Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Ζωώδη Ένστικτα



Τα παιδικά μου χρόνια, τα πέρασα σε ένα χωριό, σε ένα σπίτι με πολλά ζώα. Ζώα που ήταν ελεύθερα, αλλά ταίζονταν απο το σπίτι και τις νύχτες έμεναν στο υπόστεγο και φύλαγαν το σπίτι. Ήταν κι δεν ήταν «ιδιοκτησία» μας, αν μπορεί να πει κανείς ότι είναι ιδιοκτήτης ζώου, ακόμα κι εκείνα που εκτρέφει προς σφαγή, αλλά στο σπίτι είχαμε οχτώ σκύλους, έξι γάτες, ένα ζευγάρι πάπιες, και κατά καιρούς καμιά δεκαριά κότες. Με εξαίρεση τα πουλερικά, οι σκύλοι και οι γάτες ήταν περιπλανώμενοι που ήρθαν στο σπίτι, βρήκαν λίγο νερό και φαϊ κι εγκαταστάθηκαν, καθώς η γυναίκα που με μεγάλωσε, βαθιά θρησκευόμενη κι Ανθρώπινη τα λυπόταν και τα αγαπούσε τόσο, που αν δεν έτρωγαν αυτά πρώτα, δεν ησύχαζε για να κάτσει για φαγητό η ίδια, ακριβώς στις έξι το απόγευμα που τρώγαμε το βραδινό.

Η πρώτη θρησκεία με την οποία ήρθα σε επαφή, ήταν μια η οποία πρέσβευε την μετενσάρκωση. Ο άνθρωπος μετενσαρκώνεται στην επόμενη ζωή, αναλόγως πως έζησε στην προηγούμενη σε άνθρωπο ή σε ζώο ή ακόμα και σε ένα κατώτερο ον της τροφικής αλυσίδας, μέχρι να καταφέρει, έχοντας συλλέξει εμπειρίες απο τις πολλές ζωές που έζησε, να ζήσει μια ζωή τέτοια που θα του επιτρέψει να φτάσει στη θέωση, ώστε να πάψει να αναγεννάται. Έτσι, κάθε πλάσμα που έβρισκε καταφύγιο στο δικό μας σπίτι, ήταν μια ψυχή, που έψαχνε την δική του Νιρβάνα κι εμείς, αναζητώντας τη δική μας, δεν έπρεπε να τους αφαιρέσουμε τη ζωή ή να τους βλάψουμε, κάνοντας κακό στο δικό μας Κάρμα.

Βέβαια ως παιδί, όλα αυτά μου ήταν αόριστα γνωστά κι καταννοητά. Για μένα εκείνα τα ζώα ήταν η παρέα μου τις ζεστές μέρες της μοναξιάς μου, οι σύντροφοι στις περιπέτειες μου και η απάντηση στα ερωτήματα του παιδικού μου μυαλού. Ο μεγάλος σκύλος, αρχηγός της αγέλης, ήταν το άλογο μου, σαν εκείνου που είχα δει την πρώτη φορά που έκατσα κατάχαμα για να δω μια ταινία στο υπαίθριο σινεμά. Και καβάλαγα τον κακομοίρη και του ριχνά μια με τη βίτσα στα κωλομέρια, αλλά εκείνος δεν κουνιόταν, παρά στεκόταν ακίνητο γιατί ήξερε πως αν κινηθεί θα πέσω, όπως κι έγινε όταν μια μέρα, στην προσπάθεια μου να τον κάνω να τρέξει, του δάγκωσα το αυτί κι εγώ έπεσα κι έσπασα το κεφάλι μου.

