Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Η Σκοτεινή Πλευρά της Σελήνης



Τα ουράνια σώματα, πάντα γοήτευαν τους ανθρώπους. Υπάρχει κάτι το όμορφο σε αυτά. Τόσο μακρινά και τόσο λαμπερά. Θυμάμαι στην Τρίτη Δημοτικού, μαθαίναμε πως η Γη, περιφέρεται γύρω απο τον ήλιο σε τροχιά και περιστρέφεται γύρω απο τον εαυτό της. Γύρω απο αυτήν περιφέρεται η Σελήνη, όπως περιφέρονται κι άλλοι πλανήτες γύρω απο τον ήλιο κι αυτή η επιστημονική εξήγηση, μου κατέρριψε κάθε μύθο σχετικά με τον ήλιο και τη σελήνη, μύθους με τους οποίους μεγάλωσα και που με συντρόφευαν ατέλειωτες νύχτες στην ψάθα μου.


Θυμάμαι ακόμα την ιστορία για την Κυρά του Φεγγαριού, που μου ‘λεγε η Γιαγιά μου στην Ταϋλάνδη και με έκανε να μετρώ τις μέρες με βάση τις φάσεις της σελήνης, ενώ τις νύχτες με Πανσέληνο, περίμενα να δω την κούνια στην οποία κοίμιζε το μωρό της η Κυρά του Φεγγαριού. Σύμφωνα  με την ιστορία, κάποτε ζούσε μια όμορφη κοπέλα, ερωτευμένη με ένα παλικάρι. Ήταν τόσο ταιριαστό κι όμορφο ζευγάρι, που τα πνεύματα της Νύχτας ζήλευαν την ένωση τους καθώς εκείνα ήταν καταδικασμένα να περιφέρονται μόνα στην αιωνιότητα δίχως αγάπη. Ένα βράδυ με βαρυχειμωνιά, ένα απο τα Πνεύματα πλησίασε την κοπέλα και τη ρώτησε αν την αγαπά αληθινά ο αγαπημένος της κι εκείνη του απάντησε με κάθε βεβαιότητα πως «Ναι!», ήταν σίγουρη για αυτό. Τότε εκείνο της αποκρίθηκε, γιατί καθυστερεί να έρθει κοντά της κι εκείνη δίχως να λογαριάζει το πυκνό χιόνι του χειμώνα και την μεγάλη απόσταση που τους χώριζε, άφησε την αμφιβολία να τρυπώσει στην καρδιά της. Το Πνεύμα τότε, εκμεταλλευόμενο την στιγμή της είπε να του ζητήσει μια απόδειξη της αγάπης του. «Ζήτα του να σου φέρει τον καρπό του δέντρου της Αθανασίας.», είπε το Πνεύμα.

Όταν μετά απο ώρα το παλικάρι ήρθε κοντά της εκείνη έκλαιγε, σκεφτόμενη τα λόγια του Πνεύματος και την αμφιβολία που μεγάλωνε όλο και πιο πολύ στην καρδιά της και τότε το παληκάρι της είπε: «Πες μου τι θέλεις να κάνω, για να σου αποδείξω την αγάπη μου για σένα.» Εκείνη τότε του είπε:  «Φέρε μου τον Καρπό του Δέντρου της Αθανασίας.» και το παληκάρι δέχτηκε την αποστολή εκείνη, που πολλοί πριν απο ‘κείνον είχαν επιχειρήσει για τους εγωϊστικούς τους λόγους, μα κανένας δεν επέστρεψε.

