Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Ένα Gay Pride στην Αθήνα



Μια αιφνίδια αντίδραση απέναντι σε ένα γεγονός, μπορεί να συσπειρώσει πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους να προβούν σε μια ενέργεια, δημιουργώντας ένα κίνημα. Κι αργότερα, αυτή καθ’αυτή η ενέργεια, να εκφράζει το ίδιο το κίνημα. Κάπως έτσι γεννήθηκε ο θεσμός των Gay Pride, όταν στις 28 Ιουνίου 1969, αστυνομικοί της Νέας Υόρκης, με πρόφαση την παράνομη  πώληση οινοπνεύματος σε ένα gay μαγαζί, εισέβαλαν και συνέλαβαν τους θαμώνες, πυροδοτώντας μια σειρά βίαιων επισοδίων κι απο τις δυο πλευρές, ως αποτέλεσμα μιας σειράς παρενοχλήσεων απο τις Αρχές στην ομοφυλοφιλική κοινότητα της πόλης. Αποτέλεσμα αυτού ήταν μια συσπείρωση της LGBT κοινότητας, η οποία προέβει σε πορείες και διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, γεννώντας έτσι το κίνημα περί ισότητας και καθιερώνοντας το Gay Pride, ως μέσο έκφρασης αυτού. Σαράντα χρονια έχουν περάσει απο τότε και Gay Pride διοργανώνονται σε διάφορες πόλεις του κόσμου, με την εμπορευματοποίηση και  την αλλοτρίωση να μεταπρέπουν ένα άλλοτε θεσμικό γεγονός, σε ένα open straight friendly party, ξεχνώντας εννίοτε το αίτιο και τον σκοπό.

Στην Αθήνα το πρώτο επίσημο Gay Pride διεξάχθηκε  το 2005 και μου ζητήθηκε να συμμετάσχω στην διοργάνωσή του, όμως αποχώρησα νωρίς απο αυτήν μπροστά στη θέα της ασυμφωνίας, των ανασφαλιών και κόμπλεξ που διέπουν κάθε οργανωτική προσπάθεια στον Ελληνικό χώρο. Παρόλ’αυτά έδωσα το παρόν κατά την πραγμάτωση του, άλλωστε μια παραφωνία, είναι καλύτερη απο τη σιωπή. Τα επόμενα χρόνια δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω οποιοδήποτε pride καθότι δεν βρισκόμουν στην πόλη, όμως εχθές, όταν πραγματοποιήθηκε πάλι, παρόλο που προσωπικά εξακολουθώ να μην συμφωνώ με τον τρόπο που διεξάγεται, συμμετείχα με τη σκέψη της μονάδας που προστείθεται σε ένα σύνολο πολιτών, που στερούνται κάποια ανθρώπινα δικαιώματα απο την πολιτεία, στην οποίαν είναι ενεργοί πολίτες.

Δεν θέλω να αναφερθώ στον τρόπο της διοργάνωσης, στην κοινωνική ή πολιτική εικόνα που προβλήθηκε, κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί εύκολα κακόβουλο, άλλωστε όποιος είναι έξω απο το χορό, πολλά τραγούδια λέει. Εκείνοι που ήταν υπεύθυνοι της διοργάνωσης, ξέρουν καλύτερα τις δυσκολίες που προέκυψαν για το αποτέλεσμα κι εύχομαι να τις προσπερνούν κάθε χρόνο. Εκείνο που θα ήθελα όμως να σχολιάσω είναι η απουσία. Η απουσία και αποστασιωποίηση μιας συγκεκριμένης μερίδας ανθρώπων, των οποίων θεωρητικά ακουμπάνε στους ώμους τους, οι ελπίδες για κάθε αλλαγή και βελτίωση του αύριο.