Μια άλλη απορία που είχα ήταν γιατί οι σκύλοι κολυμπούσαν ενώ οι γάτες όχι. Την εποχή των μουσώνων, όταν τα πάντα είχαν καλυφθεί απο νερό και κυκλοφορούσαμε με βάρκες, οι σκύλοι μου με ξεπροβόδιζαν κολυμπώντας μέχρι το σημείο της ξέρας, όπου μπορούσα να συνεχίσω τη διαδρομή μου με τα πόδια, ενώ οι γάτες ούτε που πλησίαζαν το νερό για να μου κάνουν παρέα. Ανέβηκα λοιπόν κι εγώ μια μέρα με μια γάτα υπο μάλης στη σκεπή του σπιτιού, θέλοντας να την πετάξω στο νερό κι εκείνη έχοντας πάρει χαμπάρι, μάλλον απο ένστικτο τι ήθελα να κάνω πάλευε απεγνωσμένα να φύγει γεμίζοντας με γρατζουνιές, ώσπου πέσαμε και οι δυο στο νερό. Η γάτα κολύμπησε εν τέλει, αλλά μάλλον δεν της αρέσει να βρέχεται, σκεφτόμουν ενώ πνιγόμουν, ώσπου πήδηξε στο νερό ένα απο τα σκυλιά, ενώ τα άλλα γάβγιζαν δαιμονισμένα κι εμένα με έβγαλε μια θεία, γατζωμένο πάνω στο σκύλο κι έφαγα ένα αλύπητο ξύλο, όταν της είπα τι είχα κάνει.

Ο άρχοντας του σπιτιού όμως ήταν μια θηλυκή, λευκή πάπια. Εκείνη είχε ένα ταίρι, έναν όμορφο αρσενικό δίχως τη δυναμική προσωπικότητα της. Δεν ξέρω τι κρίματα είχε απο προηγούμενες ζωές της, όμως ακόμα κι ώς πάπια πλήρωνε για αυτά. Όλα τα μωρά της τα έκανε λίγο πριν ξεκινήσουν οι πλημμύρες και πνίγονταν πέφτοντας απο τη φωλιά τους, καθώς δεν μπορούσαν ακόμα να κολυμπήσουν κι αργότερα, το ταίρι της το δάγκωσε ένας σκύλος και ξεψύχισε, κι εκείνη έμεινε μόνη. Την ίδια τύχη, είχαν και τα κοτόπουλα και δεν πρόφτασα ποτέ να φάω αυγό κότας, μέχρι που έφτασα δέκα χρονών και είδα ότι έχουν κόκκινο χρώμα, εν αντιθέσει με το αυγό της πάπιας που ήταν λευκό, με το οποίο με τάιζαν κάθε μέρα το πρωϊ, προκειμένου να δυναμώσω, αντιμετωπίζοντας την ασιτία.

Εκείνη ήταν ο φύλακας του σπιτιού. Κανένα σκυλί δεν την πλησίαζε, καθώς άνοιγε τα φτερά της και ορμούσε με φωνές στον παρείσακτο. Με εκείνη πέρασα αμέτρητα μεσημέρια, όταν είχαν υποχωρήσει οι πλημμύρες και την έπιανα απο πίσω, μη και με δαγκώσει, την παράταγα καμια δεκαριά μέτρα πιο κάτω και αλλαφιασμένη με κυνηγούσε κι εγώ έτρεχα μέχρι το σημείο που δεν με έφτανε. Την εποχή που τα πάντα καλυπτόταν απο νερό, άφηνε το σπίτι και τριγύριζε κολυμπώντας χιλιόμετρα ολόκληρα στους ορυζώνες κι επέστρεφε πάντα στην ώρα της, λίγο πριν πέσει ο ήλιος. Ήταν η εποχή που δεν μπορούσαμε να παίζουμε, όμως κάθε απόγευμα, ανέβαινε στη στέγη της ψωλιάς της, φώναζε ανοίγοντας τα φτερά της μέχρι να με δει κι έπειτα ησύχαζε για όλο το βράδυ μέχρι το επόμενο πρωϊνό, ακριβώς στις πέντε και μισή όπου θα ξαναφώναζε, δίνοντας σήμα πως έκανε το αυγό που προοριζόταν για μένα και που ήταν το σινιάλο ότι έπρεπε να σηκωθώ απο το πάτωμα. Λίγο μετά που έφυγα απο εκείνο το σπίτι, έμαθα μετά απο χρόνια ότι η πάπια πέθανε. Έζησε έντεκα χρόνια, απο τα οποία τα εννιά, τα πέρασε μεγαλώνοντας στην κυριολεξία εμένα, ώστε κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου, να περπατήσω, μέχρι να χορέψω. Δεν ξέρω αν υπάρχει μετενσάρκωση, δεν  ξέρω αν απλά τα ζώα είναι απλά ζώα, αλλά αν υπάρχει επόμενη ζωή, τότε εκείνη πρέπει να έφτασε στη δική της Νιρβάνα.