Το Δέντρο της Αθανασίας βρισκόταν στην κορυφή ένος ψηλού βουνού και φύλακας του ήταν ένας άγριος Αρχαίος Δράκος. Το παλικάρι κατάφερε να φτάσει στο βουνό και αντίκρισε απο μακριά το Δέντρο με τους λευκούς του καρπούς να λάμπουν στο φως της σελήνης, που μόνο εκείνη μπορούσε να φανερώσει, περιστοιχισμένο απο τα κόκκαλα όλων εκείνων που επιχείρησαν να δοκιμάσουν έναν απο αυτούς, μα έπεσαν κάτω απο τα νύχια του Δράκου. Οπλισμένο με την αγάπη του για την κοπέλα το παλικάρι πλησίασε το Δέντρο και τότε ο Δράκος όρμηξε πάνω του και τον ρώτησε για πιο λόγο θέλει τον καρπό του Δέντρου. «Ω! Σεβάσμιε Δράκε, σοφέ κι μεγαλοδύναμε, τον Καρπό του Δέντρου που φυλάς, τον θέλω για Εκείνην που αγαπώ, ως απόδειξη της αγάπης μου για εκείνην.», αποκρίθηκε το παλικάρι κι ο Δράκος, βλέποντας την καθαρή κι ανιδιοτελή του καρδιά, έκοψε έναν καρπό και του τον έδωσε. Όμως τα Πνεύματα της Νύχτας βλέποντας τον να πλησιάζει την αγαπημένη του μετά απο εννιά ολόκληρους μήνες, με την απόδειξη της αγάπης του, του επιτέθηκαν κι εκείνος έφτασε πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά της αγαπημένης του, προσφέροντας της την απόδειξη της δικής του αγάπης για εκείνην.

Η κοπέλα έκλαψε γοερά για το θάνατο του κι μετανιωμένη για την δοκιμασία που του υπέβαλε, θέλησε να βάλει τέλος στη ζωή της, μαζί με τον καρπό του έρωτα τους που κουβαλούσε μέσα της. Τότε τα Πνεύματα, φοβούμενοι πως η αγάπη που δεν θα πέθαινε και θα συνεχιζόταν στην Αιώνια Ζωή, της είπαν να φάει τον καρπό κι πως έτσι ο αγαπημένος της θα γύριζε απο τον Κόσμο των Νεκρών. Πιστεύοντας στα λόγια τους, εκείνη δάγκωσε τον καρπό του Δέντρου της Αθανασίας κι άρχισε να ανυψώνεται ψηλά στον ουρανό, στη χώρα των Αθανάτων, μακριά απο τον αγαπημένο της, κλαίγοντας για την αμυαλιά και την ελαφρότητα των πράξεων της. Όμως ο Αρχαίος Δράκος την λυπήθηκε και την τοποθέτησε στο φεγγάρι για  να βλέπει απο ψηλά τον αγαπημένο της κι έθαψε το παλικάρι που την αγάπησε όσο κανένας άλλος, στην ρίζα το δέντρου της Αθανασίας. Κι απο τότε, για να μην ξαναβρεί κανείς άλλος το δέντρο, που αποκαλύπτεται μονάχα στο φως της σελήνης, τύλιξε το φεγγάρι με το σώμα του, αποκαλύπτοντας το σιγά σιγά κάθε νύχτα, για μια πανσέληνο μονάχα το μήνα κι εκείνη τη νύχτα, μπορείς να δεις την Κυρά του Φεγγαριού να κλαίει, κουνώντας την κούνια του μωρού της, κοιτάζοντας τον αγαπημένο της στις ρίζες του Δέντρου της Αθανασίας.

Δεν ξέρω αν ήταν αυτή η μυσταγωγία του μύθου που άκουσα μικρός κι με έκανε να γοητεύομαι πάντα απο το φεγγάρι, όμως όταν έμαθα πως βλέπουμε μονάχα τη μια της πλευρά, τότε τις νύχτες με πανσέληνο, ξαπλώνω κι σκέφτομαι την σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Εκείνη η πλευρά ονομάστηκε απο τους αστρολόγους Λίλιθ κι αντιπροσωπεύει τις μύχιες σκέψεις μας, την σεξουαλικότητα μας, την ας πούμε σκοτεινή μας πλευρά. Στην Αρχαία Ρώμη, ο διπρόσωπος θεός Ιανός, αντιπροσώπευε τη Σελήνη και συμβόλιζε τις δυο όψεις του ανθρώπου. Εκείνη που δείχνουμε κι εκείνη που κρατάμε στο σκοτάδι, κρυμένη ακόμα κι απο τον ίδιον  μας τον εαυτό.

