Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Ο Πούστης κι ο Gay




Μια φίλη περασμένης γενιάς, εχθές το βράδυ, συζητώντας για τα φλέγοντα θέματα της καθημερινότητας μας, μου είπε με ύφος περπατημένης γκόμενας του Μεσοπολέμου: “Εγώ στη ζωή μου είχα την τύχη να συναναστρέφομαι Πούστηδες κι όχι Gay. Γέλασα με τη δήλωση της, όμως αργότερα το ίδιο βράδυ, συλλογιζόμουν το σκεπτικό της και τον διαχωρισμό που είχε κάνει η ίδια μέσα της για τους ομοφυλόφιλους.

Όταν έφυγα απο το σπίτι μου κι αποφάσισα να ζήσω τη ζωή μου ως συνειδητοποιημένος ομοφυλόφιλος, η λέξη «gay» δεν ήταν ακόμα ευρύτερα γνωστή τότε, η θρασσύτατη αφέλεια της νιότης οδήγησε τα βήματα μου σε διαδρομές άλλοτε σκοτεινές και δύσβατες κι άλλοτε φωτεινές και εύθραυστες. Ήθελα μόνο να ΖΗΣΩ και ζωή για μένα είναι αποκτάς εμπειρίες, να δεις, να γνωρίσεις, να περπατήσεις ώστε στο μεταίχμιο του θανάτου να μπορείς να λες:Ναι γαμώτο έζησα! Η σκέψη του θανάτου, ήταν πάντα στο νου μου απο τα εφηβικά μου χρόνια, μετά απο την αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, όπου το δικό μου κενό με οδήγησε σε αυτήν. Επέζησα όμως και σκεφτόμουν πόσο ηλίθιος θα ήταν ένας θάνατος δίχως τη μεστότητα της ζωής, απλά για να καλύψεις ένα κενό. Έτσι αποφάσισα να ζήσω, όσα περισσότερα μπορώ, με τη σκέψη του θανάτου να με ακολουθεί, ώστε καθημερινά εαν τον συναντήσω, να μην έχει κενό να καλύψει.

Περπάτησα σε πασαρέλες, σε φωτεινούς δρόμους, σε σκοτεινά μοναπάτια λιμανιών και είχα την «τύχη;» να συναναστραφώ απο πουτάνες και νταβατζήδες μέχρι αριστοκράτες και αρχοντόβλαχους, δίχως να χάνω την πίστη μου στον άνθρωπο, όμως μεγαλώνοντας απλά να γίνομαι λιγότερο ανεκτικός μαζί τους. Σε μια απο εκείνες τις διαδρομές της πρώτης νιότης  γνώρισα τον Φίλιππο. Ο Φίλιππος ήταν (είναι;), μια γρια λούγκρα απο τη Θεσσαλονίκη, όπως μου συστήθηκε, ο οποίος με είχε πάρει υπό την προστασία του όπως μου έλεγε, όσο εγώ μάθαινα την σκοτεινή πλευρά της πόλης.

Μου έδειξε τα παλιά στέκια της Αθήνας, τα εναπομείνοντα, τα πάρκα, τα τζουρά και τα σινεμά. Μου γνώρισε τραβέλια, πουτάνες και τσόλια και μου επίστησε την προσοχή για τους οδηγούς ακριβών αυτοκινήτων που κυνηγούν τα τζόβενα. Και μαζί με αυτά, μου έλεγε ιστορίες. Ιστορίες της ζωής του, για τη ζωή στο χωριό, για την παλιά Θεσσαλονίκη, για το στρατό, για τον πρώτο του έρωτα που πέθανε στην εξορία, για το πεζοδρόμιο, για τη Χούντα, για το πάρσιμο στα σκοτεινά κι όλα αυτά υπό το πρίσμα του πούστη μιας παλιότερης εποχής. Τα έλεγε όπως ακριβώς τα έζησε, άλλοτε στα καλλιαρντά, άλλοτε στην αργκό, όμως πάντα δίχως φόβο και πάθος. «Όταν γερνάς, η μόνη παρέα είναι η αλήθεια.», μου έλεγε.

