Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Υπερ-ήρωες κι Αμαρτήματα



Όταν ήμουν μικρός, υποκρινόμασταν τους ήρωες. Υιοθετούσαμε μια ταυτότητα κάποιου φανταστικού ήρωα των κόμικς και βάσει αυτού περνούσαμε ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού με φανταστικά σενάρια και μάχες, «μαθαίνοντας», τη διαφορά του κακού απο το καλό, κι ότι στο τέλος νικάει πάντα το καλό. Τα αγόρια πάντα επέλεγαν κάποιον σούπερ- ήρωα δυνατό, άτρωτο, ανίκητο και τα κορίτσια πάντα κάποια όμορφη, ασχέτως υπερδύναμης. Ο Superman ήταν πάντα ο δημοφιλέστερος, λόγω της αφθαρσίας και της δύναμης του, όπως κι ο Ηρακλής της Ελληνικής Μυθολογίας. Μετά ερχόταν ο Batman, ο Wolverine, o Cyclop και τελευταίος ο Spiderman, καθώς ήταν πολύ συναισθηματικός και  καθόλου άφθαρτος. Εμένα πάλι η μοναδική δύναμη που μου προξενούσε ενδιαφέρον να υιοθετήσω, ήταν εκείνην που είχε ο Dr. X κι επειδή ήταν ανάπηρος και γέρος, κανένας δεν είχε αντίρρηση να διεκδικήσει τον ρόλο, ασχέτως εαν στο παιχνίδι ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις δικές μου «διαταγές», επειδή κατά το σενάριο, μπορούσα να διαβάζω τις σκέψεις τους και να τους «επιβάλλω» τις δικές μου.

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα είχα την απορία να μάθω τις σκέψεις των άλλων. Όχι εκείνες που εκφράζουν λεκτικά, αλλά εκείνες που δεν λέγονται. Τις μύχιες σκέψεις, πίσω απο το παραπέτασμα, εκείνες που εξηγούν το πραγματικό «γιατί» της κάθε πράξης, εκείνες που είναι η Αλήθεια, το πραγματικό συναίσθημα, η ίδια η ύπαρξη του ανθρώπου. Δεν ξέρω γιατί ήμουν έτσι. Ίσως γιατί προσπαθούσα να δικαιολογήσω κάποιες καταστάσεις που ζούσα σα παιδί, ίσως γιατί ικέτευα για κάποια ψίχουλα αγάπης απο το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα, οπότε έπρεπε να πληρώ τα «θέλω» των άλλων, ίσως γιατί έπρεπε να μάθω να κρύβω τον ίδιο μου τον εαυτό απο τους άλλους, οπότε γνωρίζοντας τις σκέψεις τους θα ήμουν ένα βήμα μπροστά. Κατάλαβα όμως νωρίς πως οι άνθρωποι κρύβουν σκέψεις και συναισθήματα και μεγάλωσα με μια εμμονή να κοιτάζω τους ανθρώπους κατάματα, προσπαθώντας να διεισδύσω στο νου τους και βασιζόμενος άλλοτε στο ένστικτό μου κι άλλοτε στο συνειρμό μου.

Ανακάλυψα αργότερα βιβλία ψυχολογίας τα οποία καταβρόχθιζα, όταν οι συνομήλικοι μου διάβαζαν αθλητικές εφημερίδες κι αργότερα ήθελα να γίνω ψυχολόγος, ένας profiler με ειδίκευση στην ανάλυση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, το οποίο όμως δεν έγινα. Εξακολουθώ όμως να παρατηρώ τους ανθρώπους, προσπαθώντας να καταννοήσω το «γιατί», ίσως γιατί έτσι μπορούσα να καταλάβω τα δικά μου, στην προσπάθεια μου να ισορροπήσω σε τούτη τη ζωή. Όμως πάντα, μα πάντα, εκπλήσσομαι απο την ανθρώπινη Κακία, ασχέτως εαν «μπορώ» ή όχι να την καταννοήσω. Και δεν αναφέρομαι στους πολέμους και στην αποκτήνωση της έννοιας του ανθρώπου, αλλά στην κακία της καθημερινότητας. Την μικροπρέπεια, τον φθόνο, τη ζήλια, το μίσος που διοχετεύεται αφειδώς απέναντι σε άλλους ανθρώπους, όμως όσες φορές κι αν προσπαθώ να την αιτιολογήσω, η απάντηση δεν με καλύπτει συναισθηματικά όσο λογικά ή ψυχολογικά ορθή μπορεί να είναι.