Πολλές φορές έχω έρθει σε αναζήτηση εκείνης της πλευράς. Δεν με φοβίζει. Μοιάζει με ένα οικείο άγγιγμα στο σκοτάδι, που ξέρεις ποιος είναι εκείνος που είναι δίπλα σου. Είναι εκείνος που με οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια κι αφήνομαι στην αγκαλιά του κατεβαίνοντας στον Έρεβο. Σε εκείνον απευθύνομαι και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να ζω, όταν όλα φαίνονται μάταια, ακόμα κι αν μου δίνει σκοτεινά όνειρα κι σκέψεις, ακόμα κι αν ακρωτηριάζει ένα κομμάτι απο την Ψυχή μου, όμως μέσα στο σκοτάδι βρίσκεται η δύναμη. Σα χαμένος στις αναθυμιάσεις του όπιου, περιμένω  τα μαύρα φτερά να σκίσουν τα σωθικά μου και να πετάξω στον σκοτεινό ουρανό, γιατί δεν αντέχω άλλο πια στην λάμψη του ήλιου που τυφλώνει την ψυχή και  σε εκείνα που βλέπουν τα μάτια.

Αφήνομαι. Πέφτω. Κι περιμένω να αναγεννηθώ στο Έρεβος δίχως Ψυχή, μοναχά Ελευθερία.
Τι σημασία έχουν τα άλλα πια; 

21 σχόλια:

  1. Ανατρίχιασα.. ωραία ιστορία..
    Στις της απόγνωσης μου, τα τραγούδια με βοηθούν..
    Καλά Χριστούγεννα!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτι σα τα Μανιάτικα Μοιρολόγια να ψάξω?

      Διαγραφή
  2. Α, αγαπημένε μου, κι έρχεται εκείνος που έχει την αισιόδοξη άποψη να σου πει πως έχει σημασία. Σημασία για σένα πρώτα απ όλα. Το Φως και το Έρεβος συνυπάρχουν, ισορροπούν και ολοκληρώνουν την υπόσταση, το ένα χωρίς το άλλο είναι ατελές...

    Κάτσε καλά μη σου πω τα κάλαντα, ναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τις ισορροπίες φίλε μου...

      Διαγραφή
    2. Ίσα ίσα αγαπημένε Ben... μου έχεις δώσει την εντύπωση (και πίστεψέ με, αυτή είναι η δική μου κατάρα, να διαβάζω το σκοτάδι και το φως στις ψυχές...) πως έχεις βρει τις ισορροπίες σου, κι είναι επιλογή σου να ξεφεύγεις πότε πότε από αυτές, δραπετεύοντας απολαυστικά. Όπως τα μικρά παιδιά που κάνουν εις γνώσιν τους την αταξία...
      Η ιστορία που ανέφερες, συγκινιτική, δεν την γνώριζα κι ας έχω πάθος με τα παραδοσιακά παραμύθια! Γι' αυτό, σ' ευχαριστώ!...
      σου εύχομαι να περάσεις όμορφα τις γιορτές, με υγεία και Αγάπη να γεμίσει το χώρο που ζεις κι εργάζεσαι!
      Φιλί!

      Διαγραφή
    3. Σε ευχαριστώ Εva.
      Όμορφα να περάσεις!

      Διαγραφή
  3. τι όμορφη ιστορία...θα την πω στα μικρά!
    στην εφηβεία μου ατένιζα συνεχώς το φεγγάρι και έκανα παρόμοιες σκέψεις με σένα Ben....και ο ήλιος έχει κρυφή πλευρά....φιλάκια ,καλά Χριστούγεννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν περιμένεις να μεγαλώσουν λίγο, γιατί εγώ σην ηλικία τους την άκουσα και μετά χάζεψα!

