Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Παρασκευή και 13


Η Παρασκευή και 13, θεωρείται απο τους Δυτικούς ως μια γρουσούζικη μέρα. Οι θεωρίες που γέννησαν αυτή τη δεισιδαιμονία πολλές, άλλες γιατί ήταν η μέρα που εκτελέστηκαν όλοι οι Ναϊτες Ιππότες κι άλλες έχουν θρησκευτικές ρίζες. Όπως και να έχει εγώ την Παρασκευή και 13 την γνώρισα όταν ήρθα στην Ελλάδα και ένας φίλος που κάναμε παρέα τότε μου εξήγησε τι σημαιολογία της μέρας και περίμενα κι εγώ απο τότε τι σκατά θα μου συμβεί. Κατά καιρούς μου έχουν συμβεί διάφορα κουλά και συχνά συμβαίνουν Παρασκευή και 13. Σύμπτωση θεωρώ πως είναι, αλλά ειλικρινά μετά απο τη χθεσινή μέρα, ανατρέχω το ημερολόγιο για να δω πότε θα ξανακάτσει Παρασκευή και 13 ώστε να μην βγω απο το σπίτι.

Η μέρα ξεκίνησε μέσα στο άγχος καθώς άργησα να ξυπνήσω καθώτι με τη ζέστη ήταν αδύνατον να κοιμηθώ και τα κουνούπια έκαναν και πάρτι πίνοντας υποβρύχιο το αίμα μου. Στη διαδρομή για το λουτρό, σκοντάφτω στο παιχνίδι του σκύλου και πέφτω στο κούφωμα της πόρτας, όπου στην προσπάθεια μου να στηριχτώ, μπάινει το μικρό δακτυλάκι στη χαράδρα, κλείνει η πόρτα απο την πρόσκουση και παράληλα πιέζεται το λεπτεπίλεπτο μου δαχτυλάκι κάναντάς με να ρίξω το πρώτο βρισίδι της μέρας. Αφού λοιπόν συνήλθα απο τον πόνο, μπαίνω κάτω απο το νερό, αρπάζω το σαμπουάν  και αρχίζω να σαπουνίζω το θεϊκό μου κορμί, το οποίο κοίταζα στον καθρέφτη και αναρωτιώμουν γιατί το σαμπουάν μυρίζει διαφορετικά και έχει πολύ σαπουνάδα, για να διαπιστώσω ότι είχα πάρει το σαμπουάν του σκύλου!

Μετά λοιπόν το δεύτερο ξέβγαλμα, βγαίνω με την πετσέτα για να φτιάξω τον απαραίτητο πρωϊνό καφέ και διαπιστώνω ότι είχαν τελειώσει τα παγάκια κι εκεί που σιχτίριζα την τύχη, μου λύνεται η πετσέτα, την ώρα που η κυρά γειτόνισσα ογδόντα καρατίων βγήκε να τινάξει το χαλάκι της κουζίνας της στο μπαλκόνι το οποίο είναι ΑΚΡΙΒΩΣ απέναντι απο την δική μου κουζίνα. Νομίζω ότι δεν θα ξαναχαιρετηθούμε όταν θα μαζεύουμε τις μπουγάδες μας για καιρό. Παίρνω λοιπόν τον φραπέ δίχως παγάκια και κάθομαι στο γραφείο προκειμένου να κάνω το ΠΡΩΤΟ τσιγάρο της μέρας και να πιω επίσης την πρώτη τζούρα του καφέ για να διαπιστώσω ότι το τελευταίο καλαμάκι που είχα στο σπίτι είναι τρύπιο και ότι ο αναπτήρας μου δεν δούλευε. Που να ζητήσω τώρα απο τη γειτόνισσα;

Φεύγω μέσα στα νεύρα απο το σπίτι, με την σκέψη να σταματήσω σε ένα περίπτερο και να πάρω ένα καφέ απο το δρόμο και διαπιστώνω ότι το περίπτερο είναι κλειστό και το μαγαζάκι με το καφέ έκανε ανακαίνηση. Δεν γαμιέται λέω, θα πιω καφέ όταν φτάσω στη δουλειά και πατάω τον αναπτήρα του αυτοκινήτου, το οποίο είναι εικοσαετίας και περίμενα πότε θα ζεσταθεί ο αναπτήρας. Και περίμενα, περίμενα, περίμενα. Τίποτα. Ο αναπτήρας σφίνωσε και δεν έλεγε να βγει. Άντε λεω δεν γαμιέται δεν είναι η μέρα μου σήμερα και ανοίγω το ραδιόφωνο. «Παρασκευή και 13» λέει ο εκφωνητής, «Ωραία!» σκέφτομαι εγώ κι εκεί που οδηγούσα στην εθνική ξαφνικά ανάβει το φωτάκι του θερμόμετρου, το αυτοκίνητο να κάνει σα τρακτέρ σε κατσάβραχα και απο δίπλα να περνάνε τα διερχώμενα χαρίζοντας μου απανωτά φάσκελα με δάχτυλα δίχως μανικιούρ.