Σε μια βόλτα μας με πήγε στο «Νέον», στην Ομόνοια. «Έλα πάμε να σου δείξω που καταντούν οι γριές σαν εμένα.», μου πε μια μέρα. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι στη μέση της σάλας και τριγύρω διάφοροι γέροι με σακάκια και καβουράκια στο κεφάλι, έπαιζαν κομπολόι. Παραγγείλαμε καφέ, εγώ ένα φραπέ κι εκείνος έναν ελληνικό σκέτο. «Αναθεματισμένο ζάχαρο. Που να το πιείς γαμώτο αυτό το φαρμάκι.» Υποκατάστατα ζάχαρης δεν είχαν βγει ακόμα κι όταν τα είδα την πρώτη φορά, ο νους μου πήγε σε εκείνον ευχόμενος να ρούφαγε δυνατά το καϊμάκι και να απολάμβανε τον καφέ έτσι  ακριβώς όπως τον ορεγόταν.

«Για πες τι βλέπεις;», με ρώτησε.
«Τι να δω;», του ‘πα κι εγώ.
«Για ρίξε μια ματιά γύρω σου, τι παρατηρείς;», μου ξανάπε.
Έριξα κι εγώ μια ματιά γύρω μου και του ‘πα πως είναι σα καφενείο εδώ μέσα με τόσες γριές, μια κι είχα αρχίσει να εντρυφούμαι στα καλλιαρντά.
«Δεν παρατηρείς τίποτα άλλο;» μου ‘πε κοιτάζοντας με με μισό μάτι.
«Όχι», του απάντησα και φουρκισμένος μου λέει.
«Μα καλά εσείς οι gay, δεν τζινάβετε καθόλου;»
Μου πήρε λίγη ώρα μέχρι να καταλάβω πως ο χώρος ήταν γεμάτος με διάφορα τσόλια που ζαχάρωναν οι γέροι και πως το σημείο, ήταν μέρος για ψωνιστήρι.
«Εδώ καταντάμε, οι γριές σαν εμένα. Εσείς οι gay, έχετε άλλα μέρη.»
«Εμείς οι gay ;» αναρωτήθηκα για να τον ρωτήσω: «Γιατί εσύ τι είσαι;»
Θυμάμαι ακόμα το βλέμμα του, αφ’ υψηλού, όπως κάθε snob λούγκρας, τελικά είναι διαχρονικό αυτό, να με κοιτάζει λέγοντας περήφανα: «Εγώ είμαι Πούστης αγάπη μου! Συκιά, πισωγλέντης, ντιγκιντάκας.» και συνέχισε λέγοντας μου:
«Τον βλέπεις αυτόν με το πουκάμισο και την καδένα; Μου δειξε ένα τύπο κοντά στα εξήντα για να συνεχίσει: Αυτόν τον παράτησε η γυναίκα του, όταν τον έπιασε στο κρεβάτι με ένα τεκνό πριν τρια χρόνια. Συχνάζει στα μέρη που πας κι εσύ και προσπαθεί τώρα στα γεράματα να καλύψει το κενό παριστάνοντας τον gay. Δες τον πως ντύνεται. Στα γεράματα να παριστάνει το τζόβενο.»
«Μα τι διαφορά έχει; Όλοι gay είμαστε! Άλλωστε τι σημασία έχει πως ντύνεται!», επέμενα εγώ.
«Έχει και παραέχει!», είπε χτυπώντας το χέρι στο τραπεζάκι κάνοντας τους γύρω να μας κοιτάξουν διερωτώμενοι πιθανόν αν ήμουν κάνα καινούργιο τσόλι. Ήπιε μια γουλιά νερό, έβγαλε το μαντήλι απο την δεξιά εσωτερική τσέπη του σακακιού του σκουπίζοντας τις άκρες απο τα μουστάκια του και ίσιωσε το καπέλο του για να μου πει:
«Υπάρχουν οι πούστηδες και η πουστιά. Την πουστιά μπορεί να την έχουν όλοι, οι  πούστηδες όμως  έχουν μπέσα. Είμαστε Άντρες, ότι κι αν λένε οι άλλοι για εμάς κι ένας άντρας τιμά την αλήθεια και τα παντελόνια του. Είναι δυνατόν κάποιος να γουστάρει έναν γέρο σαν εμένα; Όχι. Τι θα ‘πρεπε να κάνω λοιπόν; Να παριστάνω το τζόβενο ενώ δεν είμαι; Χίλιες φορές να έρχομαι εδώ και να ψωνίζω ένα τεκνό, παρά να παίρνω σβάρνα τα κωλόμπαρα της γενιάς σου. Στην πρώτη περίπτωση είναι έντιμο, μεταξύ εμού και του άλλου, ενώ στην άλλη περίπτωση, χάνω την αξιοπρέπεια μου. Τι διαφορά έχουν οι πούστηδες απο τους gay;, συνέχισε παραληρώντας. Οι πούστηδες έχουν μπέσα και οι gay, όπως τους λες, έχουν πουστιά. 