Μιλώντας ποσοστιαία για τον κόσμο που παρέστησαν στο χθεσινό pride, μπορεί κανείς να διακρίνει ότι ένα 60% αποτελούταν απο παιδιά ηλικίας 18-25, ένα 30% άντρες και γυναίκες ηλικίας 40-50, ένα απόλυτα διακιολογημένο  5% ξένοι  και τουρίστες κι ένα θλιβερό ποσοστό του 5%, ατόμων ηλικίας 30-40 κι αυτοί ήταν η μεγάλη απουσία. Εκείνο το 60% καθόμουν και χάζευα, θαυμάζοντας την φρεσκάδα τους, την τόλμη τους, τις ξεκάθαρες απόψεις τους, με μια ωριμότητα η οποία με εξέπληξε, καθώς μεγαλώνοντας, άρχισα να αποκτώ μια υπεροψία, απέναντι στην πρώτη νιότη, ίσως γιατί η δική μου απλά πέρασε.
Εκείνο το 60% ήταν εθελοντές, ενεργές συμμετοχές και κάθονταν για να ξαποστάσουν στο γρασίδι, γύρω απο την πλατεία Κλαυθμώνος σε παρέες και γελούσαν, με ένα πηγαίο, κελαρυστό γέλιο. Αυτές τις παρέες τόλμησα να πλησιάσω, να συστηθώ και να ζητήσω την άδεια να τους ακούσω, προκειμένου να δικαιολογήσω αυτή τη μεγάλη συμμετοχή απο μέρους τους.

«Συμμετέχω στο pride, γιατί νοιωθω ότι μου καταπατούν το δικαίωμα μου να είμαι Εγώ.», μου είπε η Κλειώ 19 χρονών. Κι όταν την ρώτησα για ποιο δικαίωμα, μου απάντησε: «Ήμουν σε ένα μαγαζί με την παρέα μου και με έδιωξαν απο ‘κει, λέγοντας μου πως το μαγαζί δεν είναι gay friendly
«Πρέπει ο κόσμος να μάθει πως υπάρχουμε κι έχουμε κι εμείς το δικαίωμα να φιλάμε το αγόρι ή την κοπέλα μας σε δημόσιο χώρο. Να περπατάμε πιασμένοι χέρι χέρι.», είπε ο Θάνος 18 χρονών.
«Εγώ θέλω κάποια μέρα να παντρευτώ με τον σύντροφο μου, γιατί να μην έχω αυτό το δικαίωμα;» Κώστας 23 χρονών.
«Στο σχολείο οι συμμαθητές μου με πείραζαν και με κορόιδευαν. Ήθελα να πεθάνω και ανυπομονούσα να τελειώσει το σχολείο και να περάσω σε μια σχολή. Δεν θα ‘θελα να περάσει άλλο παιδί αυτά που πέρασα εγώ.» Νίκος 18 χρονών.
«Εγώ θέλω κάποια στιγμή να κάνω ένα παιδί και να το μεγαλώσω με τη φίλη μου. Σκέφτομαι όμως ότι μπορεί να περάσει αυτά που πέρασα εγώ και δεν το θέλω. Για αυτό είμαι εδώ. Για να δει ο κόσμος ότι είμαστε πολλοί-ες και απαιτούμε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους.» Μαρία 25 χρονών.

«Έχετε κάνει coming out;» τους ρώτησα.
«Εγώ ναι. Το χω πει στους γονείς μου και το ξέρουν οι φίλοι μου.»
«Εγώ όχι ακόμα, φοβάμαι πως θα το πάρουν.»
«Εμένα το ξέρουν  οι φίλοι μου.» ήταν κάποιες απο τις απαντήσεις που μου έδωσαν και όταν ρώτησα τους straight φίλους τους που ήταν στην παρέα: «Εσείς πως και δεν έχετε πρόβλημα που ο/η φίλος/η σας είναι gay, λεσβία;»
«Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει στη ζωή του.»
«Γιατί να με πειράξει; Δεν βλέπω το λόγο.»
«Είναι όπως έχει μεγαλώσει κανείς. Εμένα μου έμαθαν να σέβομαι κάθε άνθρωπο.», υπάρχουν τέτοιοι γονείς;, ρώτησα αφελώς και μου απάντησαν.
«Κοίτα και οι γονείς είναι άνθρωποι και μεγάλωσαν σε μια διαφορετική κοινωνία. Όλα εξαρτώνται απο το πως μεγάλωσαν και οι ίδιοι. Εμένα ας πουμε οι γονείς μου είναι πολύ cool με το θέμα. Ειδικά η μαμά μου.» Μάνος 17 χρονών.
«Εμένα όταν το είπα στους γονείς μου, αντέδρασαν πολύ άσχημα. Ο πατέρας μου δεν μου μιλάει πια και με τη μάνα μου υπάρχει μια απόσταση. Μιλάμε κάπως, αλλά δεν μιλάμε ποτέ για αυτό.»,Ελένη 19 χρονών.
  «Πως σε κάνει να νοιώθεις αυτό;», ρώτησα.
  « Στην αρχή με πλήγωσε πολύ. Έκλαιγα κάθε βράδυ. Ένοιωθα ότι δεν με αγαπούσαν πια. Είχε αλλάξει ο τρόπος που με κοιτούσαν, λες και δεν ήμουν παιδί τους πια. Αλλά τώρα το έχω συνηθίσει και δεν με πειράζει τόσο. Εύχομαι πάντως μια μέρα οι σχέσεις μας να ήταν όπως παλιότερα. Μου έχει λείψει που ο πατέρας μου δεν με αγκαλιάζει πια.»
«Μετανιώνεις που το είπες;»
«Όχι, γιατί τώρα είμαι ο Εαυτός μου.»

