Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Το Δικαίωμα να είμαι Σκατά!



Μεγάλωσα με την πεποιήθηση του «Τα εν οίκω μη εν Δήμο» με νουθεσία απο τη Γιαγιά μου. Ότι και να της συνέβαινε, όσο στεναχωρημένη κι αν ήταν, πάντα είχε ένα ειλικρινές χαμόγελο για όλους και μια καλή κουβέντα, λέγοντας πάντα «Καλά είμαι», σε όποιον τη ρωτούσε:Τι κάνεις;, ακόμα κι όταν δεν ήταν. «Τα άπλυτα μας δεν τα απλώνουμε πάστρα», μου λεγε. «Όποιος σε ρωτάει, καλά να λες πάντα. Γιατί να του δίνεις το δικαίωμα να χαρεί που δεν είσαι καλά;» Κι εγώ ακολουθούσα το παράδειγμα της. «Καλά είμαι», έλεγα πάντα όποιος με ρωτούσε τι κάνω, και το έλεγα κι έντονα κυρίως τις περιόδους που δεν ήμουν καθόλου καλά.

Πριν κάποιες μέρες, φορτισμένος με διάφορα προβλήματα κι σκέψεις, δεν ήμουν, ούτε και ένιωθα καλά. Κάποιος με ρώτησε το τυπικό «Καλά, είσαι Ben;» και σα αναλαμπή, απο μια ενδογενής παρόρμηση που κράτησε ένα ολόκληρο λεπτό, το οποίο με έκανε να φανώ σα καθυστερημένος στον ερωτόν, απάντησα για πρώτη φορά στη ζωή μου : Όχι! Δεν είμαι καλά! Κι εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πραγματικά καλά, μετά απο μέρες.

Σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή μέρες τώρα και αναρωτιέμαι τι ήταν εκείνο που πυροδότησε την παρόρμηση μου να πω πως δεν είμαι καλά. Ήταν μια επανάσταση και καθυστερημένη αμφισβήτηση των διδαχών της Γιαγιάς μου; Και γιατί ένιωσα καλά, όταν είπα φωναχτά πως , όχι δεν είμαι;

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να κρύβομαι. Να φοράω μια μάσκα στις κοινωνικές μου συναναστροφές αποκρύβοντας εκείνα που με ταλανίζουν και να τα κρατάω βαθεία θαμένα μέσα μου. Το «Καλά είμαι», έγινε το μότο μου, τόσο που έχασα το νόημα του. Έγινε τόσο τετριμμένο σα το «Σ’αγαπώ» που ακούμε στις Αμερικάνικες ταινίες, μια τυπική κουβέντα στις καθημερινές συναναστροφές. Εκείνη τη στιγμή που είπα, «Όχι, δεν είμαι καλά», ένιωσα απο τη μια θυμωμένος με τη Γιαγιά, που με έμαθε(;) να είμαι έτσι και διεκδίκησα το δικαίωμα να είμαι Σκατά! Ναι! Με λένε  Βen και δεν είμαι καλά. Έχω δικαίωμα να μην είμαι καλά για χίλιους δυο λόγους, τους οποίους δεν θα παραθέσω και είναι ΑΠΟΛΥΤΑ δικαιολογημένο να ΕΙΜΑΙ ΣΚΑΤΑ! Φτάνει πια, το τυπικό «Καλά είμαι». Φτάνει, οι ανούσιες κουβέντες και το να καταπίνω τη θλίψη μου με ζάχαρη. «Ότι αγαπάμε πολύ, το κρατάμε μέσα μας, γιατί αυτό μας σώζει. Ότι μισούμε πρέπει να το βγάζουμε έξω, αλλιώς γίνεται σαράκι και μας τρώει», διάβασα στο ημερολόγιο μου, που έγραψα πριν χρόνια, αποτυπώνοντας τη φράση που είχε πει η Ντόρις Λέσινγκ, όπως κι άλλες φράσεις που ακούω κατά καιρούς, προκειμένου να θυμάμαι στις σκοτεινές μέρες.

