Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Μια κατασκευή, ένα flash-back και τα τουλουμπάκια του Tremens


Όταν ήμουν μικρός, προτιμούσα να κρύβομαι πίσω απο τις σελίδες ενός βιβλίου, το μόνο ασφαλές καταφύγιο που είχα και το μόνο που δεν ενοχλούσε τον πατέρα μου, ο οποίος επέμενε να με βάζει να ασχολούμαι με χειρονακτικές εργασίες. Η πεποιήθηση « Η δουλειά κάνει τον άντρα, το μυστρί το πυλοφόρι...», ήταν ένα πάγιο διαχρονικό, καθώς έβλεπε πως μάλλον  την κούναγα την αχλαδιά απο μικρός. Η τραγική ειρωνία είναι ότι μεγαλώνοντας, άρχισα να ασχολούμαι με όλα αυτά, με αρκετά καλά αποτελέσματα κι όλα ξεκίνησαν με βάση το δικό μου μότο: Αν θες να γίνει κάτι, κάντο μόνος σου. Βέβαια υπάρχει και η λαϊκή ρήση του «Πενία τέχνας κατεργάζεται», οπότε θέλοντας και μη, προκειμένου να κάνω τη δουλειά μου, ξεκίνησα ρωτώντας δεξιά κι αριστερά, να κάνω ότι μερεμέτι μπορούσα προκειμένου να γλιτώσω κάνα φράγκο ή να κάνω διάφορες κατασκευές για το σπίτι, μια και το γούστο μου είναι ακριβό και δε μπορούσα να αποκτήσω ΕΚΕΙΝΟ που μου είχε γυαλίσει. Τουλάχιστον έτσι θα είχα κάτι που μπορεί να μην είχε εκείνη τη χρηματική αξία κι αισθητική της αγοράς, αλλά θα είχε ως αντιστάθμισμα τη συναισθηματική για μένα.



Έπιπλα, μικροκατασκευές, φωτιστικά, είδη διακόσμησης, σιγά σιγά γέμιζαν το σπίτι μου και παράλληλα μάθαινα απο μόνος μου νέες τεχνικές και τέχνες. «Μάθε τέχνη κι άστηνε», έλεγε η Γιαγιά μου και είχε δίκιο. Γνωστός λοιπόν στους φίλους μου για αυτή την ιδιότητα, πέρασα τον Αύγουστο προσκεκλημένος μιας φίλης, να τη βοηθήσω στην ετήσια  συντήρηση του σπιτιού της σε ένα νησί, συνδιάζοντας έτσι μια ασχόλια μαζί με «διακοπές», σε έναν γραφικότατο τόπο κι ένα σπίτι διακοσίων ετών. Ομολογώ πως ήταν απο τα ομορφότερα καλοκαίρια που πέρασα ποτέ, απομακρυσμένος απο την πόλη, την τεχνολογία, το ίντερνετ, δίπλα στη θάλασσα με δημιουργική εργασία. Επιστρέφοντας λοιπόν στο σπίτι μου, κάπου πριν και μετά το νοσοκομείο, η ίδια δημιουργική διάθεση με ακολούθησε κι άρχισα να ασχολούμαι με το σπίτι μου και την κατασκευή κάποιων επίπλων και διακοσμητικών. Ήθελα ένα έπιπλο για την τηλεόραση, που να «δένει» με το σπίτι, ένα τραπέζι σαλονιού και φωτιστικά, όμως δυστυχώς ότι μου άρεσε απο την αγορά ήταν άκρως απαγορευτικά, οπότε: Κάντο μόνος σου!


Ως παιδί και νεαρός, λάτρευα τις καμπύλες και τους κύκλους. Σιχιενόμουν τις γωνίες, τα τετράγωνα, τα παραλληλόγραμμα κι ό,τιδήποτε παρέπεμπε σε ακμή. Πάντα θεωρούσα τις γωνίες σκληρές και τις καμπύλες γλυκές, τα τετράγωνα απόλυτα άσχημα και τους κύκλους όμορφους. Επίσης λάτρευα τα έντονα θερμά χρώματα και απεχθανόμουν το λευκό και το μαύρο. Όταν λοιπόν ξεκίνησα να φτιάχνω τα έπιπλα, έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί να φτιάξει ένα ΑΠΟΛΥΤΑ τετράγωνο τραπέζι, για να δεχτεί στο κέντρο του ένα ενυδρείο κύβο, τα οποία θα τοποθετούνταν στη μέση του τετράγωνου δωματίου και θα ήταν λευκά για να κάνουν αντίθεση με τα υπόλοιπα μαύρα αντικείμενα που δέσποζαν στο χώρο. Τότε μου ήρθε η πρώτη αναλαμπή: Πως άλλαξα έτσι; Πως εκείνο το παιδί της καμπύλης και των χρωμάτων κατέληξε στην απολυτότητα της ακμής και των αντιθέσεων του λευκού και μαύρου;