Δεν ξέρω αν φταίνε τα παιδικά μου βιώματα, αλλά δυστυχώς σε ένα σπίτι δίχως ζώα, δεν μπορώ να ζήσω. Για χρόνια ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε, μέχρι που ανεξαρτοποιήθηκα κι απέκτησα εντελώς τυχαία τη Μπόνι. Η Μπόνι είναι η Κυρά του δικού μου σπιτιού, μια μαύρη μπασταρδεμένη σκυλίτσα με καταγάλανα μάτια. Ένα σκυλί, που με συντρόφευσε στις δύσκολες στιγμές, μένοντας νηστικοί βδομάδα ολόκληρη και παρόλ’ αυτά, δεν παραπονέθηκε ποτέ, αρκεί το βράδυ να κοιμόταν δίπλα μου και να της χαϊδεύω το κεφάλι.  Ζούσαμε αρχικά σε μια γκαρσονιέρα και δεν γάβγισε ποτέ της, όπως δεν έκανα κι εγώ φασαρία μη και πάρει χαμπάρι ο σπιτονοικοκύρης ότι ήμουν μέσα και μου γυρέψει το ενοίκιο και κοιμόταν στα πόδια, τα οποία ζέσταινα στην μαλλιαρή της κοιλιά, όταν δεν υπήρχε θέρμανση τα βράδια του χειμώνα. Κάποιοι «φίλοι» την κακοχαρακτηρίσαν ότι δεν είναι εκπαιδευμένη επειδή πηδάει πάνω στους επισκέπτες κουνόντας την ουρά της και θέλει να κάθεται δίπλα σου, διεκδικώντας χάδια, όμως είναι αλήθεια ότι δεν την εκπαίδευσα ποτέ και ουδέποτε μετάνιωσα για αυτό. Μάθαμε να συμβιώνουμε ο ένας με τον άλλον, καλύπτοντας ο ένας τις ανάγκες του άλλου, όμως πάνω απο όλα μου έμαθε πως αγάπη, είναι να ανέχεσαι, να συγχωρείς, να φροντίζεις ακόμα κι αν έφαγες ξύλο, ακόμα κι αν ο άλλος είναι κακόκεφος και σου φώναξε, ακόμα κι αν δεν σου δίνει καμία σημασία, όμως μόλις χαμογελάσει λίγο, θα είσαι δίπλα του, έχοντας ξεχάσει όλα όσα είχαν προηγηθεί. Έτσι η Μπόνι έμεινε ανεκπαίδευτη και οι «φίλοι» έμειναν στο περιθώριο, γιατί ειλικρινά, όσους ανθρώπους δεν αγαπούν τα ζωντανά, μου βγήκαν όλοι σκάρτοι, όχι ότι οι έχοντες μπορεί να μην είναι.

Αυτή τη στιγμή ένα νέο μέλος στην δική μας φαμίλια, είναι ένα ολόλευκο γατί, με το όνομα Γιασμίν. «Τρώγονται σα το σκύλο με τη γάτα», λένε κι όμως η Μπόνι δεν πείραξε ποτέ γατί. Κι όποτε έβλεπε γατί έτρεχε για να παίξει μαζί τους, όμως εκείνα έφευγαν πανικόβλητα. Όμως την βλέπω να ξαπλώνει και να αφήνει το γατάκι να ξαπλώνει δίπλα της και να τη θηλάζει, ασχέτως αν δεν έχει γάλα, γιατί ξέρει, ότι εκεινο το μικρό πλασματάκι, έχει ανάγκη, να νιώσει το θηλασμό και ανέχεται τα παιχνίδια της, την αφήνει να τρώει απο το μπωλ της και της έχει μάθει να κοιμάται στα πόδια μου, για τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

 Με την ίδια ανιδιοτέλεια μεγάλωσε την Ηλέκτρα, ένα πραγματικά άσχημο παπί, που δεν αγόραζε κανένας απο τον γύφτο το Πάσχα, όπου συνηθίζεται να παίρνουν κάποιοι πουλάκια στα παιδάκια τους για παιχνίδι και να πεθάνουν μετά απο λίγες μέρες. Η Ηλέκτρα κουλουριαζόταν δίπλα στη Μπόνι, αναζητώντας την ζεστασιά και τη στοργή, που τελικά όλα τα πλάσματα έχουν ανάγκη στο ξεκίνημα της ζωής τους μέχρι που μεγάλωσε και αναβίωσε τον μύθο του Ασχημόπαπου, απολαμβάνοντας τις βουτιές της στην πλαστική πισίνα και κατά καιρούς, κουρνιάζει ακόμα δίπλα απο την Μπόνι.

