Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Έρωτες Αντρών


Όπως όλοι στην Ελλάδα, μεγάλωσα με τις πάγιες πεποιηθήσεις πως προορισμός του ανθρώπου είναι να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια, παιδιά, να δει εγγόνια κι έπειτα μπορεί να πεθάνει ευτυχισμένος κι ολοκληρωμένος. Τα παιδιά θεωρούνται η επισφράγιση του γάμου και της οικογένειας, τόσο που άκληρα ζευγάρια να θεωρούνται «ατελή», για να μην αναφερθούμε στον τζαναμπέτη ή ακόμα χειρότερα στην γεροντοκόρη. Το πρότυπο και στερεότυπο για τον άντρα, είναι να είναι νοικοκύρης, να έχει μια καλή δουλειά με ένα καλό εισόδημα, να τεκνοποιήσει, να μεγαλώσει τα παιδιά του με «αρχές», να τα σπουδάσει και τέλος να τα παντρέψει. Αντίστοιχα μια γυναίκα, οφείλει να παντρευτεί, άντε και να εργαστεί, αλλά «Τον άντρα μου κορώνα στο κεφάλι μου.» Κάπου εκεί, μπορεί να χωρέσει κι ο Έρωτας, αν δεν τον προλάβει το προξενειό παλιότερα, τα οικονομικά συμφέροντα, η «αποκατάσταση» και τα «πρέπει» της κοινωνίας. Κι αυτό το μοντέλο, αρχαίο όσο κι η ίδια η «δομημένη» ανθρώπινη κοινωνία, διαιωνίζεται μέχρι τον εικοστό αιώνα, όπου το κίνημα του φεμινισμού κάπως συντάραξε τα «χρηστά» ήθη κι αμφισβήτησε τα πάγια.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι gay, όπου δεν νομίζω,  κυρίως στην Ελλάδα, να υπάρχει κανένας απο αυτούς, που να μεγάλωσε με διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Θυμάμαι το πατέρα μου όταν είχε μάθει για την ομοφυλοφιλία μου, μου έκανε νουθεσία σχετικά με τον προορισμό του ανθρώπου και του άντρα, βάσει των παραπάνω, συμπληρώνοντας πως ένας άντρας δεν μπορεί να αγαπήσει έναν άλλον άντρα κι αντίστοιχα οι γυναίκες μεταξύ τους. Πως ο έρωτας κι η αγάπη μπορεί να υφίσταται μονάχα μεταξύ ατόμων του αντίθετου φύλου, με σκοπό πάντα την ολοκλήρωση τους, μια και καθένας είναι λειψός, μέσω του γάμου και της οικογένειας. Και χάρη σε αυτήν την πεποιήθηση χιλιάδες άνθρωποι μεγαλώνουν μέσα στην ενοχή, την ντροπή, το φόβο, με τις όποιες επιπτώσεις στην προσωπική και κοινωνική τους ζωή. Όμως οι αμαρτίες είναι ανθρώπινες και τα Αμαρτήματα, ο τρόπος για να  συγκρατείται η Κοινωνία απο την ασυδοσία.

Επέλεξα να ζήσω απο νωρίς σαν Αμαρτωλός, παραδομένος στην Λαγνεία, με μόνη παρηγοριά πως θα γλιτώσω ή έστω θα κάνει πιο υποφερτό το Κολαστήριο, τον Έρωτα του Πλάτωνα, αναζητώντας το άλλο μου Μισό, διαψεύδοντας τον πατέρα μου περί έρωτα. Και μέσα σε αυτή την πορεία, έκανα λάθη, έζησα απογοητεύσεις, γέλασα, έκλαψα και θα συνεχίσω να το κάνω, όπως αναλογεί στον καθένα μας, όμως έμαθα πως «Ναι», μπορεί να υπάρξει Έρωτας κι Αγάπη μεταξύ δυο Αντρών.

