Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Ventus Calendarium


Vanitas vanitatum et omnia vanitas

Κατά καιρούς παθαίνω διάφορες αναλαμπές. Μου έρχονται στο «άσχετο;» διάφορες λέξεις, έννοιες, φράσεις, που άλλοτε γίνονται μότο, ή απλά απορία. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας πάντως βρήκα τη σωτηρία μου. Εκεί που παλιότερα έπρεπε να ψάχνω σε εγκυκλοπαίδειες και λεξικά ή να παίρνω τηλέφωνο κάποιον που ήξερε τι σημαίνει η αναλαμπή που είχα, απλά τώρα κάνω google ή bing και έχω ότι απαντήσεις θέλω.



             Vanitas vanitatum et omnia vanitas, (Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης),διόρθωσε με Turigr, αν κάνω λάθος, αυτό μου κόλλησε εδώ και κάποιες μέρες, απο την πανσέληνο θαρρώ, έχω ένα κάτι με το φεγγάρι. Ίσως είναι απλά η απάντηση που δίνει το ασυνείδητο μου, για τις σκέψεις που έχω τον τελευταίο καιρό, πως όλα είναι μάταια, ανούσια, άσκοπα, αδιάφορα.

 Ο Aizen ίσως μπορούσε να το εξηγήσει.



Περίεργο πως ένα Α, αλλάζει τελείως το νόημα μιας λέξης.

Ακάνθινες ερωτήσεις ξεπετάγονται, σφυροκοπώντας για απαντήσεις οι οποίες άλλοτε αναζητώνται στο σκοτάδι του ουρανού κι άλλοτε στον πάτο ένος μπουκαλιού... Ποιος είναι ο στόχος της ζωής μου; Τι αξία έχει; Τι αξίζει; Τι όχι; Ποιο το νόημα; Προκλημακτηριακά ένος μεσήλικα, έτσι μου παν πως λέγεται η φάση που περνάω. Μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά και πάλι, ποιος θα μου δώσει τις απαντήσεις; Τι να σου κάνει και η τεχνολογία; Αν πάντως φτάσουμε στο σημείο να μας δίνει απαντήσεις η τεχνολογία σε αυτά, τότε πάψαμε να είμαστε άνθρωποι.

Ξυπνάω και περιφέρω στον κόσμο το σαρκίο μου. Επιστρέφω στο σπίτι και βυθίζομαι στο τίποτα. Κοιτάζω τα λουλούδια και μου φαίνονται αδιάφορα, θα μαραθούν κι αυτά. Έτσι δεν είναι Tremens; Κάνω αναδρομή της ζωής και δεν βρίσκω κάτι ουσιαστικό. Τι κι αν δούλεψα; Ποιο το όφελος. Ξυπνάω, δουλεύω, περπατάω, ανασαίνω, με μια καρτερικότητα της αναγνώρισης, της μέρας να περάσει, του χρόνου να γίνει χρόνια και απλά να χαθώ στο άυλο, έχοντας γίνει λίπασμα για τα σκουλίκια. Ναι, καταλαβαίνω έτσι ορισμένους που αποφάσισαν να κάνουν ένα παιδί, προκειμένου να αποκτήσουν ένα νόημα στη ζωή τους, αφού μπορούν, γιατί όχι; Και μεγαλώνουν εκείνα ευνουχισμένα, φορτωμένα με ελπίδες κι όνειρα, με όλα όσα οι ίδιοι δεν έζησαν.

Πάρε ένα μαχαίρι και κοψτ’ το λαιμό σου, ίσως πείτε. Εγώ αυτό θα έλεγα πάντως. Όμως ίσως είμαι δειλός για να κάνω κάτι τέτοιο. Ίσως γιατί κρατιέμαι ακόμα απο το ερώτημα του :Τι αξίζει τελικά; Το ταξίδι ή ο προορισμός; Ά ! ρε Καβάφη, εσύ που με συντρόφευες ώρες κι ώρες, έφτασε η στιγμή να σε αμφισβητήσω.

Πλέον μου απευθύνονται στον πληθυντικό και κοιτάζω να δω απο δίπλα τον κλώνο, όμως όχι, σε μένα απευθύνονται, ως μονάδα. Έγινα ο Κύριος Τάδε, κεριά και λιβάνια, έλεγε η Γιαγιά μου, δίκιο δεν είχε Αντιγόνη;.

