Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

And the Oscar goes to...



Με αφορμή την ανάρτηση της nasia, σκέφτομαι το θέμα των ρόλων που έχουμε στην καθημερινότητα μας. Για μένα υπάρχουν οι ρόλοι που καλούμαστε να παίξουμε, λόγω των υποχρεώσεων που αναπτύξαμε και οι ρόλοι που είτε αναγκαζόμαστε, είτε επιλέγουμε να «παίξουμε». Για τους πρώτους δεν θέλω να κάνω κουβέντα μια και είναι συνδεδεμένοι με τις διάφορες πτυχές της ζωής μας καθώς και με τις υποχρεώσεις που έχουμε ως υπεύθυνα άτομα. Ρόλοι όπως, μάνα, πατέρας, εργαζόμενος, επαγγελματίας κτλπ, είναι απλώς υποχρεώσεις και καθένας μας ξέρει κατά πόσο ανταποκρίνεται σε αυτές. Όμως η ζωή μας είναι πολύπλευρη και μέσα στην καθημερινότητα μας, συχνά ζούμε καταστάσεις λες και είναι βγαλμένες απο ταινία, άλλοτε επιστημονικής φαντασίας, άλλοτε κωμωδίας κι άλλοτε τραγωδίας. Δεν λένε άλλωστε πως η ζωή μιμείται την τέχνη; Αν και δεν είμαι σίγουρος για αυτό, ίσως το αντίστροφο να είναι πιο θεμιτό.

Έχοντας υπάρξει συνειδητοποιημένος gay στην εφηβεία, μεγαλώνοντας σε μια συντηρητική κοινωνία και ένα εχθρικό περιβάλλον, αναγκάστηκα συχνά να παίξω το ρόλο του straight Έλληνα της δεκαετίας του ’90. Μια δόση γκαγκουριάς, αρκετό βρισίδι, φτηνή μαγκιά, παντελόνι Levis και μαλλί κοκόρι ήταν αρκετά για να εναρμονιστώ με το περιβάλλον του σχολείου. Όλοι έχουν την τάση να γίνονται αποδεκτοί, να “ανήκουν” κάπου όταν βρίσκονται σε αυτή την ηλικία, ψάχνοντας την θέση τους μέσα στην κοινωνία και ο πιο εύκολος τρόπος είναι απλά να εναρμονιστούν με το περιβάλλον που ζουν. Αυτό δεν κάνουν και τα ζώα στη φύση; Ένα καμουφλάζ. Το θέμα είναι πως το καμουφλάζ είναι εύκολο, στηρίζεται στην εικόνα, τι γίνεται όμως όταν πρέπει να συναναστρέφεσαι και το περιβάλλον σου; Εκεί εφαρμόζεις την παράφραση του “όταν είσαι στη Ρώμη, ντύνεσαι όπως οι Ρωμαίοι”. Βρήκα λοιπόν τον συνδετικό κρίκο όλων αυτών, που ήταν το ποδόσφαιρο και το sex.

Ποδόσφαιρο δεν είχα παίξει ποτέ στη ζωή μου, όσον αφορά το sex, εκεί τους έβαζα τα γυαλιά. Φρόντισα λοιπόν και διάλεξα μια ομάδα της οποίας υπήρχαν οι περισσότεροι ακόλουθοι και έμαθα τους παίχτες της. Διάβασα και 5-6 κανόνες του παιχνιδιού, έμαθα και τους παίχτες της αντίπαλης ομάδας και μιλούσα λακωνικά όταν σχολιαζόταν ένα παιχνίδι, δίχως να το έχω δει καν. Αυτό ήταν. Ξαφνικά έγινα ο ειδήμων του ποδοσφαίρου. Εκείνος στον οποίον απευθύνονταν οι άλλοι όταν διαφωνούσαν για την έκβαση του παιχνιδιού, ενός παιχνιδιού που δεν είχα δει ποτέ κι απαντούσα διφορούμενα, με ακαδημαϊκό λεξιλόγιο και περισπούδαστο ύφος, κάνοντας τους άλλους να επικροτούν απλά και μόνο γιατί δεν καταλάβαιναν το λεξιλόγιο αλλά κανένας δεν το παραδεχόταν, εκμεταλευόμενος τον ηλίθιο αντρικό εγωϊσμό. Τότε κατάλαβα, πως στη ζωή, για να μην πιαστώ κότσος, έπρεπε να μάθω να χειρίζομαι τον εγωϊσμό μου για να μην πέσω θύμα κάποιου επιτήδειου σαν εμένα.