Αν η Λαγνεία, ήταν άνθρωπος, θα ήταν σίγουρα παρτόλα αδελφή. Και όσο πιο «Ιανός», είναι μια κοινωνία, τόσο εκείνη θα κυλιέται σα Μαινάδα. Κάπου λοιπόν εκεί ανάμεσα, διέψευσα τις απόψεις του πατέρα μου κι έζησα ένα Έρωτα που θα μπορούσε, εάν δεν ήταν καταδικασμένος απο την γέννηση του, να εξελιχτεί σε Αγάπη και σε μια άλλη χώρα, με άλλες συνθήκες, να προχωρήσει στην οριστική κατάρριψη του παγίου περί «ολοκλήρωσης» και «οικογένειας». Όμως ζω στο Σήμερα, στην Ελλάδα και το μόνο που μου έμεινε απο εκείνον τον Έρωτα, είναι μονάχα κάποιες αναμνήσεις, μαζί με ξεχασμένες φωτογραφίες, κλειδωμένες σε ένα ξύλινο κουτί που αγοράστηκε ένα βροχερό απόγευμα του Σεπτέμβρη, μελαγχολικά Ευτυχισμένος. Το κλειδί κάπου χάθηκε με τα χρόνια στους V δρόμους που αποφασίσαμε να πάρουμε. Εκείνος ακολούθησε τον δρόμο της «ολοκλήρωσης», γιατί έπρεπε να το κάνει κι εγώ χορεύω Piazzola με την Λαγνεία, φορώντας κουστούμι τον κυνισμό.

Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά. Πάντα τις Κυριακές κάνω “περιέργες” σκέψεις. Ίσως γιατί διάβασα τα τελευταία post των Eva και Daphne, που μιλούν για την ισότητα και το δικαίωμα του γάμου των ατόμων του ίδιου φύλου, με αφορμή την επανεκλογή του Ομπάμα κι αθέλητα, κοίταξα τον Πίνακα με την τελευταία αφιέρωση που μου χάρισε ο Σ. Περιέργο πως το ένα φέρνει το άλλο και η μια σκέψη διαδέχεται την άλλη σα ντόμινο, κάνοντας με να σκεφτώ, πως εάν είμαστε πολίτες μιας άλλης χώρας, ίσως να μην είχαμε χωρίσει για τους λόγους του “πρέπει”. Ίσως αυτή τη στιγμή, να μεγαλώναμε ένα παιδί, που τόσο θέλαμε και οι δυο να έχουμε, όταν συζητούσαμε κάποια ξέγνοιαστα βράδια, ξεχασμένοι απο το δρεπάνι του “Πρέπει”. Και κάναμε σχέδια, για μακρινά ταξίδια, για εξερεύνηση ξένων πολιτισμών, για μαθήματα κιθάρας και της δικής μου γλώσσας, για όταν θα επισκεπτόμασταν το χωριό που μεγάλωσα. Και που και που, τολμούσαμε να ακροβατήσουμε νοερά στο μέλλον, όταν το χρώμα των μαλλιών μας θα είχε ξεθωριάσει, όμως θα βρισκόμασταν στις ίδιες θέσεις, αγκαλιά, έπειτα απο μια παρτίδα σκάκι. Θα καθόριζαν ακόμα οι παρτίδες, το ποιος θα έκανε υποχώρηση στον άλλον;

Πολιτική και κοινωνία. Κοινωνία που επηρρεάζει την πολιτική. Μοιάζει άσκοπο κι άκαιρο, στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε να σκέφτομαι περί γάμου, ισότητας και γονεϊκό δικαίωμα των ομοφυλόφιλων, όμως υπάρχουν μέρες  που ξεντύνομαι τον κυνισμό μου και  σκέφτομαι ,πως πέρα απο αυτό κι όλα τα άλλα, είμαι κι εγώ άνθρωπος. Τόσο, ώστε ένας κόμπος με πιάνει πάντα  όταν ακούω την Πρωτοψάλτη να τραγουδά :

Οι φίλοι μου όλοι, εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν, φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη, ετούτη η αλήθεια.








