Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Τα τέκνα των Παιδιών των Λουλουδιών τραγουδούν πια Βάρναλη


Τα Παιδιά των Λουλουδιών, ξεσάλωναν κάπου τη δεκαετία του ’70, σηματοδοτώντας μια γενικευμένη παγκόσμια επανάσταση, ίσως η τελευταία επανάσταση με αιτία. Και κάπου ανάμεσα στο Γαλλικό Μάη, την Επανάσταση των Γαρύφαλλων, το Woodstock και τη Σεξουαλική Απελευθέρωση, κάτι οι φούστες Mini, κάτι τα ληγμένα προφυλακτικά, κάτι γιατί ο ατυχής μπαμπάς δεν πρόλαβε να τραβηχτεί, γεννήθηκε η γενιά, των Τέκνων των Παιδιών των Λουλουδιών.

Μεγαλώσαμε με Κρατική τηλεόραση και είδαμε τις πρώτες εκπομπές των ιδιωτικών καναλιών, παίζοντας  ΑTARI και χορέψαμε τα πρώτα μας μπούζ στα μαθητικά πάρτυ. Ντυνόμασταν Punk στις Απόκριες και παίζαμε στις αλάνες και τα άδεια οικόπεδα, υπήρχαν ακόμα τότε, με τη μάνα μας να κάνει περμανάντ στα μαλλιά και να φοράει φόρεμα με βάτες σαν την Alexis στη Δυναστεία. Κάπου μεγαλώσαμε, αποκτήσαμε τα πρώτα κινητά, μπακατέλες και αρχαιολογία χαρακτηρίζονται πια και πάψαμε να τρέχουμε στις πλατείες για τα ερωτικά τηλεφωνήματα, αρχικά με κέρματα στην τσέπη κι αργότερα με την τηλεκάρτα χωμένη στη θήκη του πλαστικού πορτοφολιού με Velcro.

Δεν στερηθήκαμε τίποτα. Πηγαίναμε διακοπές τρεις μήνες το καλοκαίρι, φύγαμε για σπουδές στα Λονδίνα, στις Βουλγαρίες και τις Ρουμανίες και όταν αποφοιτούσαμε, είχαμε δωράκι ένα σένιο αυτοκίνητο απο το μπαμπά, που ίσως το είχε πάρει με δάνειο, μαζί με το στεγαστικό για το αυθαίρετο εξοχικό και το οικόπεδο στη Λούτσα. Μπήκαμε στον επαγγελματικό στοίβο με πτυχία και περγαμηνές έχοντας ύφος δέκα Καρδηναλίων και καθίσαμε σε δερμάτινες καρέκλες για να  αερίσουμε τους κώλους μας στα μπουζουξίδικα της παραλιακής το καλοκαίρι. Ξοδεύαμε τη Δραχμή κι έπειτα το Euro σα να μην υπάρχει αύριο έχοντας δυο με τρεις πιστωτικές στο πορτοφόλι…κι έπειτα πάπαλα.

Μειωμένοι μισθοί με χρωστούμενα στις τράπεζες, γυρίσαμε με την ουρά στα σκέλια στο πατρικό, στέκοντας στην ουρά για το ταμείο ανεργίας και κάνοντας υπολογισμό με τη γυναίκα για τα έσοδα του μήνα που βγαίνουν πάντα μείον. Να’ ναι καλά οι γονείς, όσοι έχουν αλλά και πόσο να βοηθήσουν με τις κουτσουρεμένες συντάξεις τους; Ο πτυχιούχος έγινε μεροκαματιάρης, ο μεροκαματιάρης, λαντζέρης στη Γερμανία με το αφεντικό “συμπαπατριώτη” να αναβιώνει την Ψωροκώσταινα στο ξένο τόπο, με δωδεκάωρη εργασία, δίχως ασφάλιση, με άλλα να συμφωνούνται κι άλλα να τηρούνται. Πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και κοιτάζουμε τις τιμές στα ράφια, υπολογίζοντας νοερά τη σούμα στο ταμείο. Φτάνουν, δεν φτάνουν; λέμε απο μέσα μας κι αφήνουμε το προϊον πάλι στο ράφι. Στη λαϊκή βλέπουμε ανθρώπους να συλλέγουν τα πεταμένα των πάγκων, στους δρόμους βλέπουμε όλο και πιο πολλούς να κοιμούνται σε χαρτόκουτα και μέσα μας νοιώθουμε τυχεροί. Για πόσο ακόμα; σκέφτομαι.