Τρώγεστε μεταξύ σας σα κατίνες και νομίζετε πως η φτηνομαγκιά είναι αντριλίκι. Δεν ξέρετε να αγαπάτε ρε. Εμείς όταν αγαπούσαμε κάποιον τον αγαπούσαμε αληθινά. Και στα καλά και στα δύσκολα. Κρυβόμασταν απο τον κόσμο, ναι, γιατί μας κυνηγούσαν και μας στέλνανε στην εξορία, τάχα πως αριστερίζουμε, όμως μεταξύ μας δεν κρυβόμασταν. Ναι υπήρχαν και αυτοί που κάναν διπλές και τριπλές ζωές, με γυναίκα και παιδιά, όμως ξέρανε τι ήταν και δεν παραμύθιαζαν τον εαυτό τους.Το «Κάτω στα λεμονάδικα το ‘χεις ακούσει»;, σιγά μην το ‘χεις ακούσει. Γαμιόμασταν στα στενά και το ‘φχαριστιόμασταν, βγαίναμε στις ταβέρνες και καμακώναμε βγάζοντας το μαντήλι απο τη δεξιά τσέπη και όταν είχαμε νταλκά, δίναμε παραγγελιά στο μαέστρο και ρίχναμε ζεμπεκιά γιατί είμασταν άντρες. Υπήρχαν και οι κουνιστές. Όμως κι αυτές διαφορετικές ήταν. Ντύνονταν παρτάλια, όχι για να προκαλέσουν αλλά γιατί αυτή ήταν η φύση τους και το πλήρωναν, ειδικά αυτές πολύ πιο ακριβά απο όλους και το ξέρανε. Όμως κι αυτό αντριλίκι ήταν. Εσείς οι gay τι κάνετε; Γαμιέστε και δεν ξέρετε καν γιατί το κάνετε. Που είναι η μπέσα σας ρε;»

Καιρό αργότερα έγινε το πρώτο Gay Pride στην Αθήνα. Υιοθετήσαμε το “Proud to be Gay” και το τυπώσαμε σε μπλουζάκια και κονκάρδες απαιτώντας δικαιώματα και «αναγνώριση». Σκέφτομαι όμως: Πως ζητάς από κάποιον να υποστηρίξει τα δικαιώματα σου με το επιχείρημα  ότι είσαι «διαφορετικός»; Χιέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί, που λέει κι ο Tremens γιατί όλοι διαφορετικοί είμαστε μεταξύ μας. Αν εστιάζαμε όμως σε ‘κείνα που μας ενώνουν ίσως τότε η συμπαράσταση να ήταν ουσιαστικότερη. Άλλωστε για κάθε ανθρώπινο δικαίωμα που χάνεται, καταπατάται και δεν αναγνωρίζεται, απλά χανουμε την αξία μας σαν Άνθρωποι και Πολίτες του Κόσμου.

Σκέφτομαι τι να έλεγε ο Φίλιππος για όλα αυτά. Τον θυμάμαι που εκείνη τη μέρα τραγουδούσε το «Οι Μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο...», και  μου ‘κλεινε το μάτι σε μια ταβέρνα στο  Σταθμό Λαρίσης. Ναι δεν είμαι περήφανος που είμαι gay, εχθές όμως όταν η φίλη μου μου είπε: «Ανάμεσα σε αυτούς τους πούστηδες είσαι κι εσύ.», τολμώ να πω πως ένιωσα περήφανος.




28 σχόλια:

  1. δεν τα παω καλά με τις κατηγοριοποιήσεις...μου ερχονται στο νου μερικοι στιχοι του Καβάφη :
    κι αν δεν μπορεις να κανεις τη ζωή σου,
    όπως τη θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον ,
    όσο μπορείς μην την εξευτελίζεις.