35 σχόλια:

  1. Αυτό σιχαίνομαι στην κοινωνία μας...τις ταμπέλες που βάζουν στους ανθρώπους...Έμαθα να βλέπω τους ανθρώπους και να τους μετράω από το πως μου φέρονται...ότι κι αν είναι ο άλλος είναι καθαρά επιλογή του και από τη στιγμή που δε μας ενοχλεί τους υπόλοιπους προσωπικά,πρέπει να κάνουμε μόκο και να δεχτούμε επιτέλους τη διαφορετικότητα του διπλανού μας και να τη σεβόμαστε.Το θέμα είναι να νιώθει καλά ο άλλος και να είναι ευτυχισμένος με αυτό που έχει διαλέξει...Αυτά τα κλισέ μας έφαγαν...οι γονείς φταίνε που πολλά από τα παιδιά που συναντάω είναι κομπλεξικά και κάνουν πράγματα επειδή πρέπει και όχι επειδή θέλουν...και επειδή είμαι μάνα δεν θα ήθελα να μεγαλώσουν τα παιδιά μου και να μου καταλογίσουν ευθύνες ότι έκαναν πάντα αυτό που έλεγα ή ήθελα...εγώ θέλω να αναπτύξουν τη δική τους προσωπικότητα και σα μάνα ακόμα κι αν κάτι δεν μου αρέσει θα το δεχτώ γιατί πρωτίστως θέλω να είναι ευτυχισμένα και χωρίς απωθημένα...φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tότε τα παιδιά σου είναι τυχερά. Κι εκείνα με τη σειρά τους θα διαμορφώσουν μια κοινωνία καλύτερη απο το Σήμερα.
      Ευχαριστώ

      Διαγραφή
  2. Τι όμορφο κείμενο, as always from you darling....
    Ποτέ να μην προδώσεις τα θέλω σου χάριν της κοινωνίας!!!
    Βεβαίως και υπάρχει έρωτας μεταξύ αντρών, ο έρωτας δεν έχει φύλο!
    Love you & miss you Ben!
    Στέιλε κανα μήνυμα βρε κάθαρμα πού χάθηκες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Ελένη.
      Εκείνον τον καφέ, ακόμα να τον πιούμε.
      Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια...

      Διαγραφή
    2. Χαχαχαχα...
      Οντως....
      Love you...

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα,
    ίσως αν ήμασταν παιδιά άλλης κοινωνίας στην οποία δεν θα υπήρχε η διάκριση να ήμασταν και άλλοι χαρακτήρες, εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι.. καλά θα ήταν και όχι μια ζωή με την ιδέα του στίγματος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχει σημασία όμως το απο που ερχόμαστε, αλλά που πηγαίνουμε.
      Καλησπέρα.

      Διαγραφή
  4. η αγάπη και ο έρωτας, ούτε φύλο ούτε φυλή έχουν. στον 21ο αιώνα ζούμε και δυστυχώς συζητάμε ακόμα για τ' αυτονόητα...


    υ.γ. κοιτώ την κόρη και το γιο μου. νοιώθω λατρεία και περηφάνια για τα παιδιά μου. λες να υπήρχε περίπτωση να τ' αγαπούσα λιγότερο εξ αιτίας των σεξουαλικών τους προτιμήσεων; να μη σου πω κιόλας, πως είναι ένα θέμα που ποτέ δεν μ' απασχόλησε. το τι κάνουν και με ποιον το κάνουν στο κρεβάτι τους αφορά αυτούς τους δυο και όχι εμένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Xαίρομαι για αυτό. Υπάρχουν όμως γονείς που τους απασχολεί. Το γεγονός ότι δεν είσαι απο αυτούς με χαροποιεί, γιατί απλά ανεξαρτήτως το τι θα κάνουν, θα ξέρουν πως πάντα θα έχουν τη Μάνα τους δίπλα.
      Να σου ζήσουν και να τα Χαίρεσαι!