Ψάχνω κάπου να ακουμπήσω, όπως λέει η Νasia, σε μια ανάμνηση, σε μια ιδέα και αντικρίζω ένα Έρεβος. Έχει τελικά το  κενό χρώμα;

«Για αυτό,
δεν έχω τίποτα άλλο να πω
Ένα μεγάλο κενό, ένα Μηδενικό
Χωρίς Εσένα», ακούω το τραγούδι που ανάρτησε ο Zero Point. Ποιος σε χέζει κι Εσένα. Το Εμένα με απασχολεί τώρα. Άλλωστε, αν εμφανιζόσουν, θα κανιβάλιζα σα μια Μαύρη Χήρα.

Θυμάμαι τελικά μια ανάμνηση. Πέντε χρονών να κάθομαι πάνω σε ένα πηγάδι, κοιτάζοντας το σκοτάδι να απλώνεται κάτω και πετώντας πέτρες, περιμένοντας να ακούσω το γκελ στον πάτο, καθώς σκεφτόμουν: Τι υπάρχει στο σκοτάδι; θέλοντας να βουτήξω σε αυτό. Ακόμα εξακολουθώ και κάθομαι στα σκοτάδια τις νύχτες, περιμένοντας μια απάντηση, το γκελ στον πάτο του πηγαδιού.

Χάζευα το Φεγγάρι τις προάλες και ο νους μου ταξίδευε στην Σκοτεινή της πλευρά. Σκεφτόμουν τις φορές που βυθίστηκα στην Άβυσσο. Ξέρεις E.D.I.L.Y.L. ποια εννοώ. Εκείνη που έχουμε μέσα μας, εκείνη που μας περιτριγυρίζει, εκείνη που μας έμαθαν να αποφεύγουμε. Inferno! ψιθυρίζω, αναζητώντας την αγκαλιά της Λίλιθ. Ίσως γιατί είμαι δικό της παιδί κι εκείνη σε μια κρίση μετάνοιας, γιατί όλοι μετανιώνουμε κάποια στιγμή για κάτι, με παράτησε στα τρελλά νερά μιας  Στύγγας.

Ένας Λωλός εμφανίστηκε στη γειτονιά. Κάθεται κάθε μέρα, όλη μέρα σε ένα πεζούλι του δρόμου και κοιτάζει τον κόσμο που περνά. Ένα σκυλί ψυχοραγούσε, έχοντας φάει φόλα και οι περαστικοί φώναζαν: «Το καημένο!», συνεχίζοντας το δρόμο τους, το έχεις δει έτσι Daphne; Ένας έφηβος πουλάει στυλό κι η ώρα είναι δώδεκα το βράδυ. Ένας άλλος θα πηγαινοέρχεται στη δουλειά με λεωφορεία, γιατί πούλησε τη μηχανή για τα ενοίκια. Λίγο πριν περάσουν τα σκουπιδιάρικα τη νύχτα, η ησυχία της διακόπτεται απο τον Άγνωστο, που ψαχουλεύει τα σκουπίδια κι εγώ κοιτάζω τη στοίβα με τα άδεια πακέτα τσιγάρα, κάνοντας τα μπουκάλια της μπύρας κορίνες. «Τα πολλά χέρια μας κατσιάζουν.», έλεγε ο Βέγγος. «Τα πολλά μας παραπλανούν.», λέω εγώ, όμως έμαθα σε αυτά. 

 Γαμημένη έξις. Άχ ρε Sweet Cherry!
Τι κρίμα, να ανακαλύπτουμε τα πάντα, στο τίποτα. Το φως, στο σκοτάδι. Την ανθρωπιά, στην κτηνωδεία και μετά να ονοματιζόμαστε «άνθρωποι». Να ‘βρισκα εκείνο το Πηγάδι. Να καθόμουν ξανά στην άκρη του και να ‘πεφτα μέσα, βρίσκοντας την απάντηση στο ερώτημα μου.

