Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Let's Talk About Sex And Why You Shouldn't Do It!



 «Αυτοί που μπορούν, πράττουν. Αυτοί που δεν πράττουν, μιλούν.», λέει μια φράση κι επειδή απο την αρχή αυτού του σωτήριου έτους, όπως είχα γράψει σε παλαιότερη ανάρτηση, έκοψα το sex, είπα να μιλήσω για αυτό. Οκ, έκανα ένα διάλλειμμα το διάστημα με τον Μακαρίτη, αλλά δεν πιάνεται, καθώς ήταν μέσα στα πλαίσια συζυγικών καθηκόντων, κάτι σα μαγείρεμα, σκούπισμα δηλαδή, οπότε ναι: Sex, yok!

Πολλοί ίσως σκεφτούν εαν πάσχω απο κάποια δυσλειτουργία, ακόμα κι εγώ το έχω σκεφτεί όταν πριν λίγο καιρό διάβασα ένα άρθρο σχετικά με την ανδρική ανικανότητα η οποία χτυπά κατά κόρον άντρες της δικής μου δεκαετίας. Ποιας δεκαετίας;...θα το πούμε σε άλλη ανάρτηση. Μπήκα λοιπόν κι εγώ στο τρυπάκι να σκεφτώ, ρε μπας και κάτι έχω; Μπας και κάτι δεν πάει καλά με μένα και είμαι έτσι; Μην είναι καμία αγχωψυχοσωματικομολυσματική λοίμωξη απο εξωγαλιαξιακόμονοκυτταρικό πρωτεύον οργανισμό; Απο την άλλη σκέφτομαι πως τα υδραυλικά μου μια χαρά λειτουργούν και τώρα που μπήκε η άνοιξη κιόλας το λίμπιντο έχει γίνει σα το Voyager σε αποστολή στον Άρη, αφού τις προάλλες κόντεψα να τρακάρω χαζεύοντας δυο τύπους καβάλα σε μηχανή με τιραντάκια και στενό τζιν, καθώς σκεφτόμουν εαν χώραγα κι εγώ ανάμεσα πάνω στη σέλα. Αχ! Ανέκαθεν είχα αδυναμία στις μηχανές. Κι έχω φτάσει λοιπόν σε σημείο να έχω ονειρώξεις τα βράδια, σα τότε που ήμουν δεκαπέντε και να ξυπνάω το πρωϊ μπαίνοντας κατευθείαν στο μπάνιο για ντουζάκι, οπότε ναι, απέκλεισα το ενδεχόμενο για κάτι παθολογικό. Φτου φτου! Καλά είμαι απο αυτές τις απόψεις.

Όταν στην αρχή του χρόνου είχα πάρει την απόφαση να κάνω αποχή, ήταν απο τη μια μέσα στα πλαίσια ενός στοιχήματος με τον εαυτό μου, κάτι σα το κόψιμο του τσιγάρου, μια και μια σχετική νυμφομανία την είχα. Θα μου πείτε γιατί δεν έκοβες το τσιγάρο; Ε, είπα αν τα καταφέρω με τον πιο δυνατό εθισμό, το τσιγάρο είναι παιχνιδάκι, αν και τελευταία καπνίζω ακόμα περισσότερο...μάλλον παράπλευρη ανεπιθύμητη παρενέργεια. Από την άλλη, την είχα δει κάπως σα συμπαντικό μάθημα, όπως λέει μια φίλη, μπας και καθαρίσω το κάρμα μου και μου έρθει τελικά ο Ιππότης με τη λευκή Ferrari. Το θέμα πάντως έχει ως εξής: 112 μέρες χωρίς sex. Κανονικά κάτι σε κονκάρδα δεν πρέπει να πάρω, όπως στους Α.Α.;

Τον πρώτο καιρό, οφείλω να ομολογήσω πως ήταν δύσκολα. Μετά πλέον γίνεται συνήθεια, μια νέα συνήθεια που αντικαθιστά την παλιά, όπως το κομπολόι σε κείνους που κόβουν το τσιγάρο. Περίεργο, δεν έχω δει ποτέ γυναίκες να κρατούν κομπολόι λόγο τσιγάρου, μάλλον οι άντρες έχουμε τη συνήθεια να πιάνουμε πάντα κάτι... Πλέον όμως έχω φτάσει στο σημείο πως απλά, βαριέμαι το sex και όσο περνάει ο καιρός, όλο και βρίσκω περισσότερους λόγους για να το βαριέμαι. Ακόμα και με τον Μακαρίτη το βαριόμουν και δυστυχώς μου φαινόταν, τόσο που  τροφοδοτούσε ακόμα περισσότερο την ανασφάλεια του. Η σκέψη της όλης διαδικασίας εύρεσης με πλήτει αφόρητα καθώς και η συνέχεια είναι τόσο, μα τόσο προβλέψιμη. Θα έρθει ο λεγάμενος, θα καθίσουμε στο σαλόνι, θα πιούμε ένα ποτό, θα γδυθούμε κάπως και πάει λέγοντας. Άντε μετά άλλαξε σεντόνια, κάνε ξανά μπάνιο για να μην αναφέρω το μάζεμα του σπιτιού πριν και μετά, για να είναι έτοιμο για την επόμενη φορά.