      Διαγραφή
  5. Και όμως αγαπημένε μου, ξέρεις, μπορούμε να τα καταφέρουμε, μπορούμε, ίσως όχι με τις ευχές και την αγάπη που θα μπορούσαμε να έχουμε, το στήριγμα των γονέων και των αγαπημένων, αλλά παρόλα αυτά μπορούμε με τη δική μας δύναμη και τη δύναμη του ανθρώπου που θα μας εμπνεύσει για κάτι τέτοιο.

    Με αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Nαι Τremens, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Όμως συχνά δεν εξαρτάται μόνο απο εμάς τους ίδιους. Ο χορός αυτός θέλει δυο κι αν ο ένας μπορεί μόνο, τότε το αποτέλεσμα είναι ολέθριο.

      Διαγραφή
  6. Ο καθένας κάνει ότι μπορεί... Τα πράγματα αλλάζουν (ευτυχώς ή δυστυχώς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το τι μπορεί, είναι τελείως διαφορετικό απο το τι θέλει και τι πρέπει.
      Όλα εξαρτώνται αποτο πρίσμα που τα βλέπει ο καθένας.

      Διαγραφή
  7. Πόσο θλιμένο.. πόσο κρίμα να σκοντάφτει έτσι το μέλλον μας σε τείχη κοινωνικά.
    Αλλά όχι, δε «..Μοιάζει άσκοπο κι άκαιρο» να νοιαζόμαστε και για την ποιότητα της ζωής μας την πραγματική επειδή αυξάνονται οι ανάγκες, ίσα-ίσα, νομίζω πως σε τέτοιους καιρούς είναι πιο δυνατή η ανάγκη για σχέσεις ουσίας.
    Έχουμε όλοι ένα κουτάκι με αναμνήσεις εκείνων που δεν έγιναν,
    εύχομαι όμως Βen να έρθουν κι άλλα που θα γίνουν
    γιατί είναι κρίμα και είναι νωρίς ακόμα,
    έχεις καιρό για τα καλά (κι οι εποχές αλλάζουν).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι εποχές αλλάζουν κι μαζί με αυτές ...κι εμείς.

      Διαγραφή
  8. Κι εδώ θα πω εγώ συμπληρώνοντας τα λόγια της Δάφνης, "πιο καλή η μοναξιά, από εσένα που δε φτάνω..."
    Καλύτερα σχέσεις ουσίας, καλέ μου. Μόνο σχέσεις ουσίας πια. Κι όχι γιατί ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, όχι, αυτό για τους ονειροπαρμένους σαν εμάς ποτέ δεν θα έρθει. Μόνο γιατί έτσι μάθαμε, κόντρα στον καιρό, κόντρα στον άνεμο, κόντρα στον ίδιο τον εαυτό μας όταν παραπονιέται κι αποζητάει μια αγκαλιά να ζεσταθεί...
    Εύχομαι να βρεις την Αγάπη. Εκείνη την Αγάπη που μπροστά της ο Έρωτας υποκλίνεται...Εκείνη την Αγάπη που νικάει το χρόνο...
    Απ' την καρδιά μου, τούτη η ευχή να σε συντροφεύει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. O κάθε άνθρωπος αξίζει να έχει δίπλα του το άλλο του μισό.
    Η ζωή είναι απίστευτα μικρή για συμβιβασμούς.
    Όλα καλά θα πάνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ζωή, είναι όντως μικρή, για αυτό είναι κρίμα να μην μας επιτρέπεται να την Ζήσουμε όπως μας αρμόζει.