23 σχόλια:

  1. Κάτι έχουμε εμείς σήμερα
    κάτι έχουμε μα θα περάσει, άκου να σου πω Τοξότη, αμέσως πριν από σένα διάβαζα εμένα στην καταρρακωμένη αυτοκριτική μου 3 μέρες αφού έκλεινσ τα 40, πριν 6 μήνες περίπου με τίτλο ίσως φταίνε τα φεγγάρια. Και ήμουν με ένα πλάκωμα και σήμερα γιατί όλο αυτό και άλλα πολλά με έχουν ρίξει σε τέλμα. Με έχουν ρίξει σχεδόν σε απελπισία.

    Αλλά θα σου πω ένα μυστικό μπας και το ακούσω κι εγώ. Τα λουλούδια θα μαραθούν, ναι. Αλλά θα ξανανθίσουν. Σύντομα. Και το νόημα της ζωής ποιο να ναι; Κάποιο θα ναι, πρέπει οπωσδήποτε να το βρούμε σήμερα; Ας πλακώσουμε στο ξύλο καμιά γρια ν ανάψουν τα αίματα να ηρεμήσουμε. Ας ζήσουμε. Ας φωνάξουμε. Ας γελάσουμε. Ας κλάψουμε. Ας αναπνεύσουμε.

    Αλλά ας αναρωτηθούμε, τι πιο πολύτιμο τελικά από εκείνη; Τίποτα Τοξότη μου. Τίποτα. Στα λέω για να τα ακούω. Στα λέω για να τα νιώσω. Στα λέω γιατί ούτε εγώ πάω καλά. Αλλά θα πάω. Και θα πας. Γιατί απλά έτσι είναι.

    Σε φιλώ γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν χαίρομαι για τη συμπόνια ομοιοπαθούντος. Το "Αν καεί το δικό μου σπίτι, να καεί ο κόσμος όλος" δεν μου αρέσει. Όμως έχεις δίκιο. Θα περάσει.

      Διαγραφή
    2. Α, δεν είναι συμπόνια καλό μου παιδί, αλληλοτράβηγμα είναι μπας και βοηθηθεί ο ένας απ τον άλλον, αλληλοχαστούκισμα

      Διαγραφή
  2. Είχε παλάτια και παλακίδες ο Βασιλιάς κι έχτισε πόλεις κι εξουσίασε ανθρώπους και καθόταν στο αμπέλι του κι έπινε το κρασί του μα ευφροσύνη δεν έβρισκε διότι όλα 'ματαιότης ματαιοτήτων και θλίψις πνεύματος'. Διότι υπάρχει καιρός για γέλιο και καιρός για κλάμα, καιρός για ειρήνη και καιρός για πόλεμο, καιρός για σπορά και καιρός για θερισμό αλλά τα πάντα ματαιότης ματαιοτήτων και θλίψις πνεύματος.
    Και ο Βασιλιάς σκέφτηκε 'εν τη καρδία του' κι αποφάσισε πως μόνη ευφροσύνη βρίσκει ο άνθρωπος στο έργο αυτού και στο κρασί΄του διότι όλα τα άλλα είναι ματαιότης και θλίψις πνεύματος..
    Ναι, Εκκλησιαστής, ο μελαγχολικός γιός του Σολωμόντα- Να είσαι καλά dear Ben που μου τον θύμισες!
    [

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να σου θύμιζα κάτι πιο βουκολικό...

      Διαγραφή
  3. ανατρίχιασα!ευτυχώς δεν έχει πηγάδια που μπορείς να βρεις στην Αθηνα !να σου πω,θελω να κοιμάμαι τα βράδυα,δεν θέλω εκτός απο τις έννοιες τις δικές μου να έχω και τις δικές σου!προσπαθώ να κάνω αναρτήσεις με χιούμορ ,αλλά πού πας και ξετρυπώνεις το σοβαρό της υπόθεσης κάθε φορά απορώ....προκλιμακτηριακά θά'θελες να είναι,Κλιμακτήριος είναι ,μην το ψάχνεις,τα προ ξέχνα τα....εχω ''φορτώσει'' τώρα ,δεν ξέρω πως να σε υβρίσω!!!
    το σώζεις τουλάχιστον με το παιχνιδάκι με τα ονόματά μας!
    πες στο μυαλουδάκι σου να θυμηθεί και κάτι ευχάριστο ή φαντάσου το και περιμένω να το διαβάσω!!!!
    θυμήσου λίγο τα νεανικά σου όνειρα,εκεί θα βρεις την απάντηση.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην μου ανησυχείς Νάσια. Απλώς πήρα μαύρα γυαλιά κι όλα τα βλέπω ζοφερά.