Η ειρωνία είναι ότι απο τότε που εκστόμισα την επανάσταση μου, διεκδικώντας το δικαίωμα να είμαι σκατά, όλα μου φαίνονται πολύ πιο όμορφα. Τα χρώματα πιο λαμπερά, τα δέντρα πιο πράσινα και τον εαυτό μου πιο όμορφο. Η μοναξιά γίνεται ηρεμία και η σιωπή τραγούδι. Κάθομαι στη βεράντα του σπιτιού μου κοιτάζοντας τον κήπο και νοιώθω χαρούμενος. Ξυπνάω πρωϊ και προσδοκώ να ζήσω, να δημιουργήσω, να αγαπήσω, να ερωτευτώ, να φτιάξω και θυμάμαι το παιχνίδι της Πολυάννας, που έπαιζα στο τέλος της εφηβείας μου, μετά απο μια απόπειρα αυτοκτονίας. Θυμάστε την Πολυάννα και το παιχνίδι της;

Η Πολυάννα έπαιζε ένα παιχνίδι. Πάντα όποτε συνέβαινε κάτι άσχημο, εκείνη έβρισκε κάτι όμορφο να σκεφτεί για να το πει στον εαυτό της ή στους άλλους. Στην αρχή νόμιζα ότι απλά παραμύθιαζε τον εαυτό της, αρνούμενη να σκεφτεί την πραγματικότητα, τη σκληρή αδυσώπητη πραγματικότητα και τη μισούσα για αυτό. Τη θεωρούσα γελοία κι αδύναμη. Τότε που ξεκίνησα να παίζω εκείνο το παιχνίδι, ήταν μέσα στα πλαίσια της ψυχοθεραπείας μου, προσπαθώντας να ξεπεράσω την κατάθλιψη, αναζητώντας έναν λόγο να ζήσω. Έγινε κι εκείνο τυπικούρα, μια καθημερινότητα που έχασε το νόημα της. Εγώ επέζησα, σίγουρα όχι χάρη στο παιχνίδι της Πολυάννας, αλλά χάρη στο πείσμα μου, για να φτάσω στο τώρα, με το δικαίωμα να είμαι σκατά και να σκεφτώ μετά απο χρόνια εκείνο το χαζό παιχνίδι μαζί με τις διδαχές της Γιαγιάς μου και να καταλάβω τελικά τι εννοούσαν.

Βλέπετε, η Πολυάννα καθώς και η Γιαγιά μου, δεν ήταν αδύναμες. Δεν παραμύθιαζαν τον εαυτό τους με ψέματα, αποφεύγοντας την ωμή και σκληρή πραγματικότητα, αντιθέτως, ξέρανε πολύ καλά ποια ήταν. Όμως για πράγματα που δεν αλλάζουν, γιατί να στεναχωριόμαστε; Κι εκείνα τα οποία μπορούν να αλλάξουν, πάλι γιατί να στεναχωριόμαστε; Εκείνες επέλεξαν να βλέπουν την θετική πλευρά των πραγμάτων, της ζωής, παλεύοντας απέναντι στη δίνη της μιζέριας και της δυστυχίας, οι οποίες σα κινούμενη άμμο, σε ρουφούν όλο και πιο βαθιά. Λένε πως πρέπει να κάθεσαι όσο το δυνατόν ακίνητος, σα πέσεις στην κινούμενη άμμο. Όσο κινείσαι, τόσο πιο γρήγορα σε ρουφάει. Όμως όταν κινείσαι, προσπαθώντας να βγεις απο αυτήν, έχεις πιθανότητα να βγεις, ενώ όσο κάθεσαι άπραγος, απλά καθυστερείς τον θάνατο. Και η ζωή μας είναι καθημερινά ένας μικρός θάνατος. Όχι, η Πολυάννα και η Γιαγιά μου δεν ήταν αδύναμες. Γιατί θέλει πολύ δύναμη να παλεύεις καθημερινά με τους μικρούς θανατούς και να επιλέγεις τη Ζωή.

