Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Βροχές και καιρικά φαινόμενα


“Άστατος ο καιρός σήμερα στην Ελλάδα με βροχές και καταιγίδες και τη θερμοκρασία να κυμαίνεται στους 22 c.», ήταν το πρώτο πράγμα που άκουσα σήμερα με το που σηκώθηκα κι άνοιξα το ραδιόφωνο για να κάνω το πρώτο τσιγάρο της μέρα, όσο ζεσταινόταν το νερό για τον καφέ. «Γαμώτο!», σκέφτηκα κι άνοιξα τις κουρτίνες με την ελπίδα ότι για άλλη μια φορά η Ε.Μ.Υ. θα έκανε λάθος πρόγνωση, αλλά για την τύχη μου σήμερα έπεσε μέσα.

Προσωπικά μισώ τη μουντίλα στον ουρανό. Μισώ το κρύο, τη βροχή και πολύ περισσότερο τα χιόνια. Νομίζω ότι αυτό οφείλεται καθαρά στα τροπικά γονίδια που κληρονόμησα ή ακόμα πιο υπερβατικά, στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν Μαμούθ, που καταψύχθηκε και πέθανε απο το κρύο την εποχή των παγετώνων. Όπως και να έχει μισώ τον καιρό του φθινοπώρου και του χειμώνα. Κι επειδή η Ζωή, πάντα μου ήταν ειρωνική, θα καταλήξω να ζω σε μια χώρα με μόνιμο τέτοιο κλίμα. Εμένα δώστε μου ήλιο, θάλασσα, αεράκι, ιδρώτα και είμαι πανευτυχής να λιάζομαι σα το χταπόδι στα βράχια και αυτός είναι απο τους λόγους που λατρεύω την Ελλάδα. Έτσι με μισή καρδιά και μαύρισμα που ξεθωριάζει, ζέστανα το νερό για τον πρώτο ζεστό καφέ της σεζόν και κοιτούσα το ψιλόβροχο να πέφτει στα φύλα της λεμονιάς. Και μη μου πει κανείς ότι του πάει ο νους σε ρομαντικές μελιστάλαχτες εικόνες και του φτιάχνει τη διάθεση, σα μια φίλη που με πήρε τηλέφωνο μέσα στην τρελλή χαρά που φθινοπωριάζει κι της είπα: Και βέβαια σου αρέσει, είναι άλλωστε ο μοναδικός τρόπος για να «μουσκέψεις»! Άουτς! Χτύπημα κάτω απο τη ζώνη! Αλλά μην παίζεις με τον πόνο μου, για να μην παίξω με τον δικό σου.

Εκεί που καθόμουν λοιπόν κι έβλεπα μια ακρίδα να μασουλάει αμέριμνη ένα φύλλο, έψαχνα κι εγώ κάτι να μου φτιάξει τη διάθεση και συνειρμικά θυμήθηκα τον Gene Kelly, να τραγουδά χαρούμενος στη βροχή στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Οκ, να ‘μουν κι εγώ στη Νέα Υόρκη τώρα, μια χαρά θα τραγουδούσα χορεύοντας κλακέτες στα λασπόνερα, αλλά είμαι στην Ψωροκώσταινα με τα λούκια να ξεχειλίζουν και τις κόρνες να ακούγονται απο τους οδηγούς  που βγήκαν στους δρόμους σα τα σαλιγκάρια. Ο κυνισμός στο μεγαλείο του. Έσκυψα τότε μέσα μου και ξέθαψα τις σκέψεις που έκανα μικρός, στην προσπάθεια μου να καταννοήσω τον μεγάλο Κόσμο, έξω απο το ημίψηλο καπέλο.