      Διαγραφή
    2. από μόδα το εχω καταλάβει ότι είσαι ολίγον άσχετος...μαύρα ;;;;

      Διαγραφή
    3. Όχι δα, απλά είμαι classic. Άλλωστε η μόδα φεύγει, το στυλ παραμένει.

      Διαγραφή
  4. απαντήσεις δεν έχω. πνίγομαι από τα ερωτηματικά. κολύμπι ακόμα δεν έμαθα... ούτε που ξέρω αν θέλω να μάθω…
    εσύ τα έγραψες; εγώ; τι σημασία έχει...
    και οι δυο το ίδιο αισθανόμαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι ελπίζω να περάσει, γιατί η Ζωή δεν μας χαρίζεται...

      Διαγραφή
  5. Λεγόμαστε άνθρωποι κατ'όνομα με όσα αφήνουμε να γίνονται..
    Το ταξίδι και ο προορισμός.. από το ένα μαθαίνεις από το άλλο ευχαριστιέσαι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Κι αν πτωχή τη βρεις την Ιθάκι
      Μη στεναχωριέσαι
      Εκείνη σου έδωκε το ταξίδι..."
      Χρυσώνουμε το χάπι τελικά ή οφείλουμε ως ανω-θρώσκω να αναζητάμε την θετική πλευρά;

      Διαγραφή
    2. Εγώ αναζητώ τη θετική πλευρά.. ή να μου χρυσώνω το χάπι .. το χρειάζομαι.. μπορεί να πονέσω αλλά θα ναι για λίγο, μέχρι να το χρυσώσω..

      Διαγραφή
  6. Καλέ...τι ψυχοπλάκωμα διαβάζω! Να σας πω, εμείς έχουμε τον καιρό της αυτοκτονίας και εσάς σας πιάνει κρίση; Ρε μήπως μας κοροϊδεύεις και ζεις στο Νησί;

    ;-Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως να μου ταίριαζε καλύτερα το Νησί...Ανάποδος άνθρωπος παιδί μου!

      Διαγραφή
  7. σου γραφω ως ανωνυμος γιατι το πισι μου εχει προβλημα και μπαινω απο αλλου..
    κοιτα,κατι που εμαθα εγω ειναι οτι οι ανθρωποι αναζητουν το νοημα της ζωης οταν νιωθουν οτι λειπει απο τη δικη τους
    η μεταφυσικη πιστη η οχι δεν ειναι το αληθινο ζητημα συνηθως αλλα ενα επιφαινομενο.
    γεμισε τη ζωη σου με ανθρωπους που αγαπας κι σε αγαπουν,μιλα σε καποιον για οσα σε πληγωνουν παλια η νεα,σε φιλο η σε ειδικο, και θα το βρεις το δρομο σου :)..
    aizen999

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ειδικό ακούωωωωω :) Παρούσα ;) ελα να παμε στο νησι να βρουμε τη λυση μαζι :))) (εκανα και ριμα, η ειδική :p)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάρε Ζουζούνα πάρε με μαζί σου, γιατί φέτος ξέμεινα στην Αθήνα.

      Διαγραφή
  9. Τα περισσότερα από όσα κάνουμε είναι εφήμερα, όμως ο άνθρωπος έχει μέσα του τη φλόγα της δημιουργίας. Και ότι δημιουργεί, αν γίνει με αγάπη και μεράκι μένει πίσω και παύει να είναι εφήμερο. Ναι η τεκνοποίηση αυτό ίσως δηλώνει, όμως και η τεκνοποίηση μέσω της τέχνης είναι εξίσου σημαντική και καθόλου μάταιη! Ακόμα κι αυτό το blog που έχεις δημιουργήσει, αν το καλοσκεφτείς, κάθε άλλο παρά εφήμερο είναι!

    Υ.Γ. Σωστή η φράση στα λατινικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...