Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Αμαρτίες


Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

Εχθές, τη Μ. Τρίτη, κατά το εκκλησιολόγιο, ήταν των Δέκα Παρθένων και ψελλόταν το τροπάριο της Κασσιανής. Είναι ίσως ο μοναδικός λόγος για τον οποίον θα πήγαινα στην εκκλησία, μαζί με τον επιτάφιο της Μ. Παρασκευής, μόνο και μόνο για να το ακούσω, καθώς η αναφορά της έννοιας του Έρωτα σα αμαρτία, ήταν κάτι που με εξίταρε τρελλά ως παιδί, όταν πρωτοδιάβασα το τροπάριο.  Πάντα όμως κάθε χρόνο κάτι συνέβαινε και με εξαίρεση κάποιο παιδικό Πάσχα, δεν ξαναπάτησα στην εκκλησία, για κανένα λόγο. Παρόλ’αυτά όμως εχθές, όπως και κάθε χρόνο, το έφερα στο νου μου, κάνοντας με να σκεφτώ το θέμα της Αμαρτίας, αρχικά σε σχέση με τον Έρωτα και εν συνεχεία με όλες τις άλλες έννοιες.

Πριν χρόνια, κάποια κυρία στη Θεσσαλονίκη, μου δάνεισε ένα παλιό αντίγραφο της ιστορίας της Κασσιανής, με αφορμή μια συζήτηση σχετικά με το συγκεκριμένο τροπάριο. Θυμάμαι το αίσθημα, της αδικίας, του θυμού και της απογοήτευσης που μου γέννησε το ανάγνωσμα, καθώς με όλη τη θέρμη της νεανικής μου καρδιάς, δεν μπορούσα να συγχωρέσω απο τη μια το Θεόφιλο, για την ξεροκεφαλιά του, που τάχα προσεβλήθει απο την απάντηση της Κασσιανής, στον χορό της επιλογής, με αποτέλεσμα να ταλανίζεται χρόνια για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Κι απο την άλλη, την ηττοπάθεια και μοιρολατρεία της ίδιας της Κασσιανής, να παραιτηθεί απο την ίδια τη ζωή, κλείνοντας τον εαυτό της σε ένα μοναστήρι και όταν αργότερα ενέδωσε στον πόθο, πάλι επέλεξε την παραίτηση, γράφοντας τελικά το ομώνυμο τροπάριο. Κι εκείνο το παιδί, τι κατάληξη είχε; απορία το χω ακόμα. Προσωπικά, θα πήγαινα με το μπάσταρδο στην Πόλη και θα τον είχα κάνει ξεφτίλα τον Θεόφιλο, που κοτζάμ Αυτοκράτωρ, δεν είχε δράμμι αρχίδια. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

Εκείνο που μου είχε μείνει όμως έντονα χαραγμένο ήταν το ερώτημα: Πως ο Έρωτας, ο αμφίροπος, κάτι τόσο πηγαίο κι αναγκαίο όσο η πνοή, μπορεί να είναι Αμαρτία;

Το σχίσμα μου απο την έννοια της Θρησκείας, επήλθε κάπου στα δεκαπέντε μου. Ήταν η εποχή που κάναμε την Απολογία του Σωκράτη στο σχολείο και λίγο αργότερα τους μεγάλους Άθεους. Εκείνη την περίοδο έκανα παρέα με ένα παιδί βαθειά θρησκευόμενο, τον Παναγιώτη, ο οποίος ήταν και κούκλος πανάθεμα τον. Τόσο βαθειά που σε μια απο τις συζητήσεις μας, μου είχε εκμηστηρευτεί, πως πίστευε στην Αγνότητα του Γάμου. Τουτ’ έστιν, θα παντρευόταν παρθένος και η γυναίκα του θα έπρεπε να ήταν εξίσου αγνή. Εγώ βέβαια εκείνη την εποχή, είχα πάρει ήδη την Άρτα με τα Γιάννενα, μου ‘ρθε να βάλω τα γέλια έχοντας στο νου, το ανέκδοτο με το παρθένο ζευγάρι, όπου ο πατέρας είχε ορμηνεύσει το γαμπρό να κάνει ότι κάνει η γυναίκα την πρώτη νύχτα του γάμου κι εκείνη έχοντας σηκώσει τα πόδια της ψηλά με τον γαμπρό να τη μιμείται, να λέει: Ωραία και τώρα ποιος θα μας γαμήσει; Κρατήθηκα όμως και τον ρώτησα πολύ σοβαρά, τι κάνει με τις ορμές που είχε, για να μου πει, ότι κάποιες φορές που υπέκυπτε στον Πειρασμό (μαλακία με λίγα λόγια) έλεγε πενήντα φορές το “Πάτερ ημών”. Έμαθα βέβαια πως ένα χρόνο μετά το σχολείο, παντρεύτηκε και η πρώτη μου σκέψη ήταν: Επιτέλους θα γαμήσει, ενώ η δεύτερη: Λίγο ακριβά δεν κοστίζει το γαμήσι;