      Διαγραφή
  10. Πολύ όμορφο και αληθινό το κείμενό σου! Το στερεότυπο αυτό επικρατεί για όλους καλέ μου. Εγώ ως ετεροφυλόφιλη ΠΡΕΠΕΙ να παντρευτώ ΠΡΕΠΕΙ να κάνω παιδιά και ΠΡΕΠΕΙ να τα αποκαταστήσω. Δεν είναι όλοι προορισμένοι να κάνουν οικογένεια, αλλά αυτό δεν μπορούν να το καταλάβουν όλοι…

    Καλή σου εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα εξαρτώνται απο τα "θέλω" , τα "πρέπει" και το τι τελικά δύνασαι να κάνεις. Το θέμα είναι να έχεις τις επιλογές και την δυνατότητα να επιλέγεις ελεύθερα.
      Καλή Εβδομάδα.

      Διαγραφή
  11. Την μοίρα μας και την τύχη μας, μόνοι μας τις ορίζουμε. Τα πρέπει, άλλων εποχών, ας τ' αφήσουμε στο συρτάρι.
    Εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια με μια μάνα, που δεν ήθελε να παντρευτούμε. Μου το πέρασε. Εγώ, ελεύθερη, θέση και φύση, μόνο με ολιγόμηνες σχέσεις. Εγώ, βλέπεις? το εγώ μου μπροστά και πίσω τ' άλλα. Ναι ελληνίδα ειμαι αλλά απο γιαγιά μανα και πατέρα, εχω άλλες αρχές!
    Ελεύθερη να κάνω ότι θέλω ! και με μια ζωή, που μου χαρίστηκε.
    Τι μουρμουράς, για τα λάθη? αυτή ειναι η ζωή. Πειραμα και μάθηση.
    Προχώρα !


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως είπες, έχεις τις επιλογές να κάνεις ότι θέλεις. Άλλοι απλά δεν τις έχουν.

      Διαγραφή
  12. Η "ολοκλήρωση" σέρνει πολλές φορές αυτό το έτσι πρέπει και γύρο αν κοιτάξεις θα δεις περιφερόμενους νεκρούς.
    Θέλει τόλμη να μπορέσει να φωνάξεις:
    "ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΑΡΕΣΩ"!
    ΦΙΛΙ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Αντιγόνη, θέλει "Τόλμη κι Αρετή" η ελευθερία.
      Τι γίνεται όμως εαν είσαι ελεύθερος, ζώντας σε μια κοινωνία που σου περνά δεσμά; Που σου αρνήται δυνατότητες που ισχύουν για άλλους? Τι γίνεται όταν αυτό που Είσαι, αρέσει σε Σένα και μόνο;

      Διαγραφή
  13. Την Καλησπέρα μου!!!
    Θα σου πω πως εγώ δε μεγάλωσα με στίγμα και δεν ένιωσα ποτέ ντροπιασμένος για το τι είμαι, βέβαια δε άφησα και το περιθώριο σε κανέναν να το κάνει. Θέλει μεγάλη αντοχή και προσπάθεια για να το κατορθώσεις αυτό. Όσον αφορά τις συνθήκες της χώρας μας θέλουν μεγάλη βελτίωση και ευρύτερο πνέυμα στο οποίο συντελούν πολλοί παράγοντες ο χρόνος τα βελτιώνει κάνει τις αγκύλες παρενθέσεις αλλά εμείς δε θα προλάβουμε να ζήσουμε αυτό που ζουν στο εξωτερικό εκτός και αν μεταναστεύσουμε που και για οικονομικούς λόγους και διαβίωσης πλέον είναι μια λύση δελεαστική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To ενδεχόμενο της μετανάστευσης, πίστεψε με το σκέφτομαι πλέον πάρα πολύ σοβαρά.

