Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Πυρ, Γυνή και Θάλασσα


Τα τελευταία δυο χρόνια, βαριέμαι αφόρητα να βγαίνω έξω. Μου αρέσει το σπίτι μου, έτσι όπως τελικά το έχω φτιάξει με αποτέλεσμα να περνάω πολλές ώρες μέσα και να αποφεύγω οποιαδήποτε βραδινή έξοδο, σε σημείο που οι φίλοι μου με χαρακτηρίζουν «Cave Man». Όμως προτιμώ αντί να καθόμαστε σε μια καφετέρια, κουνώντας ένα καλαμάκι, να τους φωνάζω  για φαγητό, μέσα στην άνεση του σπιτιού, δίχως καμιά δηθενιά και το άγχος του «τι θα βάλω». Αποτέλεσμα αυτού, είναι να απέχω πια αρκετά απο την νυχτερινή Αθήνα, μη έχοντας πια καμιά ιδέα σχετικά με τα καινούργια «στέκια», τα “in & trendy” μέρη κι εννοείται οι κοινωνικές μου γνωριμίες να έχουν περιοριστεί σε μετρημένα, αγαπημένα άτομα. Μετά όμως απο πολλές πιέσεις, δέχτηκα την πρόταση μιας “φίλης” να “βγούμε”, “Έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά”, όπως μου είπε.

Ντύθηκα λοιπόν κι εγώ κατα παραγγελία με μισή καρδιά και σε λίγο ακούστηκε η κόρνα απο κάτω με την Ε., ντυμένη στην πένα, να με υποδέχεται με αγκαλιές και φιλιά, τάζοντας μου μια ξέφρενη βραδιά στο πιο μοδάτο μαγαζί της πόλης, το οποίο είχε ανοίξει ένας γνωστός της κτλπ, κάνοντας με να αναρωτιέμαι πως στο διάλο προλάβαινε να έχει καριέρα, χρόνο για κομμωτήριο, μανικιούρ, ψώνια και να διευρύνει τον κοινωνικό της περίγυρο, γνωρίζοντας τους πάντες και τα πάντα! Φτάνουμε λοιπόν στο μαγαζί, δίνει τα κλειδιά στον παρκαδόρο με ύφος μοιραίας γκόμενας, με πιάνει α λα μπρατσέτα και μπαίνουμε μεσα στο περιβόητο μαγαζί. Η Ε., αρχίζει να χαιρετάει δεξιά κι αριστερά, πετώντας φιλιά παντού και σέρνοντας με σα λατέρνα, όπου στην προσπάθεια της να με κοινωνικοποιήσει αρχίζει και μου συστήνει ένα σωρό κόσμο, που ειλικρινά δεν θυμάμαι κανένα όνομα και καμιά φάτσα. Μετά απο αρκετή ώρα κι αφού ολοκληρώθηκε πια το entry show, καθόμαστε σε ένα τραπέζι, Reserve”  παρακαλώ, και πριν προλάβουμε να κάτσουμε καλά καλά, έρχονται δυο ποτήρια κοκτέιλ σαμπάνιας, κερασμένα απο τον Τάδε. “Ωραία! σκέφτομαι. Καλά αρχίσαμε. Θα γλιτώσω τα λεφτά της λαϊκής την Πέμπτη.”, είπα απο μέσα μου, καθώς άρχισα να παρατηρώ το χώρο, τίγκα στον κόσμο και να αναρωτιέμαι κάτω απο πιο τραπέζι κρύβεται η Οικονομική κρίση, πέρα απο το δικό μου κάθισμα.