Άσε που όταν βλέπεις κάποιον πλέον το σκέφτεσαι: Να του την πέσω ή όχι; Όχι λόγω ντροπής αλλά σκέφτεσαι: Είναι gay ή Str8; Με τόσους metrosexual και γυμνασμένους νάρκισσους, ειλικρινά σκέφτομαι πως οι γυναίκες τα βγάζουν πέρα. Κι άντε, είναι σα το Joker και ο τύπος την κουνάει την αχλαδιά, τόση περιποίηση και κοκεταρία δεν την αντέχω ρε αδελφέ. Πας να φιλήσεις, γεύεσαι το Liposan για τα χείλη. Φιλάς στο λαιμό, σου ‘ρχεται η πίκρα του after save, πας στην κοιλιά είναι η λιποδιαλυτική κρέμα ε, μέχρι να φτάσεις και στα επίμαχα, έχεις μαστουρώσει απο τόσα χημικά, που νοιώθεις σα κατσαρίδα σε απεντόμωση. Άντε και ζορίζεσαι, γιατί παίζεις τρίλιζα στους κοιλιακούς του, αλλά … μάπα το καρπούζι. Τόσα στεροειδή για κορμί τούμπανο και αρχιδάκι κορόμηλο, που να σηκωθεί η σημαία. Θυμάμαι την τελευταία φορά που μου ‘τυχε, τόσην ώρα γονυπετής, θα ’χα πάει απο το λιμάνι στη Μεγαλόχαρη και θα χα γυρίσει. Το χειρότερο ήταν ότι μου είπε πως θέλει αγκαλίτσες, φιλάκια και κουβέντα. Οκ, δεκτόν. Αλλά ρε μάστορα, άμα ήθελα αγκαλίτσες έχω το λούτρινο και για κουβέντα τηλέφωνο. Τι με πιλάτευες τάζοντας: θα σου κάνω, θα σου ράνω κι με έκανες να σκεφτώ ότι θα την πέσω με τον Κόναν τον Βάρβαρο;

Και άντε, έχεις κάνει και λίγο σκόντο βρίσκεσαι με κάποιον φαινομενικά πολλά υποσχόμενο. Δεν ψαρώνει, όταν απο τα νεύρα σου με τον προηγούμενο, με το καλησπέρα τον έχεις στριμώξει στο κούφωμα της πόρτας και λες δόξα σοι ο Κύριος, όμως καταλήγεις να κάνεις νεκροφιλία. Ούτε λόγος να κουνηθεί. Γουστάρεις μάστορα μου; Γουστάρω! σου λέει και σκέφτεσαι manual θέλει; Ότι έχεις, έχω. Άγνωστο πεδίο δεν είναι. Αλλά στην πράξη; Δεν παράγγελνα σουβλάκια καλύτερα να δω και καμμία ταινία; Σε αντίστοιχη συζήτηση με μια φίλη, μου πε πως στη ζωή της, μόνο τρεις φορές είχε οργασμό. ???!!!??? Οκ, ένιωσα καλύτερα, αλλά απο την άλλη σκέφτομαι: Όταν ένας άντρας, δεν μπορεί να χειριστεί ένα αντρικό σώμα, πως μπορεί να χειριστεί ένα ολότελα διαφορετικό, όπως το γυναικείο; Σημείο G σου λένε μετά και πως ο γυναικείος οργασμός είναι μύθος. Ναι απαντώ κι εγώ, όταν προσφέρεται τόσο σπάνια, καταντά μύθος. Που πας ρε Καραμήτρο; που παριστάνεις τον γαμίκουλα; Διότι καλός εραστής, είναι αυτός που αντλεί την ηδονή, στην προσφορά της ηδονής. Και για να ξεκαθαρίσουμε  τα πράγματα: Άλλο η εκσπερμάτωση κι άλλο ο οργασμός. Γκε γκε;

