά σκέφτομαι πως μεγαλώσαμε δίχως στερήσεις, για να νοιώσουμε επί του παρόντος στέρηση απο όλα όσα δεν μας ανήκαν ποτέ, έχοντας χάσει τον εαυτό μας.

Εχθές την ώρα του pride, δημοφιλές gay social network είχε στη Αθήνα γύρω στους 1.400 ενεργούς χρήστες. Αυτή την εποχή διεξάγεται το πρωτάθλημα του Ευro και την επόμενη Κυριακή επαναλαμβάνονται οι εκλογές.  Ξεφεύγοντας απο τον αρχικό προσδιορισμό του θέματος, απλά σκέφτομαι πως σε αυτή τη φάση της ζωής μου, έχω ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου, μα πάνω απο όλα σε εκείνους, που θα σταθούν στην ίδια θέση μετά από μένα, για αυτό και κάθε πράξη, ενέργεια ή αποστασιωποίηση, δεν επηρρεάζει μονάχα εμένα αλλά, όλους εκείνους που στέκονται στην χαραυγή της ζωής τους.

Κλειώ, Νίκο, Μάνο, Στέλλα, Ελένη, Στέφη, Κώστα, Θάνο, σας ζητώ συγνώμη που δεν μπορείτε να περπατάτε ελεύθερα με το άτομο που αγαπάτε στους δρόμους αυτής της πόλης. Είμαι όμως σίγουρος, πως στο δικό μου λυκόφως, θα βλέπω παιδιά να φιλάνε όποιον θέλουν ελεύθερα κι αυτό γιατί εσείς έχετε τον Εαυτό σας.