Όσο κάναμε παρέα με τον Παναγιώτη, δεν έπαυε να προσπαθεί να με βάλει στο “σωστό” δρόμο αποφεύγοντας τις αμαρτίες, να με παροτρύνει να πηγαίνω για εξομολόγηση και να κρατώ ανέπαφη, την ήδη χαμένη μου αγνότητα. Κατά καιρούς τον σκανδάλιζα με τις προσωπικές μου επιτηδευμένες εξομολογήσεις, θέλοντας να δω τις αντιδράσεις του, ώσπου μια μέρα, σε μια απο τις ανάλογες συζητήσεις μας, μου είπε ότι τα αβάπτιστα παιδιά και όλοι όσοι δεν είναι Χριστιανοί, άρα αμαρτωλοί, δεν θα πηγαίνουν στον Παράδεισο. Η ένσταση μου ήταν πως ένα παιδί, μπορεί να γεννιέται μέσα στην αμαρτία. Πως η πίστη του περι αμαρτίας είναι δογματική και φαρισαϊκή, για να γυρίσει να μου πει πως δεν μπορεί να κάνει παρέα με ανθρώπους με τέτοιες απόψεις σαν εμένα, άρα αμαρτωλούς, κι απο τα νεύρα μου του είπα ότι είμαι και Πουστάρα, οπότε με την βούλα του Κυρίου, σίγουρα δεν θα πήγαινα στον Παράδεισο. Απο κείνη τη μέρα έπαψε να μου μιλάει, μέχρι που τελειώσαμε το σχολείο.

Με αφορμή λοιπόν τη χθεσινή ημέρα καθόμουν και σκεφτόμουν: Τελικά τι είναι αμαρτία;

Στην Αρχαία Ελλάδα, παρά την όποια θρησκοληψία, υπήρχε, όχι η έννοια της αμαρτίας, αλλά η έννοια του Δίκαιου και της Ύβρης. Άλλοι πάλι πολιτισμοί, στους οποίους η θρησκεία κατείχε ίσως πιο σημαντικό ρόλο, επιτέποντας λιγότερη ελεύθερη σκέψη, η έννοια της αμαρτίας ήταν συνυφασμένη με τις ρητές απαγορεύσεις της θρησκείας. Αργότερα με την επικράτηση του Χριστιανισμού και τη γέννηση μεταγενέστερων θρησκειών, όπως ο Μουσουλμανισμός για παράδειγμα, η έννοια της αμαρτίας απέκτησε διαδραστικό ρόλο στη βούληση, τη σκέψη και τη ζωή του ανθρώπου. Το δίκαιο και η ύβρη “εξελίχτηκε” στην έννοια της αμαρτίας, καθώς το πρώτο έθετε το πρότυπο του πως πρέπει να ζεις, ενώ το δεύτερο πως να μην ζεις. Και τα δυο όμως είχαν σα στόχο, σωστά ή λάθος, δεν έχει σημασία, να θέσουν ένα μοντέλο κοινωνικής ζωής η οποία δυνητικά θα προαγήγαγε μια υγιής, αναπτυσσόμενη κοινωνία, χαλιναγωγώντας τα όποια πάθη και ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου, υπεύθυνα για την τυχόν παρακμή του.

Οι αιώνες όμως πέρασαν, η Γη δεν είναι επίπεδη, ο Κόσμος δεν δημιουργήθηκε σε έξι μέρες και ο Άνθρωπος, δεν πλάστηκε απο λάσπη. Παρόλ’ αυτά η έννοια της αμαρτίας, εξακολουθεί κι έχει υπόσταση. Πρέπει να ακολουθούμε μια τελετουργία εξαγνισμού κάθε τόσο και λιγάκι για να απαλλαγούμε απο τα κρίματα μας, λες και είναι σκόνη που κατακάθεται στο αμάξι μας που πρέπει να το πλύνουμε, για να γυαλίζει παρκαρισμένο κάτω απο το σπίτι. Εξομολόγηση, νηστείες, μετάνοιες, λουτρά με στάχτη κι αγιασμένο νερό, συγχωροχάρτια, “φιλανθρωπίες”, είναι κάποιες απο τις τελετουργίες που ακολουθούν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, για να απαλλαγούν απο τις αμαρτίες που συσσωρεύουν κατα καιρούς, προκειμένου, τι; Μια θέση στον Παράδεισο.

Ξενύχτισα στην πόρτα σου και σιγοτραγουδώ, εδώ είναι ο Παράδεισος κι η Κόλαση εδώ…” τραγουδούσε η Μοσχολιού. Ο Άλλος ο παράδεισος, είναι πολύ μακριά για μένα, για να τον σκεφτώ. Άλλωστε δεν πήγε κι επέστρεψε κανένας για να μου πει που είναι, ενώ τούτη τη δόλια τη Ζωή, την ξέρω να υπάρχει στα σίγουρα. Σε αυτήν με κυνηγούν οι Ερινύες και σε αυτήν ότι κάνω το βρίσκω με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μπροστά μου.