Χρησιμοποιούμε την έκφραση «ζωώδη ένστικτα», για να περιγράψουμε την βία που πράττουμε οι ίδιοι σαν άνθρωποι. Ο ορισμός του ζώου, είτε αυτούσια, είτε ως συνθετικό, χρησιμοποιείται υποτιμιτικά απο ανθρώπους, προς ανθρώπους κι σκέφτομαι τον Ιάκωβο με τη Ντανιέλα, ένα ζευγάρι παπαγαλάκια, να κάθονται και να φροντίζουν το ένα το άλλο, όλη την μέρα κι αποδεδειγμένα, αν πεθάνει το ένα, θα πεθαίνει απο τον καημό του και  το άλλο, καθώς σκέφτομαι, αν ποτέ θα βρω ένα σύντροφο που να μπορούμε να αγαπηθούμε με τον ίδιο τρόπο. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό λένε πάλι, όμως κοιτάζω το μικρό μου ενυδρείο και τα βλέπω να ζούνε ειρηνικά και το ένστικτο της θανάτωσης, έχει να κάνει μονάχα με την επιβίωση κι όχι απο πρόθεση.

Ζωώδη ένστικτα λοιπόν κι ανθρώπινες πράξεις. Θαρρώ, πως γίναμε πολύ «άνθρωποι» πια και στη σημερινή Ελλάδα, ίσως πρέπει να έρθουμε σε επαφή, με το ζώο, μέσα μας. Βλέπετε, εκείνα απο ένστικτο και μόνο, ξέρουν να αγαπούν, να νοιάζονται, να σέβονται κι εμείς, απο το πολύ «άνω- θρώσκω», ξεχάσαμε πως είμαστε ζώα.


Υ.Γ. Μάλλον για να βρω το "παπαγαλάκι" μου πρέπει να κόψω τα πουστράδικα και να πάρω σβάρνα τις φιλοζωϊκές.

19 σχόλια:

  1. Πέρασα όμορφα με τις διαφορετικές εικόνες που μοιράστηκες μαζί μου, αλλά επίσης θα συμφωνήσω ότι εμείς οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε όρους όπως απάνθρωπο και ζωώδη ένστικτα για να διακιολογήσουμε την κακία μας. Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει, ακόμα και το πιο σαρκοβόρο ζώο είναι αναγκασμένο να σκοτώσει για την επιβίωσή του και όχι για την ευχαρίστησή του.

    Βάζοντας κανόνες σε μας και στους γύρω μας προσπαθούμε να διακιολογήσουμε αρχέγονα ένστικτα και πάθη χαρακτηρίζοντάς τα διαφορετικά, μη ανθρώπινα. Έλα όμως που δεν είναι έτσι!

    ΥΓ Πρέπει να σου βρω γαμπρό! Ανοίγω τα καρνέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρόσεχε τι τάζεις!!!
      Υ.Γ. Να τους πεις πως προικιά έχω έτοιμα!!!

      Διαγραφή
  2. Επίσης - για να βρεις "το παπαγαλάκι" σου, να βγάζεις τακτικά βόλτα το σκύλο σου. Γνωστός μου έτσι βρήκε το δικό του!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στη γειτονιά μου μόνο κάτι γέροι και γριές κυκλοφορούν γμτ!!!

      Διαγραφή
  3. Α! βρε Ανατολίτη,παπί για παπί και γατί για γατί δεν άφησες σε ησυχία!!
    Πάντως αν ήσουν στρέιτ θα είχες μεγάλη επιτυχία με το λέγειν σου!!!!μάλλον αυτό δεν πιάνει στους άντρες ε;;
    θα ήθελες να επιστρέψεις εκεί μου μεγάλωσες μόνιμα!
    σου λείπει εκείνη η χώρα;
    εγώ τρελαίνομαι για τέτοια μέρη!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παλιότερα δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Εξελληνίστηκα κι αργότερα εξευρωπαϊστηκα πολύ. Όμως τελευταία, ίσως γιατί μεγαλώνω, ίσως γιατί κουράστηκα απο την πολυπλοκότητα της "ανάπτυξης", ξύπνησε ο Νόστος μέσα μου.