Αφήνω το αμάξι σε έναν παράδρομο κάπου στο ύψος της Φιλαδέλφειας, με το σκεπτικό να βρω ένα ταξί να πάω στη δουλειά που είχα ένα σημαντικό ραντεβού και και να καλέσω την οδική βοήθεια στο γυρισμό. Έλα που εκεί στην Εθνική δεν υπάρχουν ταξί και το κόβω με τα πόδια μέχρι την Δεκελείας, έχοντας γίνει μούσκεμα απο τον ιδρώτα, με την τσάντα υπο μάλης, όπου σπάει το λουράκι εκεί που περπατούσα και πέφτει σε μια λακούβα με νερά. Συνεχίζω ακάθεκτος όμως την πεζοπορία με τα μοκασίνο να με χτυπάνε και να έχω βγάλει φουσκάλα στη φτέρνα κι έχοντας ενημερώσει ότι θα καθυστερήσω στο ραντεβού, φτάνω επιτέλους στην πιάτσα και μπαίνω στο πρώτο ελεύθερο ταξί, το οποίο κατά τύχη, δεν είχε air condition.

Φτάνω στο ραντεβού με μια ώρα καθυστέρηση, μέσα στον ιδρώτα και ζητώντας χίλια συγνώμη για το στήσιμο, τελειώνω το ραντεβού και περίμενα να μιλήσω με τον νέο μου εργοδότη σχετικά με το άνοιγμα του μαγαζιού. Φτάνει ο τύπος και αρχίζει να μου μασάει τα συμφωνηθέντα βγάζοντας με τρελλό, του τύπου δεν εννοούσα αυτό, αλλιώς το κατάλαβες, με λίγα λόγια θα καθυστερήσει η έναρξη γύρω στο ένα μήνα τουλάχιστον λόγω κωλυσιεργίας των εργασιών και βέβαια μαζί με ταυτό και η μισθοδοσία μου, για να καταλάβω ότι για άλλη μια φορά πιάστηκα κορόιδο απο τους Έλληνες επιχειρηματίες και να μετανοιώνω που απέρριψα εκείνες τις τρεις προτάσεις προκειμένου να μείνω στο σπίτι μου και να μην ξενιτευτώ για άλλη μια φορά. Έπρεπε να δείξω καταννόηση, έλεγε. Σε μένα καταννόηση ποιος θα δείξει που τελικά ξέμεινα στην Αθήνα, δίχως εργασία, δίχως λεφτά, να περιμένω πότε θα γίνει η γαμημένη έναρξη λειτουργίας;

Φεύγω απο τα Μελίσσια με ακριβώς δεκαπέντε ευρώ στο πορτοφόλι και το κόβω με τα πόδια για να βρω ταξί και να με πάει στο σημείο που άφησα το αμάξι μου. Μετά απο μισή ώρα αναμονής βρίσκω ένα το οποίο επίσης δεν είχε air condition με έναν οδηγό που δεν είναι και το πρώτο τζιμάνι, ο οποίος δεν ήξερε την περιοχή που κατευθυνόμασταν, δεν είχε gps, ούτε χάρτη. Έλα που δεν ήξερα κι εγώ την περιοχή και γυρίζαμε σα την άδικη κατάρα προκειμένου να βγούμε στον παράδρομο που έψαχνα κι εγώ να κοιτάζω το ταξίμετρο πότε θα φτάσει στα δεκαπέντε ευρώ για να κατέβω και τελικά κατέβηκα ακριβώς στα 15,02 και το ξανακόβω με τα πόδια για να βρω το αμάξι με μια κλήση κολλημένη πάνω του.

Παίρνω την οδική βοήθεια, τους λέω το σημείο κτλπ όπου μετά απο συνεννοήσεις μου λέει η ξανθιά τηλεφωνήτρια, «Σε περίπου μια ώρα ο συνεργάτης μας θα είναι εκεί.» Δέντρο δεν υπήρχε πουθενά, μέσα στο αμάξι να καθίσω αδύνατον απο τη ζέστη και κάθομαι σε ένα πεζούλι στο δρόμο με τον ήλιο να βαράει ντάλα. Κι αφού έχω γίνει σα σαρδέλα λιαστή απο την ζέστη και ο ιδρώτας έρεε ποτάμι, αρχίζω να νοιώθω ότι είμαι στα όρια της ηλίασης, έχοντας κάνει ηλιοθεραπεία με ρούχα, βρίσκω περιχαρής 50 cents στην τσάντα και αναζητώ ένα περίπτερο να πάρω ένα μπουκάλι νερό. Γυρίζω στο σημείο που περίμενα και η ώρα περνούσε. Μετά απο κάνα δίωρο με παίρνει η ίδια ξανθιά και ρωτάει:
«  Ε, συγνώμη. Στην μεταμόρφωση δεν είστε;» ???!!!
 «Όχι, στη Φιλαδέλφεια σας είπα.»
«Α! Γιατί ο συνάδελφος πήγε στη Μεταμόρφωση στην ίδια διεύθυνση και δεν σας βρήκε! Μην ανησυχείτε όμως θα τον ενημερώσω και θα έρθει απο εκεί.»