Διαβάζοντας το τελευταίο post  του λατρεμένου TremensΤουλουμπάκια, κράτησα την τελευταία του φράση «Δεν είμαι το παιδί που ήμουν κάποτε» και η φράση αυτή τρύπησε τη συνείδηση μου. Δεν είμαι το παιδί που ήμουν κάποτε. Εκείνο το αφελές που λάτρευε κάθε τι δίχως γωνίες και έβαφε τους τοίχους στο πορτοκαλί του ήλιου, φορώντας πορφυρά φουλάρια. Τι μεσολάβησε; Τι άλλαξε; Τι έφταιξε;

Μεγαλώνουμε, λέω σε μια φίλη κοιτάζοντας τα παιδιά του διπλανού σχολείου να παίζουν, έχοντας αλλάξει τάξη κι εκείνη μου απαντά:
 «Απλά ωριμάζουμε.»
 «Ναι, θα γίνουμε σα παραγινωμένα σύκα και θα πέσουμε απο το δέντρο.», απαντώ κυνικά.

Διαπιστώνουμε το πόσο έχουμε αλλάξει ξαφνικά, απο ένα ερέθισμα που αποτελεί είτε μέτρο σύγκρισης, είτε  σημείο αναφοράς. Ένα παιδί που ψήλωσε κι άλλαξε τάξη. Η εικόνα στον καθρέφτη κάποιο πρωϊνό. Μια σκέψη που ποτέ δεν κάναμε παλιότερα. Η ανικανότητα να ανέβουμε ένα σκαλοπάτι. Όλα αυτά κι άλλα τόσα είναι ικανά για να αποτελέσουν ένα σημείο αναφοράς, του πόσο, «μεγαλώσαμε», «ωριμάσαμε», «γεράσαμε», αλλάξαμε, ακόλουθο της ίδιας της ζωής. Είναι κακό όμως κάτι τέτοιο; Πρέπει να μας γεμίζει θλίψη; Η τετράγωνη λογική κραυγάζει όχι, απλά γιατί έτσι είναι η ζωή, τότε γιατί νοιώθουμε μια πίκρα, σα παραδεμένο σιρόπι σε έξι τουλουμπάκια;

Κάποτε πίστευα πως τα πάντα, ακόμα κι τα άψυχα αντικείμενα έχουν ψυχή. Τους μιλούσα, τα φρόντιζα, τα πρόσεχα μην πάθουν ζημιά κι αν σπάγανε έκλαιγα θεωρώντας πως μετείχα στο βουβό τους πόνο. Ήταν ίσως ένας τρόπος να επιβιώσω μέσα στην ανέχεια, αρνούμενος να καταλάβω την όποια στέρηση, δένοντας με τα λιγοστά αντικείμενα που είχα, προκειμένου να θεωρώ τον εαυτό μου πλήρη και δεν υστερούσε σε σχέση με τα άλλα παιδιά. Το μολυβάκι έφτανε μέχρι το τέλος του, μετά απο προσεχτικό ξύσιμο, για να «πεθάνει» ήσυχα κι ηρωϊκά κι όχι να πεταχτεί παρατημένο με πληγωμένα αισθήματα απο ένα καινούργιο που το αντικατέστησε. Μεγάλωσα μαζεύοντας πεταμένα πράγματα απο τους δρόμους κι εννίοτε απο τα σκουπίδια, οδηγούμενος απο το «κλάμα» τους, που κάποιοι τα θεώρησαν πλέον άχρηστα, ενώ εκείνα ακόμα θέλουν να προσφέρουν τη χρησιμότητα τους.

Κάπως έτσι οδηγήθηκα στα παλιά δοκάρια που έχτισαν το σπίτι που μένω και ήταν παρατημένα στην άκρη του κήπου χρόνια και χρόνια, πολύ μεγάλα για να πεταχτούν κι άχρηστα απο την κακοκαιρία. Απο αυτά έκανα το τραπεζάκι μου, το έπιπλο της τηλεόρασης και το φωτιστικό που κρέμασα περήφανα στο ταβάνι. Μπορεί να μην είναι κάποιου διάσημου σχεδιαστή. Μπορεί να μην έχουν καμμία αξία. Έχουν όμως αξία για μένα καθώς τώρα μου ψιθυρίζουν τις νύχτες γλυκόλογα υπόσχοντας να μου χαρίσουν άπειρες νύχτες και μέρες χαράς, γιατί ξανα απόκτησαν την αξία τους. Κι εγώ είμαι χαρούμενος γιατί απλά ευχαριστήθηκα τη χαρά της δημιουργίας.