Το επόμενο βήμα για την ολοκλήρωση της εικόνας μου ήταν το sex. Έχοντας άνεση με τις κοπέλες, μια και δεν είχα αυτοσκοπό το sex μαζί τους, μπορούσα να μιλάω και να συναναστρέφομαι άνετα μαζί τους, με αποτέλεσμα να περιτριγυρίζομαι πάντα απο κοπέλες, όταν οι άλλοι ένιωθαν ανασφάλεια απο τα σπυράκια και το μέγεθος του ανδρισμού τους. Βγήκε έτσι ο μύθος του Δον Ζουάν και έρχονταν κατά καιρούς οι υπόλοιποι να μου ζητήσουν χάρες, προκειμένου να κανονίσω καταστάσεις τα Σάββατα, ώστε να βγαίνουμε παρέα με τις κοπέλες που γούσταραν και εγώ να τους συμβουλεύω πως να κινηθούν και πως να μιλήσουν. Η επιτομή, ήρθε όταν τους πήγα την πρώτη μπουρδελότσαρκα, όπου ένας απο τους νταήδες του σχολείου ήρθε την επόμενη μέρα και μου ζήτησε εμέσως πλην σαφώς συγνώμη που νόμιζε πως ήμουν αδελφή και αν μπορούσα να πάω μαζί του στο ντέλο μια και είχα «εξοικείωση» με τις κοπέλες του. Τώρα πως την είχα αποκτήσει αυτή την εξοικείωση, είναι άλλη ιστορία.

Βαρέθηκα όμως εκείνον τον ρόλο. Τον σκοπό μου τον είχα πετύχει. Η συναναστροφή μου μαζί τους, δεν είχε τίποτα να μου προσφέρει, το αντίστροφο κιόλας κι αποτραβήχτηκα με τη δικαιολογία του διαβάσματος μια και πλησίαζαν οι Πανελλήνιες και ήμουν περίφημο φυτό με γυαλάκια. Πλέον δεν έχω λόγο να ξαναπαίξω αυτό τον ρόλο. Οι συναναστροφές μου με straight άντρες είναι περιορισμένες και επιλεκτικές, τόσο που δεν χρειάζεται να συζητώ για το ποδόσφαιρο και τις γκόμενες κι αν τύχει να παρευβρεθώ σε μια τέτοια συζήτηση, απλά αποτραβιέμαι γιατί δεν έχω ανάγκη την αποδοχή τους πια.

Οι ρόλοι μας στη ζωή, εκείνους που επιλέγουμε να παίξουμε χάρη σε μια σκοπιμότητα ποικίλουν και πάντα έχουν ως γνώμωνα ένα όφελος, ακόμα και κέρδος. Θυμάμαι την πρώτη μου συνέντευξη, την πρώτη μου εργασία, που αποτέλεσε την βάση της όποιας καρίερας μου. Πλασαρίστηκα με ένα ψεύτικο βιογραφικό και αέρα φιλόδοξου και επιτυχημένου επαγγελματία. Σε ότι με ρωτούσε αν ήξερα ή μπορούσα να κάνω  “ναι” έλεγα κι ας μην είχα ιδέα τι ήταν. Όμως είχα ανάγκη τη δουλειά και ήξερα πως εαν κατάφερνα να την πάρω, θα ήταν η αρχή της καριέρας μου. Με τα πολλά την πήρα τη δουλειά. Ανταγωνίστηκα επαγγελματίες με διπλώματα και περγαμηνές πουλώντας αέρα κοπανιστό, με μοναδικό εφόδιο το θράσσος και την αυτοπεποιήθηση ότι, ό,τι  και να με βάζανε να κάνω θα τα κατάφερνα, όπως κι έγινε.