Η ανθρωπότητα βρίθει απο μύθους, που πριν βρεθούν στο ράφι της μυθοπλασίας, αποτέλεσαν την έλλογη επεξήγηση της ζωής και της φύσης. Πολύ πριν γνωρίσω το Δία και τον Ποσειδώνα και πολύ πριν μάθω την ατμόσφαιρα στο μάθημα «Εμείς και το περιβάλλον», η δική μου γεννετήσια επεξηγηματική ανάγκη είχε δώσει την εξήγηση των καιρικών φαινομένων με απόλυτα πειστικό τρόπο, τόσο που στους τότε φίλους μου, έχτισα την δική μου μυθοπλασία.

Σύμφωνα λοιπόν με την εξήγησή μου, πάνω στον ουρανό ζούσε ένας μεγάλος, πολύ μεγάλος Γίγαντας. Ο Γίγαντας αυτός είχε μια τεράστια κοιλιά, τόσο που κάλυπτε τον ουρανό απο όπου πέρναγε κι έτσι εξηγιόταν η μαυρίλα  στον ουράνιο θόλο και δεν φαινόταν ο ήλιος. Κι ήταν τόσο τεμπέλης που το μόνο που έκανε ήταν να κάθεται, να ξαπλώνει και να πίνει μπύρες που όταν του τελείωναν πήγαινε να πάρει κι άλλες κι έτσι καθάριζε ο ουρανός κι εμείς μπορούσαμε να δούμε τον ήλιο. Έλα όμως που απο τις πολλές μπύρες φούσκωνε η κύστη του και του ερχόταν κατούρημα. Άνοιγε τότε το φερμουάρ του και κατουρούσε τα σύννεφα με αποτέλεσμα να πιτσιλάει όλη τη γη. Για αυτό το λόγο όταν βρέχει δεν κάνει να καθόμαστε έξω γιατί βρεχόμαστε με κάτουρο, νουθέτιζα τους φίλους μου.
«Και η βροντή τι είναι;», με ρωτούσαν με απορία.
Τότε με περισπούδαστο ύφος έλεγα:
«Η βροντή, είναι η πορδή του Γίγαντα, βρε κουτορνίθι. Εσένα ο μπαμπάς σου δεν κλάνει όταν πάει για κατούρημα;» Ναι! Ναι!, μου έλεγαν απο την λογική της απάντησης.
«Και οι αστραπές;», ρώταγε ένα άλλο ψιλιασμένο τσογλάνι.
Έλα μου ντε οι αστραπές;, αναρωτιόμουν με φόβο ότι έχανα έδαφος απο τη διήγηση μου.
«Οι αστραπές βρε βλάκα, είναι οι λάμψεις απο το φερμουάρ που κατέβασε ο Γίγαντας για να κατουρήσει!», είπα αποστομώνοντάς τον, θυμούμενος τις λάμψεις απο τον μεταλλικό μελωδικό αιολικό, που κρεμόταν στην βεράντα και μου άρεσε να χαζεύω τις ηλιόλουστες μέρες.
«Ναι αλλά δεν βρέχει συνέχεια πολύ. Άλλες φορές βρέχει λίγο.», συνέχισε το ενοχλητικό τσογλάνι που τολμούσε να αμφισβητήσει εμένα. Τι να του ‘λεγα τώρα;
«Ο Γίγαντας έχει ακράτεια!», είπα κι εγώ, που θυμήθηκα πως και οι μεγάλοι φοράνε πάνες γιατί έχουν αυτό που λέγεται ακράτεια.
«Τι είναι ακράτεια;», ρωτάγανε σύσσωμα τα άλλα και νιώθοντας ακόμα πιο σπουδαίος είπα: «Ακράτεια, να ξέρετε είναι όταν δεν ελέγχεις τα τσίσα και κατουράς το κρεβάτι σου, όπως κάνει κι αυτός.», κι υπέδειξα το τσογλάνι που με αμφισβητούσε, το οποίο έμενε δίπλα απο μένα κι άκουγα τον αδελφό του να τον κοροϊδεύει κάθε πρωϊ, ότι κατουριέται πάνω του, καθώς η μάνα του άπλωνε το στρωματάκι που μοιράζονταν τις νύχτες στο πάτωμα. Τα υπόλοιπα παιδιά γέλασαν κι εκείνο έφυγε κλαίγοντας, αφήνοντας με συνεχίσω με βαρυστόχαστο ύφος, τις επεξηγήσεις του μεγάλου, θαυμαστού τούτου κόσμου.