    στη ζωη μας ''όσο μπορούμε ''κάνουμε λάθη.
    ''όσο μπορούμε''τα διορθώνουμε.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Mε τι πόθους και τι πάθος
      πήραμε τη ζωή μας' λάθος
      κι αλλάξαμε ζωή"

      Διαγραφή
  2. Να είμαστε περήφανοι που είμαστε εμείς, gay ή όχι, πούστηδες ή όχι, άντρες, γυναίκες, παιδιά, περήφανοι που έχουμε μπέσα, αξιοπρέπεια και ζωή ευτυχισμένη.
    Περήφανος για τη σεξουαλική μου ταυτότητα δεν ένιωσα ποτέ όπως επίσης και δεν ντράπηκα ποτέ γι αυτή. Είμαι περήφανος που είμαι γιος του πατέρα μου και της μάνας μου, φίλος των φίλων μου, εραστής του εραστή μου, δουλευτής καλός στη δουλεία μου, περήφανος για το γονίδιό μου, την ομορφιά μου, το χιούμορ μου, την καλωσύνη μου αλλά όχι για την σεξουαλικότητά μου. Εφόσον αφορά μόνο εμένα και τους εραστές μου και εφόσον μου το επιβάλλει η φύση μου απλά το αποδέχομαι και προχωρώ μ αυτό ευτυχισμένος. Και ναι ρε συ Ben, έχεις δίκιο γιατί για τους άλλους όντως χέστηκε η Φατμέ για το τι κάνω εγώ ή εσύ ή οποιοσδήποτε στο κρεββάτι μου. Χέστηκε κι η βάρκα γέρνει.

    Πολύ ωραίο κείμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάρα πολύ ωραίο κείμενο,με άγγιξε
      Είμαστε gay,πούστηδες άλλα δεν έχει σημασία η λέξη που χρησιμοποιούμε...σημασία έχει ότι ίσως τελικά ο Φίλιππος να είχε δίκιο...ίσως δεν ξέρουμε να αγαπάμε!

      Διαγραφή
    2. "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη
      τι είναι αυτό
      Που σε κάνει να λες το σκοπό
      "Σ'αγαπώ"," Σ'αγαπώ"

      Διαγραφή
    3. αν το βρεις πες μου..(αν και βασικά είμαι λίγο μικρός για να έχω άγχος για το αν θα την βρω..)

      Διαγραφή
    4. Και δεν χρειάζεται ποτέ να έχεις γιατί απλά θα σε βρει όπου κι αν είσαι.

      Διαγραφή
  3. δικο σου ειναι το κειμενο?
    πουστης ειναι μια λεξη παλιας γενιας,,,
    Το σημαντικο ειναι να εισια υπερηφανος οτι και αν γουσταρεις στο κρεβατι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι να έχεις ουσιαστικούς λόγους, σαν αυτούς που ανέφερε ο tremens, και να είσαι περήφανος.

      Διαγραφή
  4. Αγορίνα όμορφη,

    αρχικά θα πρέπει να σου πω πως το κείμενο σου ήταν πανέμορφο, γεμάτο εικόνες που ταξιδεύουν σε άλλη εποχή. Δεν θα ήθελα τοποθετηθώ γενικότερα. Ωστόσο θα σου αναφέρω πως ένα σημείο στο κείμενό σου με άγγιξε πάρα μα πάρα πολύ. Δεν έχει σημασία πιο αν και πιστεύω πως είσαι γατόνι και θα το πιάσεις αμέσως.

    Επίσης μου γεννάς τρομερές ιδέες αγγίζοντας πολλές φιλοσοφικές σκέψεις μου... :)


    Φιλιά πολλά και καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκοπός των μπλόγκ μας είναι αυτή η δημιουργική προσέγγιση.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  5. Πόσα σχόλια σού έκανα και πόσα έσβησα; Δεν μπορείς να φανταστείς! Έχω να πω τόσα επί του θέματος, αλλά, δεν κάνει γιατί μιλάω πολύ και γράφω περισσότερο. Έγραφα κειμενάαααααρα και την έσβηνα για να τη μικρύνω. Εν τέλει..το μόνο που θα πω είναι ότι η διαφορετικότητα τού κάθε ανθρώπου είναι πραγματικότητα και όχι μύθος!

    Φιλιά γλυκέ μου gay (τη λέξη πούστης δεν τη χρησιμοποιώ σχεδόν ποτέ. Νομίζω πως δε μου αρέσει. Ηχεί άσχημα στο φτωχό μυαλό μου, να με συμπαθάς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλιά πολλά και σε σένα μικρή μου. Όσον αφορά τα σχόλια, μπορείς να γράφεις όσα θέλεις κι όσο θέλεις.