Αν βρεθώ στη θέση τους; Αν το άγχος μου είναι τελικά το που μπορώ να βρω μια γωνιά να περάσω τη νύχτα “ανενόχλητος” απο τις Άρπυες της Νύχτας; Πόσο μακριά στέκομαι τελικά απο τη δική τους θέση; Άλλοι πήραν το δρόμο για τα χωριά, αποκέντρωση λέγεται (;) κι όσοι παραμείναμε στις πόλεις, στριμωχνόμαστε στις πλατείες κατηγορώντας τους μετανάστες, τη Γερμανία, τους πολιτικούς, την κακιά τη μοίρα, κάνοντας τον Βάρναλη πιο επίκαιρο απο ποτέ: “…Φταίει το ζαβό το ριζικό μας…”

Είχα την τύχη, έτσι θεωρείται πια, να αναλάβω μια νέα εργασία και μέρος αυτής, είναι η εύρεση προσωπικού. Η Διεύθυνση Οικονομικών και Ανθρώπινου δυναμικού ήταν σαφής: Βασικός Μισθός, βάσει συλλογικής σύμβασης. Ξέρετε πόσο είναι; Κάντε ένα google...486 για τον τριαντάρη 426 για τον εικοσάρη, καθαρά, έχοντας αφαιρέσει το νόμιμο 22% για τις εισφορές, που ποτέ δεν πρόκειται να πάρουμε πίσω, είτε σε ποσό, είτε σε είδος.

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα έκανα συνεντεύξεις. Την παραμονή της πρώτης συνέντευξης με έπιασε το στομάχι μου. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ στη σκέψη οτι έπρεπε απο την επόμενη μέρα να λέω στο κάθε παιδί που θα είχα απέναντι μου, ότι θα πρέπει να ζήσει με 426 euro. Έψαχνα τρόπους να δω πως θα οδηγούσα τη συζήτηση προς τα εκεί, να το κάνω να ακουστεί ανώδυνο, μάλλον για τα δικά μου αφτιά, όμως τρόπος δεν υπήρχε. Σα βουτιά το είδα σε κρύα νερά, ένα σκρατς που πρέπει να αφαιρεθεί στα γρήγορα.

Εξεπλάγην όμως απο το πόσο εύπεπτα το πήραν όλοι. Άδικα ανησυχούσα και ντρεπόμουν. Ίσως φταίει το γεγονός ότι όλοι, ήταν στο νεαρό της ηλικίας τους, θέλοντας μονάχα να δουλέψουν, να αποδείξουν την αξία τους, να εξελιχτούν, διακατεχόμενοι ακόμα απο το ρομαντισμό της νιότης. Ίσως γιατί έχουν μείνει και ένα και δυο χρόνια άνεργοι, ωριμάζοντας μέσα στις νέες συνθήκες, σε αντίθεση με τα τέκνα των Παιδιών των Λουλουδιών, που ξέραμε το πριν και το μετά κι η μετάβαση μας ήρθε απότομη κι ανώμαλη. Δουλειά, να δουλέψω θέλω, μου λέγανε κι εγώ  απο όλους αυτούς θα απαντήσω θετικά σε τρεις. Άλλο άγχος κι αυτό. Πως λες σε κάποιον που σε κοίταξε με προσμονή, με ελπίδα, με όνειρα για το αύριο, ότι για άλλη μια φορά θα απορριφτεί. Πάντα σε κάτι τέτοιες στιγμές νοιώθω σα σφαγέας αμνών το Πάσχα με τη διαφορά, ότι ποτέ δεν εξοικειώνομαι  με αυτό. Να γίνω αυτό που λένε ψυχρός εκτελεστής, αδιάφορος, να παίξω με τους κανόνες, δίχως να βλέπω τα βλέματα της απογοήτευσης τους στον ύπνο μου.