Φαινομενικά ζούμε σε μια εποχή σεξουαλικής απελευθέρωσης. Η εύρεση του sex ή μάλλον ενός εφήμερου ερωτικού συντρόφου είναι πολύ εύκολο. Η ηδονή, όμως, που είναι και το ζητούμενο κατά πόσο είναι επακόλουθο; Παρολ’αυτά κάνουμε sex ασύστολα. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, που πολλές φορές παραγκωνίζεται, η όλη διαδικασία του, έχει μετουσιωθεί σε κάτι διαφορετικό που σημειολογικά δεν μπορώ να ονοματίσω. Όμως σίγουρα η ηδονή, συχνά χάνεται απο τον ορίζοντα. Ίσως γιατί αποκορωθήκαμε απο τόσο πορνό. Ίσως γιατί διαιωνίζουμε την έννοια της σεξουαλικής απελευθέρωσης, δίχως την ουσία της. Ίσως γεμίσαμε ανασφάλιες και τις καλύπτουμε με αυτόν τον τρόπο, προσπαθώντας να χτίσουμε μια λοβοτομημένη αυτοεκτίμηση. Δεν ξέρω. Το σίγουρο πάντως είναι ότι στην επόμενη γνωριμία, θα εφαρμόσω τον κανόνα της εβδομάδας πριν θυσιάσω την χαμένη μου παρθενιά.

Έτσι, μετά απο πάρα πολύ ώριμη σκέψη, είπα να κάνω αποχή. Αν είναι να μπω σε όλη αυτή την ταλαιπωρία για να καταλήξω πάλι να αναζητώ τον ατομικό δρόμο της ηδονής, άστο το κάνω εξ αρχής μόνος, μπας και γλιτώσω και τα σεντόνια απο το γάριασμα. Όσοι και όσες πάντως, έχετε βρει το άτομο που μπορεί να σας την προσφέρει, κρατήστε το. Γιατί η εύρεση του, κατάντησε πια ένας μύθος.

14 σχόλια:

  1. ποιας δεκαετιας,ποιας;;καλε εχεις πει τοσα και τοσα ,εδω σε επιασαν οι ντροπες;;;καλα τα σεντονια σκεφτεσαι;;μου φαινεται καταλαβα ποιας δεκαετιας εισαι!!!!βρε μηπως εισαι στρέιτ και δεν το ξερεις;;;ευχομαι να ΜΗΝ τις χιλιασεις τις μερες και βγες λιγο πιο πολυ,βλεπεις ωραια πραγματα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πίστεψε με Νάσια το έχω σκεφτεί το ενδοχόμενο να είμαι κρυφοστρέιτ, αλλιώς δεν εξηγείται γιατί δεν βγάζω άκρη με τις αδελφές.

      Διαγραφή
    2. Αν είναι οι άνδρες μπελλάς πού ν' αρχίζει κανείς με τις γυναίκες.. Εκεί να δεις..
      Gay, gay εύχομαι για πάντα.
      Ωστόσο την περιγραφή τη χάρηκα, ένα είδος motivation για αποχή. Αν ήμασταν κοντά Ben θα σάς έστελνα το τελευταίο μέρος του Περί Έρωτος του Οβίδιου (εγχειρίδιον πώς να απωθήσουμε τους επίδοξους).
      Στην υπερσεξουαλική εποχή μας το κείμενο αυτό είναι δροσερό αντίδοτο.

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ πολύ Δάφνη.
      Όσον αφορά τον Οβίδιο θα το ψάξω, διότι δεν τα είχα ποτέ καλά με τους Λατίνους.

      Διαγραφή
  2. Από τη μία γέλασα με τις περιγραφές σου, από την άλλη ανατρίχιασα γιατί σκέφτηκα φάσεις που μου είχαν συμβεί όταν ήμουν ελεύθερος. Μια φορά που μ έτρεχε ένας (κούκλος αλλά παλαβός) στα κατσάβραχα νυχτιάτικα γιατί ήθελε λέει να νιώσει τον κίνδυνο και ήταν και χειμώνας και είχε και ψόφο αλλά το ήθελε υπαιθριακό το -μην πω ποιο- και μου πάγωσε η τσουτσού και αφού δεν έτρεχα την άλλη μέρα να μου την κόψουν απ τα κρυοπαγήματα πάλι καλά. Τουλάχιστον μάλλον εκείνος είχε αδυναμία στο παγωτό γιατί καλά πέρασε. Εγώ όχι και τόσο γιατί αν εξαιρέσεις το κρύο, το σκυλί που γαύγιζε από παρακείμενο ξεχασμένο χαμόσπιτο, το μαύρο το σκοτάδι εκεί κάπου ανάμεσα στα δέντρα και τους διαφόρους ήχους της εξοχής, ήμου συνέχεια με το άγχος μην περάσει κανας χριστιανός και μας δει έτσι εκεί έξω και αρπάξει το δίκανο και μας τη μπουμπουνίσει φωνάζοντας "Όξω πούστηδοι"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπαιθριακό χμμμ, το χω κάνει κι αυτό. Μια φορά χειμώνα στην Πάρνηθα και καλοκαίρι στην παραλία. Ψηφίζω παραλία λόγω κρύου. Τα δικά μου βίτσια όμως σε ποιον να τα βγάλω???