      Διαγραφή
  6. όντως σα σνομπ μπαμπόγερος μου ακούστηκε ο φίλος σου.
    όλοι οι γέροι νομίζουν πως η δική τους γενιά είναι η καλύτερη όλων.Όταν ήτα νέοι τα ίδια άκουγαν από άλλους...
    καλα να είναι κι ας παραληρεί επί αμπελοσοφιών...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aizen: Η πρώιμη νιότη, πάντα αμφισβητεί το παρελθόν και τους γέρους, εξαιτίας της άγνοιας της ζωής και τη θέρμη του κεφαλιού.
      Αν όμως τους ακούσεις προσεκτικά και φιλτράρεις αυτά που λένε, κάπου υπάρχει το απόσταγμα της ζωής, γιατί κάποια πράγματα είναι αρχές και κάποιες αρχές διαχρονικές.
      Το να τους απορρίπτουμε επειδή είναι ίσως επικριτικοί, είναι το ίδιο με το να μας μειώνουν, λόγο της δικής μας απειρίας.

      Διαγραφή
  7. Αν και κατανοώ τη λογική της κατηγοριοποίησης του φίλου σου, στέκομαι σθεναρά απέναντί της! Ο λόγος είναι απλά ότι οι λέξεις παίρνουν πάντα το νόημα που τους δίνουμε. Αυτό είναι διττά και η αρετή και η κακία τους.

    Πρόσφατα είχα μια συζήτηση για τη λέξη "πούστης" και άκουσα ακριβώς τα αντίθετα. Ωστόσο ο φίλος σου είχε ένα point και αυτό δεν είναι άλλο από τον ευτελισμό. Νομίζω ότι σημασία έχει να είμαστε συνεπείς ως προς τον εαυτό μας...και ακόμα αν κάποιες φορές τον τσαλακώνουμε ή τον πατάμε αλύπητα, να έχουμε το σθένος να αναθεωρούμε. Το μαγική λέξη!

    Φιλί γλυκό Ben μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μετά απο χρόνια κατάλαβα πως ο Φίλιππος χρησιμοποιούσε τις διαφορετικές λέξεις, απλά ως σημείο αναφοράς, προκειμένου να περιγράψει την διαφορετικότητα των αξιών και των εποχών. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησες, οι λέξεις έχουν το νόημα και τη δύναμη που τους δίνουμε και συχνά μας παραπλανούν, οδηγώντας μας σε σοφιστίες.

      Διαγραφή
  8. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να συμφωνήσω με τον ορισμό των δυο αυτών λέξεων. Αυτό που ξέρω σίγουρα και θα μιλήσω από γλωσσολογικής άποψης, είναι ότι οι λέξεις με το πέρασμα του χρόνου ενδέχεται να αλλάξουν νόημα κι αυτό για να καλύψουν ανάγκες της γλώσσας. Δυο λέξεις με το ίδιο νόημα ως απόλυτα συνώνυμα σε μια γλώσσα, δεν μπορούν να υφίστανται κι αυτό για λόγους οικονομίας. Ο όρος "gay" στη νέα ελληνική είναι σχετικά πρόσφατος, ενώ παρατηρείται πιο συχνή αναφορά του από την λέξη "πούστης". Το αν θα επικρατήσει ο ένας από τους δυο όρους θα το δούμε σε βάθος χρόνου, όπως επίσης θα δούμε αν θα χρησιμοποιούνται και οι δυο με τις λεπτές αποχρώσεις που θα προσδόσει σε κάθε μια από αυτές το γλωσσικό μας αισθητήριο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Οι λέξεις είναι απλά λέξεις. Η δύναμη που αποκτούν καθορίζεται απο τον τρόπο και τον σκοπό της χρήσης απο εκείνον που τις εκφέρει. Γλωσσολογικά τώρα, ο Έλληνας, δεν πρόκειται ποτέ να βρίσει υιοθετόντας μια ξένη λέξη...δεν μεστώνει στο στόμα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. καλέ πρόλαβες το Νεόν ως ψωνιστήρι; και νόμιαζα πςσ είσαι μικρότερος :))
    Καλημέραααα και καλό μήνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καταπληκτικό κείμενο. Αν το έγραψες εσύ, δεν ξέρω αν είσαι πούστης ή γκέυ, πάντως συγγραφέας είσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. φοβερή η φίλη
    πολυ ωραίο το κείμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλησπερα! δεν ξερω πως βρεθηκα σ'αυτο το κειμενο και γενικα στο blog,αλλα απο τα λιγα που διαβασα,οφειλω να σου δωσω συγχαρητηρια!