Η Ε., με τη γνωστή σε μένα λογοδιάρροια, άρχισε να μου λέει για τον κάθε θαμώνα ανάμεσα στις ερωτήσεις που έκανε σχετικά με την προσωπική μου ζωή και στο σχολιασμό του μαγαζιού, παράλληλα με την περιγραφή ενός one night stand με τον barman, ο οποίος φυσικά ακόμα την παίρνει τηλέφωνο. Και πάνω που είχα αρχίσει να καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκα να βγω μαζί της και να αναπολώ τον καναπέ μου, μαζί με τις λούτρινες μου παντόφλες, να βλέπω ένα splatter θρίλερ, αγκαλιά με το σκύλο μου  τρώγοντας μπακαλιάρο - σκορδαλιά που είχα φτιάξει απο το μεσημέρι, να σου σκάει μια σαμπανιέρα στο τραπέζι με ένα μπουκάλι σα αυτό που είχε η γνωστή Τζούλια στην οσκαρική της ερμηνεία.
«Εσύ το παρήγγειλες;», ρωτάω την Ε.
«Όχι!, μου απαντά. Κέρασμα θα ναι.», λέει φυσικότατα και ψύλλοι μπήκαν στα αυτιά μου. «Κοίτα να δεις που για γκομενοδουλειά της Ε. βγήκαμε και τάχα μου με πεθύμησε.», σκέφτομαι και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου, να σου ο σερβιτόρος ανοίγει το μπουκάλι με ένα «ποπ!», λέγοντας πως είναι απο τον κύριο Τάδε, «γνωστό» της Ε. Φεύγει ο σερβιτόρος, «Ωραίο κωλαράκι!», σκεφτόμουν ο αμαρτωλός απο μέσα μου, συγνώμη κιόλας, αλλά είχα ξεχάσει πως στα εν λόγω μαγαζιά το προσωπικό το περνάνε απο casting πρώτα, κι όχι όπως εγώ που τους περνάω απο interview κι έχει πήξει το μάτι μου στις λερωμένες ποδιές και την περιφέρεια γηπέδου Ατρόμητου γωνία με γωνία. Στο μεταξύ η Ε. κοίταζε τον κύριο Τάδε που καθόταν σε μια ροτόντα με άλλα τρία ζευγάρια, συνοδευόμενος προφανέστατα απο την  λίφτινγκ – κολαγονοχειλού – πλαστικηβυζού-κρυοκωλού γνωστή περσόνα πενητάρα σύζυγο κι ξαφνικά ένιωσα σα τριτοκλασσάτη βιζιτού σε μπουζουξίδικο στην Εθνική έξω απο τη Λάρισσα- σε είδα κι λαχτάρησα.

“Στην υγειά μας αγάπη!”, μου λέει η Ε. κι σκεφτόμουν πως με ξένα κόλυβα κάνω μνημόσυνο και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, οπότε λέω στην Ε.
“Λέγε μωρή σακοράφα, ότι δεν με έφερες εδώ για ξεκάρφωμα στον Τάδε, αλλιώς θα πω στον barman ότι έχασες το βρακί σου το 2003 σε νταλίκα, έξω απο την Λάρισα.» Ε, και τότε μου ξεφούρνισε όλο το στόρυ.

«Πυρ, Γυνή και Θάλασσα», λέει το τραγούδι κι είχε δίκιο ο χαροκαμένος που το ‘γραψε, καθώς θυμόμουν την Γιαγιά που έλεγε: Της Πουτάνας η τύχη, είναι πίσω απο την πόρτα!» Ο λεγάμενος, παντρεμένος με δύο τέκνα, είχε δαγκώσει τη λαμαρίνα με την Ε., παίρνοντας της το cabrio του οποίου τα κλειδιά έδωσε με ύφος δέκα Καρδηναλιών στον παρκαδόρο και για αυτό αρνιόταν πεισματικά να πάω να την πάρω με την Claudia, (σημ. Το Citroen του ’92 που οδηγώ), αλλά επειδή δεν μπορούσε να βρεθεί μαζί της απόψε όπως συνήθιζαν κι είχε σκοπό να του ζητήσει τα καινούργια Chimy Choo, τον ακολούθησε στο εν λόγω trendy μαγαζί, μια κι το χαϊβάνι είχε αναρτήσει στο φατσοβιβλίο τι θα έκανε και να σου ξαφνικά η Ε. με θυμήθηκε, να θυμηθούμε τα παλιά, να το παίζω αλλοδαπό ζεν πρεμιέ της Ε. για τα μάτια της.

«Έχεις την κάρτα σου μαζί;», τη ρωτάω.
«Ναι», μου λέει.
«Ο λεγάμενος δεν την πληρώνει;», ρωτάω ευθαρσώς.
«Εεεε, ναι.», μου λέει κομπάζοντας.
«Δώστην μου.», της λέω και το κάνει.

            Φωνάζω το σερβιτόρο και παραγγέλνω την πιο ακριβή σαμπάνια κλείνοντας της το μάτι κι εκείνη βάζει τα γέλια καθώς της λέω, «Μου χρωστάς για το αποψινό.» Σκάει λοιπόν ο σερβιτόρος, με την υπόλοιπη κουστωδία, καθώς μη χιέσω, όλα είναι ένα θεαθήναι, ανοίγει την vintage, σερβίρει στα καινούργια, κρυστάλλινα αυτή τη φορά ποτήρια, και μας κοιτάζει το μισό μαγαζί μαζί με το επίμαχο τραπέζι κι εγώ σε οσκαρική ερμηνεία ερωτευμένου Ρομέου. Έλα που σκάει μύτη ο Τάδε μετά απο δυο λεπτά, τάχα να χαιρετίσει μετά απο την επίσκεψη στα τζουρά, προφανώς λόγω προστάτη, την Ε., γνωστή της εταιρίας Τάδε κι εγώ συστήνομαι γόνος Ελβετικής ανατροφής της Αυλής της Ταϊλάνδης κι ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