Ναι. Μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, αλλάζουμε παράλληλα με το πέρασμα των χρόνων. Δεν έχω καμία σχέση πλέον με εκείνο το παιδί που λάτρευε τις καμπύλες, όμως όσο ακόμα ακούω τους ψιθύρους γύρω μου, θα κρατώ για πάντα ένα κομμάτι απο εκείνο το παιδί που μίλαγε στα μολύβια του και μου αρέσει αυτό. «Δεν είμαι εκείνο το παιδί που ήμουν τότε.». Είναι γεγονός Tremens μου, όμως άμα πετύχεις το σιρόπι, την ίδια γλύκα θα μας δίνουν έξι τουλουμπάκια και είναι ωραία τα άτιμα.









22 σχόλια:

  1. για έλα κι απο εδω που έχουμε κάτι μερεμέτια!!εκείνο το φωτιστικό με τα πολλά κλαδιά φαντάζομαι να ξέρεις τι ξεσκόνισμα θέλει χαχαχα
    τα υπόλοιπα δεν τα αναλύω γιατί δεν εχω ώρα...
    Νασια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τώρα που το είδα απο τον υπολογιστή μου ,ένα έχω να πω:Μπράβο ,παιδί μου ,όλα αστράφτουν!!!θαμπώθηκα απο την παστάδα!!!ενα δεν εχω καταλάβει,γιατί υστερώ στο ντεκόρ...εκεινο το τετράγωνο με τα μαξιλάρια μέσα στο καθιστικό ,σε τι χρησιμεύει;;

      και μην ξανακούσω ''μεγαλώσαμε''35 χρ.παιδιά!!!ο ΤΡΕΜΕΝΣ ναι ,να το πει,όχι κι εμείς!!!χαχαχαχα

      Διαγραφή
    2. Με το μαγικό ξεσκονόπανο swiffer το φωτιστικό μια χαρά καθαρίζει!!! Και μην ξεχνάμε... παρκετίνη στο πάτωμα κάθε βδομάδα επίσης!
      Τα μαξιλάρια μπήκαν πρόχειρα εκεί. Στο σημείο αυτό θα μπει είπαμε ένα ενυδρείο "κύβος" για iwagami.(υποβρήχιος βραχόκηπος)

      Διαγραφή
  2. Διαμάντια αγαπημένε μου, μικρά αριστουργήματα.

    Ξέρεις, ως γιος ξυλουργού, ξέρω τι σημαίνει να παίρνεις το ξύλο ιδιαίτερα και να το μεταμορφώνεις, ξέρω πολύ καλά. Και μ αρέσει, όπως μ αρέσει να φτιάχνω ό,τι μπορώ μόμος μου επίσης. Ο Π λέει ότι από τότε που έφυγα το σπίτι ρήμαξε. Ίσως έχει δίκιο επειδή ό,τι χαλούσε πρώτα θα περνούσε απ τα χέρια μου. Και είναι σημαντικό τα χέρια να μπορούν. Πολύ!

    Και ναι, ακόμα κι αν μεγαλώσαμε η ομορφιά μέσα μας παραμένει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φέρτε κλαριά!
    Και φέρτε ξύλα από τα καρνάγια! Αυτά λατρεύω! Τα φαγωμένα σκαριά από τις παλιές βάρκες..
    Να σου κουβαλάω τα ξύλα, θα βάλεις την τέχνη;

    Εγραψες στον tremens πως έχεις συνταγές ΓΙΑ τουλουμπάκια αν θυμάμαι καλά και κρατάς παλιές συνταγές.... Το κρατάμε και αυτό!!!

    Για το φωτιστικό τα καλύτερα! Μόνο στο ξεσκόνισμα που λέει και η Νάσια.

    Δεν γερνάω, μεγαλώνω.
    Δεν θέλω γέλιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φέρε ξύλα Αντιγόνη κι άσε σε μένα τα υπόλοιπα, τώρα που πήρα φόρα και μπορώ.
      Και ναι. Δεν γερνάμε, μεγαλώνουμε...

      Διαγραφή
  4. Μια χαρά τα κατάφερες όμως! Μπράβο! Είναι να το χεις όμως.. εγώ για να φτιάξω κάτι από το μηδέν... δεν.. αλλά για το επιδιορθώσω μια χαρά είμαι, έχω καλές ιδέες!!
    Μεγαλώνουμε ναι.. έρχεται και αυτή η ώρα.. τα σύκα που έλεγες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Έτσι σοφός που έγινες
      με τόση πείρα
      ήδη θα το κατάλαβες
      οι Ιθάκες τι σημαίνουν."

      Διαγραφή
  5. Μεγαλώνουμε, ναι και ωριμάζουμε σωματικά και συναισθηματικά, όμως μέσα μας μένουμε πάντα νέοι, έτοιμοι να δημιουργήσουμε και να ερωτευτούμε. Έτσι δεν είναι;
    Μπράβο για τις ιδέες και την ικανότητά σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεράσαμε, όταν χάνουμε κάθε ελπίδα κι αγάπη για κάθε νεα αρχή.