    Αρχικα,θα συμφωνησω με τον/την Stilliano απο πανω..γραφεις υπεροχα!

    Εχω να σου πω πως δεν εχει σημασια τι "ταμπελα" θα βαλεις στον εαυτο σου,αλλα το να σαι περηφανος για την πιο μυχια παραξενια σου!

    Ειμαι 18,ανακαλυπτω σιγα σιγα πως οι σεξουαλικες μου προτιμησεις δεν ειναι αυτες με τις οποιες με ειχα συνηθησει,και αν και τρομαζω,το αντιμετωπιζω,γιατι πανω απ ολα ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο ΤΑΔΕ/ΔΕΙΝΑ...

    Κλεινοντας,σου λεω πως σε παω απιστευτα και πως μολις απεκτησες νεα αναγνωστρια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες!
      Ευχαριστώ για το σχόλιο και όσον αφορά εσένα, πιστεύω ότι είσαι σε καλό δρόμο. Αγάπα τον εαυτό σου, αποδέξου τον πρώτη εσύ και θα κάνουν το ίδιο και οι άλλοι.
      Να σαι καλά.

      Διαγραφή
  14. Πραγματικά ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ....δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχει τόσο μίσος ως προς τους gay...δεν μ'αρέσει που βάζουν ταμπέλες gay,st8,bi who cares? ο έρωτας δεν κοιτάει φύλο αν είναι να σε τρυπήσει με τα βέλη του θα το κάνει...πρόσφατα ένα άτομο μου είπε οτι είναι gay και παντρεμένος στην ολλανδία..γιατί πρέπει να ξενυτευτώ για να ζήσω ελεύθερος και χαρούμενος...????? όλοι οι κομπλεξικοί ομοφοβικοί μας έχουν καβαλήσει...θέλω να αγαπήσω ελεύθερος να μην φοβάμαι τι θα πουν οι άλλοι...ζητάω πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Όμορφο γραπτό κι εσύ εκπέμπεις μιαν αλήθεια.
    Αυτό μετράει.
    Ακόμη είμαι στη δράση, αλλά στα τελειώματα....κάτι μεταξύ του κολλητού σου κι εσένα, να πώ κι εγώ όντας 50, δυο κουβέντες.
    Gay σημαίνει χαρούμενος κι εμείς δεν είμαστε , γαμώτο.υπάρχει καταστολή, υπάρχει ακόμη απόρριψη στο πιο κυριλέ. ''Κύριοι-κυρίες, έχετε τα γκέτο σας, πιο πολλές καβάτζες δηαλαδή,
    αγαπείστε τα''. Δεν είμαστε και περήφανοι για το ότι μας αρέσει η ψωλή του άλλου, αρκεί να είμαστε συνειδητοποιημένοι, να λέμε κυρίως οι ενεργητικοί, θέλω να βλέπω να αγγίζω αντρικό σώμα, απλά απενοχοποιημένοι.
    Πούστης παλιά ήταν ο γκέι, αλλά ήταν πάντα βρισιά-όχι τίτλος τιμής και τέτοια- που ακολουθεί και σήμερα και και τους ετεροφυλόφιλους. Επειδή τότε η καταστολή ήταν χοντρή, ο ομοφυλόφιλος σου έλεγε ψέμματα, σε έστεινε, στην έφερνε από πίσω.από φόβο, γινόταν τρόπος ζωής. ''Πουστιά'' λοιπόν έχουν ακόμη πολλοί, ομοφυλόφιλοι και ιδίως ετεροφυλόφιλοι.
    Πως να οναμάσουμε την παρέα μας? Ομοερωτική και ναι, γουστάρω τη λέξη queer ....είμαστε οι προκλητικά διαφορετικοί.
    Φιλιά πολλά.ι..δίως αν είσαι κουκλι...χαχαχαχα
    Νίκος
    '

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Νίκο, μεγάλωσα ακούγοντας διάφορες λέξεις ως χαρακτηρισμούς. Αυτό που έμαθα είναι ότι οι λέξεις έχουν την αξία που τους δίνουμε οι ίδιοι.
      Τα φιλιά μου.

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...