Τη Ζωή που κρύβεται σε εξίσου μικρά πράγματα, όπως το ανθισμένο παρτέρι, τα μπουμπούκια της λεμονιάς που βλέπεις κάθε μέρα να ανθίζουν και το γεγονός ότι κάθε μέρα που ξυπνάς και στέκεσαι όρθιος μπροστά στον καθρέφτη, βλέπεις το χαμόγελο σου να αντανακλάται, γιατί είσαι υγιής και ζωντανός και μια καινούργια μέρα ξεκινά γεμάτη υποσχέσεις κι ελπίδες. Τι κι αν το βράδυ, σα έχει φύγει η μέρα, τίποτα απο κείνα που προσδοκάς δεν έγινε; Μια καινούργια μέρα ξημερώνει.

Απο τότε που απέκτησα το δικαίωμα να είμαι Σκατά!, βλέπω καθημερινά την ομορφιά της Ζωής. Έχω ακόμα ένα σπίτι να μένω. Έχω ακόμα ένα πιάτο φαϊ. Έχω ακόμα την υγεία μου. Και πάνω απο όλα, έχω τρόπους να ομορφαίνω τη μέρα μου για να χαμογελάω στον εαυτό μου, όταν με βλέπω στον καθρέφτη κι όλα αυτά είναι κινήσεις για να βγω απο τον βούρκο της κινούμενης λάσπης. Μετά απο χρόνια κατάλαβα πως η Γιαγιά μου, μπορεί να μην έλεγε στον κόσμο τι πραγματικά  είχε, παρασύροντας κι άλλους στη  μιζέρια της. Την ήξερε όμως, τη ζούσε και την ξόρκιζε φωναχτά καθημερινά, επιλέγοντας τη Ζωή. Βλέπετε, η Δυστυχία, είναι Δικαίωμα. Η Ευτυχία όμως, είναι επιλογή.

Σε ευχαριστώ Γιαγιά και Συγνώμη.




6 σχόλια:

  1. Σοφή η γιαγιά σου...άλλο κρατάω για μένα μερικά πράγματα και άλλο κάνω πως δεν υπάρχουν τα στραβά...και η κατάληξη της ανάρτησής σου πέρα για πέρα αληθινή! καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. βρε λες να το κάνω κι εγώ αυτό?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ο ανθρωπος ειναι δυστυχης οχι οταν αντιμετωπιζει δυσκολιες ,αλλ'οταν δεν εχει δυσκολιες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απο τότε που απέκτησα το δικαίωμα να είμαι Σκατά!, βλέπω καθημερινά την ομορφιά της Ζωής. Έχω ακόμα ένα σπίτι να μένω. Έχω ακόμα ένα πιάτο φαϊ. Έχω ακόμα την υγεία μου. Και πάνω απο όλα, έχω τρόπους να ομορφαίνω τη μέρα μου για να χαμογελάω στον εαυτό μου, όταν με βλέπω στον καθρέφτη κι όλα αυτά είναι κινήσεις για να βγω απο τον βούρκο της κινούμενης λάσπης. Μετά απο χρόνια κατάλαβα πως η Γιαγιά μου, μπορεί να μην έλεγε στον κόσμο τι πραγματικά είχε, παρασύροντας κι άλλους στη μιζέρια της. Την ήξερε όμως, τη ζούσε και την ξόρκιζε φωναχτά καθημερινά, επιλέγοντας τη Ζωή. Βλέπετε, η Δυστυχία, είναι Δικαίωμα. Η Ευτυχία όμως, είναι επιλογή.


    Σε ευχαριστώ Γιαγιά και Συγνώμη.

    Καλώς σε βρήκα. Δεν ξέρω απο που.. αλλά ήλθα.

    ηθελα διαβάζοντας να σου γράψω αυτή την τελευταία παράγραφο..
    ομως την έγραψες εσύ.

    Keep going στην ομορφιά της ζωής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ κι καλώς ήρθες Ζουζούνα!

      Διαγραφή
  5. Απίθανο κείμενο ακι η λογική του με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο - και μάλλον το ξέρεις αφού με διαβάζεις. Χαμογέλα φίλε μου, χαμογέλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Feel FREE to comment...