Περπατώντας σήμερα κοντά στο σπίτι μου, ένα μηχανάκι με δυο νεαρούς με προσπερνάει επιτίθοντας μου λεκτικά για την καταγωγή μου που «προδίδεται» απο την εμφάνιση μου καθώς και για τη σεξουαλική μου ταυτότητα, όχι γιατί αυτή διαφαίνεται απο την συμπεριφορά μου, αλλά γιατί η φυσιογνωμία μου δεν ανήκει στο ελληνικό πρότυπο περί «αρρενωπότητας». Ίσως αναρωτιέστε πως το ξέρω αυτό, όμως ζώντας πολλά χρόνια σε αυτή τη χώρα και έχοντας γνωρίσει το ελληνικό κύκλωμα των gay, εισπράττοντας απορρίψεις λόγω αυτού, καταννοώ το έναυσμα της επίθεσης κι επειδή δεν μου είναι πρωτόγνωρο, δεν έδωσα σημασία και συνέχισα το δρόμο μου.

Λίγο πιο κάτω όμως ξαναπέτυχα τους ίδιους, έχοντας επιτεθεί λεκτικά και σωματικά σε έναν μετανάστη που πουλούσε κάποια ευτελή προϊόντα οικιακής χρήσεως, μια και κάθε Πέμπτη στην περιοχή έχει λαϊκή αγορά, με δεκάδες ανθρώπους να διασχίζουν τους δρόμους. Ο μετανάστης ήταν πεσμένος στο έδαφος, καλύπτοντας το κεφάλι του, τρομαγμένος, αμίλητος, ακίνητος. Ίσως να μην καταλάβαινε κιόλας το υβρεολόγιο της Ελληνικής γλώσσας που τόσο εύγλωτα χρησιμοποιούσαν οι δυο νεαροί, καταλάβαινε όμως τη γλώσσα της κακίας και του μίσους που με την ίδια άνεση έκαναν χρήση, με τους υπόλοιπους θεατές να παρακολουθούν, άλλοι αδιάφορα, άλλοι χαιρέκακα, άλλοι θλιμένα, αλλά όλοι ακούνητοι. Ο μετανάστης δεν έκλαψε, δεν φώναξε, δεν κουνήθηκε. Παρέμενε ακίνητος στο έδαφος, όπως κι όλοι, όμως η σιωπηρή γλώσσα του φόβου του που κραύγαζε, με έβγαλε απο τη σαστιμάρα μου για να ορμήσω στους δυο νεαρούς, που ήταν η δική τους σειρά να σαστίσουν.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου βίαιο άνθρωπο. Έχοντας υποστεί ο ίδιος βία απο μικρός, έμαθα πως δεν  για κανέναν λόγο δεν πρέπει να την ασκήσω. Εκτίμησα τις Ασιατικές πολεμικές τέχνες, ακριβώς γιατί διδάσκουν την μη εφαρμογή τους, όμως μπροστά σε εκείνο το θέαμα, γέμισα οργή και θυμό. Ίσως συνεντέλεσε το περιστατικό που είχε προηγηθεί. Ίσως γιατί η όποια αδιαφορία του περίγυρου ανακάτεψε το στομάχι μου. Ίσως γιατί κάποια μέρα εξαιτίας των παραπάνω λόγων να βρισκόμουν εγώ στη θέση του, παράτησα τα πάντα κι όρμησα πάνω σε εκείνους τους δυο. Η πράξη μου έβγαλε τους γύρω απο την ακινησία τους. Είτε γιατί κάποιοι με γνώριζαν σα «της γειτονιάς», είτε γιατί ήταν η αφορμή για πράξη, το περιστατικό έλαβε τέλος με τους δυο νεαρούς να αποχωρούν καβάλα στο μηχανάκι εξαπολύοντας απειλές για την σωματική μου ακεραιότητα και διάφορα «κοσμητικά» επίθετα, ενώ ο μετανάστης, αρπάζοντας την ευκαιρία, έφυγε τρέχοντας παρατώντας τα εμπόρευματα του, για να γίνουν βορά των διερχομένων κι εκείνων που παρακολουθούσαν τις εξελίξεις με σιωπηρές σκέψεις.

Επέστρεψα σπίτι την ώρα που η λαϊκή τελείωνε και ήταν η ώρα που κάποιοι «υπάνθρωποι», όπως τους χαρακτηρίζουν, έβγαιναν για να μαζέψουν τα πεσμένα λαχανικά απο τους πάγκους. Υπάνθρωποι, απο άλλες χώρες με σπασμένα Ελληνικά κι άλλοι απλά ηλικιωμένοι, που ήξεραν τι είναι η  καθαρεύουσα κι έγραφαν ανορθόγραφα, πολυτονικά, συμπληρώνοντας διάφορα χαρτιά για κάποια δημόσια υπηρεσία. Κι αναρωτιέμαι τώρα το «Γιατί», θυμούμενος τα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων, ανακαλώντας την υπεράνθρωπη ικανότητα της τηλεπάθειας που τόσο μου άρεσε να υιοθετώ, προκειμένου να αιτιολογήσω, να καταννοήσω, να δικαιολογήσω εκείνους τους δυο νεαρούς, τον κόσμο που έστεκε ολόγυρα κι εμένα που βιοπράγησα μη θυμίζοντας σε τίποτα, τον ίδιο μου τον Εαυτό, μα πάνω απο όλα την Κακία.