Ευτυχώς (;) υπάρχει το Euro, στο Πρωτάθλημα αναφέρομαι, γιατί απο το άλλο, το ξέρει το πορτοφόλι του καθενός. Άρτος και Θεάματα, κατά τους Ρωμαίους, βέβαια απο άρτο δεν παίζει, μας έμεινε πλουσιοπάροχα μόνο το Θέαμα. Κι αντί για Μονομάχους στο Κολοσσαίο, οι Κολοσσοί του ποδοσφαίρου τριπλάρουν, χαρίζοντας λίγο ενθουσιασμό, έτσι να ξεφύγει λίγο ο νους. Είναι ίσως η πρώτη φορά που χαίρομαι με το Πρωτάθλημα, μακάρι να κρατούσε κι άλλο, αλλά έχουμε και τους Ολυμπιακούς, κάτι είναι κι αυτό, για να βλέπουν εκείνα τα παιδιά, που απο βδομάδα θα τους πω, πως η θέση που διεκδικούσαν, καλύφθηκε. Κι όταν συναντήσω τα βλέμματα τους, τις νύχτες που έχουν συγχορδία τα τζιτζίκια, θα τραγουδώ φάλτσα :

“ Ποιος φταίει, ποιος φταίει
κανένα στόμα δεν το βρε
και κανένα δεν το ‘πε ακόμα…”





9 σχόλια:

  1. Δεν μεγάλωσα έτσι ακριβώς αλλά είμαι περίπου σε αυτή την εποχή, καταλαβαίνω ένα μέρος τους και όσο για τις συνεντεύξεις που κάνεις.. είναι η δουλειά και όσο και αν σε πονάει που θα πρέπει να έρθεις αντιμετωπος με τον κόσμο, πρέπει να το κάνεις..
    Δυστυχώς μετο γιούρο δεν το πήραμε γμτ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η κοινωνία μας δεν θέλει την αλήθεια .Γιατί η αλήθεια είναι σαν τον ήλιο , που όταν καίει,όλοι τον αποφεύγουν κι επιζητούν τη σκιά.
    Είμαι σίγουρη πως θα επιλέξεις όσους αξίζουν...μπορεί όλοι οι άνθρωποι αξίας να μην πετυχαίνουν . Κανείς ,όμως ,δεν πετυχαίνει για πολύ καιρό χωρίς αξία.
    Καλό Σαββατοκύριακο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μαύρη απογοήτευση είναι τα πράγματα και ειδικά αν είσαι γκει που έχεις αναγκαστεί να επιστρέψεις στο πατρικό ,τότε τα πράγματα χρίζουν ειδικής απογοήτευσης.
    Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει μια α δυσκολία (όλα τα κράτη έχουν ,μη γελιόμαστε) αλλά το ότι αφηνόμαστε να βουλιάζουμε για να έχουμε τα προνόμια του παρελθόντος σαν την Οφηλία .Με τη σημαντική διαφορά ότι η Οφηλία είχε αποφασίσει το θάνατό της και δεν μετάνιωσε στο ενδιάμεσο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κάθε γενιά είχε τον πόλεμό της, μόνη η καταραμένη των γονιών μας (όλων μεταπολεμικά στη Δύση, εννοώ) τη γλύτωσε και μάς παρέσυρε σε μια πλάνη. Όχι πολιτική μόνο μα εσωτερική, μια πλάνη απαιτήσεων & αξιών που την πληρώνουμε άσχημα.
    Ίσως σα μια απόπειρα αισιοδοξίας για να αντιδράσω στην απαισιοδοξή μου θεώτρηση της ζωής λέω πως ζούμε πόλεμο (οπότε..και πάλι καλά)..
    Καλή βδομάδα αγαπητέ Ben- (καιρό έχεις να μας πεις για μαγειρέματα και για τον κήπο. Ελπίζω να καρπίζουν & να ακμάζουν οι καλλιέργειες).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς Δάφνη δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ πια με αυτά...
      Έχω υιοθετήσει πάντως μια γαρδένια και μου χει γίνει άγχος μη και ξεραθεί...
      Καλή Εβδομάδα

      Διαγραφή
  5. Πραγματικά άχαρο το να επιλέξεις το κατάλληλο άτομο, και να απορρίψεις ένα σωρό άλλα! Δυστυχώς όμως κάποιος πρέπει να το κάνει. Ελπίζω μόνο να τελειώσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...