Δεν ξέρω αν εκείνος ο Διευθυντής κατάλαβε ότι του έλεγα μαλακίες και έπαιζα ένα ρόλο, δεν το έμαθα ποτέ. Όμως απο τη στιγμή που πήρα τη δουλειά, ποτέ δεν εξέθεσα τον εαυτό μου, ούτε εκείνον που με εμπιστεύτηκε. Αντιθέτως μέσα σε 2 χρόνια πήρα δυο προαγωγές και αυξήσεις κι όταν εκείνος συνταξιοδοτήθηκε απο την εταιρία, την τελευταία του μέρα, μου είπε πως είναι σίγουρος ότι θα έχω μια λαμπρή καριέρα και κλείνοντας μου το μάτι, μου είπε πως κι αυτός έτσι ξεκίνησε. Τι ακριβώς εννοούσε, δεν το έμαθα ποτέ. Όμως όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, όταν βλέπω κάποιον με το βλέμμα του αγωνιστή να μου πουλάει παπατζηλίκια, θα προτιμήσω εκείνον απο τον άλλον με τις περγαμηνές.

Μεγαλώνοντας και ίσως ωριμάζοντας, σταμάτησα να παίζω ρόλους. Επιλέγω τις ευθύνες, απέναντι στον εαυτό μου και έπειτα απέναντι στους άλλους. Που και που, θα διεκδικήσω ένα Oscar, έτσι σα παλαίμαχος θεατρίνος, για να μην χάνω την επαφή και ο λατρεμένος μου ρόλος, τον οποίον τολμώ να πω ότι “παίζω” και καλά, είναι ο ρόλος του Ηλίθιου. Κάτι μεταξύ Ντάλιας και Θεοπούλας.

Βλέπετε οι άνθρωποι αγαπάμε του Ηλίθιους. Μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφαλείς και “ανώτεροι”. Απέναντι σε έναν Ηλίθιο, βγάζουμε τον πραγματικό μας εαυτό, γιατί νοιώθουμε άνετα. Δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα μια και a priori, υπερέχουμε. Απέναντι σε έναν Ηλίθιο, βγάζουμε την κακία ή την καλοσύνη μας, ανάλογα τι κρύβουμε μέσα μας και αυτός είναι ο λόγος που πάντα σε μια νέα γνωριμία, μου αρέσει να κάνω τον Ηλίθιο. Ϊσως και να είμαι, δεν είμαι εγώ αυτός που θα το κρίνω, όμως πάντα βγήκα κερδισμένος απο αυτό. Βλέπω ποιος με κοροϊδεύει, ποιος με λυπάται, ποιος αμφιβάλει, απο τη συμπεριφορά του απέναντι μου και ανάλογα κάνω τις επιλογές μου. Κι επειδή η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, έρχεται κάποια στιγμή που τελικά ο Ηλίθιος είναι κάποιος άλλος, και ε, άνθρωπος είμαι κι εγώ, ποοοολύ το απολαμβάνω.

Κατά τα άλλα είμαι ένας πολύ βαρετός και μονόχνωτος άνθρωπος. Άντε στο κρεββάτι να παίξω κάνα ρολάκι, από άβγαλτο χωριατόπουλο μέχρι master in leather, καθώτι καλά τα οσκαρικά, αλλά κι ένα βραβείο ερμηνείας τσόντας δεν με χαλάει, έεετσι γιατί είμαστε πολύπλευρες προσωπικότητες.

Ναι, στη ζωή μας παίζουμε ρόλους. Άλλοτε αναγκαζόμαστε κι άλλοτε γιατί το θέλουμε. Το καλύτερο όμως είναι να παίζουμε τους εαυτούς μας, στο μονόπρακτο που λέγεται Ζωή. Οι μάσκες όταν τις φοράμε πολύ, ποτίζουν τη φάτσα μας και χάνουμε τους εαυτούς μας και είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες μεταξύ της ηθικής και της ανηθικότητας. Ναι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όμως ο σκοπός, δεν πρέπει να βλάπτει τον άλλον. Θυμάμαι τη Γιαγιά μου, που ορμήνευε τη μάνα μου και νύφη της να της λέει: «Ότι θες να ζητήσεις απο τον άντρα σου, κάντο στο κρεββάτι και εκεί, ξέχνα κάθε θυμό και στεναχώρια. Ένας ρόλος είναι.» Και δεν θυμάμαι τον πατέρα μου να ζημειώθηκε ποτέ μετά απο κάτι τέτοιες ερμηνείες της μάνας, μονάχα κάτι χιλιάρικα λιγότερα, αλλά ευτυχισμένος.