            «Ο κύριος Τάδε, μας κέρασε την πρώτη σαμπάνια.»,λέει η Ε.
Σηκώνομαι να χαιρετίσω κι τον προσκαλώ να καθίσει μαζί μας, κάνοντας νόημα στο σερβιτόρο με τα δάχτυλα να φέρει καρέκλα, απο ποια ταινία το είχα δει δεν θυμάμαι και μας στρώνεται ο κύριος Τάδε.
«Δεν την ήπιατε όμως», λέει ο Τάδε.
«Ναι. Δυστυχώς δεν είναι αυτή που πίνουμε συνήθως.» λέω κι εγώ. «Σας ευχαριστούμε όμως πολύ για την χειρονομία, είστε πολύ ευγενικός και χαίρομαι που οι συνεργάτες της Ε. την εκτιμούν.», Ε; πως με κόβετε;
«Με συγχωρείτε αλλά πρέπει να επιστρέψω στο τραπέζι μου.», απαντά ο Τάδε και σηκώνεται. «Επιτρέψτε μου η επόμενη να είναι απο μένα.», λέει το  χαϊβάνι κι αυτή τη φορά δεν ένιωσα καμιά ενοχή για τα ξένα κόλυβα, κάνοντας του νεύμα με το κεφάλι ευχαριστώντας τον.

Όλη αυτή την ώρα η κερατοφορούσα τεκντατζού, όπως έμαθα αργότερα- δεν θα σας πω- σύζυγος, μας κοιτούσε κι καθώς ο σύζυγος μη μου άπτου απομακρυνόταν, σηκώνω το ποτήρι μου, το οποίο θα πλήρωνε πάλι εκείνος και την χαιρετίζω με σπουδή Downton Abbey για να μου σκάσει ένα -γαμώ τις λευκάνσεις- θέλω το τηλέφωνο του οδοντιάτρου- χαμόγελο, περιμένοντας τον κανακάρη της να επιστρέψει στο πλευρό της. “Καημένη Γιολάντα!”, σκεφτόμουν παράλληλα με το: “I want to thank my Manager…”, κρατώντας τον Oscar στα χέρια μου. Ρε τι τραβάμε κι εμείς οι Αδελφές!

Έλα μου ντε που η Ε. μεγαλοπιάστηκε και με σηκώνει να χορέψουμε πριν καθίσει ο λεγάμενος και τον περάσει απο ανάκριση η μανδάμ και μου λέει:

“Φίλησε με!”
“Είσαι τρελλή μωρή!”, της λέω.
Φίλησε με τώρα! Μας κοιτάζει!”, λέει εκείνη.
Και της δίνω ένα γλωσσόφιλο α λα Rock Hudson για να μάθω σήμερα πως τα Chimy Choo θα τα πάρει απο το Λονδίνο κι όχι απο την Αθήνα!

Επέστρεψα σπίτι μου αργά το ξημέρωμα κι φόρεσα με απόλαυση τα λούτρινα παντοφλάκια μου. Κι επειδή τόση ώρα με είχε κόψει η λόρδα, πιστέψτε με νηστικός μην πίνεις ποτέ σαμπάνια, πλάκωσα την σκορδαλιά με μια φραντζόλα καλαμποκόψωμο που είχα ψήσει πρωτύτερα, με το τηλέφωνο του barman στην τσέπη...Κάτι μου λέει πως μαλακίες μου έλεγε η Ε. κι μάλλον το ‘χαψε κι εκείνος πως είμαι γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, μεγαλωμένος στην Ελβετία… Σιγά μην τον διαψεύσω! Άλλωστε, ψέμα είναι μόνο ότι ΔΕΝ θέλουμε να παραδεχτούμε…



Αφιερωμένο στην Ε. και σε κάθε Ε. γιατί.. "Γυναίκα θα πει Πουτανιά Τσαχπινιά και Ξυράφι μυαλό!"


Αφιερωμένο στον Τάδε, γιατί ΤΑ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΟΥ!!!

26 σχόλια:

  1. Απολαυστικότατο, το καταδιασκέδασα, ειδικά το σκηνικό με το μπακαλιάρο σκορδαλιά μετα την πανάκριβη σαμπάνια!!!!

    Έξοχο, να το ξανακάνετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι μάλλον όσο μας βαστάει θα το ξανακάνουμε... Και την πέτυχα ο Πούστης την σκορδαλιά!!!

      Διαγραφή
  2. ΜΥΘΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ που λέμε και στη hometown.
    Μόνο αυτό! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα!!!!!!! Εμείς στην εποχή μου το λέγαμε Μυτιάααααααα!!!!