«Βλέπω πως υπάρχει μια πολύ μεγάλη συμμετοχή απο παιδιά της ηλικίας σας κι απο την άλλη απουσιάζουν τα άτομα της προηγούμενης γενιάς απο εσάς. Αυτοί που είναι στη γενιά των 30-40. Πως το βλεπετε αυτό;»
«Πιστεύω πως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλωσαν σε μια πιο κλειστή κοινωνία απο ότι εμείς.» Χρήστος 19 χρονών.
«Αυτοί έχουν τις δουλειές τους, την οικογένια τους, είναι λογικό να φοβούνται περισσότερο γιατί έχουν πολλά να χάσουν. Ενώ εμείς δεν έχουμε να χάσουμε κάτι.»  Στέφη 20 χρονών.

Δεν έχουν; Σκέφτομαι.

Ανήκω στην γενιά των τέκνων, των Παιδιών των Λουλουδιών. Διανύουμε τη δεκαετία των 30-40 και μεγαλώσαμε με παιχνίδια σε άδεια οικόπεδα και αλάνες. Γνωρίσαμε τους πρώτους υπολογιστές με την μαύρη οθόνη και τα μονόχρωμα γράμματα, το πρώτο κινητό που είχε μονάχα μια γραμμή, την αλλαγή των κερμάτων σε τηλεκάρτες στους τηλεφωνικούς θαλάμους και εκστασιαστήκαμε με την εμφάνιση του internet και τη διαδυκτιακή συνομιλία. Φύγαμε μαζικά για σπουδές στο εξωτερικό και μάθαμε να βγαίνουμε after, καθιερώνοντας μαγαζιά στην νυχτερινή Αθήνα. Απο τα μπαρ και τα πάρκα, κάναμε καμάκι μπροστά σε μια πράσινη οθόνη κι όταν βγήκε το facebook, είμασταν οι πρώτοι που πόσταραν φωτογραφίες καμαρώνοντας μπροστά στο καινουργιο αμάξι, αγορασμένο με δάνειο ή δώρο απο τον μπαμπά. Όλοι αυτοί, που βρίσκονται στην πιο δημιουργική δεκαετία της ζωής τους, που είναι οι ενεργοί και παραγωγικοί πολίτες, που η ψήφος τους έχει δύναμη, που ο λόγος τους έχει πυγμή και βάση, που βρίσκονταν εχθές;

Θα εξαιρέσω τους straight με τη φτηνή δικαιολογία ότι το όλο θέμα δεν τους αφορά και θα νοιώσω για άλλη μια φορά περήφανος για τους φίλους μου, straight, που για άλλη μια χρονιά πέρασαν απο το pride για να δηλώσουν παρουσία, απλά γιατί: Στην αγάπη, δεν υπάρχουν διακρίσεις, όπως μου λένε και θα απευθύνω το λόγο μου στους gay της δικής μου γενιάς, που βρίσκονταν οι υπόλοιποι;

