Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Στην υγειά μας ρε παιδιά!





«Υγεία!», λέμε τσουγκρίζοντας τα ποτήρια μας. Υγεία, να ‘μαστε γεροί, για να μπορούμε να χαρούμε τη ζωή, τα ροδοπέταλα και όλα τα παρελκόμενα. Μετά όμως απο μια νοσηλεία για μεγάλο διάστημα σε δημόσιο νοσοκομείο, πλέον έχω μια διαφορετική θεώρηση για το σκοπό της πρόποσης.

Στην μέχρι τώρα ζωή μου δεν έτυχε ποτέ να νοσηλευτώ. Έλα που όλα μέσ’ τη ζωή είναι και μπήκα άρον άρον στο νοσοκομείο και μάλιστα έπρεπε να μείνω και μεγάλο διάστημα. Και παρόλο που είχα την τύχη να νοσηλευτώ σε ένα πολύ καλό δημόσιο νοσοκομείο, φρίττω με τη σκέψη του πως είναι η κατάσταση στα υπόλοιπα. Ανεπαρκές προσωπικό, ελλείψεις στον απλό ιατρικό εξοπλισμό, όπως σύριγγες, γάντια, μάσκες, και το χειρότερο, έλλειψη χώρου.

Ασθενείς όλως των ηλικιών στοιβάζονται σε φορεία, τα λεγόμενα ράντζα, στους διαδρόμους, δίχως την ησυχία που απαιτείται για μια ανάρρωση και πάνω απο όλα δίχως αξιοπρέπεια. Μια ηλικιωμένη, την έπλενε η κόρη της, απο τις τυχερές που είχε κάποια να τη νοιάζεται, και  μεταξύ ξύπνιου και νάρκωσης, ένα δάκρυ κυλούσε απο τα μάτια της, μη μπορώντας να αντιδράσει στην έκθεση της γύμνιας της. Ένας άλλος με προχωρημένη άνια, φώναζε «Μανούλα μου!», κάθε μισή ώρα, όμως καμία μάνα δεν ήρθε, κανένας γιός, που τον παράτησε ένα βράδυ στην εφημερεία, μονάχα μια νοσοκόμα, που και που, όταν προλάβαινε και δεν είχε χάσει το τελευταίο ίχνος ευσυνειδησίας. Παιδιά που μπροστά στην κατάσταση της μάνας, του πατέρα, τσακώνοντας δίχως όνειδος για το ποιος έχει την υποχρέωση να αναλάβει την φροντίδα και νεαρά παιδιά με τσακισμένα όνειρα απο την ηρωϊνη και γάγγραινα στα άκρα, φώναζαν για μια σούτα.

Αυτή είναι η εικόνα ενός νοσοκομείου και παράλληλα εκτοξεύονται σα ρουκέτες οι κατηγορίες. Ο γιατρός δεν είναι καλός, η νοσοκόμα είναι αδιάφορη. Όμως όταν το προσωπικό είναι ανεπαρκές, σε πόσους ασθενείς προλαβαίνει να πάει κάποιος απο το προσωπικό; Όταν είσαι απο υπερωρία σε υπερωρία, πόση αντοχή να έχει κανείς; Όταν αυτή την εικόνα του πόνου και της μιζέριας, την αντικρίζεις καθημερινά, για πόσο μπορείς να κρατηθείς δίχως να κατακλύσει η αναλγησία τα σώψυχά σου, προκειμένου να επιβιώσεις; Κι όμως ο Έλληνας στο μεγαλείο του. Ο Φαταούλας, που όλο καταβροχθίζει τα Θέλω του και θα φτάσει να καταβροχθίσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μια κόρη, αποκαλούσε τις νοσοκόμες και τις γυναίκες που καθάριζαν, , υπηρέτες. «Μα αυτή είναι η δουλειά τους, να μας υπηρετούν εδώ μέσα!», ήταν η απάντηση της, ενώ η ίδια, παρόλο που ήταν όλη μέρα εκεί, δεν έδωσε ένα ποτήρι νερό στη μάνα της. Ένας γιός, σε επίδειξη ισχύος, έβρισε μια τραπεζοκόμο που δεν μάζεψε αμέσως τον δίσκο του φαγητού, σε μια πτέρυγα με εξήντα ασθενείς, ενώ το τροχήλατο της αποθήκευσης ήταν μόλις πέντε βήματα. Κάποιος άλλος έβριζε έναν γιατρό που δεν ερχόταν να τον ενημερώσει για το πότε θα πάρει εξιτήριο, κατηγορόντας τον για αδιαφορία κι ανευθυνότητα, ενώ εκείνος αντιμετώπιζε ένα σοβαρό περιστατικό στο διπλανό δωμάτιο κι ένας άλλος ασθενής, έβριζε μια καθαρίστρια γιατί τον ξύπνησε καθώς προσπαθούσε να απολυμάνει το δωμάτιο.

Αν η μιζέρια και η θλίψη έχουν άρωμα, τότε είναι η μυρωδιά του απολυμαντικού στα νοσοκομεία. Εγώ είμαι τώρα καλά. Δεν θέλω να ξαναμυρίσω εκείνη τη μυρωδιά που και μόνο η θύμιση του μου ανακατεύει το στομάχι και σκέφτομαι πως «Την υγειά μας να έχουμε», δεν είναι για να ζήσουμε, αλλά για να ΜΗΝ ζήσουμε τέτοιες καταστάσεις. Ποιος φταίει; Ποιος φταίει; Φταίω εγώ, φταίτε εσείς κι έπειτα οι υπόλοιποι, όπως και για όλα τα άλλα πράγματα για τα οποία μεμψιμοιρούμε κάθε μέρα.