Ο ήλιος σα να φάνηκε απο κάπου. Μάλλον ο Γίγαντας πήγε για μπύρες κι εγώ πρέπει να βγω για τις δουλειές μου. Η διάθεση μου έχει φτιάξει κι εύχομαι με όλη μου την καρδιά, εκείνο το «τσογλάνι», να είναι κάπου στον θαυμαστό τούτο κόσμο, Υγιής κι Ευτυχής λύνοντας τα κρυμένα ακόμα μυστήρια της Μητέρας Φύσης.

Καλή σας Μέρα!


23 σχόλια:

  1. Ω ένα είναι σίγουρο: προτιμώ τη δική σου ερμηνεία για τα καιρικά φαινόμενα!
    το ξέρω πως θα σ' εκνευρίσω, χα χα χα, μα σιχαίνομαι τη ζέστη!
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα είναι δυνατόν;;;
      Με το κρύο θες να πας στην τουαλέτα και το σκέφτεσαι να κάτσεις στη λεκάνη!
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  2. η αγαπημένη μου εποχή είναι το Φθινόπωρο -Χειμώνας!!μου αρέσει να βρέχομαι και να κυλιέμαι στο χιόνι!
    ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΛΑΣΕΣ!!!!!!!!θα αηδιάζω κάθε φορά που θα βρέχει!!!!μια ευχαρίστηση είχα κι εγω σ'αυτή τη ζωή...
    Νάσια!
    ΥΓ εδώ δεν εχει βρέξει καθόλου ,σκάσαμε πια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχα!!!
      Please, θυμίσου με όταν βρέξει εκεί κάτω!

      Διαγραφή
    2. Βen βρέξει δεν βρέξει σε θυμάμαι!!!!!!χιχι

      Διαγραφή
  3. Απαπαπαπαπαπα

    κινκυ από μικρός εσείς! χαχαχαχαχαχαχα!

    Εγώ είμαι με το ποδήλατο και έχω να κάνω 20 χιλιόμετρα σε κανα μισάωρο και προσεύχομαι να σταματήσει να κατουράει ο γίγας γιατί με βλέπω πλευριτωμένο άυριο. Ομπρέλα πάντως πήρα, θα κρατάω το τιμόνι με το ένα χέρι και με το άλλο το παρασόλι να κάνω μια αναλλακτική Μαίρη πόππινς με στενό τζιν, τιράντες να κρέμονται και παρασόλι στο χεράκι, μια μαγεία άνευ προηγουμένου (ήλιε βγες τώρα σε παρακαλώ, αρκετά)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να μην φυσάει μόνο Tremens γιατί σε βλέπω και πάνω σε καμία καμινάδα!!!
      Κατάλαβες λοιπόν γιατί δεν την χωνεύω τη βροχή?

      Διαγραφή
    2. Ευτυχώς τη σκαπούλαρα, ξύλιασα λίγο απ τ αγιάζι αλλά δεν πειράζει (κάνει και ρίμα)

      Διαγραφή
    3. Είδες???!!!
      Ενώ άμα ήταν καλοκαιράκι, θα απολάμβανες την ποδηλατάδα και θα χάζευες τα τεκνά με τα αμάνικα και τα σορτς! Τώρα με τα πουλόβερ και τα μπουφάν αξονική πρέπει να τους περνάς!
      Φιλάκια Tremens μου καλή σου ξεκούραση!

      Διαγραφή
  4. Η ζέστη είναι πολύ καλή όταν μπορείς να είσαι ξάπλα στην παραλία όλη μέρα. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις τη βρίσκω βασανιστήριο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι. Απλά με το κρυο είναι ΟΛΕΣ τις ώρες βασανιστήριο. Και φέτος που έχει ακριβήνει το πετρέλαιο....Άστα να πάνε!