      Διαγραφή
  3. ''μέχρι να φτάσεις και στα επίμαχα, έχεις μαστουρώσει απο τόσα χημικά, που νοιώθεις σα κατσαρίδα σε απεντόμωση''
    χαχαχαχαχαχαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Διαβάζω πιο πίσω... και βουρκώνω με την όμορφη γραφή σου, την ροή του κεμένου και τα γλυκά λόγια... απο χθέ.

    σήμερα....
    Ο σύλλογος, λέγεται Σ(ύλλογος) Ε(παφών) Μ(ή) Γ(ενόμενων). Απαντες πέρασαν απο εκεί, ακόμη και αυτοί με τις μακροχρόνιες απο τα 17 τους σχέσεις (που κανουν τους ξύπνιοι...) !

    Κι άσε κάτω τις 10ετίες και σε ποιά είμαι και σε ποιά είσαι, μην φάμε τίποτα μουστάκια για μεσημέρι α!. Γιατί εγώ ειμαι στην 5η και πολύ το χαίρομαι !!!! γενικώς και αορίστως και ειδικότερα (εφυγαν και τα κότερα) και με νέους και με μεγαλύτερους και ... καλημέρα σας !
    οχι, δεν πάω για ένα γρήγορο... για ένα σταθερό πάω... χιιχιχι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το να είσαι σε μια δεκαετία με την πολυτέλεια να μνημονεύεις τα περασμένα, είναι πολύ πιο ουσιώδες απο το να διανύεις μια δεκαετία, δίχως να τη Ζείς, όπως ποθεί η καρδιά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. σωωωστοοοοος! κι ευχαριστώ πολύ. Δεν ήταν πάντα ρόδινα. Ορκίζομαι.
    Δεν μας χαρίστηκαν οι δεκαετίες. "δουλέψαμε" ψυχή πολύ για να τις κατακτήσουμε.

    Εύχομαι απο ψυχής τα καλύτερα ναρθούν κατεπάνω σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολυαγαπημένε μου Ben,

    πραγματικά ξεζούμιζα το κείμενο σου. Πολύ όμορφο. Η αποχή που αναφέρεις είναι προσωπικό ζήτημα και έτσι δεν θα το σχολιάσω καν.

    Ωστόσο, επέτρεψε μου να αναφερθώ στη σεξουαλική απελευθέρωση. Πιστεύω πως στην εποχή που διανύουμε, η σεξουαλική απελευθέρωση δεν υφίσταται πλέον. Η προηγούμενη δεκαετία ('90) ήταν η εποχή που η σεξουαλική απελευθέρωση άκμασε. Αυτό που σήμερα διανύουμε είναι το θετικό και το αρνητικό αντίκτυπό αυτής της εποχής.

    Θετικό ως προς τα ζητήματα αντισύλληψης, προγαμιαίων σεξουαλικών επαφών, την παραδοχή πως υπάρχουν και άλλες σεξουαλικότητες, την παραδοχή της πορνογραφίας κτλ.
    Το αρνητικό αντίκτυπο όπως εύστοχα αναφέρεις, είναι πως η πραγματική ουσία του σεξ, έχει δυστυχώς χαθεί. Πλέον δεν αποτελεί ένα μέσο επικοινωνίας αλλά παραγκωνίζει την ίδια την επικοινωνία, θυσιάζοντας την στο βωμό της ανασφάλειας και της ματαιοδοξίας.

    Δυστυχώς βέβαια, θεωρώ πως τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν. Καθώς θα επέρχεται η ανθρώπινη εξέλιξη όλο και περισσότερο, οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να τοποθετούν πρώτα τις δικές τους ανάγκες στο κρεβάτι και δεν θα αφουγκράζονται την πραγματική ουσία της σεξουαλικής επαφής.


    Σε φιλώ γλυκέ μου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ευχαριστώ Μικρούλι!
    Περιμένω νέα για τον Φαντάρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το κείμενο ήταν πολύ ωραίο Ben!
    Άσε τις αποχές και κάνε σεξ όσο μπορείς!Μέχρι να βρω αυτό που ζητούσα είχα να κάνω σεξ ένα χρόνο και λίγο λέω!(Καλά δεν το συζητάω για την ονειρώξεις!)
    Όσο για την αντρική περιποίηση κάποιοι γίνονται χειρότεροι και από γυναίκες ρε παιδί μου!Τι πράμα κι αυτό!Να ψάχνεις κάτι πιο brutal!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το sex ρε Thirsty δεν μου έχει λείψει...είμαι άντρας με φάκελο.
    Χαίρομαι που βρήκες αυτό που ήθελες...μου δίνει κουράγιο.
    Υπάρχουν brutal πια; Διότι το μουστάκι κατάντησε ο φερετζές του πούστη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...