Θα ‘θελα να ευχαριστήσω όλους τους ευσυνείδητους που εργάζονται στα νοσοκομεία, καθώς υπάρχουν κι εκείνοι που δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, όμως τους θαυμάζω, καθότι προσωπικά, δεν θα μπορούσα να εργαστώ σε ένα τέτοιο χώρο. Κι αν ποτέ τύχει να χάσω την αξιοπρέπεια μου, ζώντας μια κατάσταση σα εκείνες που είδα ως τρίτος παρατηρητής, τότε θα ακολουθήσω το παράδειγμα των Σαμουράι: Η αξιοπρέπεια για έναν Άνθρωπο, είναι πιο πολύτιμη απο την ίδια του τη ζωή.

22 σχόλια:

  1. έτσι είναι...όλοι τα εχουμε ζήσει στα δημόσια νοσοκομεία και τωρα ειναι ακόμα χειρότερα...
    ώστε είχα δίκιο που ανησυχούσα!εύχομαι περαστικά και άσε τους Σαμουράι...την αξιοπρέπεια την κατακτάς και με άλλους τρόπους....
    καλή σου μέρα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίζω να'σαι καλά τώρα! Περαστικά σου...

    Έχεις δίκιο σε ό,τι λες...ο πατέρας μου είναι γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο και η κατάσταση ειδικά τώρα είναι όντως τραγική...
    όλοι φαίνεται να είναι καταδικασμένοι στην ίδια μιζέρια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαρά στο κουράγιο του. Δυστυχώς δεν υπάρχει κι η αναγνώριση του έργου του.

      Διαγραφή
  3. Μια τραγωδία,
    ειδικά για τα γεράματα όταν πια ούτως ή άλλως δεν έχει ο άνθρωπος να ελπίσει για καλύτερα..

    Μα ανησύχησα..

    Να είσαι καλά πάντα Ben
    και να ην μας ξαναφήσεις σε αγωνία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Δάφνη. Επιστρέφω δυναμικά να καλύψω το κενό των αναρτήσεων.

      Διαγραφή
  4. περαστικά σου και με σιδερένια υγεία! :)

    η κατάσταση στα απανταχού νοσοκομεία είναι πάντα ψυχοφθόρα. Τώρα βάλε την κυριαρχούσα ελληνική νοοτροπία, την τωρινή κατάσταση και το πένθιμο του χώρου και έχεις ένα εκρηκτικό μείγμα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έτσι είναι όπως τα λες.. αυτές οι καταστάσεις σε κάνουν να συνειδητοποιείες πολλά πράγματα..
    Περαστικά να είναι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εύχομαι να είναι η τελευταία φορά που πέρασες μια εμπειρία σαν κι αυτήν. Σιδερένιος και πάντα υγιής από τώρα και στο εξής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Eσύ νάσαι καλά! και τα άλλα, δεν θα αλλαξουν, μα την παναγία δηλαδή!!!

    στείλε μου το μεηλ σου στο vassilikig@gmail.com για να σου στείλω "πάσο"!

    φιλιά πολλά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγόρι μου γλυκό κατ αρχάς εύχομαι να είναι περαστικό ό,τι κι αν ήταν και να μην ξαναταλαιπωρηθείς. όσο για τα νοσοκομεία, μετά την πολύ πρόσφατη εμπειρία που είχα με τον πατέρα μου είδα κι εγώ ότι παρά τις ελλείψεις που ήταν τεράστιες το προσωπικό φέρθηκε στην πλειοψηφία του με σεβασμό και αγάπη και σε κείνον και σε μας... Οπότε, ναι, ξέρω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάει, πέρασε κι ελπίζω να μην ξανάρθει.
      Πάμε για άλλα tremens, ένας συναρπαστικός χειμώνας έρχεται!

      Διαγραφή
  9. Περαστικά! Έτσι που έχει καταντήσει πια η δημόσια υγεία, πραγματικά η πρόποση 'στην Υγειά μας!' παίρνει άλλη διάσταση...
    Να είμαστε καλά... όλα τα άλλα, τα παλεύουμε...

    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. κατ' αρχήν περαστικά!
    ... κι όμως, είναι πολύτιμη η εμπειρία σου, γιατί μας φέρνεις κι εμάς (όσους δεν έχουμε εμπειρία από νοσοκομείο) πολύ γλαφυρά αντιμέτωπους με την αλήθεια του πόσο ηρωικό είναι το έργο που κάνουν σήμερα οι γιατροί και οι νοσηλευτές στα ελληνικά νοσοκομεία...
    είχα κι εγώ εντίστοιχη εμπειρία (με συγγενή μου) στην αρχή του καλοκαιριού, φρίκαρα επαρκώς (είναι όλα έτσι όπως τα λες) και ενώ δεν τρέφω γενικά μεγάλο σεβασμό στους κλασικούς γιατρούς, είδα το φιλότιμο και τον ηρωισμό τους από πρώτο χέρι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακριά απο μας όμως Ξωτικό μου. Μακριά και ποτέ ξανά!

      Διαγραφή
  11. Περαστικα σου σιδερενιος,!!τα δημοσια νοσοκομεια εχουν τρομερες ελλειψεις το προσωπικο ειναι τεταμενο και την δουλεια την βγαζουν οι πρακτικαριοι ξερω τι σου λεω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι. Διαπίστωσα κι αυτό και πολλά πράγματα. Κι αν οι πρακτικάριοι συνεχίσουν με τον ίδιο ζήλο την καριέρα τους, τότε η Ελλάδα θα έχει λαμπρούς ιατρούς στο μέλλον.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...