Κανένας δεν υποχρεώνει κανέναν να κάνει οτιδήποτε και σίγουρα πολλοί δεν συμφωνούν με την λογική των gay pride. Προσωπικά ούτε ο ίδιος δεν συμφωνώ με τον τρόπο και το σκεπτικό που διεξάγεται. Όμως εχθές, συνομιλώντας με εκείνα τα παιδιά, ένιωσα ντροπή και λίγος απέναντί τους. Μεγαλώνοντας κι ανεβαίνοντας την κλίμακα των γενεών, οφείλουμε να αφήνουμε έναν κόσμο καλύτερο, απο όλες τις απόψεις για τις νεότερες γενιές. Λάθη που έγιναν, θα έπρεπε να εξαλοιφθούν. Δικαιώματα που στερήθηκαν, δεν πρέπει να κληροδοτηθούν. Όνειρα που πνίγηκαν σε μια φτηνή μπύρα, δεν πρέπει να κάνουν μακροβούτια. Αναμασάμε πως πληρώνουμε τα λάθη των παλιότερων, είναι όμως καιρός να σκεφτούμε η νέα γενιά, όταν θα φτάσει σε αυτή τη δεκαετία που ζούμε εμείς, τι θα τους έχουμε κληροδοτήσει;

Το pride ήταν απλά μια αφορμή που πυροδότησε μια σειρά προσωπικών σκέψεων ειδικότερα και γενικότερα, που αναγράφονται σε αυτό το blog δίχως καμία πολιτική διάθεση. Απλά σκέφτομαι πως μεγαλώσαμε δίχως στερήσεις, για να νοιώσουμε επί του παρόντος στέρηση απο όλα όσα δεν μας ανήκαν ποτέ, έχοντας χάσει τον εαυτό μας.

Εχθές την ώρα του pride, δημοφιλές gay social network είχε στη Αθήνα γύρω στους 1.400 ενεργούς χρήστες. Αυτή την εποχή διεξάγεται το πρωτάθλημα του Ευro και την επόμενη Κυριακή επαναλαμβάνονται οι εκλογές.  Ξεφεύγοντας απο τον αρχικό προσδιορισμό του θέματος, απλά σκέφτομαι πως σε αυτή τη φάση της ζωής μου, έχω ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου, μα πάνω απο όλα σε εκείνους, που θα σταθούν στην ίδια θέση μετά από μένα, για αυτό και κάθε πράξη, ενέργεια ή αποστασιωποίηση, δεν επηρρεάζει μονάχα εμένα αλλά, όλους εκείνους που στέκονται στην χαραυγή της ζωής τους.

Κλειώ, Νίκο, Μάνο, Στέλλα, Ελένη, Στέφη, Κώστα, Θάνο, σας ζητώ συγνώμη που δεν μπορείτε να περπατάτε ελεύθερα με το άτομο που αγαπάτε στους δρόμους αυτής της πόλης. Είμαι όμως σίγουρος, πως στο δικό μου λυκόφως, θα βλέπω παιδιά να φιλάνε όποιον θέλουν ελεύθερα κι αυτό γιατί εσείς έχετε τον Εαυτό σας.

15 σχόλια:

  1. κακά τα ψέματα φέτος η αποχή μας ήταν εκκωφαντική. Κάτι η αδιαφορία, κάτι που οι περισσότερες αδερφές πιστεύουν πως είναι μια χαρά να μπορούν να πίνουν καφέ στο Ρούστερ και δεν χρειάζονται άλλα δικαιώματα, κάτι που μερικοί φοβήθηκαν επιθέσεις της Χ.Α., και φέτος ήταν το πλέον μίζερο pride από όσα έχω πάει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω όμως ότι σώθηκε απο εκείνα τα παιδιά, όπως και κάθε δικαίωμα που θα κατακτηθεί στην LGBT κοινότητα, θα οφείλεται σε εκείνους κι όχι σε εμάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ήταν όλο πιτσιρίκια και καθόλου τριαντάρηδες; Δεν ξέρω, δεν μου φάνηκε κάτι τέτοιο...ίσως να μην το πρόσεξα.

    Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι να κουνάμε το δάχτυλο σε όσους δεν έρχονται. Το θέμα είναι ότι όταν μια εκδήλωση γίνεται εδώ και οκτώ χρόνια αλλά σε νομικό και κοινωνικό επίπεδο δεν έχει προχωρήσει τίποτα χειροπιαστό, λογικό είναι να υπάρχει μια κόπωση.