      Υ.Γ. Οι "άντρες", δεν νοιάζονται για τέτοια Νάσια. Είναι τελείως διαφορετικοί οι "κανόνες" του παιχνιδιού.

      Διαγραφή
  4. χεχε στις φιλοζωικές τουλάχιστον θα βρεις ανθρώπους με αισθήματα.. άμα έχουν στα ζώα, θα έχουν και στους ανθρώπους.. άσε που θα έχετε και τα ίδια ενδιαφέροντα.. :)

    ΥΓ. Ασία μεγάλωσες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, νομίζω πως μεγαλώνοντας, πρέπει να σκέφτομαι πρακτικά πια. Άλλωστε το Πι, έχει πρακτική αξία και πρέπει να το βλέπεις έτσι.

      Διαγραφή
  5. Ζωώδη ένστικτα...
    Αν έβρισκα τον εγκέφαλο που το σκέφτηκε και απλώθηκε έτσι δίχως δεύτερη σκέψη θα τον χαστούκιζα!

    Τα ανθρώπινα κρυμμένα.. πονηρά... ασυνείδητα.. εγκληματικά.. φοβάμαι.
    Καθώς και τα "αφεντικά" των ζώων που τους μοιάζουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα ζώα, έχουν ένστικτο. Οι άνθρωποι έχουν πρόθεση.
      Ένα ζώο αν το παρατηρήσεις το καταννοείς. Ο άνθρωπος απο την άλλη, πάντα θα σε εκπλήσει.

      Διαγραφή
  6. καλέ τα αγαπάμε τα ζώα!
    αν κι εγώ πιστεύω πως πρέπει όπως αγαπάμε κι τα υπόλοιπα ζώα να αγαπάμε τους ανθρώπους-δεν είναι τέλειοι,και ούτε χρειάζεται να είναι.Όπως οι σκύλοι είναι καλοί με τα αφεντικά τους αλλά άμα λάχει τρώνε και κανα περιστέρι,όπως οι γάτες γλύφουν τα μικρά τους όμως τρώνε κι κανα ποντίκι,έτσι κι οι άνθρωποι έχουν διάφορες πτυχές -κι όπως κάνουμε με τα άλλα ζώα, τους δεχόμαστε όπως είναι-ακόμα κι αν δεν είναι πάντα εύκολο
    aizen999

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είπε κανείς να μην αγαπάμε τους ανθρώπους ΒΟΥ. Απλά τυχγάνει, όσο γνωρίζεις τους ανθρώπους, να αγαπάς περισσότερο τα ζώα.

      Διαγραφή
  7. Στις φιλοζωικές λοιπόν! πολύ καλή η ιδέα σου!! :) Καλησπέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συγνώμη αλλά θα σκάσω...που μεγάλωσες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην Ταϊλάνδη.

      Διαγραφή
    2. Αααααα διεθνές αγόρι. I see! Εκεί όντως έχουν μεγάλο θέμα με τις πλημμύρες!

      Διαγραφή
  9. Λοιπόν απ'ότι κατάλαβα έχεις μια ιδιαίτερη αγάπη στα ζώα!!Σπανίζει αυτό πλέον στις μέρες μας.

    Παρεπιπτώντος...θέλω να σου πω ένα μπράβο που αποδέχεσαι εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου!!Φαντάζομαι πως και εσύ έχεις βιώσει τον ρατσισμό.Αλλά μπορεί και όχι γιατί έζησες στο εξωτέρικό από ότι είδα και εκεί είναι διαφορετικά τα πράγματα και πιο απελευθερωμένα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλωσηρθες!Αν αναφερεσαι στο θεμα της ομοφυλοφιλιας,θα ηταν ματαιοπονο να μην το αποδεχομουν καθως ειναι η φυση μου. Οι επιβραβευσεις λοιπον για κατι τετοιο περιττες. CU

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...