Δεν βρίσκω όμως άκρη. Όλες μου οι σκέψεις σκοντάφτουν πάνω στην Οργή. Εφτά, λένε πως είναι τα Θανάσιμα Αμαρτήματα. Σήμερα υπόπεσα και στη Οργή. Ας είναι. Άλλωστε όπως έλεγε ο Oscar Wilde: Ο Άγιος έχει παρελθόν κι ο Αμαρτωλός μέλλον.


15 σχόλια:

  1. Σε θαυμάζω πραγματικά, δεν ξέρω αν θα έκανα το ίδιο, αλλά σε θαυμάζω και σε παραδέχομαι. Οι ήρωες είμαστε εμείς, κανένας superman δεν θα ρεθι να μας σώσει κι εσύ το γνωρίζεις καλά αυτό.

    Εύγε σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Σούπερμαν δεν είναι ήρωας, λόγω της αφθαρσίας του.

      Διαγραφή
  2. Μπράβο σου, εγώ δεν θα το έκανα, δεν το χω.. Μετάνιωσες ;
    Υπανθρωποι που είναι πολλοί πια, δυστυχώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, δεν μετάνωσα. Απλά αισθάνομαι πάντα χάλια όταν βγαίνω "εκτός" εαυτού.

      Διαγραφή
  3. Μπράβο σου. Δεν έχω να πώ κάτι άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι να μην χρειαζόταν να το κάνω Mahler.

      Διαγραφή
  4. αμέτρητα κόμπλεξ και απωθημένα, ελλιπής παιδεία, άγνοια αγάπης που ποτέ δεν πήραν - που ποτέ δεν έμαθαν να δίνουν... άνθρωποι (;) αξιολύπητοι...

    γύρω τους ανθρωπάκια... που και που, αντιμέτωποι έρχονται με Ανθρώπους, που αντιδρούν, όπως εσύ αντέδρασες.

    σ' ευχαριστώ που είσαι αυτός που είσαι!
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λοιπόν, με συγκίνησες. Θα ήθελα να σ' αγκαλιάσω... Κάποτε, όταν ο πρώην άντρας μου με χτυπούσε στη μέση ενός πολυσύχναστου δρόμου της πόλης, σε ώρα αιχμής και κανένας από το πηγαδάκι που έγινε τριγύρω δεν έκανε έστω μια κίνηση για να με βοηθήσει, ορκίστηκα πως ποτέ δεν θα εγκαταλείψω άνθρωπο που δείχνει να έχει την ανάγκη μου.
    Χαίρομαι λοιπόν με την αντίδρασή σου. Να είσαι καλά αγόρι μου. Και να προσέχεις τον εαυτό σου... Οι άνθρωποι έχουν γίνει κακοί... και την κακία μονάχα με αγάπη την παλεύεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. α, και...μικρή είχα σαν ήρωα τον Ολιβερ Τουίστ... να είναι τυχαίο; αχ...

      Διαγραφή
    2. Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνανδρο, απο έναν άντρα που επιβάλλεται με τη βια σε κάποιον που είναι σωματικά πιο αδύναμος.

      Διαγραφή
  6. Η αδιαφορία μπροστά στη βία είναι συνενοχή. Κι η ανοχή της κτηνωδίας στο περιβάλλον μας μας μολύνει ανεπανόρθωτα.
    Διαβάζοντας την αντίδρασή σου
    είμαι υπερήφανη για τη 'Φιλία' μας.
    Ευχαριστώ, μου έφτιαξες τη διάθεση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν έχει χρώμα.. πατρίδα.. προσωπικές επιλογές.. η άσκηση της βίας.
    Φτάνει μόνο να διαφέρει από τους πολλούς.
    Λησμονούμε τις εποχές που ο Ελληνας δούλευε δίπλα στον Τούρκο, τον Ινδό στο ίδιο Γερμανικό ή άλλης χώρας εργοστάσιο.

    Εχω αντιμετωπίσει τον χλευασμό για τις θέσεις μου απέναντι στην αυτοδιάθεση...στον μετανάστη που πριν μια δεκαετία απομυζούσαν..στη γυναίκα που βιώνει τη βία γιατί "τα θέλει"!

    Εξοργισμένη είμαι!
    Μα εδώ μέσα βρίσκω ένα "παιδί" μου, αν μου το επιτρέπεις, με αντιλήψεις που με κάνουν υπερήφανη!

    Ευχαριστώ παιδί μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι η ιστορία επαναλαμβάνεται... Ο Έληνας ξενιτεύεται και πάλι και θα βρεθεί να δουλεύει δίπλα σε άλλα έθνη σε ξένες χώρες. Το "Τζιβαέρι" ξανατραγουδιέται και ξεχνάμε πως ο Έλληνας, ξερει απο ξενιτιά.
      Εγώ ευχαριστώ .

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...