      Διαγραφή
  14. υπάρχουν εύκολοι δρόμοι. υπάρχουν δύσκολοι δρόμοι.
    μα κυρίως υπάρχουν οι αληθινοί δρόμοι. σαν τα [συν]αισθήματά μας και τα πιστεύω μας είναι και παραμένουν αληθινά τα δύσκολα εύκολα γίνονται.
    ακόμα και εδώ στην ελλάδα έχουν γίνει πάρα πάρα πολλές αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου. προς το καλύτερο. υπάρχει βέβαια πολύς δρόμος να διανύσουμε ακόμα για τα αυτονόητα [που πρέπει να είναι] μα όλο και περισσότερα αυτονόητα, αυτονόητα επιτέλους γίνονται.
    πολύ καλό σου απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι. Απλά αναρωτιέμαι...Ποια τα "αυτονόητα" που γίνονται επιτέλους αυτονόητα? Διότι η αερολογία, διαφέρει απο την πράξη και την εφαρμογή.

      Διαγραφή
  15. Ιστορία της ζωής σου, που όμως είναι και ιστορία πολλών από μας. Εννοείται ότι συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου αφού κάτι παρόμοιο έχω ζήσει και ξέρω πόσο πονάει το να πετάς τα πάντα γιατί έτσι αποφασίζει η κοινωνία. Μπορώ όμως να πω ότι είμαι τυχερός στο θέμα των νουθεσιών από πλευράς οικογενείας, αφού εκτός από κάποιες σποραδικές και γενικές συζητήσεις, ποτέ δεν υπήρξαν πιεστικοί οι δικοί μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα της "τύχης" και της οικογένειας είναι κάτι ατομικό. Απλά γιατί ως Άνθρωποι - μέλη της κοινωνίας, πρέπει η Ζωή κι η ευκαιρία μας στην Ευτυχία, να βασίζεται στον παράγοντα Τύχη?

      Διαγραφή
  16. δεν βγήκα (ακόμα) από τα "στεγανά" μου και ίσως δεν βγω ποτέ. Σημασία έχει πως μπορώ και χαίρομαι τον έρωτα χωρίς δεσμεύσεις. Καλή, επιθυμητή η θεσμική κατοχύρωση, αλλά θα μείνει πάντα μια επίφαση. Οι πλειοψηφίες φθονούν αυτό το κάτι επιπλέον που απολαμβάνουν οι μειοψηφίες (στο πεδίο των ηδονών).
    Ωραίες περιγραφές, μεστό κείμενο.
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν κάποτε ένα ελεφαντάκι. Γεννήθηκε κι μεγάλωσε μέσα σε ένα τσίρκο, δεμένο στο πόδι. Δεν επιχείρησε ποτέ να το σκάσει, γιατί όταν ήταν μικρό του είχαν περάσει μια αλυσίδα, αντί για σχοινί, που προκαλούσε πόνο κάθε φορά που προσπαθούσε να την σπάσει.
      Με τα χρόνια το τσίρκο έκλεισε κι αφήσανε το ελαφαντάκι ελεύθερο στο δάσος. Εκείνο περιπλανιόταν για καιρό ελεύθερο αλλά φοβισμένο. Μια μέρα συνάντησε ένα κοπάδι ελέφαντες, το οποίο το πλησίασαν κι έπειτα συνέχισαν την πορεία τους. Το ελεφαντάκι δεν τα ακολούθησε. Είχε μπλέξει το πόδι του στις ρίζες κάποιου δέντρου κι απόμεινε εκεί, μόνο του, μέχρι που πέθανε.

      Δεν θα σχολιάσω θε θέμα για τα "στεγανά" που αναφέρεις Ξενικέ. Είναι κάτι ΠΑΡΑ πολύ προσωπικό για τον καθένα.
      Ως άνθρωπος όμως βάσει τα προσωπικά μου πάντα βιώματα πιστεύω πως:
      Ο Έρωτας, είναι κατεξοχήν μια δέσμευση. Ίσως η μεγαλύτερη και η πιο οξύμωρη. Όμως δεσμά, νοείτε μόνο για εκείνους που γνωρίζουν τι είναι Ελευθερία.

      "Το απαγορευμένο, είναι πιο γλυκό", λένε. Όμως αυτό είναι για να καθησυχάσουν τις ενοχές τους.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...