      Διαγραφή
  6. Είναι καλό να μεγαλώνεις...γίνεσε λίγο πιο σοφός, μαθαίνεις να εκτιμάς το κάθε λεπτό που περνάει καλύτερα... Αλί σε αυτούς που δεν προλαβαίνουν, ή αρνούνται να μεγαλώσουν! η δεύτερη κατηγορία, είναι μάλλον επικίνδυνη...

    Όσο αφορά τις κατασκευές σου, έχεις άξια χέρια και υπέροχη αισθητική! Διατήρησε και εξέλιξε τη φαντασία και μόνο σε καλό μπορεί να σε βγάλει τούτος ο δρόμος.
    Τώρα, λέω να περάσω από του Tremens, γιατί μου άνοιξες την όρεξη για γλυκάκι!

    Να έχεις μια όμορφη και δημιουργική μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να περάσεις , να σε τρατάρει κι εκείνος.
      Κι όσο μπορώ, θα δημιουργώ.

      Διαγραφή
  7. Πιάνουν λοιπόν τα χέρια σου Ben!!
    Θαυμάζω και μαζί μ' εμάς που σε επαινούμε νομίζω από κάπου σε κοιτά κι εκείνο το παιδί και καμαρώνει που έπιασαν τόπο (με δικό σου τρόπο) οι πιέσεις του πατέρα.
    Συχνά με απασχολεί εκείνος που δε γίναμε
    νομίζω μας συντροφεύει πάντα,
    και χάρηκα που είδα τον δικό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Με τι πόθους και τι πάθος
      πήραμε τη ζωή μας'
      λάθος
      κι αλλάξαμε ζωή

      Διαγραφή
    2. Αλλάξαμε όμως
      δε μείναμε στο λάθος
      (όπως σωστά το λέει)..

      Διαγραφή
  8. Εγώ πάλι το 90% των αντικειμένων που πιάνω στα χέρια μου, καταλήγει στο πάτωμα. Μόνο με τη μπάλα του μπάσκετ δεν είχα τέτοιο θέμα.

    Εδώ έχω πέσει εγώ σε κατάθλιψη που έκλεισα τα 20. Μπορεί να ακούγεται παράλογο, αλλά έτσι αισθάνομαι.

    Υ.Γ.1: Χαίρομαι πολύ για την μπλογκική συνάντησή μας.
    Υ.Γ.2: Όταν θα αλλάξω διακόσμηση στο σπίτι μου, ξέρω ποιον (ταλαντούχο) θα φωνάξω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταννοώ απόλυτα την δική σου κατάθλιψη. Είναι δύσκολο να είσαι 20 και σκεπτόμενο άτομο, αντιμέτωπη με όλη την γκαγκουριά των υπολοίπων.
      Υ.Γ. Στη διάθεση σου για όποια πρόταση διακόσμησης.

      Διαγραφή
  9. Το φωτιστικό στην τελευταία φωτογραφία είναι απλά ΤΕΛΕΙΟ! Έχεις πολύ ταλέντο και συγχαρητήρια.

    Δεν ξέρω αν μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε ή ότι σκατά γινόμαστε τελοσπάντων, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι αλλάζουμε. Άλλες φορές καταφέρνουμε να εξελισσόμαστε (πράγμα μάλλον θετικό), άλλες βαλτώνουμε σε καταστάσεις ίδιες ή υποβιβαζόμαστε σαν οικονομίες που αρνούνται την όποια μεταρρύθμιση. Προσωπικά πασχίζω για το πρώτο. Το αν τα καταφέρνω είναι μια άλλη ιστορία, αλλά νομίζω ότι την κουτσοπαλεύω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι για αυτό.Όπως και να έχει όμως, έχουμε ΚΑΘΕ δικαίωμα να βαλτώνουμε και να μιζεριάζουμε. Το θέμα είναι ότι ΠΑΝΤΑ ξεκινάμε πάλι μπροστά.

      Διαγραφή
  10. Εξαιρετική δουλειά απο χαρισματικά χέρια!
    Εγώ θα επιμείνω, όπως είπα και στον Tremens. Παιδιά είμαστε πάντοτε, κρύβουμε ενα παιδί μέσα μας, πες το όπως θέλεις. απλά, μεγαλώνοντας ενα κομμάτι του μυαλού γεμίζει έννοιες!
    Απολαυσε την ζωή. σας αφήνω τα τουλουμπάκια και πάω για τουρτα σοκολάτα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι έχεις δίκιο.
      Μου βαλες ιδέες για Σ/Κ, τάρτα σοκολάτας με καραμελωμένα μήλα...

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...