      Διαγραφή
  5. χαχχαχαχχααα! εξαιρετική μυθολογίζουσα ερμηνεία του καιρικού φαινομένου! τωρα καταλαβαίνω επίσης γιατί παιδιόθεν σιχαινόμουν να βρέχομαι από την βροχή!!!!
    Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι ότι το πίστευα κιόλας!!!

      Διαγραφή
    2. και μην σου πω πως πλάκα-πλάκα αρχίζω να το πιστεύω κι εγώ!

      Διαγραφή
  6. Ανέκαθεν μου άρεσε το φθινόπωρο περισσότερο από τις άλλες εποχές. Βλέπω τη φύση να αναζωογονείται από το νερό της βροχής μετά από ένα βασανιστικό και άνυδρο καλοκαίρι και φτιάχνει η διάθεσή μου. Θα μου πεις τώρα που να την βρεις τη φύση για να την χαρείς στην πόλη αυτή. Εδώ ένα δίκιο θα σου το δώσω, αλλά λίγο παραέξω από την Αθήνα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Και να μην βάλω στα υπερ την καταπληκτική μυρωδιά της βρεγμένης γης!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η μυρωδιά της βρεγμένης γης, μου φέρνει κατάθλιψη, κατάλοιπο απο το σχολείο με τα πρωτοβρόχια.
      Θα ψηφίσω άνοιξη, που αναγεννάται η φύση μετά τη νέκρα του χειμώνα και τα πάντα είναι ολάνθιστα, ακόμα και οι γλάστρες της πόλης.

      Διαγραφή
  7. Εγώ, αντιθέτως, λατρεύω τη βροχή, τον χειμώνα, το φθινόπωρο και τη θάλασσα (ψυχολογική εξάρτηση λέμε!).

    Νομίζω ότι η δική σου ερμηνεία είναι σωστότερη και πιο ολοκληρωμένη. Αυτή θα προτιμώ από δω και πέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχα! Θα πρέπει να βρω όνομα για το Γίγαντα!

      Διαγραφή
  8. Μια λάμψη ήλιου (όχι αστραπής) φέρνει η sexy Κοσμογονία σου
    αγαπητέ Ben.
    Πριν έρθουν τα μεγάλα κρύα θα κάνει κι άλλες ζέστες,
    θα ξαπλώσουμε στον ήλιο μας με τα ποτά μας,
    εσύ στη λεμονιά, εγώ στην ελιά μου
    και θα απολαύσυμε ωραίες μέρες, θα το δεις.

    Δε σου υπόσχομαι πως θα κρατήσουμε το μαύρισμα
    (ο πλάγιος ήλιος δε βοηθά)
    αλλά η Ελλάδα δεν πηγαίνει με το σχολικό ημερολόγιο,
    συνήθως τα Χριστούγενα στολίζουμε με κοντομάνικα
    (Πρωτοχρονιά είναι που ρίχνει χιόνι).
    Μια μπόρα είναι, θα περάσει
    Ben, παιδί των Τροπικών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ! Δάφνη μου ναι. Έτσι να παίρνω κουράγιο. Εγώ πάντως θα ξαπλώσω και πάνω στον ηλιακό, έτσι για να παρατείνω το μαύρισμα και να τραβήξω το καλοκαίρι απο τα μαλλιά.
      Κι αυτό θα μου λείψει απο την Ελλάδα...

      Διαγραφή
  9. Καλημέρα!
    Όχι πως θα είχα πρόβλημα με τη ζέστη όλο το χρόνο, αλλά αν είχα και θάλασσα δίπλα! Μ'αρέσει όμως και το μουντό του ώρες ώρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. γειααααα
    σε καλω στο νεο μπλογκοπαιχνιδο μου :
    http://anisixosblog.blogspot.gr/2012/10/blog-post_27.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...