Μεγάλη πολυτέλεια όμως να είσαι ο εαυτός σου. Θέλει μαγκιά, μπέσα, αυτοπεποιήθηση και πάνω απο όλα αποδοχή του ίδιου σου του εαυτού. Δύσκολα πράγματα και το πληρώνεις, πολλές φορές ακριβά, όμως το να κοιτάς τη μούρη σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς, είναι το καλύτερο Oscar ερμηνείας. Κι όλοι μας αξίζουμε ένα Oscar!

22 σχόλια:

  1. Σα σύνοψη διηγήματος που περιμένει να γραφτεί μου φάνηκε.
    Και ναι, να είμαστε ο εαυτός μας αλλά ποιος απο όλους όταν η κοινωνία το κάνει δύσκολο να τους αγαπήσουμε (δε λέω για μένα, ήταν εύκολα, λέω για άλλους σε πιο δύσκολες γετονιές ή περιστάσεις)..
    Καλό Σαββατοκύριακο (και.. ποια είναι «ανάρτηση της nasia»;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι δυσκολίες είναι εκείνες που τελικά μας αναδεικνύουν...

      http://nasiasblog2012.blogspot.com/2012/05/scar.html

      Λατρεμένη...

      Διαγραφή
  2. με καλυψες απόλυτα,μου αρεσει να γραφω ''επιδερμικα '' και οι άλλοι να καταλαβαινουν τι ήθελα να πω!! το ειχα καταλάβει το κοινο μας,χιχιχι....σε βαζω μεσα στην ομαδα υποκριτικης που ετοιμαζω!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα! Ναι αλλά σε προειδοποιώ, πως δεν θα κάνω ούτε τον τουρίστα, ούτε το σκιάχτρο, όπως ήταν οι τελευταίοι μου ρόλοι στο σχολείο.

      Διαγραφή
    2. σκιαχτρο;;;;;μου εβαλες ιδεες...........
      και μη με διαφημιζεις,κομπλαρω οταν με διαβαζουν πολλοι..........

      Διαγραφή
  3. καταλαβαινω τι λες...γι'αυτο κι εγω εκανα ενα ξεσκαρταρισμα φετος απο τη ζωη μου! ασταδιαλα ο καθε μαλακας! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα όμορφε :) ,

    αρχικά θα πρέπει να σου πω πως ήταν πολύ κρίμα που στην εποχή του 90 ήμουν βρέφος κ' άβγαλτο. Ειδάλλως αν σε εντόπιζα μέσα στο Levis και το μαλλί κοκόρι θα έθετα σε κίνηση τα κυνηγετικά μου ένστικτα. {Χοχοχο!}

    Σκάω κ μπαίνω στο ψητό :

    Επειδή εδώ ο χώρος είναι ελάχιστος, επέτρεψέ μου να σου αφιερώσω την επόμενη ανάρτηση μου που θα είναι αποκλειστικά σχετιζόμενη με τους " ρόλους " που πρέπει να παίξουμε και τη δυναμική που προκύπτουν από αυτούς.

    ...and my Oscar goes to You! ;)


    x

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναμένω για την ανάρτηση Μικρούλι!

      Διαγραφή
  5. Εγώ σε εντόπισα από της Νάσιας. Πραγματικά, υπέροχος! Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου. Και πόσο δίκιο έχεις για την αποδοχή! Και πόσο δίκιο έχεις γενικά!
    Καλώς σε βρήκα λοιπόν.
    Καλημέρα, εδώ Αυτή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θέλω να σε δω σε ρόλο παγωτατζή...που θα περναει εξω απο το παραθυρό μου, και θα με κερναει παγωτο..μηχανης!
    Δε με νοιαζει που θα βρεις το ρευμα για τη μηχανη. Είσαι εσυ ενας!!! Ολο και καποια λυση θα βρεις!

    Συμφωνω με την αποψή σου πως οι μάσκες οταν τις πολυφοράμε, μας αλλοιωνουν το προσωπο/χαρακτήρα/ιδιοσυγκρασία κλπ!

    Με ρεγουλο τα μασκαριλίκια!

    φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΑΑΑΑΑ...Σε ρόλο παγωτατζή το προτιμώ ποιο ρετρό. Στα λευκά με καπελάκι, παγωτό χωνάκι θα κερνώ με διάφορες γεύσεις πάνω σε καρότσα με πετάλι, με μια κόρνα στο τιμόνι και απο το μεγάφωνο να παίζει το "Χοντρό Μπιζέλι"!!!

      Διαγραφή
  7. "βαρετός και μονόχνωτος"; Όχι δα! 'Ολοι παίζουμε το ρόλο ή τους ρόλους μας γιατί απλούστατα ο ρόλος είναι μέρος του κοινωνικού εαυτού μας. Μόνο ο ερημήτης - ενώ παίζει το ρόλο του μόνο για τον εαυτό του - δεν έχει ανάγκη να επιδεικνύεται, και νομίζουμε εμείς οι απέξω ότι είναι ο εαυτός του...
    Ξενικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλή τοποθέτηση και τροφή προς σκέψη.
      Αν ένας ρόλος δεν έχει θεατές, τότε ποιο το νόημα του;
      Μήπως ο ερημίτης, απλά είναι ο εαυτός του κι εμείς νομίζουμε ότι παίζει ένα ρόλο;

      Διαγραφή
  8. Σε παραδέχομαι, καλά τα πήγες και έκανες επιτυχίες σε όλους τους τομείς, μπράβο! Βαρετός και μονόχνωτος, είδα ότι ήδη το σχολίασε ο Ξενικός, το ίδιο θα έλεγα και για μένα, μιας που παίζω ακόμη ρόλους και όχι στο κρεβάτι.. χεχε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ευχαριστώ Ηφαιστίωνα. Τώρα όσον αφορά τις "επιτυχίες", το θεωρώ ύβρη να πω κάτι τέτοιο. Είμαι όμως ευχαριστημένος απλά απο τις επιλογές μου ακόμα κι απο κείνες που έσφαλα.
    Πάντως θα σου συνιστούσα κάνα ρολάκι, να τον παίξεις στο κρεβάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χεχε αν βρεθεί άντρας, δεν θα έχω πρόβλημα! Στο ψάξιμο είμαι!

      Διαγραφή
  10. Από τη στιγμή που επιλέγεις αυτό το στυλ ζωής και προτιμήσεων,πάντα θα υπάρξουνε στιγμές που θα πρέπει να βάλεις τη μάσκα και να πεις κάποια αθώα και άκακα ψέματα.

    Μου άρεσε πολύ η ανάρτησή σου κι ελπίζω να μάθω πολλά είτε από δικές σου αναρτήσεις,είτε αλλονών!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aν στην επιλογή αναφέρεσαι στο gay κομμάτι, θα σου απαντήσω πως ο σκοπός της ανάρτησης δεν αναφέρεται σε αυτό, αλλά στην "ανάγκη" κάθε ανθρώπου να "φορά" μάσκες. Σκοπός αυτού του blog είναι απλά να δείξει πως οι gay, απλά δεν διαφέρουν σε τίποτα με τον "υπόλοιπο" κόσμο.
      Ελπίζω να τα λέμε συχνά.

      Διαγραφή
  11. Δεν ξέρω πώς μου διέφυγε αυτή η ανάρτηση..
    Εχω να σου πω πολλά μα δειλιάζω..
    Ψάχνω να βρω τους ρόλους μου!
    Και είναι πολλοί πίστεψε με.. μεγαλώνοντας τους έριξα στην αφρισμένη θάλασσα και ηρέμησα..

    Για όσα διάβασα ευχαριστώ!

    Η Κουλίτα σε περιμένει σε ρόλο.. παγωτατζή!
    Αυτό το πλάσμα είναι το λατρεμένο μου!
    Κανόνισε σε παρακαλώ να παίξεις αυτό το ρόλο.. και εγώ θα πηγαίνω τα χωνάκια στα παραθύρια...

    Φιλιά δέχεσαι από μεγαλοκοπέλες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλιά και απόψεις δέχομαι απο όλους, είτε καλές είτε κακές. Οπότε θα περιμένω πάντα απο σένα, θαρρετές και ειλικρινείς γνώμες. Άλλωστε είναι πολυτέλεια να έχεις ρίξει κάθε ρόλο στην θάλασσα και σε ζηλεύω για αυτό.

      Μεγαλοκοπέλα; Η αδυναμία μου!

      Διαγραφή

Feel FREE to comment...