      Διαγραφή
  3. αχαχαχα! Έλιωσα! Το διάβασα μονορούφι!
    Αλήθεια αυτό θα πει γυναίκα; Εγώ τι στο καλό είμαι τότε;
    Θα με κάνεις βραδιάτικα να ψάχνομαι!
    Εγώ και τα δικά μου λούτρινα σε χαιρετούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε Γυναίκα είναι Μοναδική. Μπορεί να είναι τα πάντα! Εξαρτάται όμως απο την ίδια τι θέλει να είναι.
      Λούτρινα παντοφλάκια 4 ever!!!

      Διαγραφή
  4. Τηλέφωνο στην τσέπη, ψωμί από τα χεράκια σου! Πάρε τηλ τώρα, καλά όχι τώρα επειδή είναι νωρίς.. αλλά μην το χάσουμε το κορμί!!!
    Της στάθηκες πάντως μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχα! Θα πρέπει να ξεθυμάνει πρώτα το σκόρδο, αλλιώς θα ακυρώσω την εκ Ελβετίας ανατροφής μου.
      Το κορμί-ΚΟΡΜΙ!, αλλά δεν το' χω με την κατηγορία αυτή...βλέπε "Κατηγορίες Gay", ποστ του Tremens.

      Διαγραφή
    2. Δεν βρήκα το ποστ αυτό!
      Ξεθύμανε το σκόρδο;

      Διαγραφή
    3. http://deliriumtremens-tremens.blogspot.gr/2012/09/1.html
      http://deliriumtremens-tremens.blogspot.gr/2012/09/2.html
      http://deliriumtremens-tremens.blogspot.gr/2012/09/3.html
      http://deliriumtremens-tremens.blogspot.gr/2012/09/4.html

      οφείλω να σε διευκολύνω!

      Διαγραφή
    4. Ναι τα βρήκα!!! Ευχαριστώ tremens!!!


      Γιατί παιδί μου δεν το χεις με αυτή; Να το βρεις! Προσπάθησε!

      Διαγραφή
  5. Χαχαχαχαχαχαχαχα! Τι άλλο; Α! Ναι.. Χαχαχχαχαχχαχαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ε ορίστε δεν ήταν εντελώς χαμένη η βραδιά αφού τσέπωσες τον αριθμό του γκομενακίου. όσο για το ότι δεν το έχεις με αυτές τις κατηγορίες, αφενός για να πάρεις τον αριθμό του μάλλον το έχεις, αφετέρου δεν είπαμε να τον παντρευτείς. Να τον γλεντήσεις είπαμε :))
    Άντε πάντα τέτοια μικρέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι ευγενικό παιδί Ψιψίνε, για αυτό δεν αρνήθηκα!
      Όσον αφορά την παντρειά..."Ο άντρας που θα παντρευτώ, θα είναι απο σόι. Σκληρό κολάρο θα φορεί κι ολόχρυζο ρολόι..."

      Διαγραφή
  7. Κι έλεγα...η γυναίκα... τι μου λείπει...τι μου λείπει και πάνε όλα κατα διαόλου...
    Μου την έλυσες την απορία!

    Φιλάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. (τσαχπινιά, πουτανιά και ξυράφι μυαλό εννοώ, για όσους δεν το κατάλαβαν!)

      Διαγραφή
    2. Αχ!!! Καλά το η Σχωρεμένη: Της Πουτάνας η τύχη είναι πίσω απο την πόρτα!

      Διαγραφή
  8. απολαυστικός και μοναδικός ben !!!!
    .....η φίλη σου {Νάσια} έχει τα δύο τελευταία, μας λείπει το πρώτο, πάμε ταμείο;;;;;; χαχαχαχαχαχαχα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκέψου να είχε το τρίπτυχο τι θα τράβαγες ΑΚΟΜΑ!!!
      Υ.Γ. Μην της πεις ότι το είπα, θα με φάει ζωντανό!

      Διαγραφή
  9. ερ σας επιασα και δεν προλαβαινω να δω τι λέτε!!!!!!θα το ανακαλύψω κι αλίμονο σας!!!μολις μπήκα απο κενό στο σχολείο...δεν σου στελνω φιλιά γιατι συμφωνεις με Κωστα!
    νασια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λέγαμε για το πόσο Υπέροχη και Μοναδική είσαι!!!
      Μας λείπεις!

      Διαγραφή
    2. χρονια πολλά για τα γενέθλιά σου ...μόλις το θυμήθηκα !!!!!Νασια

      Διαγραφή
    3. και μόλις διαβασα την ανάρτηση!!!!!!
      ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΑΣ!!!!!!!!!ΚΑΙ ΝΑΙ εδω που είμαι θα αποκτησω και το τριτο Κωστάκη.....Νασια

      Διαγραφή
    4. Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές!!!

      Χαχαχαχα! Βρε άστον ήσυχο τον Καψερό!!!
      Και στα 'λεγα 'γω Κώστα...Με κώδικες απο δω και πέρα!

      Διαγραφή
  10. ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΑΝΗΣΥΧΟΥ :
    http://anisixosblog.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...