Όσον αφορά τις αμαρτίες; Όλοι μας ξέρουμε τι είναι καλό, τι κακό, τι δίκαιο, τι “αμαρτία”. Πιστεύω ακράδαντα, εν αντιθέση με το τι γαλουχήθηκα να πιστεύω, πως γεννιόμαστε με όλο το Καλό του κόσμου μέσα μας, για αυτό και όταν κοιτάζουμε ένα μωρό, το μόνο που μας γεννάται είναι μια γλυκύτητα και μια ενδογενής παρόρμηση να το προστατέψουμε απο τα Κακά του κόσμου. Τα κακά που βιώσαμε και ίσως προκαλέσαμε, γιατί ξέρουμε πως ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Απλά μεγαλώνοντας, όλο αυτό το Καλό που κουβαλήσαμε ερχόμενοι σε τούτη τη Ζωή, λαβώνεται, λεκιάζεται και ενίοται χάνεται, για να γίνουμε σα τα βράχια στην φουρτουνιασμένη ακροθαλασσιά, που όμως έχουν κι αυτά την ομορφιά τους. Άλλοτε μας γεμίζουν με φόβο και δέος κι άλλοτε με  γλυκύτητα και γαλήνη.

Για τις δικές μου Αμαρτίες δεν μετανοιώνω, ούτε θέλω να τις επαναλάβω κι έχω πολλές στην καμπούρα μου. Κι είμαι σίγουρος, πως μέχρι να φύγω απο τη Ζωή, για να ανακαλύψω εαν υπάρχει εκείνος ο Παράδεισος ή η Κόλαση, θα κάνω πολλές ακόμα. Όμως, όπως είχε πει ο Oscar Wilde «Ο Άγιος έχει παρελθόν κι ο Αμαρτωλός μέλλον». Ένα μέλλον, όπου πολλά «Καινά Δαιμόνια» θα μου υποδείξουν πως Θέλω κι όχι Πρέπει, να Ζω.

13 σχόλια:

  1. μου βγαζεις το φιλολογικο μου (χαχαχα τι εχω παθει με σενα;;)γι'αυτο θα σχολιασω με στιχους του Καβαφη:'' Υπαρχει τι το ανθρωπινον χωρις ατελεια;και ,τελος παντων,να τραβουμε εμπρος''......συμφωνω με Μοσχολιου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αααα...Αγαπημένη ειδικότητα, θα το λάβω σα κοπλιμάν, όπως έλεγε κι η Γιαγιά!

      Διαγραφή
  2. Ζωή χωρίς αμαρτία δεν υφίσταται αγαπημένε, ας αμαρτήσουμε μπας και ζήσουμε και λίγο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το γαμησι καλε μου δεν ειναι αμαρτια....
    οσο για τον φιλο σου-η θρησκεια λενε ,ειναι η αποδεκτη τρελα.αστο τρελο στη τρελα του....κουβεντα λογικη πας να κανεις με θρησκοληπτο?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αααα Volos! Θα σε μαλώσω! Εδώ εκφραζόμαστε ελεύθερα! :-)

      Διαγραφή
  4. Πού να είναι τώρα αυτό το εύμορφο παιδί;
    Μου θυμήσατε το καζαντζακικό ' Έλα να αμαρτήσουμε για να μετανοήσουμε και να σωθούμε'.
    Καλό Πάσχα με αμαρτίες όσες κι 'η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή' !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. googlarω τη λέξη αμαρτία...σοκ και δεος!ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ ΑΜΑΡΤΙΑ? τέσσερα από τα δέκα πρώτα αποτελέσματα...αυτό θα πει marketing....Άραγε αν googlarω αυνανισμός τι να περιμενω; χμμμμ νεο παιχνίδι , αγωνια, για να δω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΧΩ FACEBOOK;
      http://anisixos.blogspot.com/2012/04/facebook_13.html

      Διαγραφή
  6. Αν θες γινε μελος στο μπλογκ μου.
    Ευχαριστω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Άτιμο Πάσχα, σε ρίχνω σε βαριές και εν πολλοίς άσκοπες σκέψεις. Αυτή τη φράση του Wilde δεν την ήξερα. Μιλάμε ο τύπος ήταν για τρελά ρησπέκτια...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φίλε γράφεις πολύ ωραία και διασκεδαστικά! Όσον αφορά την πεποίθηση της θρησκείας ότι ο Έρωτας και το Σεξ αποτελούν αμαρτία πραγματικά δυσκολεύομαι να τη σχολιάσω χωρίς τα απαραίτητα μπινελίκια... Εγώ ξέρω ότι ο Έρωτας είναι το μεγαλύτερο όπλο του ανθρώπου και μάλλον κάποιοι προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο αδύναμο και υποτακτικό, όπως ήταν (ελπίζω να ξύπνησε και να μην είναι πιά) ο φίλος σου... Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...