    Oπότε το θέμα δεν είναι το pride ούτε ο τρόπος που διεξάγεται. Το pride είναι μόνο ένας σπόρος. Το θέμα είναι ότι το φυτό δεν έχει πετάξει μπουμπούκια ακόμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαι δεν προκειται να πετάξει εαν ο καθένας κρύβεται πίσω απο το δάχτυλο του.

      Διαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι αν θες να μιλήσω πιο ανοιχτά, έχω την εντύπωση ότι τόσο η αίσθηση της κόπωσης και έλλειψη προβολής και διαφήμισης που έβγαζε το φετινό Pride όσο και η γενικότερη "μούγκα στη στρούγκα" σχετικά με τα γκέι θέματα τα τελευταία 1-2 χρόνια έχουν να κάνουν με τη διακοπή της ροής χρηματοδότησης από τα κονδύλια διαφόρων υπουργείων.

    Οπότε δεν θα έλεγα ότι φταίει ο απλός κόσμος αν κάποιοι έχουν κάνει στην άκρη και έπαψαν να ασχολούνται για αυτό το λόγο. Μακάρι τα νέα παιδιά που λες να λειτουργήσουν περισσότερο ιδεαλιστικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα κονδύλια και η πολιτική παίζουν σημαντικό ρόλο. Πιο σημαντικός ρόλος όμως είναι ο προσωπικός του καθενός. Δεν χρειάζονται κυνδήλια, άνθρωποι σκεπτόμενοι, ώριμοι και κατασταλαγμένοι να συμμετέχουν σε μια κοινή παρουσία διεκδικώντας δικαιώματα. Σκοπός μου δεν είναι να αναφερθώ στην διοργάνωση αλλά στην αδιαφορία μιας γενιάς που στρουθοκαμιλίζει. Και στην τελική εαν θέλει αυτή η γενιά σόου και κονδύλια για να έρθει σε ένα pride, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

      Διαγραφή
  6. όταν μια λεσβια στην τηλεόραση λέει πουσταριά ένα χρυσαυγιτη με νευρα, δε ξέρω έχω μπερδευτεί, δε πιστεύω στα γκεη prides αλλα σέβομαι οποιον περνάει καλα σαυτα, εγώ δε περνάω , όχι από ομοφοβια αλλα γιατί δε το "έχω" μαυτο το παρτυ! φυσικά εγώ δε τοχω και με πολλά γκεη μπαρς γιατί δε με κλυπτουν αισθητικά και μουσικά
    αν ήμουν αθηνα θα πήγαινα όμως έτσι γιατί πρέπει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε ένας έχει προσωπική άποψη για το πως θα πρέπει ή δεν πρέπει να διεξάγεται το pride. Όπως και να έχει όμως, η παραφωνία είναι καλύτερη απο τη σιωπή.

      Διαγραφή
  7. θα ήθελα τα παιδιά μου αλλά και ο οποιοσδήποτε να μπορει να εκφράζει ελεύθερα τα συναισθηματα του σε όποιον θελει χωρις να ειναι δακτυλοδεικτούμενος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πιστεύω ότι αυτό θα γίνει κάποια μέρα Νάσια.

      Διαγραφή
  8. Δεν έχω εμπειρία σε τέτοιες εκδηλώσεις, αφού έχω βρεθεί μόνο δυο φορές στο παρελθόν στο gay pride, νομίζω όμως ότι φέτος ήταν απογοητευτικά τα πράγματα. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα είναι καλύτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το pride είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. στη θέα της ασυμφωνίας, των ανασφαλιών και κόμπλεξ που διέπουν κάθε οργανωτική προσπάθεια στον Ελληνικό χώρο

    εδωσες μόνος σου την απάντηση....

    Εγώ δεν εχω παιδιά, οπως η Νάσια, αλλά θα ευχηθώ το ίδιο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. μήπως η διεκδίκηση του ελεύθερου τρόπου ζωής στο κρεβάτι θα έπρεπε να γίνει από άλλους χώρους;
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...