Ξανά να περιμένω άλλη μια ώρα και η ώρα είχε πάει έξι και μισή και εγώ να κατουριέμαι και να μην έχει ουτε ένα θάμνο τριγύρο. Κι εκεί που αποφάσισα να κάνω την ανάγκη μου στη μέση του δρόμου, μια και δεν πέρναγε ψυχή πουθενά, να σου παρκάρει ενα αμάξι με μια οικογένεια που ετοιμαζόταν να φορτώσουν για να φύγουν διακοπές. Που να κατουρήσω τώρα εγώ. Μετά απο ώρα φτάνει το ρυμουλκό, ανεβάζουμε το αμάξι πάνω και αφού περάσαμε όλη την κίνηση της Εθνικής, φτάνω κατά τις οχτώ στο σπίτι, πετώντας τσάντα, παπούτσια όπου έβρισκα για να μπω στην τουαλέτα όπου βρίσκω όλο το πάτωμα πλημμυρισμένο, γιατί το λάστιχο της αποχέτευσης του πλυντηρίου που είχα θέσει σε λειτουργία το πρωϊ, είχε φύγει απο την θέση του με αποτέλεσμα όλη η άντληση να πηγαίνει στο πάτωμα, ε και  τότε ακριβώς κατουρήθηκα επάνω μου.

Ειλικρινά, δεν είμαι προληπτικός, αλλά την επόμενη Παρασκευή και 13, που πέφτει το Σεπτέβριο του 2013, θα κάτσω σπίτι, με κατεβασμένα ρολλά και τηλέφωνα!


13 σχόλια:

  1. α πα πα πα!!!ίδρωσα που τα διάβασα!!!!
    αμ γι αυτό έχασα κι εγώ το παιδί;δεν το΄λεγες νωρίτερα κι έλεγα πως έφταιγα!!!!
    γέλασα πολύ με όλα εκτός απο το θέμα της δουλειάς!το ριψοκινδύνεψες,ενώ ήξερες για την κρίση...
    μακάρι να είναι το τελευταίο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την κρίση την ξέρω. Τους ανθρώπους δεν ξέρω.

      Διαγραφή
  2. Πλάκα μας κάνεις; Τόσο χάλια πια;
    Ποτέ δεν πήρα στα σοβαρά αυτή τη μέρα..
    Τι να πω, να μην σου ξανασυμβεί!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα του χρόνου το Σεπτέμβρη κλεισμένος στο σπίτι!

      Διαγραφή
  3. ¨ακουσε να σου πω, πες μου ότι όλα αυτά είναι ψέμματα, δεν είναι δυνατόν να σου συνέβησαν όλα αυτά την ίδια μέρα, πες το μου γιατί θα βάλω το ¨οσκαρ μου στην κατσαρόλα και θα το φάω με πουρέ Κνορ το βράδυ. πες το μου σε παρακαλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ήταν ολότελα αλήθεια!!!
      ΓΜΤ κέρατο μου!

      Διαγραφή
    2. Κι εγώ πουρέ θα φτιάξω!!!

      Διαγραφή
  4. Αφιερωμένο:
    http://www.youtube.com/watch?v=FLZvW_jd5Pg
    [συγγνώμη Ben που δεν ξέρω να βάζω link σε σχόλιο & θέλει copy-paste μα νομίζω θα σε διασκεδάσει να το θυμηθείς]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. είναι μέρες που η μια γκαντεμιά έρχεται η μία μετά την άλλη. η δική σου Παρασκευή και 13 τρεις ξεπερνά ακόμα και τις στατιστικές! ούτε στο
    χειρότερο εφιάλτη μας!
    συγνώμη που θα το πω, μα την περιέγραψες τόσο απολαυστικά που γέλασα με την ψυχή μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μέρα ήταν και πέρασε. Αν καθόμουν να κλαίω τη μοίρα μου, χειρότερα θα ήταν. Τουλάχιστον έτσι γέλασα κι εγώ, γέλασες κι εσύ, κάτι καλό βγήκε απο όλο αυτό.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  6. Όλα αυτά τα έζησες σε μια μέρα; Απίστευτο! Αυτή είναι ιστορία μιας ολόκληρης ζωής! Και μη χειρότερα!
    Υ.Γ. Τουλάχιστον το σαμπουάν για σκύλους σου χάρισε γυαλιστερό τρίχωμα; :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι κι άτριχος ρε Τurigr, για να πω ότι μαλάκωσε το τρίχωμα!

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...