      Καλά Χριστούγεννα!

      Διαγραφή
  4. Αχ τι ωραία ιστορία!
    -η κοπέλα ξανθιά ήταν έτσι?-_-
    καλά χριστούγεννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι λογικό να "πιάνεσαι" από το σκοτάδι, όταν σε εγκαταλείπει το φως. Αλλά πάντα από τη θετική του πλευρά, αυτήν που συμβολίζει το φεγγάρι, έτσι δεν είναι;
    Το παραμύθι από τα πιο όμορφα που έχω ακούσει μέχρι τώρα! Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαγευτικό παραμύθι γεμάτο ωραίες εικόνες. Σα να με περίμενα απόψε ξαπλωμένη και κουρασμένη από πολλά εγκόσμια να το διαβάσω με το μεγάλο φεγγάρι έξω από το παράθυρο.
    Καλή Πρωτοχρονιά Ben
    και Καλή Χρονιά δίχως ζηλότυπα πνεύματα τριγύρω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω! Δάφνη. Δίχως αυτά τα πνεύματα, τι αξία θα είχε η Ευτυχία μας;

      Διαγραφή
  7. Τι όμορφη ιστορία, όπως πάντα άλλωστε!

    Χρόνια πολλά από καρδιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν ξέρω...

    Δεν πιστεύω στις ισορροπίες. Είναι εκείνο το «πολύ» του άλλου που έρχεται να συμπληρώσει το υπόλοιπο «λίγο» που έχουμε μέσα μας. Αν τα πάντα άκουγαν στο όνομα «ισορροπία», τότε όλοι θα ήταν κωφοί. Οι ανισορροπίες μεταξύ μας, γεμίζουν το άδειο σώμα , συναίσθημα και πνεύμα. Και αυτό είναι το σημαντικό. Το μάθημα : Nα μάθεις να αδειάζεις με την ίδια χαρά που νιώθεις όταν γεμίζεις.
    Η πρώτη μας πνοή δεν μας βρίσκει να μπουσουλάμε, και αργότερα, να περπατάμε πάνω στο γκρίζο νήμα της ισορροπίας. Προσπαθούμε, έτσι τα πάντα γίνονται τακτικά, αποκτούν όνομα.
    Απλά δοκιμάζουμε πότε τη μια πλευρά και πότε την άλλη. Εκείνη με την ωραιότερη γεύση αποτελεί θυσία της άλλης.
    Δεν είναι κακό να ζεις σε πιο σκοτεινές αποχρώσεις. Έχει και αυτό τη μαγεία του. Tα πάντα κυλούν με διαφορετικό ρυθμό εκεί. Σαν να αργεί πάντα να ξημερώσει το σήμερα. Όχι αναγκαστικά σαν την σημερινή βροχερή ημέρα. Κάτι σαν μικρές στιγμές από ένα ηλιοβασίλεμα που στέκονται για πάντα και ποτίζουν τις σκέψεις, αφήνοντας τις νωπές... Υγρές.

    Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι, σου αρέσει εκεί που στέκεσαι τώρα ; ( Μην απαντήσεις. Ρητορικό ήταν ! )


    R.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά λένε ότι μετά τα 30 βγαίνει ο ωροσκόπος...
      Σ'αγαπώ πολύ. Το ξερεις έτσι?

      Διαγραφή
  9. Όχι δεν το ξέρω. Μου το λες πρώτη φορά σήμερα. Από σήμερα όμως θα μου άρεσε η ιδέα να το πιστεύω. :)

    Σου αφιερώνω το επόμενο μονόφυλλό μου, τα υπόλοιπα λεπτά της σκέψης μου και αυτό -> http://www.youtube.com/watch?v=JlmsK59ncHs

    ( σε χαζεύω )

    R.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...